జాస్తిరత్నాలు... ఇదో కొంగొత్త జాన్రా!

    యుద్ధం మీద, పద్మవ్యూహం మీద వ్యామోహం అభిమన్యుడికి పుట్టకముందే పుట్టినట్టు సినిమా మీద, పాట మీద ఇష్టం నాకూ అలాగే నేను పుట్టకముందే పుట్టి ఉంటుంది.

    ఆ ఇష్టాన్ని ఇంతై, అంతై, తెర అంతై అన్నట్టు పెంచి పోషించింది మాత్రం - నన్ను తమతో పాటు సినిమాలకి తీసుకెళ్ళి, సినిమాభిమానాన్ని, సినిమానురాగాన్ని మప్పిన ఎందరో వయో-తారతమ్య-రహిత హితులు, స్నేహితులు. 

    సందర్భమేదీ కాదు సిని-మా-వీక్షణకనర్హం అన్నది మా సిని-మా-నినాదం.  

    పై నినాదాన్ని నిరూపించడానికి - నొక్కి వక్కాణించడానికి సోదాహరణ తార్కాణాలు ఎన్నో, ఎన్నెన్నో. 

    సందర్భాన్ని బట్టి సినిమాలని విభజిస్తే అందులో మొట్టమొదటివి -  రాజోలు వెంకటరమణ, రవి సినిమా హాళ్ళకి - మా అమ్మ నాన్నమ్మ అయిన శివకోడు మామ్మ, ఆవిడ కోడలైన మా అమ్మమ్మతో  మా అమ్మా, దొడ్డలూ, పిన్నులూ, అత్తలూ, వారివారి పిల్లలూ, పిల్లల బొంతలూ, పాలసీసాలూ వగైరాలతో -  ఫష్షో, సెకండ్షో - చూసొచ్చేద్దామని చేసే మఱచెంబు-ఉప్పుపిండి ఫలహారం డబ్బా-సహిత ఒంటెద్దుబండి ప్రయాణం - చేసి మరీ చూసిన హష్షూ-ఉష్షూ సినిమాలు. 

    ఆ తర్వాత వరసగా ... 

    ప్రతి పుట్టినరోజుకీ అమ్మ-నాన్న తీసుకెళ్ళిన పుట్టినరోజు-సినిమాలు. 

    ఇంటికొచ్చిన చుట్టాలతో చూసిన చుట్టపుచూపు-సినిమాలు. 

    పెద్దపండగ రోజు చూసిన సంక్రాంతి-సినిమాలు. 

    స్కూల్ వాళ్ళ విరాళాల కోసం తీసుకెళ్ళిన బెనిఫిట్ షో -సినిమాలు. 

    తనతో వెళ్ళడానికి ఎవరూ లేరని, అమ్మకి కంపెనీగా వెళ్ళిన తోడు-సినిమాలు. 

    రామం బావ పెళ్ళికని అమలాపురం వెళ్ళి  - విడిదిలో ఉన్న ఉసిరికాయ చెట్టు దులిపేస్తున్న మా పిల్లలందర్నీ తీసుకుని వెళ్ళి ప్రసాదు  చూపించిన "గురువాయూరప్ప మహాత్మ్యం" లాంటి పెళ్ళికెళ్ళిన-సినిమాలు. 

    గవాస్కరూ, వెంగుసర్కారూ కలిసి కలకత్తాలో చేపలేవో తిని కడుపు నొప్పొచ్చి సరిగ్గా క్రికెట్టు ఆడక, ఇండియా వర్ల్డ్ కప్ ఓడిపోతే ఆ దుఃఖం భరించలేక మాకు మేమే ఓదార్పుగా చూపించుకున్న కన్సొలేషన్-సినిమాలు. 

    పరీక్షల ముందు తక్కువ చదివి-ఎక్కువ టెన్షన్ పడుతున్న నాకు  పరీక్షల ముందు టెన్షన్ తగ్గడానికి నాన్న చూపించిన "తెనాలి రామకృష్ణ" లాంటి ప్రీ-పరీక్ష-సినిమాలు. 

    ఇంటర్నల్ పరీక్షల ముందు రోజు టికెట్ల క్యూలో నించుని చదువుకుంటూ మరీ చూసిన "ఘరానామొగుడు" లాంటి ప్రిపరేషన్-సినిమాలు. 

    పరీక్షలు అయిపోయాక ఆనందంతో చూసిన "పడమటి సంధ్యారాగం" లాంటి పోస్ట్-పరీక్ష-సినిమాలు. 

    టెన్త్ క్లాస్ దాకా ఎక్కువగా తెలుగే చూసినా గుంటూరు విజయలక్ష్మీ థియేటర్లో రాజ్ కపూర్ సినిమాలతో మొదలుపెట్టి శేష్ మహల్లో వచ్చే కొత్త సినిమాలన్నీ చూసేసిన హిందీ-సినిమాలు. 

    ఇవన్నీ చాలక దూర్‌దర్శన్‌లో చూసిన ఆదివార మధ్యాహ్నపు ఆల్-భాషా-సినిమాలు.  

    చిరంజీవి సినిమాకి టిక్కెట్లు దొరికితే చాలు కొబ్బరికాయ కొడతానని మా కుట్టెమ్మ మొక్కుకుని మరీ చూపించిన "అన్నయ్య" లాంటి మొక్కు-సినిమాలు.  

    తొలిచూలు కానుపుకి ఒక్కటంటే ఒక్కరోజు ముందు "పిల్లాడు పుట్టేశాక మళ్ళీ ఇంకెప్పటికి లల్లెమ్మ సినిమా చూస్తుందో!" అని నా తరఫున బెంగెట్టేసుకుని, పట్టుబట్టి ఇంట్లో వాళ్ళందరూ నన్ను పట్టుకెళ్ళిన "పెళ్ళిసందడి" లాంటి ఆపసోపాల-సినిమాలు. 

    చుట్టూ ఉన్న అపార్టుమెంటుల్లో అమ్మాయిలందరూ "ఎబ్బే! బాలేదు" అన్నా - "పాపం! పదహారేళ్ళ అబ్బాయిలు అలాగే ఉంటారు. అంత కష్టపడి తీస్తారు. ఎవరూ చూడకపోతే ఎంత కష్టపడతారు?" అనుకుంటూ చూసిన "అల్లరి" లాంటి సింపతీ-సినిమాలు. 

    కలర్స్ స్వాతి అంటే ఇష్టమని చూసిన "లండన్ బాబులు" లాంటి హౌస్-నిల్లు సినిమాలు. 

    ఇలా చెప్పుకుంటూ వెళ్తే -  కొన్ని  సందర్భ-సహిత-సినిమాలు... ఇంకొన్ని సందర్భ-రహిత- సినిమాలు ... మరికొన్ని సందర్భ-కల్పిత-సినిమాలు - ఎన్నని ఎంచి చెప్పినా ఇంకా ఎన్ననివి, ఎంచనివి బోల్డు ఉంటాయి. 

ఇన్ని సినిమాలు చూసిన ఇన్నేళ్ళ తర్వాత - ఇంటి పట్టునే ఉండి - ఇప్పుడు చూస్తున్న క్వారంటైన్-సినిమాలు. 

******************************************

******************************************

    ఎలాంటి సినిమాలు చూడాలీ అన్న విషయంలో నాకు ఉన్న ఒకే ఒక్క criterion లేక కొలత - ఉన్నంతలో ఒక మంచి కాలక్షేపం. 

    ఓ మూడు నవ్వులు - ఓ ఆరు పాటలు - ఓ రెండు-మూడు ఫైటులు - ఇంట్లో మొదలెట్టి ఊరి చివరున్న కొండల దాకా దొర్లుకుంటూ వెళ్ళో, గాల్లో ఎగిరెళ్ళో కొట్టుకున్నా - కథ సుఖాంతమైతే చాలు. 

    ఇవన్నీ కాకుండా - తెర మీద ఉన్న పాత్రలన్నీ - మనింట్లో మాట్లాడేసుకునే భాష మాట్లాడేసుకుంటూ, మనలో ఒకళ్ళన్నట్టుగా ఉన్నట్టున్నా మా బాగే! 

    అదీ కాదు - మేడ మీద తెల్లచీర కట్టుకుని తిరిగే అందమైన దెయ్యాలు, వాటిని చూసి దడుపు జ్వరం తెచ్చుకునే సప్తగిరులూ ఉన్నా కాస్తో కూస్తో ఓకే!

    కథని నడిపించే నాయకుడు హాస్యనటులని కొట్టడమన్న అపహాస్యం లేకపోతే కొంతలో కొంత హాయి. 

    సినిమా చూస్తున్న ప్రతిసారీ - "సినిమా అనేది ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ వర్క్. అందులో పని చేసే వాళ్ళెందరో! అది పూర్తి చేయడానికి ఎన్ని కష్టనష్టాలు భరించాలో!" అనుకుంటాను. సినిమా అంతగా నచ్చకపోయినా సర్దేసుకుంటాను. 

    ఎప్పుడైనా అంత ఆసక్తికరంగా అనిపించని సినిమా చూస్తూ - మొదటి అరగంట చూశాక, ఇక చూడాలనిపించక ఆపేస్తున్నట్టయితే - అప్పుడు కూడా "ఇంత కష్టపడి తీస్తారు, ఇంకొంచెం sensible గా తీస్తే బావుండేది కదా!" అనుకుంటాను.  

సినిమా ఒక కథ చెప్తుంది. ఆ కథకి దానిదైన మొదలు, నడక, ముగింపు ఉంటాయి. ఆ కథకే సొంతమైన logic, magic ఉంటాయి. 

    సినిమాకి ఉన్న కథ ఏదైతే ఉందో దాన్ని నేను ఆ సినిమా పరిధి లోనే చూస్తాను. అందులో సాధ్యాసాధ్యాల గురించి ఆట్టే ఆలోచించను కూడా. నేననుకునే sense and sensibility కూడా ఆ కథకి  ఉన్న logic లో ఇమిడిపోతే చాలు. 

    అదెలా అంటే - చిన్నప్పుడు నాన్నమ్మ చెప్పిన కథల్లో - అనగనగా రాజకుమారుడు ఏడు సముద్రాలు దాటి - ఏడు తాడి చెట్ల మీదున్న - ఏడంతస్తుల మేడలో - చిట్టచివరి అంతస్తులో ఉన్న - పంజరంలో ఉన్న - చిలకలో ఉన్న - మాంత్రికుడి ప్రాణం కోసం వెళ్ళాడంటే - అసలలాంటి మేడలుంటాయా, ఉన్నా ఎవరైనా అక్కడికి వెళ్ళగలరా - అన్న ఆలోచనే లేకుండా ఆ కథని కథగానే ఎలా విని ఇష్టపడ్డానో - చూసిన ప్రతి సినిమానీ అలాగే నచ్చుకోవడానికీ, నచ్చిన చోట మెచ్చుకోవడానికీ - అంతే ఉత్సాహపడతాను. 

    కానీ - ఈ మధ్య వచ్చిన చాలా సినిమాల్లో ఎలా ఉంటోందంటే - "నేను చాలా మంచి కథ చెప్పగలను, చెప్పబోతున్నాను" - అని ఓ పక్క చెప్పుకుంటూనే  - తాము చెప్తున్న కథలో చిన్నచిన్న logical controversies తమకి తెలియకుండానే చొప్పించేస్తున్నారు సినిమాలు రాసేవాళ్ళు, తీసేవాళ్ళు. అప్పుడు మాత్రం వాళ్ళు చెప్పినట్టు అంత గొప్పగా లేదే ఈ సినిమా అనిపించినప్పుడు మాత్రం గొప్ప చిరాకేస్తుంది. వాటి గురించి ఆనక ఇంకోసారి తీరిగ్గా చెప్తా. 

    ప్రస్తుతానికి ఆట్టే చుట్టుతిరుగుళ్ళు లేకుండా ఈ మధ్య చూసిన కొన్ని సినిమాలూ, వాటి తమాషా కబుర్లూ చెప్పడం ఈ నాటి నా బ్లాగు ఎత్తుకున్న జెండా, ఎజెండా కూడా. 

    కిందటి ఏడాది మార్చ్ నెల నుంచి - అత్యుత్సాహంతో - నెట్ఫ్లిక్సూ,  అమెజానూ మార్చి మార్చి  బోల్డన్ని తెలుగు సినిమాలు, మలయాళం సినిమాలు, హిందీ సినిమాలు, తమిళ్ ఏంథాలజీలు చూశాం. 

    అవన్నీ  ఒక ఎత్తైతే ఈ కొత్త సంవత్సరంలో చూసిన తెలుగు సినిమాలు కొన్ని ఇంకొహెత్తు!

    వాటి గురించి చిన్నిచిన్ని సినీ-టిట్టు-బిట్టులు... 

    రెడ్: ఇది అసలు చూడాలనుకోకపోయినా, అనుకోకుండా చూసిన సినిమా. ఇద్దరు రామ్ పోతినేనిలు హీరోలుగా చేసిన సినిమా. చూసినంత సేపు ఈ అబ్బాయి బాగానేact చేశాడు అనిపించిన సినిమా. అంతకు మించి ఇంకేమీ గుర్తు లేని సినిమా. ఇంకోసారి చూడక్కరలేదు అని గుర్తు పెట్టుకున్న సినిమా. 

    క్రాక్: మనూరబ్బాయిలా ఉండే రవితేజ సినిమా కదా అని చూశాం. ప్చ్! కుంగ్-ఫూ పాండా సినిమాల్లో ఉండే ఆడపులిని గుర్తుకు తెచ్చిన శృతి హాసన్ ఫైటొకటి తప్ప ఇంకేమీ గుర్తు లేవు. 

    నాంది: నవ్వు మరిచిపోయిన అల్లరి నరేషుని చూడడం ఈ సినిమా తోనే నాంది. చివరి దాకా చూసేశాం. కానీ అదేంటో అప్పుడెప్పుడో నిరీక్షణలో తప్పుడు కేసులో ఇరుక్కున్న భాను చందర్ని చూసినపుడు అనిపించిన "అయ్యో" ఈ సినిమాలో missing. 

    కపటధారి: ఈ సినిమా బద్రి ఓ మూడు రోజులు సీరియల్ లా చూశారు. నేను మాత్రం అక్కడక్కడా చూశానంతే. చూసిన ఆ కొంచెం లోనూ "ఈ అబ్బాయికి ఇక action అంటే ఏంటో ఎప్పటికీ తెలీదు. లేకపోతే ఇతని చేత ఎలా act చేయించాలో director కి తెలీలేదు" అని ఎన్నిసార్లు అనిపించిందో! ఇంతకీ బద్రి అయినా ఈ సినిమాని పూర్తిగా చూశారో లేదో తెలీదు. 

    గాలి సంపత్: మొదలుపెట్టిన అరగంట తర్వాత సినిమా ఆపేసి తాజా గాలి పీల్చుకోవడం కోసం బయటికి వెళ్ళిపోయాం. 

    ఉప్పెన: అస్సలు చూద్దామనుకోకపోయినా - అనుకోకుండా చూసిన సినిమా "ఉప్పెన".

     ఈనాడు సినిమా పేజీల్లో తెగ కనిపించిన ఈ సినిమాని గురించి అందరూ తెగ మాట్లాడుతుంటే "ఇదింకో hype సినిమా. చూడక్కర్లేదు" అనేనుకున్నాం. 

    అందుకే చూడాలనుకోలేదు. 

    కానీ అనుకోకుండా మొన్న శుక్రవారం Netflix లో - కనిపిస్తే - అసలెలా ఉందో చూద్దాం, అంతగా బాలేకపోతే ఆపేద్దాం -  అనుకుని మొదలుపెట్టిన వాళ్ళం - మధ్యలో కొంచెం సాగుతోంది అనిపించినా - చివరివరకు చూశాం. 

    చిరంజీవి మేనల్లుడు, సాయి ధరమ్ తేజ్ తమ్ముడు అట హీరో వైష్ణవ్ తేజ. బాగా చేశాడు. హీరోయిన్ను కృతి షెట్టి. బావుంది, బాగా చేసింది కూడా. 

    విజయ్ సేతుపతి - మనిషి కదలకుండా, అరవకుండా స్థిరంగా, stern గా కనిపించిన గొప్ప నటుడు. 

    అన్నిటికీ మించి - కాకినాడ-ఉప్పాడ రేవుల అందాలు, సినిమా కథకి తగినట్లు కనిపించిన జాలరుల ఇళ్ళూ, పరిసరాలూ - సినిమా అంతా కనిపించిన సముద్రపు అలలూ - ఆ అలల నీలాలూ - అన్నీ చాలా నచ్చాయి. 

    సినిమా చూస్తూన్నంత సేపూ ఇది re-make ఏమో అని అనుమానమొచ్చేంత సహజంగా ఉన్న మనుషులూ, పరిసరాలూ - కథ ఎంత బాగా రాసుకున్నాడో బుచ్చిబాబు సానా...శానా బావుంది! 

    నాకెందుకో సినిమా చూస్తున్నంత సేపూ - కథలో ఏ మాత్రం పోలిక లేకపోయినా - సుకుమార్ "రంగస్థలం" - గుర్తొస్తూనే ఉంది. 

    సినిమాలో ఒకచోట - కనిపించకుండా పోయిన హీరోయిన్ని చీకట్లో వెతకడానికి వెళ్ళిన వాళ్ళు  - తొక్కుతున్న సైకిళ్ళు ఆపేసి వాటిని భుజాలకెత్తుకుని, చేత్తో పెడల్స్ తిప్పుతూ సైకిళ్ళకున్న హెడ్ లైట్స్ వెలిగించుకుని, ఆ లైట్ల వెలుగులో - కొంచెం ఎత్తులోంచి చూస్తే ఎవరైనా కనపడతారా అని వెతకడం - భలేగా అనిపించింది. మాస్టారు సుకుమార్ మార్క్ కనిపించింది. 

    ఈ బుచ్చిబాబు - ఇంకా ఈ మధ్య కాలంలో వచ్చిన కలర్ ఫోటో, మిడిల్ క్లాస్ మెలోడీస్ తీసిన డైరెక్టర్లందరూ - OTW (One Time Wonder) డైరక్టర్లలా కాకుండా - మళ్లీమళ్లీ మంచి సినిమాలు తీయాలని బోల్డంత అనుకుంటున్నాను. 

    జాతిరత్నాలు: చూడక ముందే యూట్యూబ్ టీజర్లతో, ఇంటర్వ్యూలతో ఎంతో నవ్వించి, ఎంతగానో ఊరించిన ఈ సినిమా మాత్రం చూస్తున్నప్పుడు "ఇది జాతిరత్నాలు కాదు, జాస్తిరత్నాలు" అనిపించింది. 

    తనకు నచ్చిన ఓ పది జోకుల్ని అక్కడక్కడా పేల్చుకుంటూ - మధ్యలో - ఏదో కథని పేర్చుకుంటూ పోయినట్టనిపించింది. 

    ఉన్న ఆ పది జోకులూ అప్పటికే యూట్యూబ్లో చూసేసున్నామేమో - ఇక అసలు సినిమాలో చూడడానికి ఏమీ మిగల్లేదు. 

    సినిమా బా...గానే సా...గింది. 

    నిజానికి ఈ సినిమాలో ఎవరికి తోచినట్లు వాళ్ళు free-style-acting చేసేసినట్టున్నారు. 

    నాకు మాత్రం నవీన్ పోలిశెట్టి తప్ప స్క్రీన్ మీద ఇంకెవ్వరూ ఆనలేదు. అతను కూడా ఇంతకు ముందు ఏజెంటుగానే బావున్నట్టనిపించాడు. 

    హీరోయిన్ చాలా బావుంది. కానీ ఈ సినిమాని దాటి ఇంకే సినిమా లోనూ ఊహించడానికి - ఆ ఆరడుగుల అమ్మాయి పక్కన ఆనడానికి - హీరోలు ఎంత మంది ఉన్నారబ్బా! అసలు ఈ సినిమాలో కూడా "చిట్టీ!" పాటలో హీరోయిన్ను భుజం మీద చెయ్యి వేసి పక్కనే నడుస్తుంటే అంతటి ఆరడుగుల నవీనుడు కూడా తానే చిట్టిగా కనిపించాడు కూడా. 

    నిజానికి ఈ సినిమాని ఇంట్లో తీరిగ్గా కాకుండా థియేటర్లో చూసుంటే - ఒక మాట వినబడీ వినబడక, పక్కనవాళ్ళెందుకు నవ్వుతున్నారో తెలీక - ఆ హడావిడిలో ఎందుకు నవ్వుతున్నామో తెలీకుండా నవ్వేసుకుని - బయటికొచ్చి సినిమా బావుందని అనేసుకునే వాళ్ళమేమో - రాజుగారి కొత్త బట్టల్లా!

    ఈ సినిమా చూడగానే బద్రి అన్నమాట - తను అనగానే విని నేనవునన్నమాట ఒకటే!

    "వీళ్ళు చాలా తెలివిగా మార్కెట్ చేసుకున్నారు సినిమాని. ఉన్న ఆ నాలుగు జోకుల్ని చూపించి సినిమా అంతా నవ్వులే అన్నట్టు అనిపించారు. తీరా చూస్తే వున్నవి, నవ్వించినవి ఆ నాలుగు జోకులే! అంతా hype (జాస్తి) అంతే " - అని. 

అందుకే అంటాన్నేను - 

ఈ జాతిరత్నాలు 
మహా జాస్తిరత్నాలు 

కనరా... వీరకుమారా! 

ఇదో కొంగొత్త జాన్రా (genre )!

~ సినీ-మా-లక్ష్మి వ్రాలు