దాదాపు మూడు నెలల కిందట - శీతాకాలపు సెలవులకి అన్నజింక ఇంటికి రావడం - తిరిగి వెళ్లడం మధ్య కాలం ఏ కబుర్లలో జారిపోయిందో.
అన్నగాణ్ణి ఫ్లయిట్ ఎక్కించిన తర్వాత ఇంట్లో ముగ్గురమున్నా - మా ఒకరొకరికీ దగ్గరలేని వాడొక్కడి ధ్యాసే.
చుట్టూ పేరుకున్న- నిశ్శబ్దపు శీతాకాలపు చిక్కటి నల్లటి సాయంత్రాలు - దిగులుగా గుబులుగా, మామూలుకన్నా పొడుగ్గా - అసలు గడుస్తాయా, సూరీడుకి దారిస్తాయా, వెచ్చబడనిస్తాయా అనిపిస్తూ - చలి ఇంకా తగ్గని జనవరి-సంజలు.
అప్పుడోరోజు - అనుకోకుండా వెచ్చబడిన రోజది. బదరి, నేను వాకింగ్‌కి వెళ్లాం కొంచెం ఒంటికి ఎండ పూసుకుని వద్దామని.
"అన్నగాడు వెళ్లాడు కదా - మళ్లీ స్ప్రింగ్‌బ్రేక్‌కే కదా రావడం?" - అనుకుంటున్నానో, పైకే అంటున్నానో.
"ఇంకెంత రెణ్ణెళ్లు - అంతే!" - తనకి తానే అనుకుంటూనే నాకిచ్చిన బదులు.
"రెణ్ణెల్లే - కానీ - వుండేది వారమే కదా - మళ్లీ వెళ్లిపోతాడు కదా" - పైకనకపోయినా మనసులో పెట్టేసుకున్నా రోజుల్లెక్క.
పక్కనుంచి సన్నగా వినీ వినిపించకుండా అన్నది సరిగానే విన్నానా అన్ననుమానం వచ్చి - ఒక్కసారి దారిపక్క ఆగి " ఏంటన్నారు ? మళ్లీ చెప్పండి" అనగానే - ఈసారి ఇంతకుముందుకన్నా కొంచెం గట్టిగా "మనమే వెళ్తే బావుంటుందా పోనీ ?!" - చిరునవ్వు చాటునుంచి మురిపించే మాటలు ముత్యాల్లా రాలాయి.
"అదెలా - ఎలా వెళ్తాం? ఎప్పుడు వెళ్తాం ?" - హడావిడిగా దొర్లాయి నా నోటి పలుకులు.
"అన్నగాడి పుట్టినరోజుకి - ఫ్లయిట్లు, హోటళ్లు అన్నీ బుక్‌డ్. ఏప్రిల్‌లో ఓ నాల్గు రోజులు సెలవు పెట్టేయ్" - ఇంక పట్టలేని సందడి మనసులో, మాటలో.
ఇంకా తర్వాత నడక ఎలా సాగిందో చెప్పాలంటే - పాదాలక్కూడా చెవులొచ్చి మా మాటలు వింటూ మేఘాలలో తేల్తున్నాయో అన్నట్టు అడుగులేశాయా అనిపించేట్టు.
"కానీ... ఈ విషయం అన్నగాడికి చెప్పొద్దు - వాడికి సర్‌ప్రైజ్ - ఈ ట్రిప్పు, దాంతోపాటు వాడు కావాలనుకుంటున్న కొత్త సోనీ కామెరా కూడా. అలాగే తమ్ముడికీ చెప్పొద్దు - మనం ఫ్లైట్ ఎక్కేదాకా" - చెప్పిన మాటకి బుద్ధిగా తలూపేశాను.
ఇంటికొచ్చేవరకూ ఆ మాటలే మాట్లాడుకుంటూ - ఆ తర్వాత ఇద్దరం గప్‌చుప్.
మార్చొచ్చింది - వాతావరణంలో మార్పొచ్చింది.
స్ప్రింగ్‌బ్రేకొచ్చింది - అన్ననొక వారం ఇంటికి తెచ్చింది.
మళ్లీ ఇల్లంతటా ఎలుగు - కళ్లంతటా వెలుగు
అన్నగాడు వున్న వారంలో ఒకరోజు "కొత్త కెమెరాలేమోచ్చాయో చూసొద్దాం రా " అంటూ బెస్ట్‌బై-కి కిటికీ-బేరానికి వెళ్లొచ్చాము - మరి వాడికే మోడలిష్టమో కనిపెట్టాలికదా!
వారం గిర్రున తిరిగింది - spring-break has sprung away.
ఏప్రిల్ మొదటివారం తమ్ముడి MAP schedule తెలిసింది - మూడోవారంలో లెక్కల పరీక్ష అని. మరి మా ప్రయాణం అప్పుడే.
వెంటనే లెక్కల-టీచర్ మిస్. ఫ్రామ్ కి ఈ-మెయిల్ ఇచ్చాను - ఒకసారి మీతో మాట్లాడాలని.
సోమవారం పొద్దున్నే తొమ్మిదింటికి టీచర్ నుంచి ఫోను - ఏంటీ సంగతీ - అని.
"మా ఇంట అన్నగాడి పుట్టినరోజు - కానీ వాడి కాలేజ్ జరుగుతూ వుండడం వల్ల - వాడికి ఇంట్లో వుండడం కుదరదు కాబట్టి - మేమే వాడి దగ్గరికి - వాడి పుట్టినరోజుని దగ్గరుండి జరిపిద్దామని వెళ్తున్నాము - మీరేమనుకోకుండా మా బుజ్జిజింకకి వచ్చాక వాడు మిస్ అవబోయే MAP లెక్కల పరీక్ష మళ్లీ పెడతారు కదూ - అన్నట్టు మీతో ఇలా మాట్లాడానని మా బుజ్జిజింకకి చెప్పకండి - మేము ఊరెళ్తున్నటు వాడికి కూడా తెలియదు -తెలియకూడదు" అని చెప్తూ - చివర్లో "సర్‌ప్రైజ్!!" అని గుసగుసలాడా.
చివరి గుసగుసల-గసగసకి మురిసిపోయి మిస్. ఫ్రామ్ కూడా మా సర్‌ప్రైజ్‌ని praiseworthy అని తెగ praise చేసేసింది. ఆవిడకి చెప్పాను - వాడిని ఎప్పట్లాగే ఏప్రిల్ 21న స్కూలుకి పంపించినా పదకొండింటికల్లా ఇంటికి తీసుకొచ్చేస్తామని - మధ్యాహ్నపు ప్రయాణానికి తయారవ్వాలి కదా మరి!
ఆరోజు సాయంత్రం - ఎందుకైనా మంచిదని - బుజ్జిజింకకి చెప్పాను "నాన్నగాడు! నిన్ను 21న పదకొండింటికి స్కూల్ నుంచి బయటికి తేవాలి - నాన్నగారు, నువ్వు, నేను వెళ్లి అన్నకేమన్నా గిఫ్ట్ కొని పంపిద్దామని అనుకుంటున్నాము" అని - మరి మళ్లీ వాడు ముందు చెప్పకుండా అప్పటికప్పుడు స్కూల్లో మీ అమ్మా-నాన్న నిన్ను తీసుకెళ్లడానికొచ్చారు అని చెప్తే - పాపం - కంగారు పడకూడదు కదా!
వెంటనే వాడు - కుదరదంటే కుదరదన్నాడు - కావాలంటే మీరిద్దరు వెళ్లండి - నేను స్కూల్ నుంచి ఇంటికొచ్చి మీరొచ్చేదాకా హోంవర్క్ చేసుకుంటానన్నాడు.
వాడికొక హింట్ ఇచ్చాను కదా అని ఇంకెక్కువ వాదించలేదు - మళ్లీ ఆ మాటల్లో ప్రయాణం గురించి పొరపాట్న చెప్పేస్తానేమోనని.
ఏప్రిల్ 21 వ తారీఖున ప్రయాణం - బుజ్జిజింకకి తెలియకూడదని ఆరోజు పొద్దున్న వాడు స్కూలుకి వెళ్లేదాకా సూట్‌కేస్ సర్దలేదు.
తీరా వాడు స్కూల్‌కి వెళ్లాక - ఏడింటి నుంచి ఓ నాలుగు గంటలు నా ఆఫీస్ వర్క్ వుండి - పదకొండింటికి లాగ్ఆఫ్ చేశాక - గబగబా చేతికి అందిన బట్టలు సర్దేశాను.
ఈలోగా బదరి వెళ్లి బుజ్జిజింకని స్కూల్ నుంచి తీసుకొచ్చారు - రావడం బోల్డంత కోపంగా వచ్చాడు - కానీ సర్దివున్న సూట్‌కేస్ చూడగానే - ఒక చిన్ననవ్వు మొహంలో - వాడికి తెలిసిపోయింది ఎక్కడికో వెళ్తున్నామని - అదింకెక్కడికో కాదు అన్న దగ్గరికి అని.
హమ్మయ్య! మా పాపడి కోపాలయ్యె మురిపాలు - అమ్మకవె సమ్మతాలు.
Alaska Airlines లో పోర్ట్‌లాండ్ దాకా ఒక ఫ్లైట్ - అక్కడినుంచి ఇంకోదాంట్లో - ఇంకో గంటలో శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోలో దిగి - ఎయిర్‌పోర్ట్‌లోనుంచి బయటికి వచ్చేటప్పటికి తొమ్మిదిన్నర అయింది.
రెంటల్ కార్ తీసుకుని - హోటల్‌కి వెళ్లేముందు అన్నని కలిసి - కనిపించి - సర్‌ప్రైజ్ చేద్దామని అనుకున్నాము.
అప్పటికే ఫోన్లో వాడివి మిస్డ్‌కాల్స్, మెసేజెస్ వున్నాయి - "అమ్మా! మీరందరూ ఇంట్లో లేరా? ఎక్కడున్నారు?" అంటూ.
చెప్పకుండా వెళ్తే -
అసలే శుక్రవారపు-సాయంత్రం -
ఆ రోజు ఎక్కడున్నా మేమందరం పఠించేది - ఆటవిడుపు మంత్రం -
వాడెక్కడికైనా వెళ్తే మాకే సర్‌ప్రైజ్ అవుతుందని ఫోన్ చేశాను.
"హలో నాన్నా ! ఎక్కడున్నావ్?"
"ఇంట్లోనే అమ్మా - కానీ ఇంకో గంటలో బయటికి వెళ్తాను ఫ్రెండ్స్‌తో"
"అయితే - ఇంట్లోనే వుండు - ఓ నలభై నిముషాల్లో కాల్ చేస్తాను"
"ఇంట్లో వుండడం ఎందుకమ్మా - నువ్వు ఫోన్ చేయడానికి?" - గొంతులో చిన్న కంగారు.
"నీతో మాట్లాడాలి - ఇంట్లోనే వుండు" - వాడి దగ్గరికి వెళ్లేదాకా మేము శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోకి వచ్చాము అన్నది దాచాలని - ఎక్కువ మాట్లాడితే బయట పడిపోతానని - సాధ్యమైనంత తక్కువగా మాట్లాడి వాడు మేము వెళ్లే దాకా రూమ్ లో ఉండేలా చేయాలని నా ఆరాటం. ఫోన్లో మాట్లాడడం ఆపేశాను.
వెంటనే టెక్స్ట్ చేశాడు - ఆదిలా సాగింది:
మా కార్ వాడి ఎపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర ఆపేటప్పటికి - అన్న, వాడి ఫ్రెండ్ కెవిన్ - వాళ్ల ఐదో అంతస్తు నుంచి కిందకి దిగి రోడ్ పక్కనే వున్న ఫుట్‌పాత్ మీద కొంచెం ఆందోళనగా చూస్తూ నించుని వున్నారు.
ముందుగా కార్ దిగి వచ్చిన నన్ను, తమ్ముణ్ణి - చూసి గబగబా దగ్గరికి వచ్చి అన్నగాడు మెరిసే కళ్లతో - ఇద్దరినీ పట్టుకుని - ఒక హగ్గిచ్చేశాడు. వాడి పక్కనే వున్న కెవిన్ - "ఎంత కంగారు పడ్డాడో సుహాస్" - అంటూ వాడూ ఒక హగ్గిచ్చాడు.
ఇంతలో కార్ దిగి వచ్చిన నాన్నగారికి ఒక పే...ద్ద హగ్గూ - వెంటనే - "This is the best birthday surprise I ever got" అంటూ గంతులూ -
"ఇంతే ఈ ఏడాదికి సర్‌ప్రైజ్ - నీక్కావల్సిన కామెరా నాకు నచ్చిన ప్రైస్ లో దొరకలేదుగా" - సన్నగా ఉడికిస్తూ నాన్నగారు -
"That's okay, నాన్నగారు! You gave me the best surprise gift by coming over here" - అని మిడిసిపడుతూ అన్నగాడు -
వాళ్లిద్దరినీ మెరిసే కళ్లతో చూస్తూ - మురిసిపోతూ కెవిన్, నేను, తమ్ముడు.
అన్నగాడిని కలిసిన సంతోషంలో మా అలసటంతా మరిచి - కాసేపు కబుర్లు చెప్పి- వాడికి, కెవిన్‌కి బై చెప్పేసి ఆ రాత్రికి శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో డౌన్‌టౌన్‌లో వున్న మా హోటల్‌కివెళ్లిపోయాం - రూంలోకి చేరిపోయాం - ఒళ్లు మరచి నిద్రపోయాం.
మరుసటిరోజు - శనివారం - అన్నకి ఫైనల్ ప్రాజెక్ట్ వర్క్ పూర్తి చేయాల్సిన రోజు - కలవడం కుదరదని ముందే చెప్పాడు. ఆదివారం సాయంత్రం మా దగ్గరికి వస్తానని చెప్పాడు.
పొద్దున్న లేవగానే - కిటికీలోంచి బయటికి చూస్తే ఎదురుగా బోల్డన్ని కిటికీలతో ఒక బిల్డింగ్ - ఒక్కో కిటికీది ఒక్కో character & characteristic అనిపించింది.
ఒక కిటికీలో తెల్ల పూల కుండీ
ఒక కిటికీలో నీలి గళ్ళ దిండు
ఒక కిటికీలో నల్ల గొడుగు మొన
ఇంకో కిటికీలో తెల్ల తెరల కొన
అన్ని కిటికీల్లో కామన్ characteristic - ఒక టేబుల్
అన్ని టేబుళ్ల మీద ఒక కంప్యూటర్
నాకూ - బుజ్జిజింకకీ - అసలా కిటికీలేంటా అని ఒకటే ఆపలేని ఆసక్తి ఓపలేనంతగా పెరిగిపోయింది. కిటికీల పైన కానీ-కనిపించని అక్షరాలతో Goodby Silverstein & Partners అనే పేరుని కూడబలుక్కుని చదివి - గూగుల్లో వెతికితే అదొక advertising agency అని తెలిసేదాకా మా చూపులన్నీ ఆ కిటికీలమీదనే.
శనివారం, ఆదివారం రెండు రోజులూ - శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో డౌన్‌టౌన్‌లో - హోటల్ పక్కనే వున్న - చైనాటౌన్, యూనియన్ స్క్వేర్, బ్రాడ్‌వే - వగైరాలన్నీ - మహా ఆనందంగా తిరిగాం.
బ్రాడ్‌వేలో మ్యూరల్స్ వేసిన బిల్డింగొకటి నచ్చేసి - క్లిక్కేసుకున్నామిలా:
ఆదివారం సాయంత్రం - అన్నని తీసుకుని శాన్‌హోజెలో వుండే ఆప్తులు- ఆతిధ్యహృదయులు - రమేష్, ప్రసాదుల ఇంటికి వెళ్లాము. రమేష్-ప్రసాదులు నా ఆతిధ్య హృదయం పోస్టులో మనసెరిగినవారు.
ఆదివారపు సాయంత్రం -
మా మనసెరిగిన మిత్రులతో ఇండో-చైనీస్ భోజనం -
తినేచోట బోల్డంతమంది జనం -
ఒకరిమాట ఒకరికి వినిపించనంత కోలాహాలం -
అరిచి మాట్లాడి పోగొట్టుకున్న నా గళం.
ఆదివారం రాత్రి - మా దగ్గరకొచ్చిన అన్నగాడికి దొరికిన గిఫ్ట్ - ఇటీవల కాలంలో చదువుతో - ఎడతెగని హోంవర్క్‌తో కుదరని, దొరకని - ఎనిమిదిగంటల అవిచ్ఛిన్న-నిద్ర.
సోమవారం పొద్దున్న - అన్నగాడికి దొరికిన ఇంకో సర్‌ప్రైజ్ - నాన్నగారి నుంచి - ఆన్‌లైన్‌లో కొన్న - వాడు కోరుకున్న సోనీ కెమెరా, దానికి కావాల్సిన లెన్స్.
సోమవారం సాయంత్రం - నాకు దొరికిన బహుమానం - నాకిష్టమైన శరవణ్‌భవన-భోజనం.
సోమవారం రాత్రికి అన్న వాడి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు - మరుసటి రోజు పరీక్షకి చదువుకోవడానికి.
మంగళవారం - అన్న పుట్టినరోజు - పరీక్ష రోజు.
పగలు - మేం ముగ్గురం యూనియన్ స్క్వేర్ దగ్గర కేబుల్‌కార్ ఎక్కి - Pier39 దగ్గర Ghirardelli చాకొలెట్స్ కొనుక్కుని వచ్చాము.
మంగళవారం సాయంత్రం వాడి కాలేజ్ క్యాంపస్ లో వాడి ఫ్రెండ్ కెవిన్ తో కలిసి - వాళ్ళిద్దరికీ నచ్చిన ఒక restaurantలో భోజనం చేసి బయటికి రాగానే కనిపించిన ఒక నీలి రంగు ఆటో - దాన్ని చూసి సంబరపడుతూ - నేనూ, కెవినూ తీసుకున్న ఫోటో:
చిత్రాన్న-భోజనాలు, ఆటోల-చిత్రాలు - అన్నీఅయిన తర్వాత - UCof B కాంపస్‌లో నడుచుకుంటూ వెళ్లి అన్ననీ, కెవిన్‌నీ వాళ్ల ఎపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర దింపేసి - జాగ్రత్తలు చెప్పి హోటల్‌కి తిరిగివచ్చాము.
తెల్లవారితే బుధవారం - మా తిరుగు ప్రయాణం.
ఎక్కాల్సిన అమెరికన్ ఎయిర్లైన్స్ ఫ్లైట్ గంట ఆలస్యం - దానివల్ల LA లో ఎక్కాల్సిన కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ దొరకదని - నేను, బుజ్జిజింక కష్టపడతామని బదరికి బెంగొచ్చింది.
అనుకోకుండా - మాకు ఆపత్కాల-బాంధవిలా AA లో పనిచేసే ఆవిడ ముందు వెళ్లే ఇంకో ఫ్లైట్ లో సీట్లు ఇవ్వడం వల్ల - అనుకున్నట్టుగా రాత్రి పన్నెండింటికి ఇంటికి చేరగలిగాము.
అలా ... అన్న పుట్టినరోజుని వాడికే కాక నాక్కూడా మరపురాని రోజుగా మారుస్తూ -
ఎందాకో ఎందాకో
ఎక్కడికో చెప్పుకో
తెలియలేదా - నా చేయి పట్టుకో
వెలిగే దీపాలవిగో
ఎత్తు ఎత్తు భవనాలవిగో
నగరం ఇది శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో
...అంటూ
నా కళ్ల నిండా బదరి నింపిన మెరుపు - సర్‌ప్రైజెస్కో...
అన్నగాణ్ణి ఫ్లయిట్ ఎక్కించిన తర్వాత ఇంట్లో ముగ్గురమున్నా - మా ఒకరొకరికీ దగ్గరలేని వాడొక్కడి ధ్యాసే.
చుట్టూ పేరుకున్న- నిశ్శబ్దపు శీతాకాలపు చిక్కటి నల్లటి సాయంత్రాలు - దిగులుగా గుబులుగా, మామూలుకన్నా పొడుగ్గా - అసలు గడుస్తాయా, సూరీడుకి దారిస్తాయా, వెచ్చబడనిస్తాయా అనిపిస్తూ - చలి ఇంకా తగ్గని జనవరి-సంజలు.
అప్పుడోరోజు - అనుకోకుండా వెచ్చబడిన రోజది. బదరి, నేను వాకింగ్‌కి వెళ్లాం కొంచెం ఒంటికి ఎండ పూసుకుని వద్దామని.
"అన్నగాడు వెళ్లాడు కదా - మళ్లీ స్ప్రింగ్‌బ్రేక్‌కే కదా రావడం?" - అనుకుంటున్నానో, పైకే అంటున్నానో.
"ఇంకెంత రెణ్ణెళ్లు - అంతే!" - తనకి తానే అనుకుంటూనే నాకిచ్చిన బదులు.
"రెణ్ణెల్లే - కానీ - వుండేది వారమే కదా - మళ్లీ వెళ్లిపోతాడు కదా" - పైకనకపోయినా మనసులో పెట్టేసుకున్నా రోజుల్లెక్క.
పక్కనుంచి సన్నగా వినీ వినిపించకుండా అన్నది సరిగానే విన్నానా అన్ననుమానం వచ్చి - ఒక్కసారి దారిపక్క ఆగి " ఏంటన్నారు ? మళ్లీ చెప్పండి" అనగానే - ఈసారి ఇంతకుముందుకన్నా కొంచెం గట్టిగా "మనమే వెళ్తే బావుంటుందా పోనీ ?!" - చిరునవ్వు చాటునుంచి మురిపించే మాటలు ముత్యాల్లా రాలాయి.
"అదెలా - ఎలా వెళ్తాం? ఎప్పుడు వెళ్తాం ?" - హడావిడిగా దొర్లాయి నా నోటి పలుకులు.
"అన్నగాడి పుట్టినరోజుకి - ఫ్లయిట్లు, హోటళ్లు అన్నీ బుక్‌డ్. ఏప్రిల్‌లో ఓ నాల్గు రోజులు సెలవు పెట్టేయ్" - ఇంక పట్టలేని సందడి మనసులో, మాటలో.
ఇంకా తర్వాత నడక ఎలా సాగిందో చెప్పాలంటే - పాదాలక్కూడా చెవులొచ్చి మా మాటలు వింటూ మేఘాలలో తేల్తున్నాయో అన్నట్టు అడుగులేశాయా అనిపించేట్టు.
"కానీ... ఈ విషయం అన్నగాడికి చెప్పొద్దు - వాడికి సర్‌ప్రైజ్ - ఈ ట్రిప్పు, దాంతోపాటు వాడు కావాలనుకుంటున్న కొత్త సోనీ కామెరా కూడా. అలాగే తమ్ముడికీ చెప్పొద్దు - మనం ఫ్లైట్ ఎక్కేదాకా" - చెప్పిన మాటకి బుద్ధిగా తలూపేశాను.
ఇంటికొచ్చేవరకూ ఆ మాటలే మాట్లాడుకుంటూ - ఆ తర్వాత ఇద్దరం గప్‌చుప్.
మార్చొచ్చింది - వాతావరణంలో మార్పొచ్చింది.
స్ప్రింగ్‌బ్రేకొచ్చింది - అన్ననొక వారం ఇంటికి తెచ్చింది.
మళ్లీ ఇల్లంతటా ఎలుగు - కళ్లంతటా వెలుగు
అన్నగాడు వున్న వారంలో ఒకరోజు "కొత్త కెమెరాలేమోచ్చాయో చూసొద్దాం రా " అంటూ బెస్ట్‌బై-కి కిటికీ-బేరానికి వెళ్లొచ్చాము - మరి వాడికే మోడలిష్టమో కనిపెట్టాలికదా!
వారం గిర్రున తిరిగింది - spring-break has sprung away.
ఏప్రిల్ మొదటివారం తమ్ముడి MAP schedule తెలిసింది - మూడోవారంలో లెక్కల పరీక్ష అని. మరి మా ప్రయాణం అప్పుడే.
వెంటనే లెక్కల-టీచర్ మిస్. ఫ్రామ్ కి ఈ-మెయిల్ ఇచ్చాను - ఒకసారి మీతో మాట్లాడాలని.
సోమవారం పొద్దున్నే తొమ్మిదింటికి టీచర్ నుంచి ఫోను - ఏంటీ సంగతీ - అని.
"మా ఇంట అన్నగాడి పుట్టినరోజు - కానీ వాడి కాలేజ్ జరుగుతూ వుండడం వల్ల - వాడికి ఇంట్లో వుండడం కుదరదు కాబట్టి - మేమే వాడి దగ్గరికి - వాడి పుట్టినరోజుని దగ్గరుండి జరిపిద్దామని వెళ్తున్నాము - మీరేమనుకోకుండా మా బుజ్జిజింకకి వచ్చాక వాడు మిస్ అవబోయే MAP లెక్కల పరీక్ష మళ్లీ పెడతారు కదూ - అన్నట్టు మీతో ఇలా మాట్లాడానని మా బుజ్జిజింకకి చెప్పకండి - మేము ఊరెళ్తున్నటు వాడికి కూడా తెలియదు -తెలియకూడదు" అని చెప్తూ - చివర్లో "సర్‌ప్రైజ్!!" అని గుసగుసలాడా.
చివరి గుసగుసల-గసగసకి మురిసిపోయి మిస్. ఫ్రామ్ కూడా మా సర్‌ప్రైజ్‌ని praiseworthy అని తెగ praise చేసేసింది. ఆవిడకి చెప్పాను - వాడిని ఎప్పట్లాగే ఏప్రిల్ 21న స్కూలుకి పంపించినా పదకొండింటికల్లా ఇంటికి తీసుకొచ్చేస్తామని - మధ్యాహ్నపు ప్రయాణానికి తయారవ్వాలి కదా మరి!
ఆరోజు సాయంత్రం - ఎందుకైనా మంచిదని - బుజ్జిజింకకి చెప్పాను "నాన్నగాడు! నిన్ను 21న పదకొండింటికి స్కూల్ నుంచి బయటికి తేవాలి - నాన్నగారు, నువ్వు, నేను వెళ్లి అన్నకేమన్నా గిఫ్ట్ కొని పంపిద్దామని అనుకుంటున్నాము" అని - మరి మళ్లీ వాడు ముందు చెప్పకుండా అప్పటికప్పుడు స్కూల్లో మీ అమ్మా-నాన్న నిన్ను తీసుకెళ్లడానికొచ్చారు అని చెప్తే - పాపం - కంగారు పడకూడదు కదా!
వెంటనే వాడు - కుదరదంటే కుదరదన్నాడు - కావాలంటే మీరిద్దరు వెళ్లండి - నేను స్కూల్ నుంచి ఇంటికొచ్చి మీరొచ్చేదాకా హోంవర్క్ చేసుకుంటానన్నాడు.
వాడికొక హింట్ ఇచ్చాను కదా అని ఇంకెక్కువ వాదించలేదు - మళ్లీ ఆ మాటల్లో ప్రయాణం గురించి పొరపాట్న చెప్పేస్తానేమోనని.
ఏప్రిల్ 21 వ తారీఖున ప్రయాణం - బుజ్జిజింకకి తెలియకూడదని ఆరోజు పొద్దున్న వాడు స్కూలుకి వెళ్లేదాకా సూట్‌కేస్ సర్దలేదు.
తీరా వాడు స్కూల్‌కి వెళ్లాక - ఏడింటి నుంచి ఓ నాలుగు గంటలు నా ఆఫీస్ వర్క్ వుండి - పదకొండింటికి లాగ్ఆఫ్ చేశాక - గబగబా చేతికి అందిన బట్టలు సర్దేశాను.
ఈలోగా బదరి వెళ్లి బుజ్జిజింకని స్కూల్ నుంచి తీసుకొచ్చారు - రావడం బోల్డంత కోపంగా వచ్చాడు - కానీ సర్దివున్న సూట్‌కేస్ చూడగానే - ఒక చిన్ననవ్వు మొహంలో - వాడికి తెలిసిపోయింది ఎక్కడికో వెళ్తున్నామని - అదింకెక్కడికో కాదు అన్న దగ్గరికి అని.
హమ్మయ్య! మా పాపడి కోపాలయ్యె మురిపాలు - అమ్మకవె సమ్మతాలు.
Alaska Airlines లో పోర్ట్‌లాండ్ దాకా ఒక ఫ్లైట్ - అక్కడినుంచి ఇంకోదాంట్లో - ఇంకో గంటలో శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోలో దిగి - ఎయిర్‌పోర్ట్‌లోనుంచి బయటికి వచ్చేటప్పటికి తొమ్మిదిన్నర అయింది.
రెంటల్ కార్ తీసుకుని - హోటల్‌కి వెళ్లేముందు అన్నని కలిసి - కనిపించి - సర్‌ప్రైజ్ చేద్దామని అనుకున్నాము.
అప్పటికే ఫోన్లో వాడివి మిస్డ్‌కాల్స్, మెసేజెస్ వున్నాయి - "అమ్మా! మీరందరూ ఇంట్లో లేరా? ఎక్కడున్నారు?" అంటూ.
చెప్పకుండా వెళ్తే -
అసలే శుక్రవారపు-సాయంత్రం -
ఆ రోజు ఎక్కడున్నా మేమందరం పఠించేది - ఆటవిడుపు మంత్రం -
వాడెక్కడికైనా వెళ్తే మాకే సర్‌ప్రైజ్ అవుతుందని ఫోన్ చేశాను.
"హలో నాన్నా ! ఎక్కడున్నావ్?"
"ఇంట్లోనే అమ్మా - కానీ ఇంకో గంటలో బయటికి వెళ్తాను ఫ్రెండ్స్‌తో"
"అయితే - ఇంట్లోనే వుండు - ఓ నలభై నిముషాల్లో కాల్ చేస్తాను"
"ఇంట్లో వుండడం ఎందుకమ్మా - నువ్వు ఫోన్ చేయడానికి?" - గొంతులో చిన్న కంగారు.
"నీతో మాట్లాడాలి - ఇంట్లోనే వుండు" - వాడి దగ్గరికి వెళ్లేదాకా మేము శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోకి వచ్చాము అన్నది దాచాలని - ఎక్కువ మాట్లాడితే బయట పడిపోతానని - సాధ్యమైనంత తక్కువగా మాట్లాడి వాడు మేము వెళ్లే దాకా రూమ్ లో ఉండేలా చేయాలని నా ఆరాటం. ఫోన్లో మాట్లాడడం ఆపేశాను.
వెంటనే టెక్స్ట్ చేశాడు - ఆదిలా సాగింది:
మా కార్ వాడి ఎపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర ఆపేటప్పటికి - అన్న, వాడి ఫ్రెండ్ కెవిన్ - వాళ్ల ఐదో అంతస్తు నుంచి కిందకి దిగి రోడ్ పక్కనే వున్న ఫుట్‌పాత్ మీద కొంచెం ఆందోళనగా చూస్తూ నించుని వున్నారు.
ముందుగా కార్ దిగి వచ్చిన నన్ను, తమ్ముణ్ణి - చూసి గబగబా దగ్గరికి వచ్చి అన్నగాడు మెరిసే కళ్లతో - ఇద్దరినీ పట్టుకుని - ఒక హగ్గిచ్చేశాడు. వాడి పక్కనే వున్న కెవిన్ - "ఎంత కంగారు పడ్డాడో సుహాస్" - అంటూ వాడూ ఒక హగ్గిచ్చాడు.
ఇంతలో కార్ దిగి వచ్చిన నాన్నగారికి ఒక పే...ద్ద హగ్గూ - వెంటనే - "This is the best birthday surprise I ever got" అంటూ గంతులూ -
"ఇంతే ఈ ఏడాదికి సర్‌ప్రైజ్ - నీక్కావల్సిన కామెరా నాకు నచ్చిన ప్రైస్ లో దొరకలేదుగా" - సన్నగా ఉడికిస్తూ నాన్నగారు -
"That's okay, నాన్నగారు! You gave me the best surprise gift by coming over here" - అని మిడిసిపడుతూ అన్నగాడు -
వాళ్లిద్దరినీ మెరిసే కళ్లతో చూస్తూ - మురిసిపోతూ కెవిన్, నేను, తమ్ముడు.
అన్నగాడిని కలిసిన సంతోషంలో మా అలసటంతా మరిచి - కాసేపు కబుర్లు చెప్పి- వాడికి, కెవిన్‌కి బై చెప్పేసి ఆ రాత్రికి శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో డౌన్‌టౌన్‌లో వున్న మా హోటల్‌కివెళ్లిపోయాం - రూంలోకి చేరిపోయాం - ఒళ్లు మరచి నిద్రపోయాం.
మరుసటిరోజు - శనివారం - అన్నకి ఫైనల్ ప్రాజెక్ట్ వర్క్ పూర్తి చేయాల్సిన రోజు - కలవడం కుదరదని ముందే చెప్పాడు. ఆదివారం సాయంత్రం మా దగ్గరికి వస్తానని చెప్పాడు.
పొద్దున్న లేవగానే - కిటికీలోంచి బయటికి చూస్తే ఎదురుగా బోల్డన్ని కిటికీలతో ఒక బిల్డింగ్ - ఒక్కో కిటికీది ఒక్కో character & characteristic అనిపించింది.
ఒక కిటికీలో తెల్ల పూల కుండీ
ఒక కిటికీలో నీలి గళ్ళ దిండు
ఒక కిటికీలో నల్ల గొడుగు మొన
ఇంకో కిటికీలో తెల్ల తెరల కొన
అన్ని కిటికీల్లో కామన్ characteristic - ఒక టేబుల్
అన్ని టేబుళ్ల మీద ఒక కంప్యూటర్
నాకూ - బుజ్జిజింకకీ - అసలా కిటికీలేంటా అని ఒకటే ఆపలేని ఆసక్తి ఓపలేనంతగా పెరిగిపోయింది. కిటికీల పైన కానీ-కనిపించని అక్షరాలతో Goodby Silverstein & Partners అనే పేరుని కూడబలుక్కుని చదివి - గూగుల్లో వెతికితే అదొక advertising agency అని తెలిసేదాకా మా చూపులన్నీ ఆ కిటికీలమీదనే.
శనివారం, ఆదివారం రెండు రోజులూ - శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో డౌన్‌టౌన్‌లో - హోటల్ పక్కనే వున్న - చైనాటౌన్, యూనియన్ స్క్వేర్, బ్రాడ్‌వే - వగైరాలన్నీ - మహా ఆనందంగా తిరిగాం.
బ్రాడ్‌వేలో మ్యూరల్స్ వేసిన బిల్డింగొకటి నచ్చేసి - క్లిక్కేసుకున్నామిలా:
ఆదివారం సాయంత్రం - అన్నని తీసుకుని శాన్‌హోజెలో వుండే ఆప్తులు- ఆతిధ్యహృదయులు - రమేష్, ప్రసాదుల ఇంటికి వెళ్లాము. రమేష్-ప్రసాదులు నా ఆతిధ్య హృదయం పోస్టులో మనసెరిగినవారు.
ఆదివారపు సాయంత్రం -
మా మనసెరిగిన మిత్రులతో ఇండో-చైనీస్ భోజనం -
తినేచోట బోల్డంతమంది జనం -
ఒకరిమాట ఒకరికి వినిపించనంత కోలాహాలం -
అరిచి మాట్లాడి పోగొట్టుకున్న నా గళం.
ఆదివారం రాత్రి - మా దగ్గరకొచ్చిన అన్నగాడికి దొరికిన గిఫ్ట్ - ఇటీవల కాలంలో చదువుతో - ఎడతెగని హోంవర్క్‌తో కుదరని, దొరకని - ఎనిమిదిగంటల అవిచ్ఛిన్న-నిద్ర.
సోమవారం పొద్దున్న - అన్నగాడికి దొరికిన ఇంకో సర్‌ప్రైజ్ - నాన్నగారి నుంచి - ఆన్‌లైన్‌లో కొన్న - వాడు కోరుకున్న సోనీ కెమెరా, దానికి కావాల్సిన లెన్స్.
సోమవారం సాయంత్రం - నాకు దొరికిన బహుమానం - నాకిష్టమైన శరవణ్‌భవన-భోజనం.
సోమవారం రాత్రికి అన్న వాడి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు - మరుసటి రోజు పరీక్షకి చదువుకోవడానికి.
మంగళవారం - అన్న పుట్టినరోజు - పరీక్ష రోజు.
పగలు - మేం ముగ్గురం యూనియన్ స్క్వేర్ దగ్గర కేబుల్‌కార్ ఎక్కి - Pier39 దగ్గర Ghirardelli చాకొలెట్స్ కొనుక్కుని వచ్చాము.
మంగళవారం సాయంత్రం వాడి కాలేజ్ క్యాంపస్ లో వాడి ఫ్రెండ్ కెవిన్ తో కలిసి - వాళ్ళిద్దరికీ నచ్చిన ఒక restaurantలో భోజనం చేసి బయటికి రాగానే కనిపించిన ఒక నీలి రంగు ఆటో - దాన్ని చూసి సంబరపడుతూ - నేనూ, కెవినూ తీసుకున్న ఫోటో:
చిత్రాన్న-భోజనాలు, ఆటోల-చిత్రాలు - అన్నీఅయిన తర్వాత - UCof B కాంపస్‌లో నడుచుకుంటూ వెళ్లి అన్ననీ, కెవిన్‌నీ వాళ్ల ఎపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర దింపేసి - జాగ్రత్తలు చెప్పి హోటల్‌కి తిరిగివచ్చాము.
తెల్లవారితే బుధవారం - మా తిరుగు ప్రయాణం.
ఎక్కాల్సిన అమెరికన్ ఎయిర్లైన్స్ ఫ్లైట్ గంట ఆలస్యం - దానివల్ల LA లో ఎక్కాల్సిన కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ దొరకదని - నేను, బుజ్జిజింక కష్టపడతామని బదరికి బెంగొచ్చింది.
అనుకోకుండా - మాకు ఆపత్కాల-బాంధవిలా AA లో పనిచేసే ఆవిడ ముందు వెళ్లే ఇంకో ఫ్లైట్ లో సీట్లు ఇవ్వడం వల్ల - అనుకున్నట్టుగా రాత్రి పన్నెండింటికి ఇంటికి చేరగలిగాము.
అలా ... అన్న పుట్టినరోజుని వాడికే కాక నాక్కూడా మరపురాని రోజుగా మారుస్తూ -
ఎందాకో ఎందాకో
ఎక్కడికో చెప్పుకో
తెలియలేదా - నా చేయి పట్టుకో
వెలిగే దీపాలవిగో
ఎత్తు ఎత్తు భవనాలవిగో
నగరం ఇది శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో
...అంటూ
నా కళ్ల నిండా బదరి నింపిన మెరుపు - సర్‌ప్రైజెస్కో...
