మనసే జతగా పాడిందిలే - 14 - కవలపాటలు - కన్హయ్యా పాట వరసన - బహదూర్ షా జఫర్ కా తరస్‌నా...

నువ్వంటే నాకిష్టం...
ఆ ఇష్టం ఎందుకు కలిగిందో చెప్పాలంటే కష్టం
గాలి అలల తేలి వచ్చిన నీ గురించిన ఓ కబురో
ఎక్కడో ఎవరో పంచుకున్న నీదైన ఓ తలపో
అదాట్టుగా చిలకరించిన పలకరింపో
అనుకోకుండా రువ్విన నవ్వో - అసలేమీ లేని ఒట్టి నువ్వో
ఇష్ట పడడానికి నాకు పెద్దగా కారణాలక్కర్లేదు
ఇష్టపడాలీ అన్న కారణం తప్ప!
కలిగిన ఇష్టాన్ని - అది నీ మీద కదా! - నీకు చెప్పాల్సిందే!
నీకు చెప్పడం వరకే నా పాత్ర, నా ప్రమేయం 
నీకు నేనిష్టమా, లేదా అన్నది నీ ఇష్టం
అది నాకు సంబంధించిన విషయం కాదు
నీతో నీవు ఆలోచించుకుని తేల్చుకోవాల్సిన విషయం
అంత లేదనుకుంటే అక్కర్లేదనుకుని తేల్చేయ్యాల్సిన విషయం...
నువ్వు కాదన్నా నీ మీద నాకున్న ఇష్టానికేం బెంగ లేదులే!
ఒకసారి పుట్టాక కష్టమో, నష్టమో తప్పదుగా ...
నీ మీద నాకున్న ఇష్టంగానే మిగిలుంటుంది...
అందుకే రాసి పెట్టుకున్నా...
Love, affection, friendship... Give unconditionally - Take nonjudgmentally ~meSayIt


నాకున్న ఇష్టాలు అనంతం అనను కానీ ... వున్న కొన్నైనా అవే నాకు ఆనందం. ఆ కొన్నీ నాకిచ్చే ఆనందం అనంతం. అంత అనంతమైన ఆనందమిచ్చే ఇష్టాల్లో మచ్చుకి రెండు - మొదటిది నెచ్చెలులతో అనువైన వేళ  ముచ్చట్లు, రెండోది ఎవరికీ అనువుగాని వేళ నే వినే హాయైన పాటలు. ఓ పాటలోంచి ఇంకో పాటలోకి వెళ్తూ, ఇప్పటికి ఈ పాటా-నేనూ మాత్రమే నిజం అనుకునేంతగా అందులో మునుగుతూ-తేలుతూ ఉండడం ఇంకా ఇష్టం. అల్లాంటప్పుడు వింటున్న ఏ పాటో ఉన్నపాటున ఇంకే పాటనో గుర్తుకు తెస్తే తక్షణం ఆ ఇంకో పాటను వెతికి పట్టుకుని మురిసిపోవడం మహా ఇష్టమైన వ్యాపకం.

పాటేదైనా - భక్తిగీతమో, రక్తిరాగమో, ముక్తిమార్గమో - విషాదయోగమో, ఖుషీగానమో - ఏదైతే ఏంటి? పాటైతే చాలు...పాట తోడుంటే మేలు.

ఒక పాట అలసిన మనసుకు కుదురునిస్తుంది. ఒక పాట నిలవనీయక ఆడమని తొందరిస్తుంది. ఒక పాట గుండె కంటిన దిగులుని మరిపించి నవ్విస్తుంది. ఒక పాట మరుగునున్న జ్ఞాపకాన్ని కనుకొసల నీటిచుక్కగా నిలబెడుతుంది. కదిలించు పాటేదైనా మంచిదే...మంచి పాటేదైనా మంచికే...


ఇలా పాటలు గురించి తలచుకుంటూ, నాలో నేనే మురుసుకుంటూ - వివిధభారతి-జనరంజని మోస్తరులో నా మనోరంజని కార్యక్రమంలో చూపుడువేలితో ఐ-పాడ్ మీటలు నొక్కుతూ సినీ-కలల-బేహారి రాజ్‌కపూర్ పాటలు వింటూ వున్నా. ఆహ్, ఆవారా, అనాడీ, శ్రీ 420 - ఒకటొకటిగా పాటలూరుతున్నాయి, ఊరి మీరుతున్నాయి.

అంతలో ఈ మధ్యెప్పుడూ వినివుండని ఎప్పటిదో పాట -
అప్పుడెప్పుడో నే పుట్టకముందొచ్చిన కన్హయ్యా సినిమాలోని పాట-
ఎప్పుడో చదువుకునే రోజుల్లో ఛాయాగీత్‌లో విన్న పాట- 
తెర నిండుగా రాజ్‌కపూర్ మాత్రముండు పాట -
కూర్చున్న చోటు నుండి కదలకుండా పాడుతుండు పాట...
ఈ పాట మొదలైనపుడు కనిపించే చెట్టు నాకున్న ఇష్టాల్లో ఓ ఇష్టం. 

ఈ పాట విషాదమే కానీ కొన్ని లైన్లు భలే తమాషాగాఉంటాయి.

మేరా దిల్ అగర్ కోయీ దిల్ నహీ...
ఉసే మేరే సామ్‌నే తోడ్ దో - ఉసే మేరే సామ్‌నే తోడ్ దో!

నా హృదయం, హృదయమే కాకపోతే
దాన్ని నా ముందే పగలగొట్టెయ్

మై వో గుల్ హూ జో న ఖిలా కభీ...
ముఝే క్యోం న శాఖ్ సే తోడ్ దో?
నేనొక ఎప్పటికీ పూయని పువ్వును
నన్నెందుకు కొమ్మ మీంచి కోసేయవు?

నేను నాగ్గుర్తుండి "శాఖ్ (शाख) " అనే మాట ఓ హిందీ పాటలో వినడం ఇదే మొదటిసారి.

మీరూ చూసి, విని -
పాతవీ-ఏడ్పువీ కూడా వినేవారైతే ఇష్టమో,
కొత్తవీ-స్పీడువీ మాత్రమే వినీ-కనేవారైతే  కష్టమో పడతారని ...

యూట్యూబ్ లింక్: https://www.youtube.com/watch?v=4RaoB9usogQ

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే...

ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో - ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో!

మేరా దిల్ అగర్ కోయీ దిల్ నహీ...

ఉసే మేరే సామ్‌నే తోడ్ దో - ఉసే మేరే సామ్‌నే తోడ్ దో!

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే...

మై యే భూల్ జాఊంగా, జిందగీ! - కభీ ముస్కురాయీ థీ ప్యార్ మే...

మై యే భూల్ జాఊంగా, జిందగీ! - కభీ ముస్కురాయీ థీ ప్యార్ మే...

మై యే భూల్ జాఊంగా, మేరా దిల్! - కభీ ఖిల్ ఉఠా థా బహార్ మే...

జిన్హే ఇస్ జహా నే భులా దియా...

మేరా నామ్ ఉన్ మే హీ జోడ్ దో - మేరా నామ్ ఉన్ మే హీ జోడ్ దో!

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే...

ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో - ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో!

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే...

తుమ్హే అప్‌నా కహ్‌నే కీ చాహ్ మే - కభీ హో సకే న కిసీ కే హమ్...

తుమ్హే అప్‌నా కహ్‌నే కీ చాహ్ మే - కభీ హో సకే న కిసీ కే హమ్...

యహీ దర్ద్ మేరే జిగర్ మే హై - ముఝే మార్ డాలేగా బస్ యే గమ్...

మై వో గుల్ హూ జో న ఖిలా కభీ...

ముఝే క్యోం న శాఖ్ సే తోడ్ దో - ముఝే క్యోం న శాఖ్ సే తోడ్ దో?

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే...

ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో - ముఝే మేరే హాల్ పే ఛోడ్ దో!

ముఝే తుమ్ సే కుఛ్ భీ న చాహియే... 

 ఈ పాట వింటూ - పాటలో మాటలకి నా మాటలనుకుంటూ, ఆ పాటలో మాటల గురించి నేననుకున్న మాటలు నాతో మాటాడుతున్న బదరితో అంటూ- వుండగా - ఉన్నట్టుండి నాకింకేదో పాట గుర్తొచ్చింది. అది కూడా ఎప్పుడో దూరదర్శన్ రోజుల్లో చూసిన బహదూర్ షా జఫర్ సీరియల్లో విన్న పాట. మన పాటల చక్రవర్తి కిషోర్ కుమార్ అన్నగారైన అశోక్ కుమార్ వేశారు టైటిల్ రోల్.

బహదూర్ షా జఫర్ భారతదేశాన్ని పాలించిన ఆఖరి మొఘల్ చక్రవర్తి. ఆయన ఉర్దూ-కవితా-ప్రపంచక్రవర్తి. ఆయన రాసిన ఘజల్ BR చోప్రా తీసిన హిందీ సీరియల్‌కి టైటిల్ సాంగ్. దీన్ని మహేంద్ర కపూర్ పాడారు. 

అన్నట్టు ఈ చిన్ని గజల్ ముక్కలో నాకు నచ్చిన మాట: ముష్త్-ఏ-గుబార్ - అంటే పిడికెడు దుమ్ము. 

పాపం! చిట్ట చివరి రాజుగా, ఢిల్లీకి మాత్రమే పరిమితమైన తన పాలనతో, మాట వినని, మన్నించని  సిపాయిల ఏలికగా, అశక్తుడైన బహదూర్ షా జఫర్ తనెవ్వరికీ ఇష్టుడని కానని రాసుకున్న పాటలా ఉందిది. కానీ ఆయన రాసుకున్న పాటలు తన తర్వాత తరాల్లో ఎంతో మందికి ఇష్టమౌతాయని అనుకుని వుండడాయన. ఆయన గజల్-ఇష్టుల్లో నా ఇష్టానిదీ ఓ చిన్న పాలు. 

ఆ గజల్ గుర్తు రాగానే యూట్యూబ్లో వెతకడం - పట్టుకోవడం - ఆ గజల్ ముక్క వరకూ తుంచుకోవడం - నా బ్లాగ్లో ఉంచుకోవడం ...జరిగాయి కాబట్టే - అదిక్కడ పంచుకోవడం!

యూట్యూబ్ లింక్: https://www.youtube.com/embed/SSrTsN8SCQ4?start=10&end=127

 

న కిసీ కీ ఆంఖ్ కా నూర్ హూ... 

న కిసీ కీ ఆంఖ్ కా నూర్ హూ... 

న కిసీ కే దిల్ కా ఖరార్ హూ...

న కిసీ కీ ఆంఖ్ కా నూర్ హూ... 

న కిసీ కే దిల్ కా ఖరార్ హూ... 

జో కిసీ కే కామ్ న ఆ సకే...

జో కిసీ కే కామ్ న ఆ సకే...

మై వో ఏక్ ముష్త్-ఏ-గుబార్ హూ!

న కిసీ కీ ఆంఖ్ కా నూర్ హూ...  

ఇలాంటి స్ స్ స్ స్లో.... సోలో ...శోక ... పాటలు కూడా ఇష్టమా నీకు అనడగబోయేవారికి...

ముందే చెప్పినట్టు... 

ఇష్ట పడడానికి నాకు పెద్దగా కారణాలక్కర్లేదు
ఇష్టపడాలీ అన్న కారణం తప్ప! 

 ~ పాటల భైరవి

త్వామనురజామి - 33 - సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి:   త్వామనురజామి - 32 - బెంగ బెంగ బెంగగా... సెకను సెకను సాగగా...

కార్లో మహా హడావిడిగా వుంది. ఓ పక్క పప్పి, స్వాతి మాటలు. ఇంకో పక్క ముందు సీట్లోంచి ఆ మాటల్లో మాట కలుపుతూనే మధ్యమధ్యలో కుట్టి తీస్తున్న కూనిరాగాలు. నా పక్కనే కూర్చుని వున్న ప్రశాంతి నిశ్శబ్దంగా నా చెయ్యి పట్టుకుని పెద్దపెద్ద కళ్ళతో నా మొహం లోకి చూస్తోంది. నేనూ ఆట్టే మాట్లాడకుండా బయటికి చూస్తూ కూర్చున్నాను.

ఓ పావుగంటలో రమణారెడ్డి గారి ఇంటి ముందు ఆగింది కారు. మేమొస్తామని ఎదురు చూస్తూ వాళ్ళింటి సిటౌట్లో నించునున్న రమణారెడ్డిగారు వచ్చి మా కోసం వాళ్ళింటి గేట్ తెరిచారు. "బావున్నారా, అంకుల్?" అని ఆయన్ని పలకరించి ఆయన వెనకాలే ఇంట్లోకి వెళ్ళాం. ఆంటీ పలకరించి - పండక్కదా - అరిసెలు, జంతికలు లాంటివేవో ప్లేట్లలో పెట్టి తినమని బలవంతం చేశారు. అప్పటికే ఇంట్లోనూ, అపర్ణ వాళ్ళింట్లోనూ ఏవో తినుండడంతో నాకేమీ వద్దని చెప్పాను. పప్పి, కుట్టి, స్వాతి, ప్రశాంతి మాత్రం ఒక ప్లేట్ చాలని అందులోనే షేర్ చేసుకుని తింటున్నారు, తింటూ ఆంటీ అడిగిన ప్రశ్నలకి జవాబులేవో అంటున్నారు.వాళ్లంటున్నవి నే వింటున్నాను.

ఇంతలో రమణారెడ్డిగారు నాకేసి తిరిగి  "రామ్మా! నువ్వెలాగూ ఏం తీసుకోవట్లేదు. మాకు పైన అప్‌స్టెయిర్స్ కూడా వుంది. చూపిస్తా పద!" అనగానే లేచి ఆయన వెనకాలే మెట్లెక్కి పైకి వెళ్ళాను. అక్కడ ఒక చిన్న బాల్కనీ లాంటిది ఉంటే, అక్కడ నించుని వాళ్ళింటి చుట్టుపక్కల చూపిస్తూ, ఇంతకు ముందు అదంతా ఎంత ఖాళీగా ఉండేదో, ఇప్పుడు కొత్తగా ఎన్ని ఇళ్ళు కట్టారో ఆయన చెప్తూ ఉంటే, నాకెందుకు అవన్నీ చెప్తున్నారో అర్థం కాకపోయినా, పెద్దాయన అందులోనూ నాన్న ఫ్రెండ్, వినకపోతే బావుండదని ఆయన చెప్పిన వాటికి తలూపుతున్నాను.

అలా చెప్తూ ఆయన ఉన్నట్టుండి "మీ నాన్నగారు నీ విషయంలో చాలా బాధ పడుతున్నారమ్మా! ఆయన్ని అలా చూడడం మాకూ చాలా బాధగా వుంది" అన్నారు.

నాకొక్క క్షణం లోనే అర్థం అయ్యింది ఆయన ఏ విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నారో. ఇంతకు ముందు దసరాకి వచ్చినప్పుడు ఉషాంటీ ఇలాగే మాట్లాడారు. ఇప్పుడు రమణారెడ్డి గారు ఇలా! వీళ్ళందరూ ఇంతగా చెప్తున్నారూ అంటే నాన్నని నేనెంత బాధ పెడ్తున్నానో కదా! అప్పటికీ ఆయనగా నన్నేమీ అనట్లేదు. అసలా విషయం ఎత్తితే నన్ను పరుషంగా మాట్లాడాల్సి వస్తుందేమో అన్నట్లు దాన్ని దాటేసి సరదా కబుర్లేవో మాట్లాడుతున్నారు. అది తల్చుకోగానే నామీద నాకే కోపం, అక్కడితో ఆగకుండా అసలు నేనేం చేస్తే నా నిర్ణయం వల్ల పప్పి, కుట్టిలకి భవిష్యత్తులో ఇబ్బంది రాకుండా ఉంటుందా అన్న ఆలోచన కూడా మొదలయింది.

నేను నా ఆలోచనలో ఉండగానే - ఆయన చెప్పిందానికి నన్ను నేనెలా సమర్థించుకుంటూ - ఆయన నన్ను సూటిగా అడగని ప్రశ్నకి  జవాబెలా ఇవ్వాలా అనాలోచించుకుంటున్నానేమో అనుకుని "అదేనమ్మా - మొన్న నాన్నగారు తిరుపతి కూడా వచ్చినట్టున్నారు కదా?" అని ఇంకోసారి అనగలిగీ అనలేని టాపిక్కేదో మాట్లాడుతున్నట్లు మాట్లాడుతున్న రమణారెడ్డి గారి కేసి తిరిగాను నేను.

నాకస్సలు ఆయనతో ఏమీ మాట్లాడాలనిపించలేదు. ఆయన నాన్న ఫ్రెండుగా నాకు గౌరవమే. కానీ నాకు సంబంధించిన విషయాలు - అవి పెద్దవైనా, చిన్నవైనా - ఇప్పటిదాకా అమ్మ, నాన్నలతో - వాళ్ళ తర్వాత పప్పి, కుట్టీ, అపర్ణలతో తప్ప ఇంకెప్పుడూ ఎవ్వరితోనూ డిస్కస్ చెయ్యలేదు. ఇప్పుడూ అంతే అనుకున్నాను.

అలా అనుకున్న వెంటనే "అంకుల్! మీరేమీ అనుకోవద్దు. నేనీ విషయం మా నాన్నగారి తోనే మాట్లాడతాను" అని చెప్పి ఊరుకున్నాను. నాన్న నాతో మాట్లాడడానికి ఇబ్బంది పడుతున్నా సరే - నేను ఆయన తోనూ, అమ్మ తోనే మాట్లాడదలుచుకున్నాను. ఎప్పుడూ ఏ విషయం లోనూ ఎవరి మీదా ఆధారపడని మా నాన్నకి నా వల్ల ఆ అవసరం రాకూడదు. అంతే!

నేనలా అనగానే ఆయన కళ్ళలో కొంచెం ఆశ్చర్యం కనిపించింది. కానీ ఎప్పుడైనా నాన్న కోసం వచ్చినప్పుడు చిరునవ్వు పలకరింపుని మించని పరిచయం ఆయనది నాతో.  అందులోనూ ఆయన మితభాషి - ఇది కూడా నాకు సంబంధించినంత వరకూ మాత్రమే!  ఆ తర్వాత ఆయన చెప్పడానికి, నేను వినడానికి ఇంకేం లేవని మా ఇద్దరికీ అనిపించడంతో నిశ్శబ్దంగా మెట్లు దిగి కిందకి వచ్చేశాం. ఇంకో పది నిముషాలు కూర్చుని అంకుల్-ఆంటీలకి "వెళ్ళొస్తా"మని చెప్పి ఇంటికొచ్చేశాం ఐదుగురు అమ్మాయిలం.

ఇంక ఇంట్లో పండగ హడావిడి మామూలే! పెద్దపండగ రోజు దండాల పండగ కదా! ఇంటికి వచ్చీ రాగానే "నువ్వు మా కన్నా పెద్దదానివే. నీకూ దండం పెడతాం" అన్జెప్పి పప్పి, కుట్టి, స్వాతి, ప్రశాంతి ఒకరి తర్వాత ఒకరు నాకు దండాలు పెట్టేసి నా దగ్గరున్న కొంచెం డబ్బులూ తీసేసుకున్నారు. సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పాడుకుంటూ పండగ అయిపోయింది. పండగతో పాటు సెలవులు అయిపోవడంతో నేను తిరుపతికి తిరిగి వచ్చేశాను - అప్పటికీ సెలవులైపోయింతర్వాత ఒకట్రెండు రోజులు ఆలస్యంగా.

తిరుపతిలో పొద్దున్నే ట్రెయిన్ దిగాను - ఒక చేతిలో VIP సూట్కేసు, ఇంకో చేతిలో గుంటూరు దేవీ సిల్క్స్ వారి సంచీలో వున్న - అమ్మా, అమ్మక్కయ్యా (లక్ష్మిదొడ్డ) పోటాపోటీగా సర్దిన - నెయ్యి, కందిపొడి, ఉసిరావకాయ, సొజ్జప్పాలు, జంతికలు వగైరా వగైరాలతో  - సరిగ్గా చెప్పాలంటే ... మేత  సమేత VIP సూట్కేసు మోతతో.

దిగీదిగ్గానే ఎదురుగా మల్లిక, నిగమ స్టేషన్ లోపలికి వస్తూ కనిపించారు. వీళ్ళెందుకిటు వస్తున్నారబ్బా అని చూస్తే, నా పక్క బోగీలోంచి - పూలపూల విమల్ చీర కట్టుకుని, బంగారపుటుదయపుటెండని తన పద్మాల్లాంటి కళ్ళని చేరనీయకుండా నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని, ఒక పక్కకి ఒంగి వయ్యారంగా నించుని - రాజ్ కపూర్ సినిమాలో వైజయంతిమాలలా - అచ్చు అలాగే - తనను రిసీవ్ చేసుకోవడానికి వస్తున్న మల్లిక, నిగమలకి చెయ్యి ఊపుతూ - కనిపించింది మా రాజమండ్రి బ్యూటీ సునీత. తనని పొద్దునపొద్దున్నే అలా చూడగానే - భలే నచ్చేసింది. (అసలు పొద్దున్నే నల్లకళ్లజోడు పెట్టుకుందేంటా అనిపించినా తర్వాత్తెల్సిందేంటంటే కళ్ళలో ఏదో పడి ఎర్రగా అయ్యాయని ఆ కృష్ణ-సులోచనాలని తన సు-లోచనాలకి రక్షగా ధరించిందని). పక్కనే పప్పి, కుట్టి వున్నట్లైతే - ఆ పిల్ల చూడు హైస్సా, ఆ కళ్ళజోడు హైస్సా - అని పాడేసేవాళ్ళమే. ఇప్పటికి మాత్రం వాళ్ళ పక్క నించే వస్తూ "హాయ్" చెప్పేసి బయటకొచ్చి రిక్షా ఎక్కి హాస్టల్‌కి వచ్చేశాను.

అన్నట్టు మర్చిపోయాను చెప్పడం - వచ్చేటప్పుడు నాన్నని అడిగి కిరణ్ విప్రో ఆఫీస్ ఫోన్ నంబర్ తెచ్చుకున్నాను - విప్రోలో సిక్స్త్ సెమిస్టర్ ప్రాజెక్ట్ గురించి మాట్లాడాలని చెప్పి. కిరణ్ మా ఊరి మునసబు గారి అబ్బాయి. తనకి మా పప్పి అంటే ఇష్టం. అప్పటికే మా పప్పిని చేసుకుంటానని మా నాన్నని అడిగి వున్నారు. మా అనాతవరం నుంచి ఆంధ్రా యూనివర్సిటీలో MCA చదివిన మొట్టమొదటి వ్యక్తి కిరణ్. తనప్పుడు బెంగళూరు విప్రో ఇన్ఫోటెక్‌లో పని చేస్తున్నారు.

తిరుపతికి రాగానే బదరిని కలిసినప్పుడు తనకి చెప్పాను - రమణారెడ్డిగారు నాతో మాట్లాడిన విషయం. అది చెప్తూ నేను కిరణ్ ఫోన్ నంబర్ తెచ్చుకున్న విషయం,తనతో మాట్లాడబోతున్న సంగతి కూడా చెప్పాను. "నా వల్ల పప్పి, కుట్టీలకి ఇబ్బంది రాకూడదు. పండక్కెళ్ళినప్పుడు అమ్మ, పప్పి చెప్పారు - కుట్టి, బాబు ఒకర్నొకరు ఇష్టపడుతున్నారు అని. బాబు కెలాగూ మీరు తెలుసు. ఇంక కిరణ్‌తో కూడా ఒకసారి మాట్లాడి మన విషయం చెప్తే తనూ మనల్ని అర్థం చేసుకుంటారు. అప్పుడింక వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళ గురించి మా నాన్నకి బెంగుండదు. మీతో మాట్లాడినప్పుడు అదే కదా ఆయన మెయిన్ కన్సర్న్!" అని కూడా అన్నాను.

బదరి క్కూడా నా ఐడియా నచ్చింది. నచ్చిందన్నట్టు తన పెదవుల మీద కొక వెలుగు నవ్వొచ్చింది. నవ్వొచ్చిందన్నట్టు చూడగానే నాకొచ్చిన ఐడియా నాకే నచ్చేసిందింకోసారి. అంతే ... నేనేదో మా నాన్నకి నా వల్ల రాబోతున్న ఏదో గొప్ప సమస్యని ఇట్టే పరిష్కరించేసినట్టు హాయిగా అనిపించింది. వీలైనంత తొందర్లో కిరణ్‌కి ఫోన్ చెయ్యాలి అనుకున్నాను.

నేనిప్పుడున్నది ఫిఫ్త్ సెమిస్టర్ కదా - రాజశేఖర్ (RS) సర్ ఒక మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్టు MIS టెక్నిక్కులు వాడి చెయ్యాలి అని ఒక ఎసైన్‌మెంట్ ఇచ్చినట్టున్నారు  - అమ్మాయిలందరూ జట్లుజట్లుగా తలో- మేనేజ్మెంట్ టాపిక్ ఎంచేసుకున్నారు - హోటల్ మేనేజ్మెంట్, రైల్వేస్, హాస్పిటల్, ఎయిర్లైన్స్ - ఇలా రకరకాలుగా. సెలవుల్నించి నేను ఆలస్యంగా రావడంతో నాకే టాపిక్ మిగల్లేదు. అప్పటికే మిగిలిన అమ్మాయిలు లైబ్రరీలో పుస్తకాలు రిఫర్ చేసి, కొంత మంది రుయా హాస్పిటల్కి వెళ్లి - ఇలా ఎవరికీ తోచినట్లు వాళ్ళు MIS రిపోర్టులు తయారు చేస్తున్నారు. నాలాగే సునీత కూడా రెండ్రోజులు ఆలస్యంగా రావడంతో తనకీ పార్ట్నర్, టాపిక్ దొరకలేదు.

మేమిద్దరం అసలే టీవీ రూమ్ టీమ్! ఇంటర్నల్ కాలం, సెమినార్ల కాలం, పరీక్షల కాలం - ఎండాకాలం వానాకాలం, శీతాకాలం - ఇలా కాలమేదైనా సరే - ప్రతి సాయంకాలం టీవీలో వచ్చే ఏదో ఒక సిన్మా ప్రోగ్రాం - అదీ ఇదీ అని లేదు - చిత్రహార్, చిత్రలహరి, చిత్రమాల, గ్రామీ అవార్డ్స్, ఆస్కార్ అవార్డ్స్, ఫిల్మ్‌ఫేర్ అవార్డ్స్ - చూడందే మా ప్రిపరేషన్ మొదలయ్యేది కాదు. గబగబా డిన్నర్ తినేసి పరిగెత్తుకుంటూ రూముల్లో కంచాలూ, గ్లాసులూ పెట్టేసి అదే పరుగుతో టీవీ రూంలో కెళ్ళి కూర్చునేవాళ్ళం. ఎపుడైనా ఎవరి దగ్గరన్నా నోట్స్ తెచ్చుకోవాలని వెళ్తూ వెళ్తూ టీవీ రూంలో ఇంకా లైటుందేంటా అని తొంగి చూసే నిరుపమకి నేనూ, సునీతా కనిపించగానే బోల్డు కోపం వచ్చేది. "మీరిద్దరూ ఈ జన్మలో పాస్ కారు" అని తిట్టి మరీ వెళ్ళేది. అంత గొప్ప చిత్ర-అనుబంధం నాది, సునీతది.

మామూలుగా నిరుపమ చాలా నెమ్మదిగా భోంచేసేది. అందులోన్ డిన్నర్ టైంలో కబుర్లు చెప్తూ ఇంకొంచెం ఎక్కువసేపు చేసేది. కానీ ఇంటర్నల్స్ వున్న రోజుల్లో చాలా గబగబా తినేసేది. నన్నూ, సునీతనీ కూడా తొందరగా తిని వెళ్లి చదువుకోమని చెప్తూ ఉండేది. మా చదువెలాగూ రాత్రి పది తర్వాతే మొదలయేది. అందుకని తనని ఉడికించాలని ఇంకొంచెం ఆలస్యం చేసేవాళ్ళం. అంతే! నిరుపమకి కోపం వచ్చేసేది. పొడూ...గు జడ విసవిసలాడిస్తూ, చరచరా నడుచుకుంటూ వెళ్లే తనని - డైనింగ్ హాల్ గ్లాస్‌డోర్ దాకా వెళ్ళనిచ్చి - గా...ఠి...గా...- డైనింగ్ హాల్ అంతా రీసౌండ్ వచ్చేలా "రుక్ జా!" అని అరిచి "రుక్ జా! ఓ జానేవాలీ రుక్ జా ...మై తో రాహీ తేరీ మంజిల్ కా ..." అని డైనింగ్ హాల్ దద్దరిల్లేలా పాడేవాళ్ళం. చుట్టూ వున్న అమ్మాయిలు హడలి పోయేవాళ్లు, నిరుపమ ఒక్కసారి వెనక్కి చూసి "మీ ఖర్మ" అంటూ తిట్టుకుంటూ వెడలిపోయేది.

అలాంటి సునీత, నేను ఇప్పుడొక మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్ట్ టాపిక్ సెలక్ట్ చేసుకోవాలి. ఆలోచించగా... చించగా... సునీతకి ఎవ్వరికీ తట్టని ఐడియా తట్టింది. "మనిద్దరికీ సిన్మాలంటే ఎలాగూ ఇష్టం కదా! మనం థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ చేద్దాం" అంది. నాకూ అది తెగ నచ్చేసింది. "సరే" అంటే "సరే" అనేస్కుని, మమ్మల్ని మేమే "శభాష్" అంటూ మెచ్చేస్కుని, ఇద్దరం RS సర్ దగ్గరికి వెళ్ళి "సర్! మేమిద్దరం థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ సెలెక్ట్ చేసుకున్నాం" అని చెప్పాం. సర్ మాకేసి కొంచెం అనుమానంగా చూసి  "థియేటర్ మేనేజ్మెంటా?" అని, మళ్ళీ "వీళ్లిద్దరికీ ఏదో ఓ టాపిక్ దొరికింది - అంతే చాలు" అనుకున్నారేమో "సరే... carry on" అనేసి వెళ్ళిపోయారు.

సర్ మేమనుకున్న టాపిక్కుని ఒప్పుకోవడమే ఆలస్యం - నేనూ, సునీత కలిసి అనుకున్నదే తడవు ఇద్దరం కలిసి వీవీ మహల్, ప్రతాప్ థియేటర్ అనుకుంటా - ఆ రెండు సినిమా హాళ్ళకి వెళ్ళాం. ప్రతాప్ థియేటర్లో మేనేజర్ని కలిశాం - అప్పుడే నేర్చుకుంటున్న SDLC లో Requirements Gathering Techniques లో ఒకటైన Interview ని ఆయన మీద ప్రయోగిద్దామని. ఎవరో యూనివర్సిటీ అమ్మాయిలు ఇంటర్వ్యూ చేయడానికి వచ్చారు అని తెలియగానే - పాపం! ఆ థియేటర్ మేనేజర్ ఉబ్బితబ్బైపోయి మమ్మల్ని ఆయన ఆఫీస్ లోకి పిలిచారు.

థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ ఎలా చేస్తారో చెప్పండి అనడిగిన మాకు - టిక్కెట్లు ప్రింట్ చేయించడం, సినిమాహాలు సిబ్బంది - అంటే - బుకింగ్ క్లర్కులూ, టికెట్లు తీసుకుని లోపలికి పంపించే వాళ్ళు, సినిమా అయిపోయాక శుభ్రం చేసేవాళ్ళు - వీళ్ళందరికీ జీతాలివ్వడం, కేంటీన్ స్పేస్ లీజుకివ్వడం - ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో చెప్పారు. అంతే కాకుండా ఒకే సినిమా రెండు హాళ్లలో ఒకేసారి రిలీజ్ అయినప్పుడు ఆ థియేటర్ల మధ్య ఒకరి తర్వాత కొంచెం టైం తేడాతో ఇంకొకరు సినిమా మొదలుపెడుతూ, ఒక హాలు నుంచి ఇంకో హాలుకి రీలు డబ్బాలు ఆటోల్లో ఎలా తెచ్చుకుంటారో - ఇలా ఒక దాని వెనక ఒకటిగా సినిమా తెర మీద బొమ్మ కనపడడానికి థియేటర్ వాళ్ళు ఏమేం చేస్తారో మాకు అర్థమయ్యేలా చెప్పారు.

నాకూ, సునీతకి బోల్డంత మెటీరియల్ దొరికింది. ఇద్దరం మేమెలా ప్రెజెంట్ చెయ్యాలో ఆలోచించుకుని చేతులూపుకుంటూ CC (Computer Centre) కి వెళ్ళాం. మా క్లాసులో అమ్మాయిలు అందరూ - ఒక్కో టీములో ఇద్దరు కదా - ఒకరు వెళ్లి నించుని సగం చెప్పి కూర్చోగానే, ఇంకొకరు లేచెళ్లి  మిగిలిన సగం పూర్తి చేస్తూ - వాళ్ళ వాళ్ళ ప్రెజెంటేషన్లు పూర్తి చేశారు. నాకూ, సునీతకీ ఏదో టాపిక్ గురించి మాట్లాడాలి అని తప్పితే దానికో ఫార్మాట్ ఉందని అప్పటికీ తెలీలేదు. చివరిగా మా వంతు రాగానే ఇద్దరం ఒకేసారి లేచి వెళ్ళాం. అప్పటికే మా RS సర్‌కి  మా టాపిక్ మీదే నమ్మకం లేదు, ఇప్పుడిలా ఇద్దరం ఒకేసారి లేచెళ్లి క్లాస్ ముందు నించుని గొంతులు సర్దుకుంటూ ఉంటే "జనగణమన" పాడేస్తామేమో, అంత కన్నా మా ఇద్దరి నుంచీ ఇంకేం expect చేస్తాంలే అన్నట్లు ఓ పక్కనే డెస్క్ మీద కాళ్ళూపుతూ కూర్చున్నారు.

ముందు సునీత మొదలు పెట్టింది (అక్కడ మాట్లాడింది ఇంగ్లీష్ లో - ఇక్కడ రాస్తున్నా తెలుగులో)

"అరె హో సాంబా! జో డర్ గయా, సమ్‌ఝో మర్ గయా .... ఈ డైలాగ్ మీరెక్కడ విన్నారో చెప్పగలరా?" సునీత ప్రశ్న.

"షోలే" ఇరవై గొంతుల కోరస్ జవాబు.

"మరి... లక్ష్మక్కా! మాటివ్వండి ... మాట" సునీతే మళ్ళీ.

"గీతాంజలి" మళ్ళీ క్లాసు నుంచి ఇం-కోరస్ సమాధానం.

"చూశారా? SDLC లో phases అంటే ఆలోచిస్తామేమో కానీ మనకి నచ్చిన సినిమాల్లో డైలాగులు మాత్రం నిద్రలో లేపి అడిగినా చెప్పేస్తాం. అలాంటి సినిమాలు చూపించే థియేటర్లు ఎలా మేనేజ్ చేస్తారో నేనూ, లలిత మీకిప్పుడు చెప్తాం" అంటూ సునీత చెప్పగానే - తనూ, నేనూ మొదలు పెట్టి ఒక్కో సబ్-టాపిక్ alternate గా చెప్తూ ఓ ఇరవై నిముషాలు ఆపకుండా సినిమాల్లోంచి మాకు నచ్చిన డైలాగులు quote చేస్తూ మా ప్రెజెంటేషన్ పూర్తి చేశాం. ఆ రోజుకి మా టాపిక్ టాప్-హిట్! అమ్మాయిలందరూ బెంచీల మీద దబదబా కొట్టి మరీ ఇచ్చిన బాదింగ్-ఒవేషన్ అది.

మా RS సర్ ఎప్పట్లాగే ఏమీ మెచ్చుకోకుండా - "సరే! బానే చేశారు కానీ రిపోర్ట్ ఏదీ?" అనడిగారు.

"రిపోర్టా? మేమేమీ రాయలేదు" అనగానే "ఇప్పుడు రాసి వెంటనే సబ్మిట్ చేయండి" అని చెప్పేసి వెళ్లిపోయారు.

ఇంకంతే! ఆ ప్రెజెంటేషన్‌కి RS వెయ్యబోయే పది మార్కులకి పదికిపది వస్తే - అప్పటివరకు అంతంత మాత్రంగా వున్నా, ఇప్పటికిప్పుడు అమాంతంగా - మాకు పెరగబోయే పెర్సెంటేజ్‌ని  తల్చుకుని నేనూ, సునీత ఆ రోజు మధ్యాహ్నం కూర్చుని మార్కుకు పేజీ చొప్పున పది పేజీల రిపోర్ట్ రాసిచ్చాం - ఆ రిపోర్ట్ చదువుకుని రాసి-రంపాన పెట్టామని RS పళ్ళెలా కొరుక్కుంటారో ఊహించుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ...ఓ పో-రెడీ పేరడీ పాడుకుంటూ...


సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!
ఓ... ఓ... 
సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!
ఎంతో ప్లాను వేసీ...
ఇంటర్వ్యూలు చేసీ ... 
మేము చేసిన మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్టు అనే…
సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!


<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

నే...డ్డే చదవండి-2-రాగదీపం

 

నే...డ్డే చదవండి...
కౌముది మాసపత్రికలో ...

ఫిబ్రవరి నెల సంచికలో

ఆరున్నొక్క-రాగమయిగా లక్ష్మి 

అనురాగమయిగా జయసుధ... 

ఈ రాగానురాగాల మధ్య నలిగిన 

త్యాగమయుడుగా నటసామ్రాట్  ఏఎన్నార్ ...
ఈ రాగులు*, త్యాగులు, రాగ-విరాగులు నటించిన 

దాసరివారి దర్శకత్వ-పరాగదీపం  - రాగదీపం
ఏనాడో విడుదల…
ఈనాడు మళ్ళీ చెప్పబడె ఇలా…
క్లిక్కుడి ఈ లింకుని అలా అలా... ఫిబ్రవరి నెల సరదా సిన్మాయణం

((*రాగులంటే చిరుధాన్యాలు కాదు సుమీ - ప్రాస కొరకై ప్రయాస మాత్రమే!!)

~ సినీ-మా-లక్ష్మి వ్రాలు

కాఫీ విత్ కలిమి - 5 - అనగా వంచించారు - తినగా వంచినచారు

తోచీతోచని అసుర సంధ్య
మామూలు రోజుల్లో ఇప్పటికింకా వెలుగుండేదే
ముసురుకున్న మబ్బుల్లో చిక్కి సూర్యుడు తొలిగాడేమో
కమ్ముకోవడానికిదే అదనని అలముకున్న చిక్కనైన చీకటి
వెదకబోని దారిలో దొరకబోని రత్నాల్లా కనిపిస్తున్న ఇంటి కిటికీలోంచి కనిపిస్తున్న వచ్చీపోయే కార్ల హెడ్‌లైట్లు
అంత కన్నా మంచి సమయమేది కాఫీ పీనే కీ, కలిమితో బాతాఖానీకి?!
పొగలు కక్కే కాఫీ ఓ చేత, మీట నొక్కిన ఫోన్ ఓ చెంప
కలిమితో కబుర్లు మొదలిక...

"హలో!"

"హలో! హలో! ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకి? ఏంటి విశేషం?"

"ఫోన్ చెయ్యగానే నువ్వు తీశావ్ చూడు  - అదే విశేషం! ఇప్పటిది ముత్యంగా మూడోసారి నేను నీతో మాట్లాడాలని ప్రయత్నించడం. ఏదీ నువ్వు దొరికితేగా! కలిమి... బా...గా బిజీ!"

"హహహ అదేం లేదులే. మొన్నెప్పుడో నువ్వు పెట్టిన మెసేజ్ విని తను నవ్వుకున్నారు కూడా - ఏమన్నావ్ -  అదే...  - 'తల్లీ! ఎన్నిసార్లు చేసినా VM కే వెళ్తోంది. ఇప్పటిప్పట్లో ఫోన్ చేసేలా లేవు, తీసేలా లేవు. ఇక నే చేయను. ఉలకని పలకని రాయిలా కాక పందార పలుకుల పావురాయిలా ఉందూ కొంచెం! నీ call-చెయ్యని తనంతో నన్ను కాల్చక గబగబా కాల్చెయ్యి మరీ' అని పెట్టావుగా. నేనే call చేద్దామనుకుంటున్నాను. ఇంతలో చేశావ్. పోన్లే! సరే గానీ ఏంటి ఇంతకీ విశేషాలు? మీకు టైం ఎంతయింది ఇప్పుడూ?"

"అసురసంధ్య వేళ కలిమి దొరికె దేవీ...కలిమి చెలిమి దొరికె దేవీ! "

"పాట వరస బావుంది. మీకిప్పుడు సాయంత్రం అన్నమాట! సర్లే. ఇంతకీ దాన్ని అసుర సంధ్య అనెందుకన్నారో, రాక్షసులు తిరిగే వేళనో, ఏమో కదా!?"

"అదేమో కానీ మా బదరి మాత్రం అది బారు-విహారులు తాగం-పానం-అల్లరి ఇంకా మొదలు పెట్టని వేళయి ఉంటుంది అందుకే అసుర సంధ్య అయింది అంటారు"

"సరి పోయింది ... మాటలల్లుకోవడంలో మీ ఇద్దరూ ఇద్దరే!"

"ఇంతకీ నువ్వెందుకు అంత బిజీయో చెప్పలేదు... ఏమన్నా రిలీజ్ నడుస్తోందా?"

"అదేం కాదు. మా అపార్టుమెంట్ కమ్యూనిటీలో ఒకళ్ళింట్లో పెళ్లి.  మా అందరిళ్ళలో హడావిడి అంతే. అన్నట్టు మరిచిపోయాను. వాళ్ళదీ గోదావరి పక్కే. అందుకే ఆవిడ వాళ్ళ పిల్లాణ్ణి  పెళ్ళికొడుకు చేసిందగ్గర్నుంచీ 'పెళ్ళికొడుకుని చేశాక నది దాటకూడదు, పొలం వెళ్ళకూడదు అని మా చిన్నప్పుడు చెప్పేవారు.' అని ఆ అబ్బాయిని ఇల్లు దాటనివ్వట్లేదనుకో. ఇప్పుడు నదులు, పొలాలు ఎక్కడున్నాయి. అయినా అప్పుడా ఆచారాలు ఎందుకు పెట్టారో. ఇప్పుడు కూడా అలాగే నడిపించాలంటే ఇప్పటి జెనరేషన్ వాళ్లకి నచ్చద్దూ?"

"ఊఁ "

"ఏంటి ఒట్టి 'ఊఁ' తో ఆపేశావ్?"

"వాళ్ళమ్మగారు చెప్పింది కరెక్టే! ఆ అబ్బాయి ఆవిడ మాట వినాలి"

"సరి! మీ గోదావరి వాళ్ళనా ఆవిణ్ణి వెనకేసుకొస్తున్నావ్?"

"గోదావరిని వెనకేసుకు రావడం, కావేరికి ఎదురీదడం కాదు. ఒకసారి పెళ్లి కుదిరాక, అందులోనూ పెళ్ళికొడుకుని చేశాక జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ఎందుకంటే అప్పటికే ఇంకో అమ్మాయి జీవితం ఆ అబ్బాయితో ముడిపడింది. అనుకోనిది ఏమైనా జరిగితే రెండు కుటుంబాలు బాధ పడతాయి. అందుకే అలా చెప్పి వుంటారు మన పెద్దవాళ్ళు"

"కదా! నిజమే! నేనింత ఆలోచించలేదులే! నీకు భలే తడ్తాయి ఈ రీజనింగ్స్!"

"మెచ్చావు సరే! మేకతోలేది? హహహ!"

"అవునూ... మీ ఊళ్ళో ఎస్పీబీ లైవ్-ఇన్ కాన్సర్ట్ ఉందట కదా? వెళ్తున్నారా మీరు?"

"ఉహూ! నాకు ఆయన దగ్గరికి వెళ్లి పలకరించాలని, మాట్లాడాలని ఏమీ లేదు. అలా అని ఆయనకీ నేను తెలీదు. వెళ్లకపోతే ఏమనుకుంటారో అన్న మొహమాటాల్లేవు. ఇది వరకంటే సినిమాల వాళ్ళు అపురూపంగా కనిపించే వాళ్ళు కాబట్టి ఇలాంటి ప్రోగ్రాము లేమన్నా జరిగితే వెళ్ళడానికి ఇంట్రెస్ట్ ఉండేదేమో...ఇప్పుడు పొద్దున్న లేస్తే టీవీల్లో, యూట్యూబ్లో ఎక్కడ చూసినా వాళ్ళ ఇంటర్వ్యూలే. మన ఇంట్లో మనతో కూర్చుని వాళ్ళ విశేషాల్ని చెబుతున్నట్లే వుంటోంది. నాకు ముందు ఆ ప్రోగ్రాం గురించి తెలియగానే ఒక్క క్షణం వెళ్దామా  అనిపించింది. మళ్ళీ ఒద్దులేబ్బా అనేసుకున్నా"

"ఔనౌను ... నాగ్గుర్తుంది నీ సెలబ్రిటీస్-చార్మినార్ పోలిక. అది సరే! రథసప్తమి వస్తోంది కదా - రేపు పన్నెండో తారీఖు."

"ఔను కదా! చిన్నప్పుడు జిల్లేడు ఆకులు, రేగిపళ్ళు తల మీద పెట్టుకుని స్నానం చేయడం, ఆ తర్వాత చిక్కుడాక్కుల్లో బియ్యప్పరవాణ్ణం తినడం - అవన్నీ తలుచుకుంటే ఇప్పటికీ భలే మంచిగా అనిపిస్తుంది."

"కదా! ఇప్పుడలా చెయ్యాలి అని తెలిసినవాళ్ళూ, తెలిసినా చేసేవాళ్ళూ బాగా తగ్గిపోతున్నారు. అదే బాధ!"

"తల్లీ కలిమీ! మనకి మనకే బాధ పడాల్సిన విషయాలు సవాలక్ష. ఇప్పుడింకో కొత్త బాధ add చేసుకోకు. ప్రపంచంలో మనం తప్పకుండా చెయ్యాలి, చెయ్యకపోతే మన జీవితం బావుండదు అని చేసే rituals గురించి అస్సలు ఐడియాయే లేకుండా మన కన్నా ఆనందంగా, ఆరోగ్యంగా బతుకుతున్నవాళ్ళు కోటానుకోట్లు. నా వరకు నాకు తెలిసి తెలిసి ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకపోవడమే మంచి సంప్రదాయం - అది పూజైనా, పునస్కారమైనా!"

"నేనొప్పుకోను! నువ్వు మాత్రం రోజూ స్తోత్రాలు, పాడుకుంటావ్, లలిత నేర్చుకోవాలి పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంటూ అంటావ్. నీకు లోపల్లోపల దేవుడంటే భయమే! ఆంటీ అంటుంటార్లే 'మా లల్లి పెళ్ళికి ముందు ఇలా ఉండేది కాదు, ఇప్పుడే ఇలా కొత్తగా మాటాడుతోంది' అని. నువ్వు మాత్రం ఆచారాలున్న background నుంచి రాలేదా? వాటినెప్పుడూ కాదనకుండా ఆచరించలేదా?"

"నువ్వన్నది నేను ఏదీ కాదనను."

"మరి..."

"అరె! నన్ను పూర్తిగా చెప్పనీయ్! చిన్నప్పుడు నాన్నమ్మతో గుడి కెళ్ళేదాన్ని. తర్వాత మా శివకోడు శివుణ్ణి చూడ్డానికీ వెళ్లేదాన్ని - ఎందుకంటే ఆ గుడిలో మా తాతగారు కట్టించిన మండపం, దాని పక్కనున్న బిళ్ళగన్నేరు చెట్టూ ఇష్టం కాబట్టి. మా అమ్మ పూజ్జేస్తుంటే పక్కనే కూర్చుని ఆవిడకి వరలక్ష్మీ వ్రత కథలూ, వినాయకచవితి కథలూ చదివేదాన్ని.  అది చదవడం మీద ఇష్టం, దేవుడు కొడతాడన్న భయంతో కాదు. తర్వాత్తర్వాత పెళ్లయ్యాక ఏదైనా చేయను అంటే దాంతో వచ్చే conflict ని భరించడంలో వున్న బాధ కన్నా - ఒక్క గంటో, అరగంటో నాది కాదనుకుని పెద్దవాళ్ళు చెప్పింది చెప్పినట్లు చేస్తే దాని వల్ల వాళ్ళకొచ్చే ఆనందం బావుందనిపించేది. అందులోనూ నాలా ఎవరైనా ఒక అబ్బాయి మాట్లాడితే 'Wow! ఎంత progressive గా మాట్లాడుతున్నాడు' అనుకునే వాళ్ళే ఆడపిల్లనైన నన్ను aggressive అనేస్కునే వారు తప్పకుండా. ఎందుకొచ్చిన తిప్పలు కదా! నా వరకు నాకు ఈ భక్తి, నమ్మకం అనే విషయాలు చాలా personal. అనవసరంగా వాటిని exhibit చేసి నేను ఏ ఒక్క groupకో మాత్రమే చెందుతానని అనిపించుకోవడం నచ్చదు."

"మరి స్తోత్రాల మాటో - అవెందుకో మరి?"

"ఇవాళ నన్ను ఒదిలిపెట్టేలా లేవు - హహహ!"

"మరి... ఎప్పుడూ మాట్లాటేనా? అప్పుడప్పుడూ నీతో ఇలా పోట్లాడితేనే సరదా!"

"అల్లాగే కానిద్దాం... కానీయ్. మాట్లాటో, పోట్లాటో నీతో ఏదైనా సరదాట్లాటే"

"నేనడిగిందానికి చెప్పు - మనసులో ఏమీ లేకుండానే ఈ భాగవతాలూ, భగవంతుడి స్తోత్రాలూ - వీటి సంగతి ఏంటి?"

"తల్లీ! భాషానురక్తికీ, భక్తికీ ముడిపెట్టకు. నాకు అర్థాలంకారాలూ, శబ్దాలంకారాలూ వుండేవి ఏవైనా చదవడం, పాడుకోవడం ఇష్టం. పోతన పద్యం, కృష్ణశాస్త్రి కవిత, ముళ్ళపూడి వచనం - ఇవన్నీ తీపి తీపి తెలుగు, అవి తేట తేట తెలుగు... అంతే! అది కృష్ణుడి కథా, కృష్ణశాస్త్రి వ్యథా అనే తేడా లేదు నాకు."

"హ్మ్ ...పోన్లే - ఇంక విసిగించనులే... అయినా చెప్పావుగా ఇంతకు ముందెప్పుడో - రెలిజియన్, పాలిటిక్స్, గ్రేట్ పంప్కిన్, పిల్లలూ, ఫిల్ములూ... కావవీ నా టాపిక్కులకి top-pick లని! ఇంతకీ ఇవాళ్టి ఘుమఘుమలేంటి నీ వంటింట్లో?"

"వంచించారు"

"ఏమది? ఏమని వచించావు. వంట చేయక యింటివారిని వంచించావా?"

"ఉండు మరి! నా పచనం గురించి ఈ  వచనం కూడా విను. ఇవాళ మా వంటింటి వంట బస్సారు, అంటే కన్నడంలో బగ్గిసువ సారు, దాన్నే తెలుగులో గబగబా అనగా వంచించారు  - తినగా వంచినచారు. ఆక్కూరలు ఉడికించిన నీళ్ళని వంచి (వార్చి), ఆ నీళ్లతో చేసే చారిది."

"తల్లీ! నీ పచనం, నీ వచనం, ఆ పైన నీ రచనం ...చేయబోయి నిర్వచనం - నేనాయె నిర్-వచనం"

"భలే!  చూశావా ...నాతో పోట్లాట అన్నావు కానీ మాటలతో ఆట్లాడుతున్నావ్!"

"నీతో మాటే ఒక ఆట. నాదేం లేదులే ... పూలల్లిన నారని. ఆ మాత్రం వాసనంటక పోదు"

"పూలల్లిన నారవి కాదు - పూవంటి నారివి, పూవింటి నారివి"

"ఆహా.. హా ... హా - నువ్వంటూ నే వింటూ ఉంటే బావుంటుంది సుమీ!"

"అలా నేనన్నది తలుచుకుంటూ నవ్వుకుంటూ అక్కడ నువ్వుండు. నువ్వన్నది బావుందనుకుంటూ వండుకుంటూ ఇక్కడ నేనుండు. టాటా...  వీడుకోలు. ఇప్పటికి bye - ఇంక సెలవు"

"హహహ ...bye bye"

చివరాఖరి సిప్పు

Love, affection, friendship... Give unconditionally - take nonjudgmentally ~meSayIt

మిస్టర్ ఎమ్మెల్కే, మేం కలిసున్నాం మీ వల్లే!

అప్పుడెప్పుడో బో...ల్డన్ని రోజుల క్రితం - దాదాపు ఆరున్నొక్కేళ్ళ క్రితం.
అబ్బరాల మనవల్ని చూసి మురిసిపోవడానికి గాలిదారుల వచ్చారప్పుడే మా అత్తగారు
అప్పటికింకా అన్నజింక హై స్కూల్లో, బుజ్జిజింక ఎలిమెంటరీ స్కూల్లో.
అప్పుడప్పుడే ఇద్దరికీ శీతాకాలపు సెలవులు ముగిశాయి.
జనవరిలో మూడో సోమవారం నాడు  ఉత్తర అమెరికా అంతా జరుపుకునే  మార్టిన్ లూథర్ కింగ్ (MLK Jr.) పుట్టినరోజు సెలవు కూడా చెల్లిపోయింది.

అక్కడ - ఇండియాలో ధనుర్మాసపు సంక్రాంతి సంబరాలు ముగిశాయి
ఇక్కడ అమెరికాలో - వారాంతపు సంక్రాంతి వేడుకలు మొదలయాయి
ఆ ఆటలు, పాటలు చూసి-విని, విందుభోజనం తిని వద్దాం పద అనుకుని, అందరం కలిసి బయలుదేరాం కారులో - అమ్మ, నాన్న, పిల్లలిద్దరూ, నాన్నమ్మ.

వెనక సీట్లో ఇద్దరి మనవల మధ్యన నాన్నమ్మ కూర్చున్నారు. వాళ్ళ కబుర్ల కుహు-కుహూలు వింటూ మురిసిపోతున్నారు.

బుజ్జిజింక చేతిలో అంతకు ముందు రోజు బళ్లో వాడు వేసుకొచ్చిన  మా ఫామిలీ పోర్ట్రయిట్. అందులోకి తొంగి చూసిన నాన్నమ్మ "అదేంటమ్మా! మీ నలుగురే వున్నారు? నాన్నమ్మ ఏదీ?" అనడిగారు బుంగమూతి పెట్టి - రెండోబాల్యపు కినుకతో.

మాటల కుప్ప వాడు దొరుకుతాడా?మెరిసే జింక కళ్ళతో చేతిలో వున్న కాగితపు-బొమ్మని చూస్తూ...

"నాన్నమ్మా! మీఱూ ..."  (మీరు లో "రు" ని రోల్ చేస్తూ మాట్లాడ్తాడు బుజ్జిగాడు)

"ఆ! నేనూ ..."  ఏం చెప్తాడా అని నాన్నమ్మకి ఆత్రం.

మిగిలిన ముగ్గురమూ కూడా చెవులప్పగించాం.

అంతలో... వాడికేం గుర్తొచ్చిందో - హఠాత్తుగా బుజ్జిజింక గుండ్రని బుగ్గల్లోంచి తోసుకొచ్చిన మాటలు "మనమందరం అమ్మతో కలిసి ఉన్నామంటే దానికి కారణమెవరో తెలుసా?" అంటూ.

అప్పటి దాకా ముందు సీట్లో కూర్చుని ఏవో కబుర్లాడుతున్న నేను వెనక్కి తిరిగాను ఆ ప్రశ్న అర్థం కాక.

"అదేంటి నాన్నగాడూ? అలా అడిగావేంటమ్మా? నాన్నమ్మ కదా ఆ బొమ్మలో నేనెక్కడా అని అడుగుతున్నారు? అమ్ముంది కదా అందులో?" రోడ్డు మీద నుంచి చూపు తిప్పకుండానే బదరి బుజ్జిజింకని అడిగారు.

"అమెరికాలో తెల్లవాళ్ళు, నల్లవాళ్ళు కలిసుండడానికి కారణం మార్టిన్ లూథర్ కింగ్ జూనియర్" మెరుస్తున్న కళ్ళు తిప్పుకుంటూ చెప్తున్న బుజ్జి బుగ్గల్లోంచి జారిన విజ్ఞాన గుళికలివి.

అప్పటికీ మాకెవ్వరికీ ఏమీ అర్థం కాలేదు.

"భలే చెప్పావే! స్కూల్లో చెప్పారా? అది సరే గానీ నువ్వేసిన బొమ్మలో నేనెక్కడా?" నాన్నమ్మ అసలు విషయం వదిలిపెట్టదలుచుకోలా.

"మీఱు… మీఱు… వాకింగ్‌కి వెళ్ళాఱు. అందుకే నా బొమ్మలో లేఱు" తేల్చి చెప్పేశాడు బుజ్జిమనవడు.

భళ్ళున నవ్వారు నాన్నమ్మ, "అమ్మదొంగా! ఈ మాట ఆలోచించడానికి తెల్లవాళ్ళు, నల్లవాళ్ళు అంటూ మాట మారుస్తావా?" అంటూ.

"ఊఁ" - బుజ్జిజింక పరధ్యానపు సమాధానం కంటి చూపు కిటికీలోంచి బయటి దీపాల్ని లెక్క పెడుతూ, కాళ్ళ ఊపు ఎదురుగుండా సీటుకి ఎక్కి పెడుతూ.

ఆ బుజ్జి తలలో ఏవో రంగురంగుల ఊహల సీతాకోకచిలుకలు సందడి చేస్తున్నాయని అమ్మకీ, నాన్నగారికి ఉప్పందిపోయింది.

"మార్టిన్ లూథర్ కింగ్ డే అయిపోయి రెండు వారాలయ్యింది కదా? ఇంకా అదే పాఠం చెప్తున్నారా?" అన్న అడగనే అడిగాడు అమ్మా-నాన్నల మనసులోని మాట తనకి తెలిసిపోయినట్లుగా.

"ఊఁ అన్నా! అందుకే అమ్మ మనతో ఉంది" మళ్ళీ అదే మాట వల్లె వేస్తున్నట్లుగా. 

"మార్టిన్ లూథర్ కింగుకీ, అమ్మ మనతో కలిసుండడానికి సంబంధం ఏంటి?" ఇంక ఆగలేక అడిగేశారు అమ్మా-నాన్న బుజ్జిజింకని ఓ యుగళ-ప్రశ్న.

చిట్టిచిట్టి చేతి వేళ్ళు ఒక్కొక్కటిగా మూసిన గుప్పిట్లోంచి తెరుస్తూ "నేను... , అన్న... , నాన్నగారు...  నల్లవాళ్ళం" - ఇక్కడితో కుడిచేతి నుంచి ఎడమకి చేతికి మారి, ఇంకో రెండు వేళ్ళు లెక్కపెడుతూ "అమ్మ... , నాన్నమ్మ...  తెల్లవాళ్ళు. మనమందరం కలిసున్నామంటే అది మార్టిన్ లూథర్ కింగ్ జూనియరే వల్లే! లేకపోతే మనమిలా కలిసి ఉండగలిగేవాళ్ళమే కాదు. We should thank MLK Jr."

హమ్మయ్య! పొడుపు కథ విప్పేశాడు బుగ్గల-దొర.

పనిలో పనిగా బొమ్మలో చేర్చని నాన్నమ్మ అలక తీర్చడానికి అమ్మతో కలిపి లెక్కెట్టేశాడు ఇద్దరు తెల్లవాళ్ళుగా. 

["Me, Anna, Naannagaru are black people & Amma and Naannamma are white people. We are all living together today because of Martin Luther King Jr. Otherwise, it would not have been possible. We should thank MLK Jr"]

ఫక్కుమని రాబోయిన నవ్వు పంటి వెనకాలే నొక్కి పట్టేశాం - కార్లోని శ్రోతలం నలుగురం.
నవ్వితే ఇంకేమన్నా ఉందీ?!
మా నవ్వులు పువ్వులు పూయడం మాట అటుంచి, బుజ్జిజింక బుగ్గలు పూరించి, కన్నుల నీలాలు కురిపించేవి.
కారిన నీలాలతో మారాము మీరేది
మీరిన మారాముతో పండగ జరిగే వీలేది?
అందుకే... అందరం చేతులెత్తి దండమెట్టి
అనుకున్నాం...
గట్టిగా అన్నాం కూడా ...
మిస్టర్ ఎమ్మెల్కే,  మేం కలిసున్నాం మీ వల్లే! 
ఎప్పటికీ మర్చిపోము మీ మేలే !