పుష్ప అంటే ఫిల్ము అనుకుంటిరా ...? ఫీస్టు !!!

    మూణ్ణెల్ల కిందట ఓ పాట విన్నా...

వెలుతురు తింటది ఆకు...

ఆకును తింటది మేక...

మేకని తింటది పులీ...

ఇది కదరా ఆకలీ!

అ అ అ... అ... అ అ అ... 

పులినే తింటది చావు

చావుని తింటది కాలం

కాలాన్ని తింటది కాళి...

ఇది మహా ఆకలి ... 

అ అ అ... అ... అ అ అ... 

    వింటానే "బలేగుండ్లా ఈ పాట? ఎవుర్రాసినారబ్బా?" అని ఎంతనుకొండినానో! 

    "వెలుతురు తింటది ఆకు" అంటా చిన్నప్పుడు ఎన్నెస్సులో చదివిన పాఠాన్ని బలే వాడుకునేసినారు ఈ పాటలో అనుకొనిన్న. 

*******

*******

    అప్పుడే తెల్సింది - ఆ పాట "పుష్ప" అనే సిన్మాలోనదని. 

    "పుష్ప" - ఇదేం పేరబ్బా అనుకొనిన్న. 

    ఆ ఎంబట్నే ఇంకో పాట గూడా చూసుండా. 

    ఒక్కాలుకున్న చెప్పు ఇడిచేసి, ఇంకో కాలుని ఈడుచ్చా ఎడమ గూడ రొంత పైకెత్తి "చూపే బంగారమాయెనే స్రీవల్లీ, మాటే మాణిక్యమాయెనే" అని పాడుకుంటా ఓ గెడ్డం పెంచుకున్న అబ్బియ్యని జూడగానే నాకేమనిపిచ్చుండాదంటే "ఏందబ్బా! ఈ సుకుమారు గానీ తన కతే సినిమాగా తీచ్చుండాడా ఏంది?" అనుకునేసినా. 

    అప్పుడే ఈ సినిమా చూసి తీరాలనుకునుండ్లా?!

    డిసెంబరు పదియేడ్న "పుష్ప" సిన్మా హాళ్ళకి వస్తాదని తెలీగానే బద్రికి చెప్పెట్నా - ఎట్టాగైనా పోవాల్సిందే అని. 

    ఆయన గూడా నా గలబా ఇన్లేక "అట్నేలే" ఒప్పుకునేసె. 

    ఆ సుక్కురారం, సనారం టికెట్లు దొరికేదుండ్లా. ఇగ హాల్లో "పుష్ప" సిన్మా జూళ్ళేననుకొని గమ్మునున్నా. 

    బద్రి మరొక్క తూరి మా చుట్టుపక్కల ఊళ్ళల్లో ఇంకేడైనా టిక్కెట్లు చిక్కుతాయా అని జూస్తే మిడ్ రివర్స్ మాల్లో దొరికినాయబ్బా ఓ రెండు సీట్లు. 

    అది గూడా మంగలారం మావిటాల ఎన్మిదీ ముక్కాలు గంటాటకి. 

    అయితే ఏంబోయే...నాకెట్టాగూ సెలవుండ్లా?!

    బద్రీ, నేనూ బెరీన అన్నాలు దినేసి పిలకాయల్ని తలుపేసుకోమని జెప్పి అట్నే బోయినాం. 

*******

*******

    ఇగ సిన్మా బిగినైనాక జూడబ్బా!

    మొదట్నించీ చివర్దాకా తెర నిండుగా "పుష్ప అంటే ఫ్లవర్ అనుకుంటిరా?!.. ఫైరు... తగ్గేదేలా" అంటా ఆ పుష్పరాజు నిండుకునేసినాడు.  పుష్పని ఇప్పటిప్పట్లో మర్చిపోయేదేలా! 

    ఆ గెడ్డమబ్బియ్యతో చేరుకొని ఉండిన కేశవ - ఇంకా మంగలం సీను, కొండారెడ్డి, ఆయన తమ్ముళ్లు జక్కారెడ్డి, జాలిరెడ్డి... ఈల్లందరూ గాక పుష్ప ఎంటబడి సాదించుకునిన్న పాలమ్మాయి స్రీవల్లి - ఈల్లందరూ వచ్చా పోతా వుండారు. 

    ఈల్లందర్నీ చూసేదానికి బలే కుశాలగా అనిపిచ్చుండ్లా! 

    అందుట్లోకీ "ఊఁ అంటావా..." అంటూ ఊగిపోయిన సమంత డాన్సు పాట అదిరిపోయుండ్లా?! ఆ యమ్మి ఆడేటప్పుడు బలే నైసుగా అనిపించినాది. కాదని ఎవర్నన్నా అనమనబ్బా! 

    అంతా బావుండాది గానీ - ఆ "చూపే బంగారమాయెనే స్రీవల్లీ" పాట మాత్రం పుష్పరాజు స్రీవల్లిని చూసిన ఎంబట్నే కాకుండా ఓ రెండు తూర్లయినా ఆ అమ్మి వెంటెంట తిరిగింతర్వాత పాడినట్లు చూపిచ్చుంటే ఇంకా అద్దిరిపోయేదుండ్లా!

    ఔనబ్బా! సిన్మా మొగట్లో ఆ యబ్బిని పట్టుకున్న తమిల్నాడు పోలీసులు "నువ్వు తమిళోడివా" అంటే వాల్లతో పుష్ప "నేను పక్కా తెలుగు" అనుండె గదా! 

    చిత్తూరోళ్ళు "పక్కా"అంటారేందబ్బా?! 

    "అచ్చంగా తెలుగోణ్ణి" అని పుష్ప అనాల్సుండ్లా!

    ఇంటి పేరు లేదని సిన్మాలో పుష్ప తెగ ఇదై పోయుండాడు గానీ ఈ సిన్మాతో ఇంటింటా చేరి పోయుండ్లా?

    సిన్మా చివర్లో ఆ పోలీసు షెకావత్తుని చెడ్డీలో జూసి మొరిగిన పోలీసు కుక్క  - అదేం పోలీసు కుక్కబ్బా! అనిపించినాది గానీ అట్టాటి చిన్న ఇసయం ఈ ఒక్క తూరికి ఇడిసి పెట్టెయ్యచ్చబ్బా!

    ఇగ ఆ చంద్రబోసుకీ, దేవిస్రీప్రసాదుకీ అడవేమైనా పూనుండాదేమోనబ్బా...

    ఆ పాటల్లో మాటలేందీ? ఆ దరువులేందీ? ఎక్కడా తగ్గేదేలా!

    సిన్మాని ఓ కళగా, మంది కన్న కలగా చూసెటోల్లకి ఈ సిన్మా నచ్చుద్దబ్బా! 

    పుష్ప అంటే ఫిల్ము అనుకుంటిరా ...? ఫీస్టు  !!!

*******

*******

త్వామనురజామి - 52 - మళ్ళీ మొదలెడుతున్నా!

అప్పుడెప్పుడో ఆపిన కబుర్లు : త్వామనురజామి - 51 - మా మేటి చెలిమి ఒక కథ... కథ కాదు నిజము మా కల...

    అనగనగా ఓ అబ్బాయి, ఓ అమ్మాయి. ఒకరినొకరు ఇష్టపడ్దారు. వాళ్ళ కథ - అలా మొదలై పెళ్ళి దాకా సాగింది. ఆ వలపు కథ - పెళ్ళి మలుపు దగ్గర ఆగింది. 

    అయినవాళ్ళందరూ "హమ్మయ్య! పెళ్ళయ్యింది. 'శుభం' కార్డు పడింది" అనుకుటూ అక్షింతలేసి ఆశీర్వదించారు. 

    అసలూ ... ప్రతి fairy tale కూడా "And they lived happily ever after" అంటూ ఆగిపోతుంది. 

    కానీ నిజానికి అప్పుడే కదా అసలు కథ మొదలయ్యేది! 

    బద్రికి, నాకు కూడా - మా అసలు కథ పెళ్లితో మొదలయింది. జీవితం కలిసి నేర్చుకోబోతున్న పాఠమయ్యింది.

  

    వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఆ కథ ఒక కలగా తోస్తుంది. 

    కలగా మారిన ఆ కథని కబుర్లుగా కొనసాగించాలని - నిజంగా అయితే అనుకోలేదు. 

    కానీ ... ఓ ఆర్నెల్ల క్రితం "అమ్మా! నువ్వు నాన్నగార్ని ఎలా కలిశావో రాసుకున్నావు. మరి నన్నెలా కలిశావో ఎప్పుడు రాస్తావు?" అనడిగాడు అన్నజింక. 

    వాడి పక్కనే కూర్చుని - నోరు తెరవకుండానే - మెరిసే నవ్వు కళ్ళతో "నా సంగతి కూడా చెప్పు మరీ!" అంటున్నట్టున్న బుజ్జిజింక. 

    అప్పుడే అనుకున్నా -  బద్రి, నేను - కలిసి జీవితానికి - చెప్పుకున్న - చెప్పుకుంటున్న "త్వామనురజామి!"ని కొనసాగించాలని. 

      ఆ కొనసాగింపుకి ఈ రోజు (డిసెంబరు 19) కన్నా మించిన మంచి రోజేది?!

        కదిలిపోయిన కాలం - రాసేసిన పేజీలు 

        కదులుతున్న కాలం - పేర్చుకుంటున్న మాటలు'

        కలిపి కూర్చుకున్న - బ్రతుకు పుస్తకం 

        మా "త్వామనురజామి"

        మళ్ళీ మొదలెడుతున్నా!

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

    

 

టైమ్స్ స్క్వేర్‌లో మా టీమ్ స్క్వేర్ - 1 - ఇక్కడి నుంచి అక్కడి దాకా...

    దాదాపు రెండేళ్ళ తర్వాత ఉన్న ఊరు దాటి వేరే ఊరు వెళ్దామని ప్రయాణమయ్యాం. 

    దానికి కలిసొచ్చిన అంశాలేంటీ అంటే - ఒకటి సుహాస్ (అన్నజింక) న్యూ యార్క్‌లో ఉండడం - రెండోది థాంక్స్‌గివింగ్ సెలవులు రావడం. 

    న్యూ యార్క్‌ వెళ్దామని అనుకున్నదే తడవు బద్రి ఫ్లైట్ టికెట్స్, హోటల్ రూమ్ బుక్ చేశారు. 

    ఇంకా ...  మా వాక్సినేషన్ కార్డుల ఫోటోలు తీసి మా మా ఫోన్లకి ఫార్వర్డ్ చేశారు. ఎందుకంటే న్యూ యార్కులో ఏ రెస్టారెంటుకి వెళ్ళాలన్నా వాక్సినేషన్ కార్డు ఫోటో చూపించాలట. 

    మా ప్రయాణం నవంబర్ 23 - మంగళవారం. 

    అసలు కుదిరితే 19 వ తారీఖు శుక్రవారం నాడే బయల్దేరితే ఇంకో మూడు రోజులు కలిసొస్తాయని బద్రి సరదా పడ్డారు కానీ కిరణ్ (బుజ్జిజింక) గాడు ఒప్పుకోలేదు. వాడికి బుధవారం (11/24) నుంచి సెలవులు. సోమవారం, మంగళవారం రెండ్రోజులూ స్కూల్ మానడానికి ససేమిరా అన్నాడు. చివరికి మంగళవారం ఒక్క రోజు మాత్రం స్కూల్ మానెయ్యడానికి ఒప్పుకున్నాడు. 

*******

*******

నవంబర్ 22 - సోమవారం: 

    సరే! "వెళ్తున్నాం - వెళ్తున్నాం" అని రోజులు లెక్క పెట్టుకుంటూ ఉండగానే ప్రయాణం ముందు రోజు రానే వచ్చింది. మంగళవారం రోజు ఫ్లైట్ మధ్యాహ్నం పన్నెండూ-ఏభైకి. ఇంట్లోంచి పదిన్నరకల్లా బయల్దేరాలని చెప్పారు బద్రి. 

    పదిన్నర అంటే ఎటూ కానీ టైం. పైగా న్యూ యార్క్‌లో దిగేటప్పటికి రెండున్నర అవుతుంది. అది కూడా సమయం మించిపోయిన లంచ్ టైం. అందుకని ఉప్మా చేసేస్తే కొంచెం తిని ఇంకొంచెం ప్యాక్ చేసి పట్టుకెళ్ళొచ్చు అనుకున్నాం. 

    బుజ్జిజింకకి ఉప్మా సొక్కదు. అందుకని వాడి menu టొమాటో పప్పు, అన్నం. 

    ఇలా కడుపునిండే ప్రణాళికలు పకడ్బందీగా ఆలోచించుకుని సోమవారం రాత్రి హాయిగా పడుక్కున్నాను. కానీ ప్రయాణానికి ఏమీ సర్దుకోలేదు. 

*******

*******

నవంబర్ 23 - మంగళవారం: 

    "మహామహా ఇండియా ప్రయాణాలకే ముందు రాత్రి సర్దుతాను సూట్కేసులు. ఈ వెళ్ళే నాలుగు రోజుల - రెండు-అర రోజుల ట్రిప్పుకి ఎంతసేపట్లో సర్దుకోవాలి కాబట్టి!" అనుకున్న నేను - అనుకున్నట్టుగానే మధ్యాహ్నం ఎక్కబోయే విమాన ప్రయాణానికి సరిగ్గా నాలుగు గంటల ముందు - ఓ పక్క వంటింట్లో ఉల్లిపాయ-పచ్చిమిరప-అల్లం సహిత ఉప్మా గరిటతో తిప్పుతూ, ఇంకో పక్క లివింగ్ రూంలో సూట్కేస్ సర్దడం మొదలుపెట్టాను. 

    ౘలికాలం కదా - అసలు బట్టల కన్నా - కోట్లు, టోపీలు, గ్లవ్స్, సాక్స్ - లాంటి ముసుగు బట్టలతో బొజ్జొచ్చి బొద్దుగా తయారయ్యింది సూట్‌కేస్. 

    వీటన్నిటినీ మించి నేను సర్దుకున్న ఇంకొన్ని ఏంటంటే - మొలకలు. 

    ఆ వెళ్ళే హోటల్లో ఉండే తియ్య-డోనట్లూ, చప్ప-ఓట్లూ తినలేకపోతే నా పొద్దుటి అల్పాహార సమయానికి ఆదుకుంటాయని ఎఱ్ఱటి మసూర్ దాల్ (పొట్టున్న ఎఱ్ఱకందిపప్పు), ఆకుపచ్చని పెసలు, వాటికి జతగా పసుప్పచ్చని మెంతుల్లూ మొలకలు తెప్పించుకుని, మూటలు కట్టుకున్నా. 

    ఎంతైనా కచికపొళ్ళూ, తాటాకు నాలికబద్దలూ సర్దుకున్న బారిష్టరు పార్వతీశంగారి వారసురాల్ని. ఆయన ౘాలు ఆ మాత్రం మిగుల్చుకోకపోతే మరెలాగూ? 

     మొలకలతో పాటే - "అమ్మా! నాకిష్టమైన టాపియోకా రూట్ బాల్స్ ఎక్కడ దొరుకుతాయీ?" అని సుహాస్ అడిగిన విషయం గుర్తుకొచ్చి వాడి న్యూ యార్క్ అపార్ట్‌మెంట్లో వీలైతే నేను చేసి పెట్టొచ్చూ, లేకపోతే తర్వాత కుదిరినప్పుడు వాడైనా చేసుకుంటాడూ సగ్గుబియ్యం పరవాణ్ణం అనుకుని ఓ కప్పుడు సగ్గుబియ్యం, అందులోకి ఓ ఐదారు ఏలకులు కూడా ఓ జిప్‌లాక్‌లో పోసి పెట్టాను. 

    చిన్నిచిన్ని పిలకలతో కిలకిలాడుతున్నట్టున్న మసూర్-మెంతి-పెసర మొలకలూ, వాటితో పాటు సగ్గుబియ్యం-ఏలకులూ పోజిచ్చి మరీ తీయించుకున్న కుఠో - ఇల్లిదిగో ఈ కింద... 

*******

*******

    అప్పుడు గుర్తొచ్చింది -  శుక్రవారం లోగా పూర్తి చెయ్యాల్సిన సంస్కృత పాఠ గృహకార్యం (హోంవర్క్). వెంటనే పైకి వెళ్ళి ఓ ఆరు ప్రింటౌట్లు తీసుకుని అవి కూడా సూట్‌కేస్‌లో ఓ పక్కన పెట్టుకున్నాను. 

    ఇంతలో... ౘలికి వణికి వడలిపోకుండా - ఇంట్లో వెౘ్చగా ఉండి - పౘ్చగా పెరుగుతాయని - సన్‌రూం లోంచి ఇంటి లోపలికి తెచ్చి - ఎండ తగిలే కిటికీల దగ్గర పెట్టిన మొక్కలు గుర్తొచ్చాయి. మేము ఊరెళ్ళి వచ్చేలోగా ఎండి వాడి పోకూడదు కదా! అందుకని  - వాటన్నిటినీ ఓ సారి చేత్తో తాకి పలకరించి - వాటి మొదళ్ళలో కాసిన్ని నీళ్ళు చిలకరించాను. 

    నేనివన్నీ చేస్తున్న టైంలో బద్రి ఏం చేస్తున్నారంటే - ఇంటికొచ్చే మెయిల్ పోస్ట్ ఆఫీస్ లోనే ఉంచమని వెకేషన్-హోల్డులో పెట్టారు. ఇంటి వాటర్ హీటర్నీ, వాటర్ ఫిల్టర్నీ వెకేషన్-మోడ్లో పెట్టి, సన్‌రూం తలుపులు అన్నీ వేసున్నాయా లేదా అని చెక్ చేసుకుంటున్నారు. 

*******

*******

    మొత్తానికి పదిన్నరకల్లా పప్పు ఆములూ, ఉప్మాలూ తినేసి -  సూట్కేసు, బాక్పాకులూ సర్దేసుకుని - తలుపులన్నీ వేసేసుకుని - మాస్కులు పెట్టుకుని - "ఎయిర్ పోర్టుకి దారేద్దారేది?" అనుకుంటూ ఉండగానే పెద్దాయన ఎఫిమ్ తన నల్ల-కాఱ్ఱథం (క్యాబ్) మా ఇంటి ముందు నిలిపాడు. 

    మాతో పాటు కారెక్కుతున్న బుజ్జిజింకని చూసి ఎంత పెద్దవాడయ్యాడో అని తెగ ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆయన వాణ్ణి 2019 డిసెంబర్ తర్వాత ఇదే చూడడం మరి. 

    ఎయిర్ పోర్ట్ చేరగానే - బోర్డింగ్ పాసుల్లో చూస్తే - బద్రికి, బుజ్జిజింకకి TSA ప్రి-చెక్ ఉంది, నాకు లేదు. బద్రి వెళ్ళి నన్ను కూడా వాళ్ళిద్దరితో పాటే TSA ప్రి-చెక్ లైన్లో వెళ్ళనిస్తారా అనడిగితే ఆ ఎయిర్ పోర్ట్ వాళ్ళు "కావాలంటే మీ ఇద్దరూ కూడా మీ ఆవిడతో మామూలు లైన్లో వెళ్ళండి" అని ఉదారమైన ఉచిత సలహా ఇచ్చారు. అలా వద్దులే అనుకుని నేనొక్కదాన్నీ మామూలు లైన్లో సెక్యూరిటీ చెక్‌కి వెళ్ళాను. 

*******

*******

    మొత్తానికి అమెరికన్ ఎయిర్‌లైన్స్ ఫ్లైట్‌లో ఎక్కాము. 

    ఫ్లైట్లో రెండున్నర గంటల ప్రయాణం. అందుకని నాకూ, బుజ్జిజింకకీ బోర్ కొడితే ౘదువుకోవడానికి ఉంటాయని  బద్రి తన బాక్‌పాక్‌లో ఓ మూడు పుస్తకాలు తెచ్చారు - ఒకటి రీడర్స్ డైజెస్ట్, రెండోది కొత్తగా కొన్న "డైరీ ఆఫ్ ఎ వింపీ కిడ్" 16 వ పుస్తకం (బిగ్ షాట్), మూడోది వోడ్‌హౌస్ పుస్తకం (సమ్మర్ లైట్నింగ్).  

ఫ్లైట్లో కిటికీ పక్క సీట్లో కూర్చోగానే - విమానం కిటికీ లోంచి ఎండ నేను పెట్టుకున్న తళతళల మాస్క్ మీద పడి పరావర్తనం చెంది నా చుట్టూ బోల్డు మిలమిలలు మెరిశాయి. 

ఆ తళతళల మిలమిలల్ని కెమెరాతో ఒడిసి పట్టుకున్నాం.  

 

    ఫ్లయిట్ పైకి వెళ్ళి కుదుపు లేకుండా కదులుతుండగా కాసేపు వింపీ కిడ్ పుస్తకం చదివాను. నాకు జెఫ్ కిన్నీ రాసిన వింపీ కిడ్ సిరీస్ పుస్తకాలు అంతగా నచ్చవు  - కానీ నాకు నచ్చిన చోట్లు  వెతుక్కుని మరీ చదువడం నచ్చుతుంది. 

    ఇంకాసేపు ఎయిర్-హోస్టెస్ ఇచ్చిన  టొమాటో జ్యూస్ తాగి, ప్రెట్జెల్స్ నమిలాను. 

    ఆ తర్వాత కాసేపు ఆకాశపు నీలం కింద గాలిపొర ఒకటి అద్దంలా అమరగా - ఆ గాలి-అద్దమ్మీద బోర్లా పడుక్కుని కిందున్న చెట్లూ, పుట్టల కేసి చూస్తున్న బొద్దు-అబ్బాయిల్లా ఉన్న దూది-మబ్బుల కేసి చూశాను. 

*******

*******

    ఇంతలో ఫ్లయిట్ న్యూ యార్క్ - లగ్వార్డియా ఎయిర్ పోర్టులో దిగింది. అప్పటిదాకా ఎగిరొచ్చిన ఆయాసాన్ని తీర్చుకుంటూ నేల మీద నెమ్మదిగా దొర్లుతున్నట్టుగా కదులుతోంది. 

    నన్నప్పటికే కిటికీ సీటు లోంచి మధ్య సీటు లోకి పంపేసిన బుజ్జిజింక  వాళ్ళ స్నేహితులకి ""నేను చూసిన వింత పక్షులు మీరూ చూస్తారా?" అని టెక్స్ట్ చేసి - వెంటనే వాడి ఫోన్‌తో నేల మీదున్న విమానాల ఫోటోలు తీసి పంపించాడు. అలా పంపిస్తున్నానని నాకు చెప్పి అల్లరిగా నవ్వాడు. వాడూ, నేనూ కాసేపు వాడి ఫ్రెండ్స్ ఆ మెసేజ్ ౘదివి, ఆ తర్వాత వచ్చిన ఫోటో చూసి ఎలా రియాక్ట్ అయుంటారో ఊహించుకుని నవ్వుకున్నాం. 

    ఎయిర్ పోర్టు లో దిగగానే అన్నజింకకి ఫోన్ చేశారు బద్రి. వాడు తనున్న అపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర్నుంచి బయల్దేరి సరాసరి హోటల్ దగ్గరికి వచ్చేస్తానని చెప్పాడు.        

    ఎయిర్ పోర్ట్ నుంచి టైమ్స్ స్క్వేర్‌లో ఉన్న హోటల్ దగ్గరికి వెళ్ళడానికి మాట్లాడుకున్న టాక్సీ వస్తుందని చాలాసేపు ఎదురు చూశాం. విమానం దిగి గంట పైగా అవుతున్నా టాక్సీ రాలేదు. ఆ డ్రైవర్ ఫోన్ చేసి ట్రాఫిక్ ఎక్కువగా వుందీ, ఇంకా ఆలస్యం అవుతుందీ అని చెప్పాడు. అప్పుడు బద్రి ఆ టాక్సీని వద్దని చెప్పి ఊబర్ తీసుకున్నారు. 

    మేమెక్కిన ఊబర్ డ్రైవర్ పేరు సీజర్. ఎయిర్ పోర్టులో ఎక్కిన దగ్గర్నుంచి హోటల్ దగ్గర దిగేవరకు మమ్మల్ని ప్రశ్నలు అడుగుతూ, మా సమాధానలు వింటూ, బదులుగా మా చేత ప్రశ్నలు అడిగించుకుంటూ, తను సమాధానాలు చెప్పుకుంటూ - బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పాడు. 

    మమ్మల్ని "మీరు ఎక్కడి నుంచి - ఇండియానా, పాకిస్తానా?" అనడిగాడు సీజర్. 

    అతనిది హోండురాస్ దేశం అని చెప్పాడు. 

    అలా చెప్తూ "మీ ఇండియా-పాకిస్తాన్ లాగే మా దేశాన్ని కూడా బ్రిటిష్ వాళ్ళు రెండు ముక్కలు చేశారు - హోండురాస్‌కే పక్కనున్న బెలీజ్‌కి 'బ్రిటిష్ హోండురాస్' అని పేరు పెట్టి ఇంకో దేశాన్ని చేశారు. కాకపోతే మా రెండు దేశాల్లో భాష, ఆహారం, ఆచారవ్యవహారాలు అన్నీ ఒకేలా వుంటాయి. అందుకే మా మధ్య అంతగా గొడవలు ఉండవు." అని సీజర్ చెప్తుండగా వింటున్న నాకు ఎప్పుడో రీడర్స్ డైజెస్టులో ౘదివిన సెర్బియా-క్రోషియా యుద్ధం గురించిన వ్యాసమొకటి గుర్తొచ్చింది. 

    ప్రపంచం మొత్తం లోనూ ఇలాంటి ఎన్నో ఇరుగు-పొరుగు దేశాల మధ్య చిచ్చులు - ఈ పడమటి సంపన్న దేశాలకి - మా తూర్పుగోదావరి జిల్లాల సంక్రాంతి కోడిపందాల్లాంటి - వినోదమైపోయాయనిపిస్తుంది నాకు. 

    అలా కబుర్లు వింటూ అప్పటికే చిక్కబడుతున్న చీకట్ల ఆసరాతో మిడిసిపడుతున్న దీపతోరణాల వెలుగుల్లో మెరిసిపోతున్న న్యూ యార్క్ నగర వీధులని కళ్ళార్పకుండా చూసుకుంటూ - సాయంకాలపు రష్ అవర్ ట్రాఫిక్కులో ఆగుతూ-సాగుతూ, సాగుతూ-ఆగుతూ మొత్తానికి హోటల్‌కి చేరుకున్నాం. 

*******

*******

    హోటల్లో మా రూం నంబర్ 3935 - అంటే 39వ అంతస్తులో 35వ గది. 

    మా గది నుంచి చూస్తే టైమ్స్ స్క్వేర్ - ధగధగలాడుతున్న లైట్ల వెలుగులో ఎలా కనిపించిందంటే 

చీకటెరుగని - 

పట్టపగటి ౘందంగా... 

చీకూ-చింతా తెలియని - 

పట్టపగ్గాల్లేని ఆనందంలా... 

    అంత ధగధగల  టైమ్స్ స్క్వేర్ ఫోటో తీయబోతే - నా కంటికి అంతగా అడ్డమనిపించని దుమ్ము పొర కెమెరా కంటికి  మసగ్గా ఆనింది. 

    ఆ మసక-చిత్తరువే దాచుకున్నా - తొలిచూపు మైమఱపుకి గుర్తుగా. 

*******

*******

    అన్నజింక హోటల్లో ఉన్న మా దగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి రాత్రి ఏడుంపావు అయ్యింది. 

    టైమ్స్ స్క్వేర్‌ నుంచి భోజనం చేయడానికి వెళ్ళేటప్పుడు నలుగురం - బద్రి-నేను, అన్నజింక-బుజ్జిజింక - రెండు జట్లుగా (టీమ్ స్క్వేర్) నడుచుకుంటూ వెళ్ళాం. 

    ఆ పూటకి మా భోజనం "బెంగాల్ టైగర్" అనే రెస్టారెంటులో. 

    వాక్సినేషన్ కార్డులు చూశాకే కూర్చోవడానికి కుర్చీలు చూపెట్టారు. నలుగురం భోంచేశాక సబ్-వే ట్రెయిన్ ఎక్కి 49-th  స్ట్రీట్ స్టాప్ దగ్గర దిగగానే సుహాస్ మమ్మల్ని అక్కణ్ణించి నడుచుకుంటూ 46-th  స్ట్రీట్‌లో వున్న మా హోటల్ రూంకి వెళ్ళండని చెప్పి, వాడు తన అపార్ట్‌మెంట్‌కి వెళ్ళిపోయాడు. 

    వెళ్తూ మరుసటి రోజు పొద్దున్నే తొమ్మిదింటికల్లా తయారుగా వుంటే స్టాట్యూ ఆఫ్ లిబర్టీ చూడడానికి వెళ్దామని చెప్పాడు. 

    సుహాస్ వెళ్ళిన తర్వాత బద్రి స్నానం చేసి నిద్రపోయారు. 

    నేను, బుజ్జిజింక ఎదురుగుండా వెలుగుతున్న లైట్లు -  అక్కడ పెద్దపెద్ద ఎలెక్ట్రానిక్ బిల్‌బోర్డుల మీద కనిపిస్తున్న అడ్వర్టైజ్‌మెంట్లు చూస్తూ  - కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాం. 

    ఆ తర్వాత వాడు ఫోన్లో - స్పాటిఫైలో పాటలేవో వింటానన్నాడు.

    నేనేమో కాసేపు సంస్కృతం హోంవర్క్ చేశాను. 

*******

*******

       మిరుమిట్లు గొలిపే విరోధాభాస (oxymoron) కొసమెఱుపు ఏంటంటే - 

    హోటల్ రూంలో టీవీ పెట్టగానే వస్తున్న వార్తల్లో ఆ వార్తలు చదివే అమ్మాయి "అభివృద్ధి చెందుతున్న ఇండియా లాంటి దేశాల్లో విద్యుచ్ఛక్తి వాడకం బాగా పెరుగుతోంది" అని చెప్తుండగా - అది విన్న చెవులూ - టైమ్స్ స్క్వేర్‌లో పగలూ, రేయీ ఆగకుండా వెలిగే వేయి సూర్యుళ్ళ వెలుగుల లైట్లు  - అవి చూసిన కళ్ళూ - నావే కావడం. 

*******

*******

    <<తరువాతి కబుర్లు : టైమ్స్ స్క్వేర్‌లో మా టీమ్ స్క్వేర్ - 2 - స్వేచ్ఛామూర్తి పాదపీఠం; పణం పెట్టని ఆపణం>>