మనసే జతగా పాడిందిలే - 20 - తీయతీయని తేనెల మాటలకి... చష్మ్-ఏ-బద్దూర్!

అదె కన్నీరాయె  

నొచ్చిన కంట - పాట అదె...  కన్నీరాయె 

అదె పన్నీరాయె

నవ్విన చోట - పాట అదె ... పన్నీరాయె

పాట అదె కన్నీరాయె  - పాట అదె పన్నీరాయె

***

అదె పల్లవించె 

పలికిన గొంతులో - పాట అదె ...  పల్లవించె  

అదె పలకరించె

పిలిచిన గుండెతో - పాట అదె ... పలకరించె

పాట అదె పల్లవించె - పాట అదె పలకరించె 

***

అదె సోకిపోయె

విన్న చెవుల - పాట అదె ... సోకిపోయె  

అదె  తాకిపోయె

ఉన్నపాటున ఎదను - పాట అదె ... తాకిపోయె 

పాట అదె సోకిపోయె - పాట అదె తాకిపోయె

***

అదె వీడిపోయె 

పెదవి దాటి - పాట అదె ...  వీడిపోయె  

అదె ఉండిపోయె 

ఎదల మాటు - పాట అదె ... ఉండిపోయె 

పాట అదె వీడిపోయె - పాట అదె ఉండిపోయె

***

అదె మేలుకొలిపె 

ఆదమరిచిన పూట - పాట అదె...  మేలుకొలిపె 

అదె జోల పలికె 

అలసి సొలసిన వేళ - పాట అదె...  జోల పలికె

పాట అదె మేలుకొలిపె - పాట అదె జోల పలికె 

***

*********************

*********************

నా కిష్టమైన పాటొకటి .
చిన్నప్పుడు పాపగా - అమ్మ నాకు పాడగా విని నేర్చుకున్నది.
బడిలో చదువునేటప్పుడు  నాకు నేనుగా పాడుకున్నది.

ఆ తర్వాత నేనమ్మనయ్యాక నా పాపడికి జోలగా పాడుకున్నది.

ఈ పాట వినడం, నేర్చుకోవడం, పాడుకోవడం, పాడడం - ఇన్ని కార్యక్రమాలతో చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళను నా పాటలతో పాట్లు పెడుతున్న సమయం లోనే నాకంత ఇష్టమైన తీయతీయని తెలుగు పాటకు ఓ హిందీ-కవల వుందని ఎప్పుడో డిగ్రీ చదివే రోజుల్లోనే తెలిసింది. అప్పట్నుంచి ఆ కవల-పాట పని కూడా పట్టేస్తూ ఉండేదాన్ని.

ఇన్ని రోజులకి ఆ రెండిట్నీ నా బ్లాగుకెక్కించే వీలు కుదిరింది.

మొట్టమొదటగా అసలు సిసలైన హిందీ పాట గురించి.
పాటేమో ...తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే... చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

సినిమా "ససురాల్". ఇదేమో మన తెలుగు సినిమా "ఇల్లరికం" కి హిందీ కవల.
తెలుగులో ఏఎన్నార్ హీరో.

తిరుగాడుతూ, పాడే హీరో ఎవరంటే ట్రాజెడీకింగ్ అన్న ట్రాకూ, టాకూ వున్న రాజేంద్ర కుమార్. కానీ ఈ పాటలో నవ్వుతూ హుషారుగానే కనిపిస్తాడు.

పాట వింటూ పరుగాడే హీరోయిన్ను ముద్దుముద్దు మాటల బి. సరోజాదేవి. సల్వార్-కమీజ్ మీద నెక్కుకి జాలరు-నెక్లెస్సూ, నడుముకి సన్నటి వడ్డాణం పెట్టుకుని ముద్దుగానే వుంది.

పాట మనోరంజనంగా పాడినవారు రఫీ సాబ్.

పాటను జన-మన-రంజకంగా కట్టినవారు శంకర్-జైకిషన్ జంట.
పాట రాసినవారు - హస్రత్ జైపురి.

సందర్భాన్ని బట్టి చూస్తే ఈ పాట తెలుగు "ఇల్లరికం" లో ఎక్కడి దొంగలు అక్కడనే గప్-చుప్ అనే పాటేమో అనిపించింది నాకు.

ఈ పాటలో నాకు చాలా ఇష్టమైన లైను:

దేఖా న కరో తుమ్ ఆయినా - కహీ ఖుద్ కీ నజర్ న లగే...

ఈ వాక్యం రాస్తున్నంత సేపూ నాకొకటే అనిపించింది - తెలుగులో కూడా అచ్చు పక్కన అచ్చు పెట్టి రాద్దామా అని - ఆఇనా - అని. అది నాకే చదవడానికి బాగా అనిపించక ఆయినా అని రాశాను. 

అలాగే - ఈ వాక్యం వింటున్నంత సేపూ నాకు ఇంకో మంచి తెలుగు పాటలో లైన్లు గుర్తుకొచ్చాయి.

అద్దములో నీ చెలువు తిలకించకు ప్రేయసీ! 
అలిగేవు నీ సాటి చెలిగా తలపోసి... 

ఆ తెలుగు పాట కూడా ఈ బి. సరోజాదేవి గురించే. అమరశిల్పి జక్కన్న సినిమాలో ఏఎన్నార్ (ఘంటసాల) పాడిన నిలువుమా నిలువుమా నీలవేణీ పాట అది.

హిందీ లోనూ, తెలుగు లోనూ బి. సరోజాదేవిని చూసి హీరోలిద్దరూ ఒకటే మాట - భాషేదయినా... అద్దమయినా, आइना అయినా - అదేదయినా నిన్ను చూసి నువ్వే అసూయ పడకు, దిష్టి పెట్టుకోకు - అంటూ.

భలే కదా!

మరి ఆ హిందీ పాట కంటూ, వింటూ, మీరూ అంటూ ... మురియుడి!

తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే... 

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...  

తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ... 

ముఖ్‌డే కో ఛుపా లో ఆంచల్ మే - కహీ మేరీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...
 

ముఖ్‌డే కో ఛుపా లో ఆంచల్ మే - కహీ మేరీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...  

యూ న అకేలే ఫిరా కరో - సబ్‌కీ నజర్ సే డరా కరో 

యూ న అకేలే ఫిరా కరో - సబ్‌కీ నజర్ సే డరా కరో  

ఫూల్ సే జ్యాదా నాజుక్ హో తుమ్ - చాల్ సంభల్‌కర్ చలా కరో 

జుల్ఫోం కో గిరా లో గాలోం పర్ - మౌసమ్ కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ... 

తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే - 

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

ఏక్ ఝలక్ జో పాతా హై - రాహీ వహీ రుక్ జాతా హై 

ఏక్ ఝలక్ జో పాతా హై - రాహీ వహీ రుక్ జాతా హై 

దేఖ్‌కే తేరా రూప్ సలోనా - చాంద్ భీ సర్ కో ఝుకాతా హై 

దేఖా న కరో తుమ్ ఆయినా - కహీ ఖుద్ కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

దిల్ మే చుభే వో తీర్ హో తుమ్ -  చాహత్ కీ తక్‌దీర్ హో తుమ్
 దిల్ మే చుభే వో తీర్ హో తుమ్ -  చాహత్ కీ తక్‌దీర్  హో తుమ్ 

 కౌన్ న హోగా తుమ్ సే దీవానా - ప్యార్ భరీ  తస్‌వీర్ హో తుమ్
నిక్‌లా న కరో తుమ్ రాహోం పర్  - ఔరోం కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్...
 

తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో - కిసీ కీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

ముఖ్‌డే కో ఛుపా లో ఆంచల్ మే - కహీ మేరీ నజర్ న లగే...

చష్మ్-ఏ-బద్దూర్ ...

*********************

 

ఇహ ఇప్పుడు తెలుగు పాట గురించి.

తెలుగు సినిమా పేరు ఖైదీ కన్నయ్య.
పాట రాసిన వారు జి. కృష్ణమూర్తి.
పాటకు తెలుగులో మ్యూజిక్ కొట్టినవారు రాజన్-నాగేంద్ర.
పాటకు తమాషాగా ఆడినవారు రాజసులోచన, ఎవరో ఒక చిన్నబాబు.

బుజ్జిబుజ్జి పాపలకి ఈ పాట పాడుతూ - అర్థం కూడా చెప్తే చాలా బావుంటుంది.

చదువెందుకు చదవాలో...
గొడవెందుకు చేయకూడదో...
బ్రతుకులో ఎలా గెలవాలో - చిన్నచిన్న మాటల్లో ఎంతో గొప్పగా రాసిన పాట  ఇది.

ఇప్పటికీ నాకు నేను చెప్పుకుంటూ పాడుకుంటుంటా.

ఈ పాటను కూడా - కంటూ, వింటూ, మీరూ అంటూ ... మరిమరి మురియుడి!

తియతీయని తేనెల మాటలతో- తీస్తారు సుమా గోతులు... 

నమ్మవద్దు... 

తెలియని చీకటి తొలగించి - వెలుగిచ్చేది చదువే సుమా... 

మానవద్దు... 

దొంగల చేతికి దొరకనిది - దానము చేసిన తరగనిది

దొంగల చేతికి దొరకనిది - దానము చేసిన తరగనిది

పదుగురిలోన పరువును పెంచి  - పేరు తెచ్చే పెన్నిధది

పాఠాలన్నీ చదివేస్తాను - ఫస్టుగ నేను పాసవుతా... 

శభాష్

తియతీయని తేనెల మాటలతో- తీస్తారు సుమా గోతులు... 

నమ్మవద్దు...

అల్లరి చేయుట చెల్లనిది - ఎల్లపుడాడుట కూడనిది

అల్లరి చేయుట చెల్లనిది - ఎల్లపుడాడుట కూడనిది

ఏడువరాదు ఏమఱరాదు - ధీరునివలెనే నిలవాలి

బెదరను నేను అదరను నేను - ఏదెదురైనా ఎదిరిస్తా...  

శభాష్!

తియతీయని తేనెల మాటలతో- తీస్తారు సుమా గోతులు... 

నమ్మవద్దు...

బ్రతుకను బాటను కడదాకా - నడచియె పోవలె ఒంటరిగా

బ్రతుకను బాటను కడదాకా - నడచియె పోవలె ఒంటరిగా

ఇడుములు రానీ పిడుగులు పడనీ - నీ అడుగులుతడబడునా?!

పిడుగులు పడినా జడవను నేను - వడివడిగా నే అడుగేస్తా...  

శభాష్!

తియతీయని తేనెల మాటలతో- తీస్తారు సుమా గోతులు... 

నమ్మవద్దు...

 *********************

పాడుకున్న పాటలు నెమరేసుకుంటూ ... 

అదె మేలుకొలిపె 

ఆదమరిచిన పూట - పాట అదె...  మేలుకొలిపె 

అదె జోల పలికె 

అలసి సొలసిన వేళ - పాట అదె...  జోల పలికె

పాట అదె మేలుకొలిపె - పాట అదె జోల పలికె 

... అనుకుంటూ... ఇక్కడే ఉంటా... 

~ పాటల భైరవి

త్వామనురజామి - 47 - హాయి హాయిగా మురిసేనే...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 46 - ఎంత మంచి మాటదో .. ఎంత తీపి కబురదో..

నేనెప్పట్నుంచో చూద్దామని అనుకుంటున్నట్టుగా, అప్పుడెప్పుడో తిరుపతి రోజుల్లో నేనన్నది గుర్తు పెట్టుకుని - అదిప్పుడు మళ్ళీ వింటున్నట్టుగా గుర్తు చేసుకున్నట్టున్న బదరి నన్ను శనివారం అల్సూర్ తీసుకెళ్ళి, అక్కడో ఐస్క్రీం కొనిపెట్టి, లిడో థియేటర్లో కభీ-కభీ సినిమా చూపెట్టారు.

అంత మూడు గంటల సినిమాలోనూ  - మై పల్ దో పల్ కా షాయర్ హూఁ, కభీ కభీ మేరే దిల్ మే - అన్న రెండు పాటలు తప్ప నాకింకేమీ నచ్చలేదు.

పైగా సినిమాలోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోయి - "శశికపూరూ, శశికపూరూ... ఇంచగ్గా నువ్విలా నవ్వుతూనే ఉండాలంటే ఆ రాఖీని అమితాబ్బచ్చన్ దగ్గరికి పంపేయ్, లేపోతే సినిమా రెండో హాఫ్ మొత్తం ఏడుపుతో నింపేస్తుంది" అని చెప్పెయ్యాలనిపించింది. అలా చెయ్య వీలు లేక మూడుగంటల పాటు యశ్ చోప్రాని తిట్టుకుంటూ సినిమా చూసి, మళ్ళీ పొరపాటున కూడా కభీ భీ కభీ-కభీ చూస్తానని అననని అనేసుకున్నా.

ఇక ఆదివారం కబ్బన్ పార్కుకి వెళ్దామనుకున్నాం కదా... so, వెళ్ళాము బదరీ, నేను.

అప్పటికే బదరి ఫ్రెండ్స్ బాలాజీ, సాయి గిరిధర్, ప్రసాద్ రెడ్డి, రవి అక్కడికి వచ్చేసున్నారు.

అందరం కలిసి కబ్బన్ పార్క్ అంతా తిరిగాం. కొత్తిమీర, నిమ్మకాయ రసం రాసి నిప్పుల్లో కాల్చిన మొక్కజొన్నపొత్తులు కొనుక్కుని తిన్నాం.

కబ్బన్ పార్కులో వెదురుపొదలు, వాటి పక్కగా వుండే ఒక చిన్న బ్రిడ్జ్. అక్కడక్కడా వుండే కొండరాళ్ళు నాకు చాలా ఇష్టం. ఆ బ్రిడ్జెక్కి నించుని అందరం ఫోటోలు తీసుకున్నాం.

తెలుపు, నీలం, గులాబీ రంగుల్లో వున్న చీర కట్టుకుని, ఊలుదారంతో జడ చివరిదాకా అల్లుకుని - చుట్టుముడుతున్న చిరుచిరు చలికి బెదరనీకుండా కాపుగా చుట్టూ కాస్తున్న నులివెచ్చని ఎండలో - నాతో పాటే నడుస్తున్న బదరి, బాలాజీ, సాయి, ప్రసాద్, రవి చెప్పుకుంటున్న కబుర్లు వింటూ, కళ్ళు విప్పుకుని కబ్బన్ పార్కు పచ్చదనాన్ని చూస్తున్న నా చూపుల్లో అంబరం అందుకున్న సంబరం.

మరుండదేంటి మరీ?

గత రెండున్నరేళ్లుగా ఉండీ లేనట్టున్న బెంగ ఇప్పడు అసలు లేకుండా పోయింది నాన్న నుంచి వచ్చిన ఫోన్ కాల్ మూలంగా.

నాకైతే... బదరితో నా పెళ్ళి ఎప్పటికీ జరగదేమో అన్న భయం ఎప్పుడూ లేదు; ఎప్పుడు జరుగుతుందా అన్న ఆలోచన అస్సలే లేదు;  ఎప్పుడోకప్పుడు జరుగుతుంది అన్న భరోసా మాత్రం ఉండేది - ఇప్పుడు నాన్న చెప్పిన మాటతో ఆ భరోసా భద్రమయింది.

సరే! అలా మేమందరం కలిసి తిరుగుతూ - వెచవెచ్చటి ఎండలో తెలతెల్లటి విధాన్ సౌధ ముందు, ఎఱ్ఱెఱ్ఱని హైకోర్ట్ బిల్డింగ్ ముందు అందరం కలిసి ఫోటోలు తీసుకున్నాం.

సాయంత్రం నాలుగింటికల్లా అక్కణ్ణించి ముందు నటికలప్ప సర్కిల్‌లో వున్న బాలాజీ గదికి వెళ్ళాము. అప్పడు బాలాజీ వాళ్ళమ్మగారు, వాళ్ళ తమ్ముడు బాబు వచ్చి వున్నారు. బాలాజీ వాళ్ళమ్మగారిని పలకరించి - అక్కణ్ణుంచి విద్యాపీఠ్ సర్కిల్‌లో సాయి వాళ్ళ రూంకి వెళ్లాం. అక్కడ సాయితో కలిసి బోల్డు ఫోటోలు తీసుకున్నాం. మొత్తానికి ఆ ఒక్క రోజులో బెంగుళూరులో నేను చూడాలనుకున్నవన్నీ చూసేశాను.

ఏడింటికల్లా బదరి నన్ను సాగి వాళ్ళింటి దగ్గర దింపేసి వెళ్తూ, ఆ వారంలో మెజెస్టిక్ బస్టాండుకి వెళ్ళి తిరుపతికి టికెట్ రిజర్వ్ చేసుకొద్దామని చెప్పారు.

ఈలోగా నా ప్రాజెక్ట్ రిపోర్ట్ తయారయింది. నా గైడ్ కృష్ణన్ గారు, NAL హెడ్ నరసింహస్వామి గారు నా ప్రాజెక్టుని attest చేస్తూ సంతకాలు చేశారు. ఇక NAL కి వెళ్ళక్కర్లేదు. నాకు ప్రాజెక్టులో హెల్ప్ చేసిన సునీతకి బోల్డన్ని థాంక్స్ చెప్పాను. ఆఖరి సారిగా NAL కాంటీన్లో నాకిష్టమైన దోశ తిని, అందరికీ bye చెప్పేసి వచ్చేశాను.

బదరి, నేను కలిసి బస్టాండుకి వెళ్ళాము. అక్కణ్ణించి MG రోడ్డుకి వెళ్ళి తన MBA ఫ్రెండ్స్ శ్రీనివాస్, సాయి సురేష్, గిరిరాజ్ వాళ్లందరితో కలిసి ఏదో ఒక సినిమా చూద్దామని ఆ రోజుకి ప్లాన్.

బస్టాండులో బదరి నన్ను ఒక బెంచ్ మీద కూర్చోమని చెప్పి తాను వెళ్ళి టికెట్ కౌంటర్ దగ్గర క్యూలో నించున్నారు. అప్పుడే నాకు మా SPMVV లో OS (Operating Systems) లాంటి సబ్జెక్టుని కూడా ఆడుతూ పాడుతూ టీచ్ చేసిన రాఘవేంద్ర సర్ కనిపించారు. నన్ను చూసి పలకరించారు.

ఆయనలా పలకరించగానే నేను "ఇక్కడ NAL లో ప్రాజెక్టు చేశాను, సర్! ఇంకో రెండు రోజుల్లో viva కోసం తిరుపతి వెళ్తున్నాము నేను, బదరి. అన్నట్టు నా పెళ్ళి కూడా కుదిరింది, సర్! - బదరి తోనే. తనని తిరుపతిలో నాతో పాటు మీరు చూసే వుంటారు.!" అని గబగబా చెప్పగానే భలే మొహమాటంగా నవ్వుతూ "కంగ్రాట్స్ అండీ!" అని చెప్పేసి తన బస్సుకి టైం అవుతోందని బదరి వచ్చేదాకా ఉండకుండానే వెళ్లిపోయారు.

ఈలోగా బదరి టికెట్స్ తీసుకుని వచ్చారు. తనకి మా రాఘవేంద్ర సర్ కనిపించారని చెప్పాను. మేమిద్దరం మా తిరుపతి రోజుల గురించి మాట్లాడుకుంటూ BTS బస్సెక్కి MG రోడ్డుకి వెళ్ళాం. అక్కణ్ణించి నడుచుకుంటూ బ్రిగేడ్ రోడ్డులో వున్న మోటా ఆర్కేడ్ దగ్గరకెళ్తే అక్కడ మా కోసం wait చేస్తూ కనిపించారు శ్రీనివాస్ వాళ్ళు.

మేమెళ్ళేటప్పటికే బాగా ఆలస్యం అయింది అందుకని ఎక్కువ దూరం వెళ్ళకుండా ఆ దగ్గర్లోనే వున్న "దిల్ ఆష్నా హై" చూద్దామనుకున్నాం. తీరా వెళ్ళాక ముగ్గురుతల్లుల flashback history - దివ్యభారతి ఎవరి కూతురో తేలాల్సిన mystery భరించలేక సగంలోనే బయటికి వచ్చేశాం బదరి, నేను.

నేను చూద్దామని వెళ్ళి, చూసి భరించలేక, పూర్తిగా చూడకుండా థియేటర్లోంచి వచ్చేసిన మొట్టమొదటి, చిట్టచివరి సినిమా "దిల్ ఆష్నా హై".

మా తిరుపతి ప్రయాణం ఆ రోజే. నేను సాగి వాళ్ళ ఇంట్లో నాకిచ్చిన గదిలో వున్న నా బట్టలు, పుస్తకాలు అన్నీ సర్దుకుని ప్రయాణానికి సిద్ధంగా వున్నాను. బదరి ఎనిమిదింటికల్లా సాగి వాళ్ళింటికి వచ్చారు. మా బస్సు రాత్రి పదిన్నరకి.

బదరి వచ్చే ముందే సాగి ఇంటికి ఎప్పుడూ వచ్చే తన ఫ్రెండ్స్, BHEL colleegues కామేష్, లక్ష్మీ నారాయణ (నాని) వచ్చి నాకు బెస్ట్ విషెస్ చెప్పి వెళ్ళారు.

బదరిని చూడగానే సాగి, ఇందిర నన్నెంత ఇష్టంగా చూస్తారో అంతే ఇష్టంతో బదరిని కూడా own చేసుకుని మాట్లాడారు. బదరి కూడా వాళ్ళిద్దరితో అంతే ఇష్టంగా మాట్లాడారు.

సాగి వాళ్ళింట్లో నాకెంతో ఇష్టమైన నా గదిని, గది కిటికీ బయట విరబూసిన నైట్‌క్వీన్ మొక్కనీ ఒకసారి చూసుకుని, సాగి-ఇందిరలకి bye చెప్పేసి బదరితో బయల్దేరాను తిరుపతి బస్సెక్కడానికి.

మేమెక్కిన బస్ పలమనేరులో ఒక పదిహేను నిముషాలు మాత్రం ఆగింది. మేము పొద్దున్నే తిరుపతి చేరి, హోటల్లో fresh-up అయ్యాక వెంటనే రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళ్ళి అదే రోజు సాయంత్రానికి నేనొక్కదాన్ని మాత్రం గుంటూరు వెళ్ళడానికి టికెట్ రిజర్వ్ చేసుకున్నాం. ద్వారక హోటల్లో మధ్యాహ్నం లంచ్ చేయగానే - నన్ను మా యూనివర్సిటీలో దింపేసి బదరి మళ్ళీ వెనక్కి బెంగుళూరు వెళ్ళిపోయారు - తను కూడా ఉద్యోగంలో చేరి పది రోజులు కూడా కాలేదు కదా! పైగా ఉద్యోగంలో చేరీ చేరకుండానే పెళ్ళి కోసమని ఇరవై రోజుల సెలవు కూడా అడిగేశారు కూడా. తనలా అడగ్గానే వాళ్ళ ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మేనేజర్ చొక్కలింగం గారు అడిగారట కూడా అన్ని రోజుల సెలవెందుకని.

వెంటనే బదరి "మా ఇంట్లో పెళ్ళయ్యాక పదహార్రోజుల పండగ అని చేస్తారు. అప్పటిదాకా నేనక్కడే ఉండాలి. మీరు సెలవివ్వనంటే చెప్పండి. నాకు కలకత్తాలో వేరే ఉద్యోగం సిద్ధంగా వుంది. అక్కడికెళ్ళి చేరిపోతాను" అనగానే చొక్కలింగం గారు నవ్వుకుని "సరే బాబూ! నీ పెళ్ళీ, పదహార్రోజుల పండగయ్యాకే రా. కానీ దానికి ముందూ, వెనకల్లో ఇప్పుడిప్పుడే ఇంకే సెలవూ నువ్వు నన్నడక్కు, నేన్నీకివ్వను!" అని చెప్పారట.

అదీ - బదరి అంత హడావిడిగా బెంగుళూర్ తిరిగి వెళ్ళడానికి కారణం.

ఆ రోజు నా viva మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకి  మా CC (Computer Centre లో). నర్మద, సాహితీ మేడం, సత్యం సర్, రాజశేఖర్ సర్ నా ప్రాజెక్ట్ presentation విన్నారు. మార్కులేశారు. మధ్యాహ్నం మూడింటికల్లా నేను బయటికి వచ్చేసి మా హాస్టల్ బిల్డింగ్ కల్యాణి దగ్గరికి వెళ్ళేటప్పటికి అక్కడ అప్పటిదాకా మా క్లాస్‌మేటూ, ఇటీవలే కొత్తపెళ్ళికూతురూ అయిన అపర్ణ తన సహచరుడు హరితో కనిపించింది. వాళ్ళిద్దరినీ పలకరించి, అక్కడే కనిపించిన మిగిలిన క్లాస్‌మేట్స్‌ తోనూ ఓ ఐదు నిముషాలు మాట్లాడి అక్కణ్ణించి బయల్దేరి తిరుపతి రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళ్ళాను. అదే మొదటిసారేమో హాస్టల్ నుంచి నేనొక్కదాన్నే రిక్షాలో రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళ్ళడం.

నా ట్రెయిన్ సాయంత్రం ఆరున్నరకి. నేను నాలుగున్నరకే వచ్చేశాను మరి. సరే అని వెళ్ళి లేడీస్ వెయిటింగ్ రూంలో కూర్చున్నాను. ఓ పది నిముషాల్లో ఇంకో అమ్మాయి వచ్చింది అక్కడికి. తనెవరంటే BH కాలేజ్‌లో నాతో ఇంటర్ చదివిన భారతి అనే అమ్మాయి. తనతో కొంచెంసేపు మాట్లాడాక ఎప్పుడన్నా ఉత్తరం రాయమని తన అడ్రస్ నా చేతిలో వున్న చిన్న డైరీలో రాసిచ్చింది. వింతేంటంటే నేను తెలుగులో మాట్లాడుతున్నా కూడా తను అడ్రెస్ హిందీలో రాసింది. అదేంటీ అనడిగితే నీకు తెలుగు రాదేమోననుకున్నా అంది. అలా అనేసి తన ట్రెయిన్ వచ్చే టైం అయిందని వెళ్ళిపోయింది. అనుకోకుండా కనిపించిన భారతి గుర్తుగా ఆ అడ్రెస్ దాచుకున్నా. కాకపోతే తనకెప్పుడూ ఉత్తరాలు రాయలేదు - తన పేరు భారతి అని తెలియడం తప్ప BH లో చదివే రోజుల్లో ఒక excursion కి కలిసి వెళ్లడం తప్ప తనతో ఎప్పుడూ మాట్లాడిన గుర్తు కూడా లేదు మరి. తన గురించి ఏమీ తెలియకుండా ఉత్తరం రాయాలంటే మొహమాటం వేసింది.

భారతి అలా వెళ్ళగానే మళ్ళీ నేనొక్కదాన్నే అయ్యాను ఆ వెయిటింగ్ రూంలో.

అప్పుడు ... సరిగ్గా అప్పుడే నాకు కొంచెం టైం దొరికింది - గత వారం రోజులుగా జరుగుతున్నవి తలచుకుని, జరుగుతున్నది కల కాదు నిజమే అని నాకు నేనే చెప్పుకోవడానికి.

ఇంత హఠాత్తుగా నాన్న మా పెళ్ళికి ముహూర్తం పెట్టించారంటే - దాని వెనక అయన తనకి తాను సర్ది చెప్పుకోవడానికి పడ్డ బాధ, ఏం చేస్తే, ఎలా చేస్తే బావుంటుందోనని అమ్మతో కలిసి చేసిన ఆలోచన ఎంత ఉన్నాయో, అంతకు మించి నా ఇష్టాన్ని కాదనలేని ఆపేక్ష కూడా ఉంది.

ప్రసాద్ పెళ్ళికి అనాతవరం వెళ్ళినప్పుడు అప్పతో, పాపయత్తయ్యతో, లలితత్తయ్యతో మాట్లాడి వుంటారు నాన్న.

అటు ఏడు తరాలు, ఇటు ఏడు తరాలు - నా ముందు పుట్టిన వాళ్ళందరూ పెద్దవాళ్ళు చెప్పిన మాటలు విన్నవాళ్ళే - నేను తప్ప.

నాకోసం మా నాన్న ఆ పెద్దవాళ్ళందరితో మాట్లాడి నాకిష్టమైన బదరితో పెళ్ళి చెయ్యబోతున్నారు.

ఆనాటి నడకలో కలిసిన అడుగులు

చెలిమికి దారి చూపాయి 

రేపటి రోజుకి కలగన్న ఏడడుగులు

బ్రతుకుకి బాట వేస్తాయి

ఇవన్నీ తలుచుకుంటూ అనుకున్నాను - ఇప్పటిదాకా ఇది కావాలీ అని ఎప్పుడూ అడగలేదు. అడగకుండానే అమ్మ, నాన్న అన్నీ ఇచ్చారు. ఇప్పుడు పెళ్ళి విషయంలో కూడా నా ఇష్టాన్నే మన్నిస్తున్నారు. ఇప్పటికీ, ఇంకెప్పటికీ కూడా ఇది నాకు అపురూపమైన బహుమతి - అని.

భలే! అన్నీ నా ఇష్టప్రకారంగా జరుగుతున్నా అలా జరగడాన్ని ఎలా enjoy చెయ్యాలో తోచనంత సంతోషం నాలో...

పాదం నిలవదు 

పదం ఆగదు 

కుదురులేని కాలమాయె 

నవ్వు ఆగదు 

నెమ్ముదుండదు 

నిలవనీని ఆగమాయె 

కల కమ్మె కంటిలోన 

కలవరమె తలపులోన 

కల వరమాయె నిజముగానె 

నా కల ఆ వరుడి పరమాయె - 

నిజముగానె - వరముగానె

నా ఆలోచనల్లో పడి ట్రెయిన్ ఎక్కడం మర్చిపోతే ఎలా! 

ఈ కింది పాట పాడుకుంటూ గుంటూరెళ్ళే రైలుబండెక్కుతూ నేను... 

ఆ పాటేదో పాడుకుంటూ, అసలు పాటని పట్టుకుంటూ ... ఇక్కడుంటూ మీరు...

కన్నుల లోనే కలలు ఊరెనో...
నవ్వుల లోనే పూలు పూచెనో...
ఈ హాయి ఏమో ...ఓ లల్లీ!
ఈ హాయి ఏమో ... ఓ లల్లీ!

నిన్నటి కన్నా - నేడు హాయిగా...
ఈనాటి కన్నా - రేపు తీయగా...
నా మనసూ.... నా తలపూ ...
హాయి హాయిగా మురిసేనే...

కన్నులలోనే కలలు ఊరెనో...
నవ్వుల లోనే పూలు పూచెనో...
ఈ హాయి ఏమో ...ఓ లల్లీ!
ఈ హాయి ఏమో ... ఓ లల్లీ!

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

బంగారు మనసుల వంగూరి సదస్సు - 2 - బ్లాగెడివి కబుర్లట...

అసలు ముందేమైందో చెప్పాలంటే: బంగారు మనసుల వంగూరి సదస్సు - 1 - ఎలా మొదలైందంటే... 

నవంబర్ 2, 2019 న వంగూరి సాహితీ సదస్సులో పేరెన్నిక గన్న హేమాహేమీల్లాంటి రచయితల ప్రసంగ పరంపరలో నాకూ మాట్లాడడానికి ఒక మంచి అవకాశం దొరికింది అని సంబరపడ్డంత సేపు పట్టలేదు. అంతలోనే అసలేం మాట్లాడాలీ అని ఓ బెంగ.

ఏదో ఒక రచయితనో, రచననో ఎంచుకుని దాని మీద నా అభిప్రాయం చెప్పాలంటే అసలు నేనెవరో తెలియని వారికి నా అభిరుచుల మీద, అభిప్రాయాల మీద ఏం ఆసక్తి ఉంటుంది కదా అనిపించింది. 

అసలు నాకు వంగూరి సాహితీ సదస్సుకి ఆహ్వానం వచ్చిందే నా బ్లాగులో నే రాసిన రాతల వల్ల. అందుకే నా బ్లాగ్ గురించే మాట్లాడదామనుకున్నాను. 
ఎలాగూ బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పడం అలవాటే కాబట్టి అవే కబుర్లు వేదిక మీద కూడా చెప్పా... బ్లాగెడివి కబుర్లట... అంటూ.

ఆ కబుర్లతో పాటే వేదిక మీద నేను మాట్లాడినప్పటి వీడియో కూడా ఉంది ఆ కిందనే.

ఇప్పటికి ఇవే విశేషాలు...

అసలు సదస్సు విశేషాలు ముత్యంగా మూడో పోస్టులో ఇంకోసారి.

బ్లాగెడివి కబుర్లట...

ఈ వంగూరి ఫౌండేషన్ వారి సాహితీ సదస్సు వేదికకి సంబంధించినంత వరకూ నా ఉనికి నా బ్లాగ్.
నన్నిక్కడిదాకా తీసుకొచ్చింది నా బ్లాగ్
నేనిప్పుడు చెప్పబోయేదీ ఆ నా బ్లాగ్ గురించే!
ఒక వేళ నేనింకేదైనా మాట్లాడబోయినా అది "ఆవు మీద వ్యాసం"లా అటు తిరిగి ఇటు తిరిగి నా బ్లాగ్ దగ్గరికే వచ్చి ఆగుతుంది.


నాకు తెలిసినవి రెండే ప్రపంచాలు: ఇంటిది, ఐటీ (IT)ది.
ఈ రెంటి మధ్యా ఇవి కాక ఇంకేదో ఆటవిడుపు కావాలనిపించింది.
అనిపించిందే తడవు బ్లాగ్ మొదలుపెట్టేశా...
అలా  మొదలుపెట్టింది మొదలు రాసింది రాయకుండా రాసేద్దామని అనుకున్నా.

నా బ్లాగోత్సాహం ఒట్టి ఆరంభ శూరత్వం కాకూడదని నా మేలిసగం బదరి నాతో "అనిపించింది అనిపించినట్లు రాసేస్తే ఓ రోజు రాస్తావు, రెండ్రోజులు రాస్తావు - అప్పుడింక రాయడానికేమీ మిగలదు. అలా కాకుండా అప్పటికప్పుడు హడావిడిగా అన్నీ  రాసేయకుండా అట్టేపెట్టుకు ఓ వరసలో వారానికోటి చొప్పున రాస్తే బోల్డన్ని కబుర్లొస్తాయీ... ఒకప్పటి వార్తాపత్రికల్లా రాయడానికి నీకూ, చదవడానికి నీ బ్లాగ్ చదివేవాళ్ళకీ ఓ ఎదురు చూపు ఉంటుంది" అనగానే నాకూ అదేదో బావుంది అనిపించి "వారం వారం రాయువారం" అనేసుకున్నా.

సరే! బ్లాగ్ మొదలుపెట్టేశా. అందులో ఏం రాయాలీ? ఆటవిడుపుగా రాయడం అంటే ఆడుతూపాడుతూ రాయాల్సిందే తప్ప academic గా రాస్తే అందులో సరదా ఉండదు.

 అందులోనూ  నా చుట్టూ వున్న ప్రపంచంలో జరిగే మామూలు సంఘటనలనీ, అప్పుడప్పుడూ జరిగే విశేషాల్నీ ఓ రెండు విభాగాల్లోకి నెట్టేసి వాటి గురించి ఆట్టే ఆలోచించకుండా ఉండడం నాకలవాటు. ఆ రెండు విభాగాలూ ఏంటంటే ఒకటి నా అదుపులో వుండి నేను ప్రయత్నిస్తే మారగలిగేవి. అంటే ఆ పూటకి వంట చేయాలా, వద్దా?, ఏం పాట పాడుకోవాలీ, ఏం సినిమా చూడాలీ - ఇలాంటివన్నమాట. రెండో రకం నా పరిధి దాటిన విషయాలు - అంటే నేనెంత మాట్లాడినా మాటలుగా మిగలడం తప్ప నేనే రకమైన మార్పూ తేలేనివి - ఉదాహరణకి అమెరికా అధ్యక్షుడి ఎన్నికలు, అమెరికాలో తిట్టుకుంటూ మనదేశానికి మోసుకెళ్తున్న మెడికల్ ఇన్సూరెన్స్ పథకాలు, ఇండియాలో ఎక్కువవుతున్నాయని తిట్టుకుంటూ మనతో పాటు అమెరికా మోసుకొస్తున్న చదువుల రాంకుల బరువులు.

ఇలాటివన్నిటి గురించి రాయబోయినా, రాసినా అవేవో పనిగట్టుకు చెప్పే పాఠాల్లా ఉంటాయి కానీ పనిని మర్చిపోయేలా చేసే ఆటవిడుపులా వుండవు. అందుకని ఎప్పుడు బ్లాగ్ రాసినా అప్పటికప్పుడు తట్టిన విషయం గురించి రాయడమే తప్ప ఇది రాయాలీ అన్న పట్టికా, ప్రణాళికా ఏమీ లేవు నాకు. అలాంటప్పుడు రాయడానికి ఏముంటాయి? కబుర్లు తప్ప! అలా పుట్టింది నా "బోల్డన్ని కబుర్లు" బ్లాగ్.

అలా మొదలైన నా బ్లాగులో నేను రాసిన విషయాలు చాలా వున్నాయి. ముందుగా నాకు నచ్చిన చిన్నచిన్న సంఘటనలతో, నా చిన్నప్పటి విశేషాలతో రాయడం మొదలుపెట్టిన నేను ప్రతీవారం అవే రాయాలంటే చదివేవాళ్ళకి ఎలా వున్నా నా వరకు నాకే విసుగ్గా అనిపించి రాత కదిలేది కాదు.

అప్పుడు వారానికో అంశం మీద రాయాలి అనుకుని నాకు నచ్సిన పాటల కబుర్లు, సినిమాల కబుర్లు, బుజ్జిజింకల కబుర్లు అంటూ మా పిల్లల కబుర్లు, బారిష్టరు పార్వతీశం గారి వారసురాలి ననిపించే లాంటి ప్రవాసపు ప్రహసనాలు - ఇలా రకరకాల అంశాల మీద రాయడం మొదలుపెట్టాను. అన్నట్టు నాకు ఇంగ్లీషులో "క్రిప్టోక్విప్" అనే పజిల్ చాలా ఇష్టం. దాని గురించి రాసిన పోస్ట్ ఇంకా ఇష్టం.

ఇవే కాకుండా చిన్నప్పట్నుంచీ నాకు "ఇలా ఉండు" అని చెప్పకుండా వాళ్ళ ప్రవర్తనతో నాకెన్నో పాఠాలు నేర్పిన పెద్దలున్నారు. నోటి వెంట "లేదు" అన్న మాట రాకూడదు అని చెప్పడానికి ఆ "లేదు" అన్న మాటని కూడా ఉచ్చరించకుండా "లాకేత్వం, దాక్కొమ్ము రానీయకూడదు" అని నేర్పిన మా నాన్నమ్మ, నన్నసలు పల్లెత్తు మాట అనకుండా పెంచిన మా అమ్మా, నాన్నలు - వీళ్ళ గురించీ, ఆ గొప్పదనాల గురించి నేను తప్ప ఇంకెవరూ రాయలేరు.  అలాంటి వాళ్ళందరి గురించి "నేర్పించిరి గురువులు" అన్న శీర్షికన కొన్ని పోస్టులు రాశాను. ఇంకా రాస్తాను కూడా. ఎందుకంటే గాంధీలు, నెహ్రూల గురించి ఎవరైనా రాస్తారు. కానీ మా ఇంట్లో వుండే గొప్ప వ్యక్తిత్వాల గురించి నేనే రాసుకోవాలి కాబట్టి.

ఇవన్నీ కాక "త్వామనురజామి" శీర్షికన అప్పుడెప్పుడో మొదలయి ఇప్పటికీ కొనసాగుతున్న నా ప్రేమకథని రాస్తున్నాను. ప్రతినెలా 19 వ తారీఖుకి పోస్ట్ చేసే ఈ సిరీస్ చాలా మంది చదువుతారు.

ఇక్కడో విషయం చెప్పాలి. నేను రాసే ఒక్కో బ్లాగ్ సిరీస్‌కి ఒక్కో కీ-పేరు (కలం పేరులా) వాడుకుంటాను. పాటల గురించి రాసేటప్పుడు "పాటల భైరవి", సినిమాల గురించి రాసేటప్పుడు "సినీ-మా-లక్ష్మి" పేర్లతో రాస్తాను.

నా బ్లాగ్ రాసేటప్పుడు నేను వాడే భాష నేను మాట్లాడే భాష. నాకు మాటలతో ఆట్లాడడం, అప్పుడప్పుడు నా మాటలు నేనే కాయిన్ చేసుకోవడం ఇష్టం. అది చిన్నప్పట్నుంచీ వచ్చిన అలవాటు. ఇటీవల నేను కొత్తగా కాయిన్ చేసుకున్న మాట "బీన్ ఏజ్". బీనేజ్ అంటే ఏది విన్నా, ఏం చూసినా "been there once" అనిపించే ఏజ్. Teenage పిల్లలది, Beenage తల్లిది-తండ్రిది :)

నేనెంతో ఇష్టంగా రాసుకునే బ్లాగ్ నాకు ఎంతో ఇష్టాన్ని కూడా సంపాదించి పెట్టింది.

"భాగవతం" గురించి నేను రాసిన "ఏతద్భాగవతం పురాణకథితం శ్రీకృష్ణ లీలామృతం!!" అన్న పోస్టు చదివి భాగవతం మీద ఎంతో గొప్ప పుస్తకాలు రాసిన శ్రీ ఏల్చూరి మురళీధరరావుగారు ఉంచిన వ్యాఖ్య "మధురాతిమధురంగా వ్రాశారు. మనస్సంతా మీ చిత్రపదబంధాలతో, పోతన గారి పద్యోదాహరణలతో నిండిపోయింది.మీకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు" నాకెంతో సంతోషాన్నిచ్చిందో చెప్పలేను.

అలాగే నేను "ఈమాట" పత్రిక్కి నాకెంతో ఇష్టమైన పిల్లల పుస్తకాల రచయిత డాక్టర్ స్యూస్‌ని (డాక్టర జాయిస్) అనుకరిస్తూ రాసిన "ఒకటి నుంచి పదిల దాకా" అన్న పద్యాన్ని నా గొంతులోనే రికార్డ్ చేయించి దాన్ని "ఈమాట" లో ప్రచురించారు సంపాదకవర్గంలో ఒకరైన మాధవ్ మాచవరం గారు. ఆ పాటకి "ఈమాట"లో వచ్చిన స్పందన కూడా చాలా ప్రత్యేకమైనది.

 నా బ్లాగ్ వల్ల నాకు జరిగిన మేలు నాకు దొరికిన అపురూపమైన స్నేహం, అభిమానం, ఆత్మీయత. "మాలిక" అనే యాగ్రిగేటర్లో నా బ్లాగ్ చాలా మంది చదువుతారు. వాళ్ళందరూ దేశవిదేశాల్లో వున్న తెలుగువాళ్ళు. వాళ్లెవరో నాకు ముఖాముఖి తెలియదు. కొంతమందివి పేర్లు కూడా తెలీవు. కానీ నా రాతలు చదివి వాళ్ళు వుంచే ఆత్మీయమైన వ్యాఖ్యలు చదివినప్పుడు అంత మంది అభిమానాన్ని సంపాదించి పెట్టిన నా "బోల్డన్ని కబుర్లు" ఎంతో ప్రియంగా అనిపిస్తుంది.

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే నా బ్లాగ్  రాయడాన్ని ఒక మంచి వ్యాపకంగా, వ్యాసంగంగా మలుచుకోవడానికి ఎంతో సహకరించిన నా మేలి-సగం బదరి పట్టుబట్టి "బోల్డన్ని కబుర్లు" పుస్తకంగా వేయించారు. దాన్ని ప్రచురించిన వారు వలబోజు జ్యోతిగారు.

నా "బోల్డన్ని కబుర్లు" పుస్తకం బదరి నాకిచ్చిన ఒక మంచి బహుమతి. ఆ పుస్తకమే నన్ను వంగూరి వారికి పరిచయం చేసి వారు నిర్వహించే సాహితీ సదస్సు దాకా తీసుకొచ్చింది.

చివరిగా నా బ్లాగ్ గురించి నే రాసుకున్న ఓ సిన్మతీ గిద్యం...

బ్లాగెడివి కబుర్లట 

బ్లాగ్చదివెడువారు ఇష్టులట  నే 

బ్లాగిన బోల్డన్ని కబుర్లౌనట 

బ్లాగినది బ్లాగక బ్లాగెద నా బ్లాగులొ సిన్మతీ

నా కబుర్ల వీడియోని యూట్యూబ్‌లో ఉంచిన మధు చెరుకూరి గారికి బోల్డన్ని ధన్యవాదాలు!

అదనమన్న లేఖ అందుకున్న వేళ...

సరిగ్గా పదకొండేళ్ళ క్రితం... ఇదే మే నెల్లో...ఓ రోజు

నేనూ, వేనెట్ ధీమాగా, ధిలాసాగా కూర్చున్నాం - కాఫీ షాపులో బార్ స్టూల్స్ మీద కాళ్ళూపుకుంటూ - ఎదురెదురుగా. మా ఇద్దరి మాటల్లో ఏదో తెలియని excitement. ఆ రోజే మొట్టమొదటిసారిగా Surplus letter అన్న మాట విన్నాం.

పొద్దున్న ఆఫీసుకి రావడంతోనే ఓ ఈ-మెయిల్. మూడింటికి ఏదో అత్యవసర, అనివార్యమైన మీటింగులో అందరూ చేరండి అంటూ.

గత వారం రోజులుగా ఏదో హడావిడి నడుస్తోందని తెలుసు. టీముల మధ్య ఏవో మార్పులూ, చేర్పులూ జరుగుతాయని గాలికబుర్లు.

అప్పుడెప్పుడో చదూకునేటప్పటి జ్ఞాపకమైన కూన్ట్జ్ ఓ డొనెల్ నిర్వచించిన ఇన్ఫార్మల్ గ్రేప్‌వైన్ అంటే ఏంటో ఈ రోజుకి అనుభవంలోకి వస్తున్న వైనం.

ఇద్దరం చెరో కాఫీ తెచ్చుకున్నాం - తను ఎప్పట్లాగే Hot Mocha with కోల్డ్ క్రీమీ ఫోమ్. నేను స్ట్రాంగ్ గా వుండే రెడ్-ఐ వెర్షనూ. మేము పనిచేసే టీములో ఎవరికీ కనిపించని అతి క్లిష్టమైన Design Issues ని పరిష్కరిస్తామని మాకో పేరు. అసలు మేము లేని టీముని మేమే ఊహించలేము. అసలు మేం చేసినంత quick analysis ఇంకెవ్వరూ చెయ్యలేరని ఓ చిన్న పిసరు పొగరు కూడా వుంది మా ఇద్దరికీ. ఆ పొగరు తాలూకు పొడిగింపే ఆ ధీమా, ఆ థిలాసా, ఆ కాళ్ళూపుడూ...

అందుకే ఆ ఈ-మెయిల్ చూసినా దాని గురించి అంతగా పట్టించుకోలేదు. అందులోనూ ఆ మీటింగ్ మూడింటికి. ఆ లోగా కాఫీ తాగొద్దామని కాఫీ షాపుకొచ్చి ఎత్తు-కుర్చీల్లో కాళ్ళూపుకుంటూ కూర్చుని కబుర్లాడుకున్నాం. ఆ కబుర్లలో ముప్పావు వంతు నా కొత్త laptop గురించే.

అన్నట్టు చెప్పనేలేదు కదూ... అంతకు ముందు వారమే పాతిక్కిలోల రాయిలా వుండే నా పాత office laptop ని దాని మూడేళ్ళ lease-roll అయిపోయి వెనక్కి పంపేస్తే, దానికి బదులుగా మా ఆఫీస్ వాళ్ళు పల్చటి పూతరేకు లాంటి కొత్త లాప్టాప్ ఒకటి పంపించారు. అదొచ్చినప్పట్నుంచి వేనెట్‌తో ఎన్నిసార్లు ఎన్ని రకాలుగా నా కొత్త లాప్టాపందచందాలు వర్ణించి వర్ణించి చెప్పానో లెక్కే లేదు. ఆ వేళా అవే కబుర్లు.

వేడివేడి కాఫీ-సిప్పులూ, కొన్ని లాప్టాప్-మెప్పులూ, ఇంకొన్ని సరదా-గాసిప్పులూ అయ్యాయి.

ఎప్పట్లాగే నవ్వుకుంటూ, తుళ్ళుకుంటూ ప్రపంచంలో వున్నది మేమే అనుకుంటున్నట్టూ, మా ప్రపంచంలో మేముంటూ,కబుర్లాడుకుంటూ - మేమిద్దరం ఎదురెదురుగా వున్న మా cubicles కి వచ్చేశాం.

Desktop గడియారం మూడో గంట చూపెట్టీ చూపెట్టకుండానే మా floor లో వున్న మా టీం వాళ్ళందరం టిక్కు-టిక్కుమని ఫోను మీటలు నొక్కి మీటింగులో join అయ్యాము.

చేరగానే తెలిసింది అది one-way-muted మీటింగ్ అని. అంటే నేను, వేనెట్, మాలాగే చేరిన మా టీమ్ అందరూ మీటింగులో మాట్లాడుతున్న మా ఏవీపీ (Asst. Vice President) మాటలు వినగలం కానీ మేమేమీ అనలేము, అడగలేము.

ఇంతకీ ఆ ఒక-పక్క-మూగ మీటింగ్ సారాంశం ఏంటీ అంటే "ఓ ఎంతో విలువైన ఉద్యోగుల్లారా! మీ విలువ ఇహ నుంచి అక్కర్లేనిదయింది. అందుకని అదనమైన మీ పదవి ఊడబోతోంది. ఎవరు అందందే ఉందురో, ఎవరెవరు అదనమై పోదురో అందరి ముందూ చెప్పలేం. ఇవాళ సాయంత్రం మీ మీ ఈ-మెయిళ్ళకి పంపించి తెలియజేస్తాం." అని చెప్పి ఓ పదిహేను నిముషాల్లో సమావేశాన్ని చుట్టేశారు.

అంతటి సమాచారం విన్నప్పటికీ అది మాక్కూడా వర్తిస్తుందన్న వర్తమాన-సత్యం అప్పటికీ బోధపడలేదు వేనెట్‌కీ, నాకూ. ఇంకా మా పదవులు పదిలమే అన్న ధీమాతోనే వున్నాము.

సరిగ్గా సాయంత్రం నాలుగయ్యేటప్పటికి "టింగు" మని శబ్దంతో ఓ పది పేజీల డాక్యుమెంటటాచ్మెంటుతో ఈ-మెయిల్ వచ్చింది.

అన్ని పేజీలు చదివినా అర్థమయింది మాత్రం - ఉన్న ఉద్యోగం వుండబోయేది ఇంకో మూణ్ణెల్లు, ఆ లోగా ఇంకో ఉద్యోగం internal గానే వెతుక్కోకలేకపోతే ఇక చెల్లు - అని.

అది చూడగానే కలయో నిజమో వైష్ణవమాయో తెలిసీ తెలియని అయోమయంలో అంటూ సముద్రాల వారి పాట hum చేసుకుంటూ, ఒక్క గెంతులో నా cubicle బయటికి వెళ్ళేటప్పటికి, అటు నుంచి వేనెట్ కూడా అదే expression తో నా ఎదురు-cublicle లోంచి గెంతొచ్చి నా ఎదురుగా నించుంది.

"నాకేమో మెయిలొచ్చినది!... నీకూనూ వచ్చినట్లున్నది?!" అని ఒకరినొకరం పరామర్శించుకున్నాం.

మళ్ళీ వెంటనే "ఇంకో మూణ్ణెల్లు సమయముంది కదా... ఇంతోటి ఉద్యోగం ఇంకోటి వెతుక్కోలేకపోము" అని ఒకరికొకరం చెప్పుకున్నాం.

ఆ మరుసటి రోజు ఆఫీసుకి రాగానే వేరే వూళ్ళో వుండే - తానాడుండి, ఆణ్ణుంచి నన్నాడించే మా ఆడ బాస్ - జూలియా నుంచి ఫోను. ఏంటీ అంటే ఇవాళ మధ్యాహ్నం రెండింటికి నీకొచ్చిన ఈమెయిల్ చదివి వినిపిస్తానూ అని.

"అరె! నీకా శ్రమ ఎందుకు జూలియా? నేను చదివేసుకున్నా. అర్థమయిందిలే!" అన్నా.

నే పేజీ పేజీ లెక్క పెట్టి పదిపేజీలూ చదివానని చెప్పినా మా జూలియా వినక "నువ్వు చదువుకున్నది లెక్కలేదు. నేను చదివితే నువ్వు విన్నదే లెక్క - అది నా డ్యూటీ" అంది.

సరే! చేసేదేముంది ఇక! ఆ రోజు మధ్యాహ్నం lunch hour అయిపోగానే జూలియా ఫోన్ చేసి ఆ పదిపేజీల పత్రం చదవడం మొదలు పెట్టింది.

అప్పటికే దాన్ని నేను చదివేసి వున్నాను. పైగా లంచ్ చేసి వున్నాను. హెడ్-ఫోన్స్ లోంచి మంద్రంగా వినిపిస్తున్న జూలియా గొంతు వింటుంటే నిద్రొచ్చేస్తున్నట్టనిపించింది. కానీ మొత్తం విన్నాను.

దాదాపు పది-పదిహేను నిముషాలు అయ్యాక చదవడం ఆపి, జూలియా నన్ను "లలితా! నేను చదివింది విన్నావు కదా! ఏమన్నా అడగాలనుకుంటున్నావా?" అని అడిగింది.

"అంటే ...జూలియా! నువ్వు చెప్పింది అంతా బానే అర్థమయింది..కానీ...ఈ చివరి మూడు నెల్లూ ...  !" తర్వాత నేనబోయేది వింటే అనవసరంగా ఆ విషయం గుర్తు చేసినట్లవుతుంది ఆగాను.

"ఊఁ ... ఈ చివరి మూడు నెల్లూ ... ?!" నేనన్న చివరి మాటలంటూ తర్వాతేంటో చెప్పూ అన్నట్టు ఆగింది జూలియా ఫోను లైనుకి అవతల.

"మ్మ్ ..."

"నాకు తెలుసు లలితా! ఇది ఊహించని వార్తే! కానీ ఈ మూడు నెల్లూ నీకు వచ్చే జీతం, ఇప్పటికే ఇచ్చేసిన బోనస్ అన్నీ వస్తాయి. నేను ఇప్పటికే మిగిలిన టీముల డైరెక్టర్లకి నీ పేరు పంపించాను. తొందర్లోనే నీకింకో టీంలో వచ్చేస్తుంది." నన్ను ఓదారుస్తున్నట్టుగా, ధైర్యం చెప్తున్నట్లుగా హామీలిచ్చేస్తోంది జూలియా.


జూలియా అలా మెత్తగా మాట్లాడుతుంటే ఇంతకు ముందు చెప్పకుండా ఆగిపోయినది ఇప్పుడు చెప్పేయాలనిపించింది.

ఏ మాటకామాట చెప్పుకోవాలి - అంతకు ముందు వేరే టీంలో వున్న నన్ను జూలియా కావాలని పట్టుబట్టి తన టీంలోకి తీసుకుంది.  ప్రతిసారి ఏదైనా పెద్ద డిజైన్ సమస్యని పరిష్కరించినప్పుడు "You never cease to amaze me, Lalitha!" అని తెగ మెచ్చేసుకునేది కూడా!

అందుకే గబగబా "అది కాదు జూలియా... నాకు తెలుసు నేను నీ టీంలో ఉండబోయేది ఇంకో మూణ్ణెల్లే అని. నాకు కిందటి వారమే కొత్త లాప్టాప్ వచ్చింది. చాలా sleek గా వుంది. నాకు బోల్డు నచ్చింది. ఈ మూణ్ణెళ్ళూ అదే వాడుకుంటాను, కాదనకూ, please!" అనేశాను.

నేనలా అనగానే ఫోన్ లైన్ అవతల ఒక నిముషం నిశ్శబ్దం. ఒక నిట్టూర్పు.

నాకేమో అప్పటికీ అనుమానంగానే వుంది - నేనెలాగూ వెళ్ళిపోతాను, ఈ కొంచెం రోజులకి కొత్త లాప్టాప్ ఎందుకూ, టీంలో ఉండబోయే ఇంకెవరికైనా ఇచ్చేయ్ - అంటుందేమో అని. అందుకే అసలు నా కొత్త లాప్టాప్ గురించి మాటే ఎత్తకూడదనుకున్నాను. ఇపుడేమో తొందర పడి అడిగేశాను అని నన్ను నేనే తిట్టేసుకుంటున్నాను.

అప్పుడు నెమ్మదిగా జూలియా కూడబలుక్కుంటున్నట్టుగా అన్న మాటలు ఏంటంటే "ఇంతకీ నీ బాధంతా  నీకు నచ్సిన కొత్త లాప్టాప్ వాడుకోలేకపోతానేమోననా? నా 30 ఏళ్ళ career లో నీలాంటి వాళ్ళను ఎప్పుడూ చూడలేదు. You never cease to amaze me, Lalitha!"

అలా అందే కానీ పాపం ... మా జూలియా నా కొత్త లాప్టాప్ నన్ను వాడుకోనిచ్చింది. అదే లాప్టాప్‌తో నేనింకో కొత్త టీం-ప్రవేశం కూడా చేశాను.

జూలియాతో ఫోన్ కాల్ అయిపోయాక నేను భలే ఆనందంగా వేనెట్ దగ్గరకెళ్ళి జూలియా ఏముందో చెప్తే, తనొక్క నిముషం కూడా ఆలోచించకుండా "That's her polite way of saying 'You're incorrigible, Lalitha!'" అనేసింది.

అన్నట్టు అప్పుడే నేను నా మొట్టమొదటి Terzanelle రాశాను కూడా... Cross-Roads

ఆ మొట్టమొదటి surplus letter తో నే నేర్చుకున్న పాఠమే నా ఈ సిన్మతీ గిద్యం:

కొలువున ఉండిన నీదే లెక్క 

కొలువు ఊడెనా నీవొక అంకె

కొలువున్ననాడు మేనేజరమ్మ 

కొలువు వీడితే కొలుపులో బొమ్మ సిన్మతీ!