ధ్యానంలో హాయి - తెలిసిందండి, సాయి!

చిన్నప్పుటినుంచి నా పెళ్లయ్యే దాకా - ప్రతిరోజూ పొద్దున్న, సాయంత్రం - తలదువ్వి జడ వేయడం పూర్తయిన ప్రతిసారి ముందుకి తిరగమని - దువ్వెనతో ముంగురులు దువ్వుతూ మా అమ్మ తరచుగా అనే మాట - నుదురు చిన్నదైతే కుదురు తక్కువంటారు. నీకు నుదురు పెద్దదే కానీ ...- అని ఆపేసేది - ఆ తదుపరి నన్ను పూరించుకోమన్నట్టు. 

కుదురుండేది కుండలకి, బిందెలకి కానీ నాక్కాదు - అనేసి మాట మార్చేసి నుదుటికి విలోమ నిష్పత్తిలో వున్న నా కుదురుని సమర్థించుకునేదాన్ని. 

ఇంత హఠాత్తుగా నా కుదురు ప్రసక్తి, దాని గురించి మా అమ్మ ఉక్తి ఎందుకు గుర్తొచ్చాయంటే - ఈ మధ్య కాలంలో - అంటే గత నాలుగైదేళ్ళుగా నా ఫ్రెండ్స్ కొందరు ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్, యోగా, బిక్రం యోగా, మెడిటేషన్‌ల గురించి మాట్లాడుతూ - వాళ్ళు వెళ్ళే తరగతుల గురించి చెప్తుంటే విని - అమ్మో! అంతసేపు కదలకుండా మాట్లాడకుండా ఒకచోట కూర్చోవడమే?! నాకింకా యోగా చేసే టైం రాలేదు - అని నవ్వేసేదాన్ని. 

ఆకుపచ్చచెట్లు - అవెక్కే ఉడతలు, రోడ్డు పక్కనే నించుని పెద్దకళ్ళతో చూసే జింకలు, ఇళ్ల కిటికీల్లోంచో-ఇంటి చుట్టూ వున్న కంచెల్లోంచో చూసే బుజ్జి-బుజ్జి కుక్కపిల్లలు - వాటి తల్లులూ,  మెళ్ళో కట్టిన గంటలు మోగిస్తూ తిరిగే పెంపుడు పిల్లులు - వీటినన్నిటిని చూస్తూ - ఒంటిగా సరి-సరి పద-పద అని పాడుకుంటూనో -  జంటగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూనో నడవడం ఎంతో బావుంటుంది నాకు. ఆ గమనంలోనే నా ధ్యానం వుంది అని సరిపెట్టేసుకునేదాన్ని. 

మా వూళ్ళో లైబ్రరీలో ఉచితమైన ఉచిత-మెడిటేషన్-తరగతులు ప్రతివారం జరుగుతాయి అని తెలిసినా, అవి నడిపేది మా బుజ్జిజింక ఫ్రెండ్ వాళ్ళ నాన్నగారైన సాయిరాంగారని తెలిసినా, కలిసినప్పుడల్లా ఉత్సాహంగా సాయిరాం గారు చెప్పే ధ్యానం వల్ల కలిగే లాభాల గురించి ఎన్నిసార్లు విన్నా, తరచుగా ఆ మెడిటేషన్ సెషన్స్ గురుంచి వివరాలతో ఎన్ని email రిమైండర్స్ వచ్చినా - ఇది మాత్రం నావల్ల కాదు - అనుకునేదాన్ని. 

నా బెంగల్లా - ఇరవయ్యో, ముప్పయ్యో - నిముషాలు మాట-పాట లేకుండా కూర్చోవాల్సి రావడమే. 

మెడిటేషన్ అంటే హెజిటేషన్ లేకుండా దూరంగా జరిగే నాకు సాయిరాంగారు Guided Meditation అనే యూ-ట్యూబ్ లింక్  ఒకటి పంపించారు - ఇది ఒక ఇరవై నిముషాలు వుంటుంది, బిజీగా వుంటూ తీరిక సమయం ఎక్కువ లేని వాళ్ళ కోసం తయారు చేశానిది, చూడండి - అంటూ. 

సరే - అరచేతిలో వాట్సాప్ ధ్యానం - ఓ ఇరవై నిముషాలే కదా - అని కళ్ళు మూసుకుని వినడం మొదలుపెట్టాను. 

వేణునాదంతో పాటు మంద్రంగా వినిపిస్తున్న సాయిరాంగారు శ్వాస తీసుకోవడానికి, మనసు లగ్నం చేయడానికి ఇస్తున్న సూచనలు వింటూ - ఆచరిస్తూ - ఇరవై నిముషాలు ఎలా గడిచిందో తెలీదు. 

నాకు మాత్రం చాలా నచ్చేసింది సాయిరాం గారి ఈ Guided Meditation. 

అందుకే చెప్తున్నాను - ధ్యానంలో హాయి - తెలిసిందండి, సాయి!

ఇదే కాకుండా ప్రతి శుక్రవారం Global Meditation సెషన్స్ నడుపుతారు సాయిరాం గారు.

ఆ సెషన్ వివరాలు ఇవి:

Global Meditation sessions can be attended via free conference call or web.

Global meditation is conducted on every Friday and session starts @ 9pm CST and lines are opened at 8:45pm CST. It is a one hour session. There will not be any session on holiday weekends.

You can ask questions before or after the meditation session.

Call details:

Join online meeting:

https://hello.freeconference.com/conf/call/5077577

Or by phone:

United States: (218) 339-7800 

Participant Access Code: 507 7577

మరిన్ని వివరాలకై సాయిరాం గారి Website: 

Maitrisabha.org or Sabnavisresearchacademy.com

ఇంతకీ - తను నమ్మిన ధ్యానం గురించి ఇంత చేస్తున్న
సాయిరాంగారు తీసుకునేదెంత?
ఒక చిరునవ్వంత - అది కంటిని మెరిపించే మెరుపంత
వారి మంచితనమెంత? - కొండంత
వారికి బలమెంత? - వారి శ్రీమతి మాధవి తోడంత

ఏమీ ఆశించక -  అందరికీ మంచి జరగాలనే బహు-మంచి ఉద్దేశ్యంతో ధ్యానం వలన కలిగే లాభాలను తెలియజేయాలి అనుకుని - నిబద్ధతతో తన వారాంతపు తీరిక సమయాన్ని Global Meditation సెషన్స్ కోసం వెచ్చిస్తున్న సాయిరాంగారూ...

ఉరుకుల-పరుగుల అమెరికా జీవితంలో వారానికి ఒకేసారి అపురూపంగా దొరికే family-time ని ఆ ధ్యానం తరగతులకి ధారపోస్తున్న సాయికి నిశ్శబ్దంగా ఊతమిస్తున్న సహచరి - మాధవి...

ఇదిగో ఇలాంటి వాళ్ళ గురించే రాశారేమో - కృష్ణపక్షం లోని ఈ భావ కవిత దేవులపల్లి వేంకట కృష్ణశాస్త్రిగారు...

మావిగున్న కొమ్మను మధుమాసవేళ 

పల్లవము మెక్కి కోయిల పాడు టేల ?

పరుల తనియించుటకొ ? తన బాగు కొరకొ?

గాన మొనరింపక బ్రతుకు గడవ బోకొ

కలిసినప్పుడల్లా మనసారా నవ్వుతూ - నోరారా పలకరించే సాయి, మాధవి దంపతులకి శుభాభినందనలు - శుభకామనలు. 

త్వామనురజామి - 13 - మా కోసం కొండలు అన్నీ మారాయి ఫ్రెండులుగా ...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు 

ఫిబ్రవరి మొదటివారానికే  కొత్త హాస్టల్ రూముల్లోకి వెళ్లిపోయాము మా క్లాస్‌మేట్స్ అందరం. 
నేనూ కళ్యాణిబ్లాక్‌లో రెండో అంతస్తులో వున్న 603 వింగ్‌లోని రూమ్-A లో చేరిపోయాను - సట్రంకుసమేతంగా. 

పద్మావతి యూనివర్సిటీ హాస్టల్స్ చాలా బావుండేవి. 

హా"స్టల" పురాణం: 
కల్యాణి, కిన్నెర - లేత ఆకుపచ్చరంగులో వుండే hexagonal  భవనాలు. 

కల్యాణిబ్లాక్‌లో ముఖద్వారంగా గ్లాస్ స్లైడింగ్‌డోర్ ఉండేది. అందులోంచి లోపలకి అడుగు పెట్టగానే ఎదురుగా విజిటర్స్ రూం - మూడు మేజాలు, ఆరు కుర్చీలుగా . 

ఏ కుదిరిన సాయంత్రమో, కుదుర్చుకున్న వారాంతమో - చుట్టుపక్కల వున్న కళాశాలల, విశ్వవిద్యాలయాల నుంచి మా హాస్టల్-వాసినుల సందర్శనానికి వచ్చే నూనూగు-మీసాల-రాయళ్ల గలగల-కబుర్లతోనూ , ఎవరి కోసం ఎవరొచ్చారా అని కుతూహల పడుతూ పదేపదే ఆ రూములోకి పరిగెత్తే చూపుల్ని బయటికి లాక్కుంటూ హడావిడిగా అటూ ఇటూ తిరిగే లేడి-కన్నుల-లేడీలతోనూ మా some-దర్శకులగది భలే సందడిగా ఉండేది. 

విజిటర్స్ రూంకి కుడిగా వుండే ఆఫీసు రూముని దాటుకునో, ఎడమగానో వెళ్తే లోపల - మధ్యలో పచ్చికతో నిండి వున్న గ్రౌండ్ చుట్టూ ఆరు వింగులుగా (401-406), ఆ పైన మెట్ల మీదుగా పైకి వెళ్తే ఇంకో ఆరు వింగులు (501-506), ఇంకా ఆ పై...న ఇంకొన్ని మెట్లు దాటితే మరింకో ఆరు వింగులు (601-606) - వాటికి అటూ ఇటూ పై డాబా మీదకి వెళ్లడానికి రెండు వరసల మెట్లు వుండేవి. 

కిన్నెర కూడా ఇదే వరస 101-106, 201-206, 301-306 - కాకపొతే కార్యాలయాల, సందర్శకాలయాల గదులు తీసేసి.

గ్రౌండ్ , ఫస్ట్, సెకండ్ - మూడు ఫ్లోరుల్లో ఆరేసి వింగ్స్ - ఒక్కో వింగులో మూడేసి రూములు, ఒక్కో రూములో మూడేసి అరలు, మూడేసి పడక-స్థలాలు - మొత్తానికి ఒక్కో హాస్టల్ బ్లాక్ బిల్డింగ్ మూడోఎక్కానికి బ్రాండ్ ఎంబాసడర్‌లా వుండేది. 

నా రూము కల్యాణిలో రెండవ అంతస్తులో 603-A. 

మా 603 వింగులోంచి బయటికి రాగానే terrace మీదకి వెళ్లడానికేమో అన్నట్టు మెట్లుండేవి - కానీ అవెక్కడికీ వెళ్లేవి - వెళ్లనిచ్చేవి కావు. పగలు రంగురంగుల వస్త్రధారులై ప్రతి గాలి తాకిడికి రెపరెపలాడేవి - రాత్రి వేళల అప్పుడప్పుడు ఏ పరీక్షలైపోయిన వేసవి వెన్నెల రాత్రిపూటో మల్లెలు దండలుగా కూర్చుతూ కూనిరాగాలు తీసే కన్నెల గొంతులకి నిశ్శబ్ద శ్రోతలయ్యేవి. 

ఇంక 603 వింగులోని అమ్మాయీ-మణి-సాంద్రత ఎలాంటిదంటే ... 

A లో శ్రీలత, పద్మజవల్లి - నాకు MCAలో సీనియర్స్, నేను. 
B లో సంగీత, గుత్తి పద్మజ - నాకు MCAలో  సీనియర్స్, శాంతిరోహిణి, నిర్మలాషర్మిలి - ఇద్దరూ M.Sc Maths. 
C లో ముగ్గురే - వీణావాణి నాకు సీనియర్, ఇంకో ఇద్దరు హోంసైన్స్ అమ్మాయిలు. 


ప్రతీ రూము మళ్లీ మూడు వింగులుగా ఉండేది. మా A లో ఎడమ పక్క వింగ్ శ్రీలత, కుడి పక్క పద్మజవల్లి, మధ్య వింగ్ నాది. కిటికీ పక్కనే నా మంచం - మంచం కింద నా ట్రంకు, మంచం మీద షిప్లీ. 

నా మంచానికి perpendicular గా ఇంకో ఖాళీ మంచం ఉండేది - మధ్య వింగ్ కొంచెం  విశాలంగా ఉండేది - అందుకని రెండు మంచాలు వేసి ఉండేవి. నేను రూంలోకి వెళ్లిన కొన్ని నెలల దాకా ఆ రెండోమంచం ఖాళీగా ఉండేది. 

సాయంత్రం కాగానే నా కిటికీలోంచి తిరుమలకి నడిచి వెళ్లేదారి దీపాలవెలుగులో సత్యభామజడలా మిడిసిపడుతూ కనిపించేది -  ఆచివరగా వేంకటేశ్వరనామం, శంఖు-చక్రాలు - రోజూ కన్నుల కెదురుగా దీపావళే! 

వర్షాలెక్కువ పడ్డప్పుడు ఆ కొండల్లోంచి స్ప్రింగయ్యే ad hoc ముస్తాబులాంటి పిల్ల-జలపాతాల వల్ల మనసుకి తెలియని హాయి - పాదాలలో స్ప్రింగులు మొలిచాయా అనిపించేలా అలుపులేని నిలకడ-లేమి. 


నా కొత్త రూమ్ నాకు చాలా నచ్చేసింది. దానికితోడు నాకెంతో ఇష్టమయిన సీనియర్స్ శ్రీలత, సంగీత, గుత్తి పద్మజల కంపెనీ. 


సన్నటి గొంతుతో తన ఇంజినీరింగ్ కాలేజ్ విశేషాలు, వాళ్ల అక్కకి పుట్టిన పాప గురించి బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పే శ్రీలత -  ఏదైనా సరే బోల్డంత లాజికల్‌గా ఎనలైజ్ చేస్తున్నట్లు మాట్లాడే సంగీత - పాటలతో, నవ్వులతో సందడంటే తనేనేమో అనిపించే మా వింగ్-అలీషా చినాయి గుత్తిపద్మజ - వీళ్లతో పాటే నేను. 


ఒక్క క్లాసులకి వెళ్ళినప్పుడు తప్ప మిగిలిన టైమంతా ఆ ముగ్గురితోనే గడిపేదాన్ని. బ్రేక్‌ఫాస్ట్, లంచ్, డిన్నర్ - అన్నిటికీ A, C - రూముల్లో వున్న MCA వాళ్లం ఐదుగురం కలిసి వెళ్లేవాళ్లం. సీనియర్స్ - శ్రీలత, సంగీత ఒక జతగా - వాళ్లతో నేనూ ఒక వంతగా - గుత్తిపద్మజ, పద్మజవల్లి ఒక జతగా వుండేవాళ్లు. 


కొత్త హాస్టల్‌కి - నాకు నచ్చిన రూంలోకి వెళ్లినా నాకు కొంచెం ఇంటి మీద బెంగగానే వుండేది. వూర్కూరికే కళ్లలో నీళ్లొచ్చేస్తూ ఉండేవి. 

అలాంటి రోజుల్లో - ఒకరోజు డిన్నర్ చేసేటప్పుడు దిగులుగా వుండి అన్నం తిననన్నానని - సంగీత - తన ప్లేట్లో అన్నం కలిపి నాకు నోట్లో పెట్టింది. అది మొదలు దాదాపు చాలా రోజుల (నెలలేమో కూడా) పాటు నాకు సంగీతే అన్నం కలిపి పెట్టేది. ఇంట్లోనే కాదు హాస్టల్లో కూడా నా గారం సాగడం - అది నా గొప్పదనం కాదు, నా చుట్టూ వున్న వాళ్ల మంచితనం. 


కళ్యాణి బ్లాక్‌కి అలవాటు పడుతున్నాను అనుకునేలోగా మొదటి సెమిస్టర్ పరీక్షల టైంటేబుల్ వచ్చింది - ఫిబ్రవరి మూడోవారంలో మొదలని. అటో రోజు ఇటో రోజు తీసేస్తే గట్టిగా వారం రోజుల్లేవు పరీక్షలు మొదలవడానికి. 

హాస్టల్ ఆఫీస్‌లో వున్న ఫోన్ రాత్రిపూట ఆఫీస్ రూముకి వున్న గ్రిల్‌లోంచి అందుకొని - అమ్మాయిలకి ఇంటినుంచి ఫోన్ వస్తే మాట్లాడడానికి వీలుగా వుండేది. 

నాకు సాధారణంగా నాన్న శనివారం తొమ్మిదింటి తర్వాతో, ఆదివారం పొద్దున్న పదింటికో ఫోన్ చేసేవారు. అప్పుడే అందరూ మాట్లాడేవారు. అలా ఫోన్ చేసినప్పుడు చెప్పాను - ఇంకో వారంలో సెమిస్టర్ ఎగ్జామ్స్ అని. నా గొంతులో బెంగ వినిపించిందో ఏమో అప్పటికి ఏమీ మాట్లాడలేదు కానీ మళ్లీ రెండో రోజు పొద్దున్నే ఫోన్ చేశారు నాన్న - అమ్మ వస్తోంది తిరుపతికి - ఓ వారం నాతో హాస్టల్లో ఉంటుందని - వార్డెన్ దగ్గర పర్మిషన్ తీసుకోమని. 

ఆరోజు నాకింక కాళ్లు భూమ్మీద ఆనలేదు - పరుగు తప్ప నడవలేదు. 

అమ్మ వచ్చేరోజు శ్రీలత, సంగీత నాతో రైల్వేస్టేషన్‌కి వచ్చారు - అమ్మని రిసీవ్ చేసుకోవడానికి. 

అమ్మొచ్చింది. నాతోపాటే డైనింగ్‌హాల్‌కి వచ్చే అమ్మని చూసి అందరూ అడిగేవారు - ఏంటాంటీ, లలిత చేత ఎగ్జామ్స్ రాయించడానికొచ్చారా? - అని. 

నా భాగంలో వున్న ఖాళీ మంచం మీద అమ్మ పడక. నేను  పరీక్ష రాయడానికి వెళ్లినప్పుడు - అమ్మ ఒక్కతే వుండేది కదా రూమ్ లో - అప్పుడు కిందకి వెళ్లి - హాస్టల్ ఆఫీసులో అన్నీ తుడుస్తూ శుభ్రం చేస్తూ వుండే ఆయాల దగ్గరికి వెళ్లి - మా అమ్మాయి బట్టలుతకడానికి ఎవరైనా దొరుకుతారా - అని వాకబు చేస్తూ వుండేది. మా హాస్టల్ బయట చెట్టుకింద ఇస్త్రీ చేసే అతన్ని కూడా అడిగింది. చివరికి రూములు శుభ్రం చేసే ఒక ఆయాని కుదిర్చింది. 

ఇంకా తోచనివేళ - జుట్టు విప్పుకుని బుల్లి రాక్షసిలా వున్న షిప్లీ జుట్టు చిక్కు తీసి జడ వేసింది అమ్మ. 

అలా - పాపం - నాకోసం మా అమ్మ ఒక వారం రోజులు హాస్టల్లో కాలక్షేపం చేసి నా పరీక్షలు అయ్యాక గుంటూరు వెళ్లింది. 

ఫస్ట్ సెమిస్టర్ పరీక్షలు అవ్వగానే మా క్లాసుమేట్స్ అందరం తిరుమల నడిచి వెళ్ళాం. ఒక రోజు పొద్దున్నే ఐదు గంటలకి బస్సులో అలిపిరిదాకా వెళ్లి - అక్కడినుంచి ఓ మూడున్నర గంటలు నడిచి తిరుమల వెళ్లి దర్శనం చేసుకుని మళ్లీ సాయంత్రం బస్సులో కిందకి వచ్చేశాం. 

కొండ ఎక్కేటప్పుడు బోల్డన్ని కబుర్లు, పాటలు. 

అచ్చతెలుగులో స్వేచ్ఛగా మాట్లాడుకుంటూ, పాడుకుంటూ వెళ్తున్న తెలుగమ్మాయిలమైన మమ్మల్ని చూసి - మాకు రాని తమిళంలో జోకులేస్తూ తెగ గందరగోళం చేస్తున్న తమిళ-పైయ్యన్లను చూసి - అప్పటికప్పుడు మా కాట్పాడి-ఉష, అరక్కోణం-ఇందుల దగ్గర ఒక పాట నేర్చేసుకుని - మేము 'అరవం' కానీ పాడుతాం అని  గా... ట్టిగా అరిచి మరీ పాడేశా - తమిళ-పైయ్యన్ల నోళ్లు మూతపడి చెవులు మాత్రమే పనిచేసేలా ... 

సురాంగనీ సురాంగనీ సురాంగనీకమాలు కనవా 

మాలు మాలు మాలు సురాంగనీకమాలు - సురాంగనీకమాలు కనవా

అడుపిరుక్కు - నెరపిరుక్కు ఆకముడిల్లై

పక్కద్ వీట్ల పయ్యన్ను పాకముడిల్లై

సురాంగనీ సురాంగనీ సురాంగనీకమాలు కనవా 

మాలు మాలు మాలు సురాంగనీకమాలు - సురాంగనీకమాలు కనవా 

-అంటూ. (ఇప్పటికీ ఈ పాటలో ఆ మొదటి రెండు లైన్ల అర్థం తెలీదు.)

ఏడుకొండలు నడిచి ఎక్కడం మొదటి సారి కాకపోయినా క్లాస్‌మేట్స్‌తో వెళ్లడం చాలా సరదాగా అనిపించింది. మా మాటలు, పాటలు వింటున్నట్టున్న కొండలు మహా-ప్రియంగా కనిపించాయి. 

మా ఫస్ట్ సెమిస్టర్ పరీక్షలు కొంచెం ఆలస్యం అవడంతో వెంటనే సెకండ్ సెమిస్టర్ మొదలయింది - మధ్యలో ఒకటి రెండు రోజుల సెలవు తర్వాత. 

హాస్టల్లో ప్రతి రోజూ వచ్చే పోస్ట్ అంతా మా విజిటర్స్ రూము ముందు పెట్టి వెళ్ళేవాళ్ళు పోస్టుమేన్. పొద్దున్న పూట క్లాసులయి లంచ్‌కి వచ్చినప్పుడు మాకొచ్చిన లెటర్స్ వెతుక్కుని తీసుకునేవాళ్ళం. 

ఒకరోజు ముందుగా వచ్చేసిన శ్రీలత నాచేతికి ఒక ఎన్వలప్ ఇచ్చారు. దానిమీద ఎడ్రెస్ ఇలా వుంది:

V. లలితా త్రిపుర సుందరి 

పద్మావతి యూనివర్సిటీ హాస్టల్ 

తిరుపతి - 517.502 

నాకు కొంచెం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది - నాకు ఉత్తరాలు రాసేవాళ్ళెవ్వరూ ఎడ్రెస్ అలా రాయరు. నా పూర్తి పేరు రాయరు , పైగా నా రూమ్ నంబరూ, కళ్యాణి బ్లాక్ పేరు రాస్తారు. 

ఎవరై వుంటారా అని తెరిచి చూస్తే అందులో ఇలా వుంది:

లలితా త్రిపుర సుందరి గారికి,

నా పేరు ప్రసాద్. నేను మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ చేసి నా సొంతంగా బిజినెస్ చేస్తున్నాను. 

నేను గుంటూరు నుంచి మీరు వచ్చిన ట్రైన్ లోనే తిరుపతికి వచ్చాను. నాకు మీ నవ్వు, మీ ఫామిలీ మెంబర్స్ మధ్య affection చాలా నచ్చాయి. మీకీ లెటర్ అందగానే నాకు రిప్లై రాస్తారు కదూ !

Yours Sincerely, 

ప్రసాద్ 

అది చదువుతూనే శ్రీలత చేతికి అందించాను - తననీ చదవమని. 

శ్రీలత ఇంక ఒకటే నవ్వు - ఎవరు లల్లీ, ఈ అభిమాని, నీ పూర్తి పేరు కూడా తెలిసిపోయిందే.  ఏంటి సంగతి? - అంటూ.

అప్పుడు తట్టింది - గుంటూరులో రైలు ఎక్కేముందు రిజర్వేషన్ చార్టులో నేను చూసిన V . లలితా త్రిపుర సుందరి  హైఫెను పదిహేనూ  ఇంత పని చేసిందీ అని. 

అదే చెప్పాను శ్రీలతకి. 

రిప్లై రాస్తావా - అనడిగిన తనకి చెప్పాను - ఎవరో ముక్కూ మొహం తెలియనివాడు కాలక్షేపానికి రాసిన ఉత్తరం అది - అదంత పట్టించుకోవక్కర్లేదు - అని అప్పుడే చింపేశాను. 

కాలేజ్, హాస్టల్ బాగానే అలవాటయ్యాయి. 

రోజూ సాయంత్రం క్లాసులు అయిపోగానే శ్రీలత, సంగీత, నేను - టీ గ్లాసులు పట్టుకుని బయట చెట్ల కింద గడ్డిలో కూర్చుని వచ్చేపోయే విజిటర్సుని చూస్తూ - మేము చూస్తున్నామని తెలియగానే తడబడే అడుగులతో గబగబా వెళ్లిపోయే అబ్బాయిలని చూసి నవ్వుకుంటూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వుండేవాళ్ళం. 

అప్పుడే - ఆ కబుర్లలోనే - అమ్మాయిలని కలవడానికి వచ్చి మా జంట-మేట్రన్లు కణ్ణగి-కొదై ప్రశ్నలకి జవాబు చెప్పడానికి తికమకపడి సతమతమయ్యే అబ్బాయిలని లా-జవాబ్ అనిన్నీ, వెన్నెల కన్నెల మనసులని దోచడానికా అన్నట్లు  మీసాలు కూడా తీసేసి వచ్చే మచ్చలేని చంద్రుళ్లని బే-మిసాల్  అనిన్నీ ప్రశంసించే నాకు - శ్రీలత చేసిన బిరుదు ప్రదానం LGP - అంటే లల్లి గోల పిల్ల :)

ఇదిగో - ఇక్కడ ఆగి - నా ఫ్రెండులైన కొండల ఎక్కిన రోజులు తలుచుకుంటూ వుంటా... 

మీరేమో నా పోస్టు టైటిలు, కిందిచ్చిన సరదా-క్లూ ఏ పాటలో చెప్పుకోమంటా...

లైఫంటే పాటేనంట - నోటికొచ్చినట్టు పాడేస్తూ వుంటా 
ట్యూనంటూ కుదిరిందంటే పేరడేదో కూర్చేస్తూ వుంటా
పాటే నా తోడు ఉంటే మాటింక ఎందుకంటా 
క్లూ ఇస్తా మీకంట ఇది కూడా పేరడంట 
మీకంటూ తెలిసిందంటే క్లూ ఏదో టైటిలేదో చెప్పమంటా ...

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

మనసే జతగా పాడిందిలే - 3 - కవలపాటలు - Pouring rain in గలగల పారుతున్న గోదారి

ఎర్రటి సూర్యుణ్ణి చిక్కటి మబ్బు పరదాల చాటున దాచేసి
నీలిరంగు నింగి మేడకి కృష్ణవర్ణపు పూతపూసి
ఆ మేడ మీద ఆడే మబ్బుకన్నెల గిరజాల కొప్పులో
మెరిసే సౌదామినీ-మాలికల తళుక్కన జేసి
ఆ నెలతల నెలవంకల-నడుమొంకల మోసే
శ్రావణ-ఘటాల తాకే కరకంకణాల ధ్వనుల ప్రతిధ్వనుల సందడితో
అణకువ లేని ఆ అల్లరికన్నెల - కుదురు లేని కుండల నుండి
తొణకిసలాడిన నీటితుంపరలుగా మొదలైన వాన
మబ్బుకన్నెల ఆడుతున్న ఆట లయ హెచ్చి -పాడుతున్న పాట  శృతి మించి
చిక్కుపడని జలధారల-జలతారై
నింగి-మేడకి నేల-ఒడ్డుని కలిపే చినుకుల-వంతెనయ్యింది
ఆ నిలకడ-నీటి-వాన...
చిట్టిపాపల, బుజ్జిబాబుల కాగితపు పడవల ఊయలలూపింది
దొరనవ్వు-బాబుల, చిరు-సిగ్గు-కన్నియల కనుల ఊసుల బాసటయ్యింది
అలసిన-అమ్మల, సొలసిన-నాన్నల అలరించగ చిరుజల్లుల అనులేపనమయ్యింది 

ఉరుములతో, మెరుపులతో కూడిన అలాంటి వాన కురిస్తే - ఇంటి కిటికీల కీవల కూర్చుని ఉరుములు వింటూ, మెరుపులు చూస్తూ, ఇంటి అరుగుమీద పడే చినుకుల చిందులకి మురుస్తూ, ఆ వర్షపు స్పర్శకి హర్ష-పులకితలైన పుడమి స్వచ్ఛతని, ఆ పుడమిపుట్టువులైన చెట్ల హరితాన్ని కంటినిండా నింపుకుంటూ - ఆ కిటికీ దగ్గరే మా పుస్తకాల-దర్బారు కావించి ఏ Wodehouse గారి Psmithనో, ముళ్లపూడివారి ఓ కొమ్మచ్చినో తోడు తీసుకుని - కబుర్ల-నవ్వుల-సందడితో మావంతు నేపథ్య సంగీతం వాన-పాట కందిస్తూ వుంటాం.

ఐదారేళ్ల క్రితం ఓ వాన కురిసిన సాయంకాలం బుజ్జిజింకలిద్దరూ గదిలో చేరి జంటగా పాటలు వింటూ - వంతగా గొంతు కలుపుతూ ఇల్లంతా పాటల-పందిరి వేసేస్తుంటే అప్పుడు విన్నానొక వాన పాట - José Feliciano పాడింది. వినగానే - 'అరె - ఇది మన గలగల పారుతున్నగోదారి పాటలా వుందే!' అనేసుకున్నాం బదరి, నేను.

అప్పట్నుంచి ఈ Rain పాట మా ప్లే-లిస్టాగ్ర అయ్యింది.

కిందున్న José Feliciano పాడిన పాట ఎప్పట్లాగే యూ-ట్యూబ్ పుణ్యం.
ఆ కిందనున్నవి పాట-పదాలు  José Feliciano తో గొంతు కలపడానికి వీలుగా - Happy Singing!

Listen to the pouring rain
Listen to it pour
And with every drop of rain
You know I love you more

Let it rain all night long
Let my love for you go strong
As long as we're together
Who cares about the weather?

Listen to the falling rain
Listen to it fall
And with every drop of rain
I can hear you call
Call my name right out loud
I can hear above the clouds
And I'm here among the puddles
You and I together huddle
 
Listen to the falling rain
Listen to the rain

It's raining
It's pouring
The old man is snoring
Went to bed and he bumped his head
Couldn't get up in the morning

Listen to the falling rain
Listen to the rain

గోదావరిలో వాన భలే వుంటుంది - చిన్న చినుకులైతే సంపెంగ మొగ్గల్లా, పెద్దచినుకులు పడితే గంధపుగిన్నెల్లా - చిందులేసి గోదారంతా సింగారించుకుంటుంది.

Rain పాటతో మన అచ్చతెలుగు సినిమా గౌరి లోని గోదారి పాట కూడా sin-గారించుకుంది.

హీరో కృష్ణ పాట అనగానే వీడియో దొరుకుతుందేమోనని ఆశ పడ్డాను కానీ - ఎక్కడా వున్నట్టులేదు. అసలు హీరో కృష్ణ డాన్స్ చూడకపోతే మజా ఏముంది?

తెలుగు పాటకి సంగీత దర్శకత్వం - డోలక్ సత్యం గారు.  ఈయన పాటలు కొన్ని ఇలా వేరే భాషల్లో పాటలకి కవలలనిపించినా - అవేవో  ఏ దర్శకుడి వ్యక్తిగత ఇష్టం వల్లో ఎంపిక చేసిన పాటలకి వేరే దారి లేక చేసినట్లనిపిస్తాయి నాకు. ఇలాంటి కవల-పాటలకన్నా సత్యంగారు చేసిన ఆయన సొంత పాటలు ఇంకా బావుంటాయి.

ఇంక - ఈ పాటలో SPB గొంతు వింటుంటే ఆయనకి José Feliciano పాట పదేపదే వినిపించి అలాగే పాడమని కూడా చెప్పి వుంటారేమో అననిపించింది. ఎందుకంటే సుతిమెత్తగా వుండే బాలు-స్వరం ఈ పాటలో కొంచెం శృతి-మొత్తగా అనిపిస్తుంది. అది కొంచెం ష్రుతి మించి రెండో చరణంలో మొదటి లైను "దేషానికాయువు పోసే ఈ పల్లెలు" అని వినిపించింది - నా చెవులకి. 

మొత్తం మీద ఇదో మంచి కవల-పాట - చూడడానికేమీ లేదు - విని ఆనందించడమే!

లా లా లా లా హే హే హే
గలగల పారుతున్న గోదారిలా 
రెపరెపలాడుతున్న తెరచాపలా 
ఈ చల్లని గాలిలా - ఆ పచ్చని పైరులా 
ఈ జీవితం సాగనీ హాయిగా - హే...

గలగల పారుతున్న గోదారిలా 

అందాల పందిరి వేసే ఈ తోటలు 
ఆ నింగి అంచులు చేరే ఆ బాటలు 
నాగలి పట్టే రైతులు - కడవలు మోసే కన్నెలు 
బంగరు పంటల సీమలు చూడరా - హే...

గలగల పారుతున్న గోదారిలా 
రెపరెపలాడుతున్న తెరచాపలా 
ఈ చల్లని గాలిలా - ఆ పచ్చని పైరులా 
ఈ జీవితం సాగనీ హాయిగా - హే...

గలగల పారుతున్న గోదారిలా 
<whistle... ... ... >

దేశానికాయువు పోసే ఈ పల్లెలు 
చల్లంగ వుండిననాడే సౌభాగ్యము 
సత్యం ధర్మం నిలుపుటే  - న్యాయం కోసం పోరుటే 
పేదల సేవలు చేయుటే జీవితం - హే...

గలగల పారుతున్న గోదారిలా

ఆ English వాన - ఈ తెలుగు గోదారిలో కలిసిన పాటలు వినండి - 'వి'న్నరవ్వండి!

~పాటల భైరవి

వూ-రీ డైరీ - ప్రమాణశ్రీకారం

నమస్తే! నమస్కార! నమష్కార్! వణక్కం! 

మా పేర్లు :

సీలా సుబ్బారావు (వురఫ్) ఎసెస్. వూ (వురఫ్) వూ 

సీలా సుందరి (వురఫ్) ఎసెస్. రీ (వురఫ్) రీ

మాకు పెట్టిన, మేము పెట్టేసుకున్న ఈ పేర్లే కాక మాకు మరింత పేరు తెచ్చిన ఓ రెండు కథలు మామీదున్నాయి. 

ఆ కథలూ - కమామీషులూ  మా డైరీ మొదటి పుటలో పటం కట్టి మరీ పెట్టుకోవాలనుకున్నాం కానీ పునరుక్తి-దోషం అంటుతుందని లింకులు మాత్రం అంటించుకున్నామిక్కడ: 

ఎసెస్. రీ - ఎసెస్. వూ

వినండి ఇంకోసారి - కబుర్లు ఆఫ్ వూ-రీ  

ఆ కథలు చదివాక మాకనిపించిందేంటంటే - ఎవరో మా కబుర్లని వాళ్ల కబుర్లుగా రాసేస్కోవడమేంటి - వాటిని మేమేదో చాటుమాటుగా చదివేస్కోవడమేంటి - మన రాతేదో మనమే రాసేసుకుంటే పోలా - అని. 

అసలే అనిపిస్తే ఆగకు - కనిపిస్తే వదలకు అనేది మా జంట జంట-మోటో కాబట్టి -

అలా అనిపించిన వెంటనే - పూనుకుని - జంటగా రాసుకుని - వూ-రీ వూ-రీ రాసుకుంటే డైరీ రాలింది అనే సామెత మా పేరు మీదుగా పుట్టించేయాలనుకుని ఇదిగో - ఇలా - మొదలెట్టేశాం. 

కాకపొతే మా డైరీలో దినచర్య రాయము - రాయదగ్గ చర్య వున్న దినమే డైరీ రాస్తాము. 

మేమిద్దరం చేసేది IT  - పగలూ రాత్రీ ఒకటే OT 
మా ఆఫీసులు - వూరికి అటోటీ ఇటోటీ
రోజూ లంచుకి కూరా రోటీ 
ఇంటికి రాగానే ఏదో భేటీ 
వున్నారు మాకు బేటా - బేటీ 
పెంచుతున్నాం పోటా-పోటీ 

వూ (రీ గురించి రాసిన పరిచయం)

ఇహ పోతే - మా రీకి నేనిచ్చే రిక్వైర్మెంటోటి 
ఆవిడిచ్చే ఇంప్లిమెంటేషనోటి
పెళ్లికి ముందు మా మామ చెప్పె - SME మా సుందరని 
SME కర్థం తెలియలేదప్పుడు - Subject Matter Extinguisher అని. 
ఏం చేశావే ఇవాళ పని అంటే - BAU అంటుంది 
BAU కి తన అర్థం వేరే వుంది - Business-As-Usual కాదది
Business-Again-Undetermined మాత్రమే అది 
వరించి పెళ్లాడిన తనకి నేను మేన-హబ్బీ (మేనరికపు మొగుణ్ణి) 
వ్రతాలు చేస్తూ నన్ను "వాలం"టీరు చేయడం తన హాబీ 
(చూడుడు: లక్ష లైకుల నోము ఎసెస్. రీ - ఎసెస్. వూ మరియు వినండి ఇంకోసారి - కబుర్లు ఆఫ్ వూ-రీ  )
ఈ మొదటి పూటకి - మా డైరీ మొదటిపుటకి - ఇది మా రీ పరిచయం 
ముందున్న పూటల - మరిన్ని పుటల్లో - పునరపి చెప్పడం - పునరపి రాయడం.

రీ (వూ గురించి రాసిన పరిచయం) 

అసలు - ఉన్నదున్నట్టు చెప్పాలంటే 
మా వూ అనుకునేదొకటి -
అదే అంటున్నాను అనుకుని పైకనేదొకటి 
పైగా నేను తననుకున్నట్టు చేయలేదని అనడమొకటి 
సాఫ్ట్‌వేర్‌లో మౌసెక్కువసార్లు క్లిక్కిన వీరుడనిపించుకోవాలని ఆశ 
దానికి తగ్గ "హార్డ్‌"వేర్ తలలో వుందో లేదో తనకైనా తెలుసా ?!
ఎప్పటికైనా ట్విట్టరుకి పోటీగా తిట్టరూ.com , eBay.comకి దీటుగా దొబ్బేయ్.com  సృష్టించాలని కల 
చెప్పాలనున్నా తన ప్రవర ఎంతో ఎంతెంతో ఇలా -
ఆపేస్తా ఇక్కడ - అన్నప్రాసన్నాడే ఆవకాయంటే ఎలా?


వూ-రీ (ఇద్దరూ కలిసి డైరీ గురించి రాసుకున్నది):

అందరూ డైరీల్లో ఎవరి గురించి వాళ్లే రాసుకుంటారు. 
మేం మాత్రం ఒకళ్ల గురించి ఒకళ్లు పంచులేసుకుంటూ రాసుకుంటామనిన్నీ -
రాసిందంతా వాసెన కట్టి దాచుకోకుండా అందరికీ పంచిపెట్టుకుంటామనిన్నీ-  
వూ-రీ లనబడే మేము -
డైరీ రాయడానికి శ్రీకారం చుడుతున్నాము - 
మా రాయబోయే డైరీ మీద ప్రమాణం చేసి మరీ!