జయహో! Joyous జయస్!

నాకు...

పాటతో మొదలు రోజు
పాటతో కదలుటే రివాజు

నాకు...
పాట అననిదే మాట పెగలదు
పాట విననిదే పూట గడవదు

నాకు... 
పాట తోనే నిండు కడుపు
పాట తోనే వుంది బ్రతుకు

నాకు... 
పాటతో గ్రుంకు పొద్దు
పాటతో మణుగు సద్దు

అందుకే ...
రోజుకో నాలుగు పుంజీల పాటలన్నా వినాల్సిందే నేను -
భాషేదైనా సరే... పాతవో... కొత్తవో...
హాయివో... గోలవో...
ప్రేమవో... బాధవో... భావమేదైనా సరే!

ప్రతిరోజూ ఆఫీసు పని అయిపోగానే కాఫీ గుటక, కాస్త నడకా అయిపోగానే - Dumb time కి వేళాయెగా ... అని పాడుకుంటూ - అమెజాన్ ఫైరు మీదో, యూట్యూబు టీవీ రిమోటు మీదో మీటలు నొక్కుకుంటూ, ఆ పూటకి నేను వినదగ్గ పాటలు వెతుక్కుంటూ వుంటాను.

సెప్టెంబర్లో ఒకానొక రోజు నా Dumb సమయంబును సంబరముతో గడుపుకొన నిశ్చయించి యూట్యూబను యాప్రాజమును తెరిచా.

అప్పుడు అనుకోకుండా ఓ వీడియో చూశా - 2017 సరెగమప లిటిల్ చాంప్స్ ప్రోగ్రాముది.
అందులో బంతి లాంటి ఓ బుడుగు.
పచ్చ టీ-చొక్కా - నీలి జీను పేంటూ వేసుకుని, బుగ్గలొచ్చిన ౘందమామలా వున్నాడు.
మైకోటి చేత్తో పట్టుకుని, గుండ్రంగా తిరుగుతూ "చన్నా మేరేయా... మేరేయా" అంటూ పాడుతున్నాడు.

ఆ బుడుగు పేరు జయస్ కుమార్ అట.
అప్పటికి (2017) తనకి ఐదేళ్ళట. అదే మొదటి స్టేజ్ ప్రోగ్రామట.

ఈ పాట మొత్తం స్ట్రైటు లైనులా నించుని పాడిన జయస్ కుమార్ ఒక్క ""చన్నా మేరేయా... మేరేయా" అన్న లైను దగ్గర మాత్రం అలా గుండ్రంగా ఎందుకు తిరిగాడూ, అది చూసి అందరూ ఎందుకంత మురిసిపోతూ చప్పట్లు కొట్టారూ అన్న ఒక చిన్న కుతూహలంతో - అసలీ "చన్నా మేరేయా... మేరేయా" పాటేంటీ, దాని కథేంటీ, దాన్ని నేనిప్పటిదాకా వినకపోడమేంటీ అనుకుని - యూట్యూబ్లో వెతికితే అదొక కపూర్ వారి మనవడూ, బచ్చన్ గారి కోడలూ, క్రికెట్టు విరాటుడి ఇల్లాలూ తదితరులు నటించిన "ఏ దిల్ హై ముష్కిల్" అనే సినిమా లోది అని తెలియవచ్చింది.

పస్తుతానికి వున్న భవసాగరాలకి తోడు ఈ చపాతీ-ముఖ-భరిత చిత్రాన్ని కూడా ఈద లేక ఒట్టి పాట చూడడంతో సరిపెట్టుకున్నా.

ఆ అసలు పాట చూశాక తెలిసింది ఆ బుగ్గల ౘందమామ ఎందుకలా గుండ్రంగా తిరిగాడో.

జయస్ పాడడం మొదలు పెట్టగానే ఓ ఐదేళ్ళ బుజ్జిగాడు అంత బాగా పాడతాడని ఊహించని ముగ్గురు జడ్జులు (హిమేష్ రేషమ్మియా, నేహా కక్కర్, జావేద్ అలీ), ముప్పై మంది జ్యూరీ ఆనందంతో గంతులు వేశారు.

ఈ జయస్ కుమార్ కూడా భలే వాడు. జడ్జెస్ అడిగిన ప్రశ్నలకి తడుముకోకుండా తనకి అనిపించిందేదో  టకటకా చెప్పాడు - అచ్చు ఐదేళ్ళ బుడుగు లాగా.

నాకు ఆ జయస్ జవాబులు, వాటికి మురిసిన నేహా కక్కర్ నవ్వులు ఎంత నచ్చాయంటే వాళ్ళిద్దరి కోసమే మిగిలిన వీడియోలన్నీ వెతుక్కుని మరీ చూసేంతగా.

జయస్ పాట విన్న హిమేష్ రేషమ్మియా పరుగున వెళ్ళి "బాలలు భగవత్స్వరూపాలు. చోటే భగవాన్! నన్ను ఆశీర్వదించు" అంటూ జయస్ చేతిని తన తలకి తాకించుకున్నాడు.

అన్నట్టు ఈ బుడుగు జయస్ గుండె - ఈ ప్రపంచంలో left out అన్న ఫీలింగెప్పుడూ వాడికి రాకుండా వుండాలన్నట్టు - లెఫ్ట్ సైడ్ కాకుండా -  right place లో రైట్ సైడ్ ఉందట.

వాళ్ళ తాతగారికి (పితామహులకి) సంగీతం అంటే ఇష్టమట. కానీ ఆయన వున్నప్పుడు నేర్చుకోలేక, నేర్చుకోకుండానే ఉన్నట్టుండి వెళ్లిపోయారట. ఈ బుడుగు వాళ్ళ తాతగారు వెళ్లిపోయిన రోజే పుట్టాడట. అందుకని బుడుగు తండ్రి తన తండ్రే ఈ బుడుగు జయాస్ రూపంలో పుడుతూనే పాట పాడుకుంటూ పుట్టేసినట్లనిపిస్తుందట.

మొత్తానికి ఈ జయస్ - is a boy with extraordinary singing talent and flair of smart answers. 

షారుఖ్ ఖాన్, సల్మాన్ ఖాన్, ఆమిర్ ఖాన్, సంజయ్ దత్, మీత్ బ్రదర్స్ - ఇలాంటి బాలీవుడ్ సెలెబ్రిటీలు చాలా మంది ఈ బుడతడితో స్టేజ్ పంచుకుని, ఈ చోటే భగవానుడి ఆశీర్వాదాలు పొందినవారే.

గాయకుడు విపిన్ అనేజా విసిరిన voice modulation జ్యూరీ ఛాలెంజ్‌కి బదులుగా జయస్ పాడిన జవానీ-దివానీ సిన్మా లోని "జానేజా ..." పాట తప్పక చూడాల్సిందే.

ఈ పాటలో అటు హీరో గొంతు (కిషోర్ కుమార్), ఇటు హీరోయిన్ గొంతు (ఆశా భోస్లే) ల్లోని స్వర / శృతి భేదాలు తెలిసేలా, పాటకు తగ్గట్లు బుజ్జిబుజ్జి చేతులూపుతూ ఆ బూరె బుగ్గల బుడతడు పాడడం చూస్తే నాకెంత సంబరంగా అనిపించిందంటే నేనక్కడ ఉండి ఉంటే వాణ్ణి ఎత్తేసుకుని ముద్దు పెట్టేసుకునేంత.

బుజ్జి జయస్ గురించి చెప్పాలంటే ఇంకా బోల్డన్ని పాటలు పాడాడు. అవన్నీ యూట్యూబ్లో ఎలాగూ వున్నాయి. కానీ ఇక్కడ ఇంకొక్క పాట గురించి మాత్రం చెప్తాను. అది రంగీలా సినిమా పాట.

జయస్ ఆ పాట పాడేటప్పుడు ఏ. ఆర్. రెహమాన్ అతిథిగా వచ్చాడు. జయస్ పాడిన పాటకు మురిసి చప్పట్లు కొట్టాడు.

అదొక ఎత్తైతే చివర్లో జయస్ ఉచ్చారణ దోషాలు లేకుండా పాడిన భగవద్గీత శ్లోకాలు ఇంకో ఎత్తు.

ఐదేళ్ళప్పుడు బుజ్జిబుజ్జి అడుగులు వేసుకుంటూ సరెగమప లిటిల్ చాంప్స్ ఆడిషన్ కోసమని వచ్చిన ఈ బుడతడు కుసింత జలుబు గొంతుతో పాడిన పాటలు, మాట్లాడిన మాటలు, వేసిన షమ్మీ కపూర్ స్టెప్పులు నాకు భలే ఇష్టం.

వంట చేసేటప్పుడు - నే చేసే వంట పథ్యం కాకుండా నోటికి హితవుండాలంటే - నా గరిటెల విన్యాసానికి నేపథ్య సంగీతంలా - నా వంటిం-థియేటర్లో పూటపూటా పాటల కచ్చేరి జరిగి తీరాల్సిందే. ఆ కచ్చేరిలో ఓ పాట జయస్‌దై ఉండాల్సిందే.

నాకింత joy నిచ్చిన joyous జయస్‌కి జయహో!

~పాటల భైరవి

త్వామనురజామి - 41 - నీవీ నావీ కలలే... ఒకటే రంగులే...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 40 - పాటిక్కడ... మాటక్కడ...

స్థలమా...నాకిష్టమైన బెంగుళూరు.
కాలమా... ఇంకా ఇష్టమైన చలికాలం.
చలనమా... కొత్తగా అలవాటు చేసుకున్న బీటీఎస్సు ప్రయాణాలు.

ప్రాజెక్ట్ అంటే అలాంటిలాంటి ప్రాజెక్టా?! తారాజువ్వల్ని గుర్తుకు తెచ్చే ట్రాజెక్టరీ లెక్కల ఫ్లైట్ సిములేటర్.

ప్రాజెక్ట్ గైడ్ ఏమో - Ctrl+Alt+Del అంటే అన్ని - అంటే అంకెలారా - ఐదు మీటలని లెక్కేసి - అవి నొక్కడానికి కాలివేళ్ళు అప్పు తెచ్చుకుందామా అనాలోచించానని చెప్పి నవ్విస్తూనే, నేను సరిగ్గా వెయ్యని algorithm స్టెప్పుల్ని నవ్వుతూ, నొప్పించకుండా సరి చేసే కృష్ణన్ గారు.

భలేగా నడుస్తున్నాయి ... లేదు లేదు... పరిగెడుతున్నాయి రోజులు.

ఎప్పట్లాగే, ఎక్కడిలాగే  - ఒకానొక రోజు - నూనె రాసి, ఊలు దారంతో పయిక్కట్టుకున్న ఒంటిజడా, రంగురంగుల గాంధీటెక్స్ వారి లంగా-ఓణీ తరహా నూలు చీర ముస్తాబుతో ఆఫీసుకి నే తయారు.

అసలే ముసురు పట్టి మబ్బు మూసిన ఆకాశం.

మెరుపు మెరవక, ఉరుము ఉరమక ఉన్నట్టుండి జలజల రాలే చినుకుల సందడి తప్ప ఇంకే రకమైన ఉలుకూ, పలుకూ లేనట్లు కురిసే బెంగుళూరు వర్షం.

బస్సులో వెళ్తున్నంత సేపూ కురుస్తూ వున్నా, నేను ఎన్నేయల్ దగ్గర దిగే సమయానికి నన్ను తడవనీయకూడదన్నట్లు ఆగిపోయింది.

లేత బూడిద రంగు పూసుకుని drab గా అనిపిస్తున్న ఆ పొద్దుటి పూట ఆట్టే చిరాకు అనిపించకుండా, నన్ను cheerful spirits లో ఉంచింది మాత్రం నేను కట్టుకున్న గాంధీటెక్స్ చీరే!

ఆ చీర వెనకాల ఒక పెద్ద కథే వుంది.

గుంటూరు నుంచి బెంగుళూరుకి వచ్చే ముందు అమ్మ కొన్ని చీరలు కొంది - మరీ కుచ్చుల స్కర్టులు, చుంగిణీ స్కర్టులు వేసుకుని కాలేజ్‌లో - స్టూడెంట్ల కేంపస్‌లో తిరిగినట్లు ఈ ఎన్నేయల్లో - సైంటిస్టుల కేంపస్‌లో తిరిగితే బావుండదని, చీర కట్టుకుంటే పరిగెత్తకుండా కుదురుగా ఉంటానని బోల్డు చీరలు కొని సర్దింది.

అందులో నాకు నచ్చినవి కొన్ని. ఇంకొన్ని నాకు నచ్చకపోయినా "నీకెప్పుడు ఏం నచ్చుతాయో తెలీదు పట్టికెళ్ళు" అంటూ అమ్మ నా చేత బలవంతంగా నచ్చించినవి కొన్ని.

అలా బలవంతపు-నచ్చుదలలో వచ్చిందే ఈ గాంధీటెక్స్ చీర. దానికి నేను పెట్టిన పేరు పులివేషం చీర. అసలు చీరంటే ఎలా ఉండాలి? ఏదో రంగురంగుల పూలపూల డిజైనో ఉండి, కిందా పైనా ఓ అంచు, దానికి సరిపోయే పమిట చెంగు ఉంటే - చూడ్డానికి ఆ చీర నదురుగా, దాన్ని కట్టుకున్న నేను కుదురుగా ఉండేవాళ్ళం. 

కానీ ఈ పులివేషం చీర అలా కాదే! చీరంతా పసుపుపచ్చ రంగు మీద చిన్నచిన్న పూలు, కుచ్చిళ్ళ దగ్గర గులాబీ, ఆకాశ నీలం, నలుపు రంగుల్లో పెద్దపెద్ద నిలువు చారలు, ముదురునీలం రంగు మీద ఏదో అల్లిబిల్లి ఆకుపచ్చ రంగు అమీబా డిజైన్లున్న పమిటచెంగు. దాని మీద కేమో అంతే పెద్దపెద్ద అడ్డ చారలున్న బ్లౌజ్. అసలు ఒక దానికోటి సంబంధం లేకుండా ఓ అరడజను మంది నేతవాళ్ళు ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు నేసినట్లు భలే హడావిడిగా ఉందా చీర.

ఏదో పోస్టర్లో విజయశాంతి కట్టుకుంటే అందులో కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తున్న పసుపురంగు చూసి, అది నచ్చి కొనేసి, ఎక్కడో హాస్టల్లో వున్న నాకు ఫోనులో చెప్పేటప్పడు మాత్రం కుచ్చిళ్ళలో వున్న గులాబీ రంగు గురించి మాత్రం "అశ్వత్థామ హతః..." అన్నట్లు చెప్పిఅసత్యదోషం లేకుండా తప్పించేసుకుని నేను తిరుపతి నుంచి గుంటూరు వచ్చేటప్పటికి దానికి ఫాలూ, నాకు బ్లౌజూ అన్నీ కుట్టించేసి బెంగుళూరు తీసుకెళ్ళే పెట్టెలో గప్-చుప్‌గా సర్దేసింది మదీయ మాత పేరిందేవి.  ఇదిగో... ఈ రోజు వరకూ అది ఎక్కడో పెట్టె అడుగున వుంది.

ముందు రోజు రాత్రి కౌంట్ అఫ్ మాంట్ క్రిస్టో చదువుతూ పడుకోవడం ఆలస్యం అయింది - పొద్దున్నే లేవడమూ ఆలస్యం అయింది. దాంతో నా హడావిడికి తగ్గట్టు ఆ హడావిడిలో చేతికి అందిన ఈ హడావిడి చీరని కట్టుకోవడం ఇంకో పెద్ద హడావిడి. అందులోనూ గంజి పెట్టిన చీర. కుచ్చిళ్ళు  పెట్టుకోవడానికి అవస్థ పడుతున్న నన్ను చూసి - పాపం! సాయం చేద్దాం - అనొచ్చిన శ్యామల -  కుచ్చిళ్ళలో వున్న నిలువు చారలు సరిగ్గా సగానికి మడత పడేలా పట్టుకోవాలి కుచ్చిళ్ళు - అంటున్న నన్ను చూసి - అమ్మో! నీతో కష్టం లల్లీ! - అంటూనే పాపం సాయం పట్టేసింది.

మొత్తానికి తయారయి ఆఫీసుకి బయల్దేరాను. మారతహళ్ళి వెళ్ళే 333 బస్సెక్కి  ఎన్నేయల్ ఎదురుగుండా దిగి -  రోడ్డు దాటి ఎన్నేయల్ గేటుకి ఇవతల వున్న చిన్నచిన్న నీటి గుంటల్లో కాళ్ళు పడకూడదని ఎత్తెత్తి వేస్తూ, దాదాపుగా తొక్కుడుబిళ్ళ ఆడుతున్నట్లు గెంతుకుంటూ గేటు దగ్గరకి వచ్చాను. అలా కాకుండా మామూలుగా నడవొచ్చు.

కానీ గోదారుల మఱగిన ప్రాణం కదా...
మరచిన ఆ go-దారుల్ని ఈ చిన్నీటి దారుల్లో
తలుచుకుంటూ కాసేపు చిందులేశా.

అక్కణ్ణించి మహా బుద్ధిగా నడుచుకుంటూ మా ALD బిల్డింగ్ దాకా వెళ్ళిపోయాను.  అదే సమయానికి ఎదురుగా వస్తూ కనిపించారు ఇద్దరు సైంటిస్ట్-Bలు. నేను వాళ్ళనంతగా పట్టించుకోలేదు కానీ నాకు తెలీంది ఏంటంటే వాళ్ళు అప్పటిదాకా వర్షం నీళ్ళలో ఆడుకుంటూ వస్తున్న నన్ను ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నించున్నారని. అప్పటిదాకా ఎన్నేయల్లో ఎంతో మంది అందమైన అమ్మాయిల్ని చూసి ఉంటారేమో కానీ నా తరహా చిందమ్మాయిల్ని చూసుండరు. అదీ వాళ్ళ హాచ్చెర్యం!

ఇంతకు ముందు చెప్పానే... అప్పుడప్పుడు వచ్చే గ్రాడ్యుయేట్ ట్రెయినీ సుజాత అనే అమ్మాయి కూడా పరిచయం అయిందని! తనొచ్చింది ఆ రోజు. తనే కాకుండా MCA లో అకౌంటెన్సీ చెప్పిన రాజశేఖర్ (RS) సర్ కూడా వచ్చారు లంచ్ టైంలో.

మా RS సర్ అప్పుడు బెంగుళూరులో ఏదో బిజినెస్ చేస్తూ ఉండేవారు. నాకూ, సునీతకి అది అగరుబత్తీల వ్యాపారమేమో అని అనిపిస్తూ ఉండేది. ఆ అనుకోలుకి ఇదీ అని కారణమేమీ లేదు. అలా అనుకుంటే మాకు నవ్వొచ్చేది. నవ్వుకోవడానికి అలా అనుకునేవాళ్ళం. అంతే!

సరే! నేను, సుజాత, సునీత, RS సర్ నలుగురం కలిసి ఎన్నేయల్ కాంటీన్లో భోంచేశాం.

అప్పుడు సుజాత అనూప్. జె అనే సైంటిస్ట్-బి ని కలవాలి అంటూ నన్ను తనతో తోడు రమ్మంది. సరే నని సుజాతతో వెళ్తే ఇంతకీ తను కలవబోయిన అనూప్ ఎవరో కాదు ఆ రోజు పొద్దున్నే నాకెదురొచ్చి, హాచ్చెర్య పోయిన ఇద్దరిలో ఒకతను. అతని పక్కనే వున్న ద్వారకానాథ్ అనే ఇంకో సైంటిస్ట్ ఆ ఇద్దరిలో రెండో అతను.


అతనూ, ద్వారకానాథ్ కలిసి నాకు చెప్పిందేంటంటే - నేను ఎన్నేయల్లో చేరిన దగ్గర్నుంచీ నేనెవరా, ఏ డిపార్టుమెంటా అని ఆశ్చర్యపోతున్నామనీ, వాళ్ళ సైంటిస్ట్-బి లోకమంతా నన్ను kid అని పిలుచుకుంటారని చెప్పారు. నాకది వినగానే కొంచెం వింతగా అనిపించింది కానీ అంతగా పట్టించుకోకుండా "ఓ... అలాగా...భలే!" అనేసి సుజాతతో మా ALD కి వచ్చేశాను.

ఈలోగా ఏమైందంటే ఓ రోజు ఇంటికెళ్ళగానే... తలుపుకి ఎదురుగుండా వున్న కేన్ సోఫాలో శ్రీను కూర్చుని వున్నాడు. మామూలుగా నేనింటి కొచ్చే సమయానికి తను ఆఫీస్ నుంచి వచ్చేసి డ్రెస్ మార్చుకుని ఉంటాడు. ఇవాళ మాత్రం ఇంకా BHEL వాళ్ళ గ్రే కలర్ యూనిఫామ్ లోనే వున్నాడు. కొంచెం సీరియస్‌గా వున్నాడు.

నన్ను చూడగానే శ్యామల "హాయ్  లల్లీ!" అంటూ పలకరించింది రోజూ లానే.

అసలు అమ్మా-నాన్న నన్ను ఇక్కడ దిగబెట్టి వెళ్ళిందగ్గర్నుంచీ శ్రీను ఇదివరకటంత చనువుగా మాట్లాడట్లేదు. నేను కూడా - ఏమో  నేనెవరి మాటా వినట్లేదని శ్రీనుక్కూడా కోపం వచ్చిందేమో! - అనుకుని - ఆ కోపం నేనెలాగూ తీర్చలేను కదాని అంతగా పట్టించుకోలేదు. శ్యామల, నేనే ఎక్కువగా మాట్లాడుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం.

నేను "హాయ్! శ్యామలా!" అంటూ నా రూం లోకి వెళ్ళబోతుంటే శ్రీను "ఇదిగో లల్లీ!" అంటూ నా చేతికి ఏదో అందించాడు.

అది ఓ టెలిగ్రామ్.

ఏంటా అని నేను చూడబోయేలోగా "ఇలా టెలిగ్రాములు పంపిస్తే ఎలా? మా ఇంటి ఓనర్ ఆవిడ చాలా కంగారు పడ్డారు." అన్నాడు శ్రీను.

అప్పటికీ నాకు అర్థం కాలేదు. కాకపోతే శ్రీనుకి నేనేమీ బదులివ్వలేదు.

నా రూమ్ లోకి వెళ్ళి టెలిగ్రామ్ తీసి చదివితే... అందులో రెండే లైన్లు... అన్నీ Capital letters...

TERE DUKH AB MERE MERE SUKH AB TERE
TERE MERE SAPNE AB EK RANG HAIN - BADARI

నా కళ్ళు మెరిశాయి. ఇన్నాళ్ళూ ఉలుకూ, పలుకూ లేనబ్బాయి నుంచి ఇలా గాలిలో కబురు వచ్చిందంటే దానర్థం...తొందర్లోనే తన గాలి నాకు సోకేంత దూరం లోకి రాబోతున్నాడని.

ఇదింకా నవంబర్.
అంటే కచ్చితంగా డిసెంబర్ 19కో , ఆ లోగానే తను బెంగుళూరు రావొచ్చేమో నన్న ఊహ...

ఊహ అదె 

ఊహ మీరిన ఊసు అదె 

ఊసు అదె 

ఊసు దాటిన ఊహ అదె

పెదవి అంచున పదే పదే

పాట అదె తొణికినదె అదే 

నడకల నిలవని పదముల 

నిలకడ లేక చిందులాడెనదె  

ఎగసిన ఎద ఆడిన తాళమదె

మైమరపు మది పాడిన రాగమదె

ఊరకుండనివ్వక ఉసురు బెట్టెనదె 

ఉల్లసపు పిల్లంగోవినూదెనదె 

ఊసు అదె

ఊసు దాటిన ఊహ అదె

ఊహ అదె

ఊహ మీరిన ఊసు అదె 

అంటూ... అనుకుంటూ... అప్పుడెప్పుడో అబ్బాయి ఇష్టంగా - అచ్చంగా నా కోసం వేయించి ఇచ్చిన ఓ బుల్లి కార్డు చూసుకుంటూ...  

 

 ఆ సంబరంలో తంతి-పాటని తెలుగులో పాడుకున్నా... అదే అసలు-పాట వరసలో... true translation లో -

నీవీ... నావీ... కలలే... 

ఇప్పుడు ఒకటే రంగులే... 

ఓ... ఈ దారులెక్కడికి తీసుకెళ్ళినా 

మనం... ఒక జంటలే... 

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

నే...డ్డే చదవండి - 11 - ప్రేమాభిషేకం

వందనం... అభివందనం...

నీ చిత్రమే ఓ సంబరం...

వందకు పైగా సిన్మాలు తీసిన... దాసరీ!

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం… సరీ!

దర్శకరత్న డీఎన్నారనీ...

తీసిన సిన్మా ఏఎన్నారుతోననీ...

మాటలు పాటలు తనవేననీ...

రాసేందుకు ఇంకెవరున్నారనీ...

వస్తామని... మేము వస్తామని...

చూస్తామని...  సిన్మా చూస్తామని...

శ్రీదేవిని మెరిపించి - జయసుధతో ఆడించి

శ్రీదేవిని మెరిపించి - జయసుధతో ఆడించి

హిట్టు కొట్టిన దాసరీ!

కస్క్రీమాపాద నీవే... సరీ!

వందనం... అభివందనం...

నీ చిత్రమే ఓ సంబరం...

వందకు పైగా సిన్మాలు తీసిన... దాసరీ!

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం… సరీ!

డీఎన్నారు దర్శకత్వపు విశ్వరూపానికి అది నా పేరడీ గీతాభిషేకం. దాని వెనక కథేంటో తెలుసుకోవాలంటే....

 నే...డ్డే చదవండి...
కౌముది మాసపత్రికలో ...
నవంబర్ నెల సంచికలో...
ఈ కింది లింక్ దారి వెంబడి నడిచి అలా అలా...
నవంబర్ నెల సరదా సిన్మాయణం

 ~ సినీ-మా-లక్ష్మి వ్రాలు

అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - 18 - జంగారెడ్డిగూడెంలో జాలీగా...

కిందటి మాటు కబుర్లు:   అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - 17 - నా కళ్ళు ఎఱ్ఱనా...ఎక్కాయి చప్పునా...


ఊఁ సరే! ఎక్కడాపానూ? అక్కడ ఎడం కాలి చెప్పు తీసి నిలబడ్డాను కదా!?

నిలబడేటప్పటికి స్టాఫ్ అందరూ మమ్మల్ని కాన్సంట్రేట్ చేశారు.

సర్కిల్ మేనేజర్ సీకే రాజగోపాల్ ఆ పక్క రూంలో వున్నాడు. ఆయన కూడా ఏదో గొడవవుతోందని లేచొచ్చాడు ఇక్కడికి.

ఆయనొచ్చేటప్పటికి పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే - నా ఎడం చేతిలో చెప్పుంది. నిలబడి వున్నాను. ప్రసాద్ కూర్చుని వున్నాడు. వాడికి చెమటలు పట్టేసినయ్. చాలా భయపడిపోతున్నాడు మనిషి.

అది చూసి వెంబడే నా మూడు మార్చుకుని,  కొంచెం... నవ్వు మొహం పెట్టి "చూడండి ప్రసాద్ గారూ! నేనిక్కడికొచ్చింది వర్క్ చేయడానికి. కూర్చుని చేసే పని కాదు నాది. పొగాకు బేళ్లొస్తుంటాయి. రైతుల చుట్టూ ప్లాటుఫారం మీత్తిరగాల. తర్వాతేమో ... ఆరొందల మంది గ్రేడర్స్ ఇక్కడ పని చేస్తున్నారు. ఇద్దరు గ్రేడింగ్ సూపర్వైజర్లు వుంటారు. వాళ్ళని కూడా ఇన్స్పెక్ట్ చేసుకుంటూ ఉండాల. ఇంటాబెక్స్ నుంచి దొరలొస్తుంటారు. వాళ్ళ క్లాసిఫికేషన్స్ అవన్నీ కూడా నేనే అటెండ్ అవ్వాల. ఇన్ని పనులతో నేనాఫీసులో కూర్చుని పని చేసేది తక్కువ. తిరిగి చేసేది ఎక్కువ. పొద్దున్నించి సాయంత్రం వరకు తిరుగుతూనే ఉంటాన్నేను. ఈ ఆఫీసులో నా అసిస్టెంట్స్ అదుగో... ఆ రవి శంకర్ వాళ్ళూ వున్నారు. వాళ్లకి ఇలా చేయండి అని వర్క్ అప్పజెప్పి నేనేమో బయట తిరుగుతూ ఉంటా. ఈ చెప్పూ... ఈ బొటనవేలు దగ్గర రింగు తెగిపోయింది. ఇది నడవడానికి కొంచెం ఇబ్బందిగా వుంది నాకు. దీన్ని బయట కుట్టించాలంటే... ఆ చెప్పులు కొట్టేవాడు అర్దురూపాయి అడిగాడు నన్ను. నా జేబులో డబ్బుల్లేవ్. ఈ అర్దురూపాయ కోసం నేను కారేసుకుని చిలకలూరిపేట వెళ్లొచ్చి మీ దగ్గర అడ్వాన్స్ తీసుకొచ్చి చెప్పు కుట్టిచ్చుకోవాలా? లేక వీళ్ళిక్కడ నాకు అడ్వాన్స్ ఇచ్చి నా పని పూర్తి చేస్కోవాలా? అది క్లారిఫై చేయండి మీరు" అంజెప్పన్నా.

అనేటప్పటికీ ...  సీకే రాజగోపాల్ ఒక్కసారి నవ్వుకుని ఆయన రూములోకెళ్ళిపోయాడు.

స్టాఫ్ అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు "అమ్మో ఈయన భలే వేశాడు జోక"నిచెప్పి.

ఈ వీఎస్వీ ప్రసాద్ కూడా ... వాడికి మొత్తం దిగిపోయింది.

దిగిపోయి "అయామ్ సారీ...సారీ, సారీ, సారీ, అయామ్ సారీ" అనంటూ "చూడు మూర్తీ! సరే ..వాడి ఎకౌంట్ అలాగే కంటిన్యూ చెయ్. వాడెన్ని తీసుకున్నా అడ్వాన్సులు మేమక్కణ్ణించి పంపిస్తాము. అలాగే చేసుకోండి" అని వాడూ ఓ స్టేట్మెంట్ పడేశాడక్కడ.

సరే! నేను నా సీటుకి వెళ్ళిపోయాను.

సాయంత్రం అయ్యింది.

ప్రసాదు వచ్చి  "ఓయ్ కామేశ్వర్రావ్! బయటికెళ్దాం దా!" అన్నాడు.

అక్కడా వూళ్ళో దుర్గా వైన్స్ అని వుంది. ఒరేయ్! అక్కడికి పోనీరా" అన్నాడు.

ఆ దుర్గా వైన్సుకి నా బుల్లెట్ మోటర్ సైకిల్ మీద ఇద్దరం కలిసి వెళ్లాం.

వెళ్ళి కూచున్నాక "ఏరా! పొద్దున్న అలా చేసేశావేంట్రా? నన్ను కొట్టేస్తావేమోనని ఎంత భయ పడ్డానో నేను!" అన్నాడు.

వాడలా అనగానే "కాలేజీ రోజుల్నుంచీ నా సంగతి నీకు తెలుసు. నేనెటువంటి వాడ్నో. కొట్టినా కొట్టే వాణ్ణి. కాకపోతే నువ్వు ఫైనాన్స్ మేనేజరుగా వున్నావ్. నీ గౌరవం నీకివ్వాలి అన్జెప్పేసి అప్పటికప్పుడు నా మూడ్ మార్చుకుని అలా మాట మార్చేశాను. లేదంటే ఆ వేడిలో నేనేం మాట్లాడేవాణ్ణో, ఇంకేం చేసేవాణ్ణో నాకే తెలీదు. ఉద్యోగం మానుకుని వెళ్లిపోవడానికి కూడా సిద్ధమే నేను. కానీ తప్పు నీలో వుంది. నన్ను తిట్టకూడదు కదా! మన ఒప్పందం ఏమిటీ....!? లోపలున్నప్పుడు నన్ను మన్నించమని కూడా చెప్పలేదు నేను/ 'ఏమయ్యా! కామేశ్వర్రావ్1' అని పిలు. నేన్నిన్ను 'ఏమండీ!' అంటా. బయటికెళ్ళాక మనం మనం ఓ కాలేజీ వాళ్ళం - ఒరేయ్ అనుకుంటాం, తిట్టుకుంటాం, వెధవ అనుకుంటాం, ఇంకోటనుకుంటాం. పైగా చుట్టాలం కూడా మనం. అంచాత ఇక ముందు కూడా ఇటువంటి పిచ్చి పనులింక చెయ్యకు. ఈసారి చేస్తే మాత్రం ఇప్పుడేదో అక్కడ సరిచేశాను కానీ ముందుముందు ఇలా సరిచేయ్యను, సరిపెట్టుకోను. నిజంగా పడిపోతాయి నీకు" అని చెప్పాను.

వాడు కూడా "లేదు లేరా, బాబూ! తెలిసొచ్చింది" అన్నాడు.

దాంతర్వాత ఇద్దరం కాసేపు సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుని తొమ్మిదిన్నరకల్లా ఆఫీసు గెస్ట్ హౌసుకి వచ్చేశాం. భోజనాల్జేసి పడుకున్నాం. అక్కడితో ఆ ఎపిసోడ్ అయిపొయింది.

నాకింక జంగారెడ్డిగూడెం నుంచి చిలకలూరిపేట వెళ్ళడం, రావడం రొటీన్ అయిపోయింది. 1978లో లక్ష్మయ్యగారు, సుబ్బన్నగారు ఏం చేశారంటే - పంతులుగారు చనిపోయాడు - సీకే రాజగోపాల్ కొత్తగా చేరాడు. కాస్త అనుభవం వున్నవాణ్ణి నేనున్నాను కదా అక్కడ! - కామేశ్వర్రావుకి జంగారెడ్డిగూడెం ట్రాన్స్ఫర్ పెట్టేద్దామనుకున్నారు. నాకు జంగారెడ్డిగూడెం ఇలా వస్తూ, వెళ్తూ ఉండడం కాక పర్మనెంట్ ట్రాన్స్ఫర్ ఇచ్చేశారు.

సరే! నేను మళ్ళీ ఇంటెడు సామాను లారీలో కెక్కించుకుని గణపవరం నుంచి జంగారెడ్డిగూడానికి ఫ్యామిలీతో సహా వచ్చేశాను. అప్పుడో శాస్త్రి గారం పంతులుగారింట్లో అద్దెకి ఉండేవాళ్ళం. ఆయన పని చేసే బళ్ళోనే మా లల్లీని వేశాం మూడో తరగతిలో.

శాస్త్రి గారికి వున్న ఆరుగురు పిల్లల్లో ముగ్గురు మూగవాళ్ళు పాపం. వాళ్ళు సైగలతో మాట్లాడ్డం చూసి మా చిన్నపిల్ల కుట్టి నాలుగేళ్లది - అది కూడా ఇంట్లో మాట్లాడ్డం మానేసి సైగలు చేస్తూ ఉండేది. కొన్నాళ్ల పాటు అది మాటలు మర్చిపోతుందేమో అని భయపడ్డాం కూడా!

వాళ్ళింట్లో వున్నప్పుడే ఓ రోజు కుట్టికి తలంటు పోసి - తల తుడుచుకోకుండా పరిగెట్టేస్తున్న దాన్ని పట్టుకుని మా ఆవిడ మేము ఊర్నుంచి సామాన్లు సర్ది తెచ్చుకున్న చెక్క పేకేజ్ పెట్టె అంచు మీద కూర్చోబెట్టి తల తుడుస్తోంది. కుట్టి అటూఇటూ తలా విదిలిస్తూ కదులుతూ ఉంటే దాన్ని పట్టుకున్న వాళ్ళమ్మ చెయ్యి పట్టు తప్పి కుట్టి పేకేజ్ పెట్టెలోకి పడిపోయింది.

ఆ పడడంలో లేత ఒళ్ళేమో... కుడి చెయ్యి మోచేతి దగ్గర విరిగింది.

దాన్ని వెంటనే పూర్ణచంద్రరావుగారని ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్తే ఆయన సిమెంట్ కట్టు కట్టి చేతిలో ఎముక తొందరగా అతుక్కోవాలంటే రోజూ కోడిగుడ్డు పెట్టామన్నారు. మా ఇంట్లో తినమండి అని చెప్పగానే 'అయితే మూడు పూటలా ముద్దపప్పు పెట్టండి' అని చెప్పారు. అలా మా కుట్టికి రోజూ కంచంలో మూడు పూటలా ముద్దపప్పే - పైగా కంచంలో మూడు చోట్ల మూడు గరిటెల పప్పు వెయ్యాల్సిందే - మూడుపప్పుల ఆమ్ - అంటూ పెట్టాల్సిందే! మూణ్ణెళ్లలో చెయ్యి బ్రహ్మాండంగా అతుక్కుంది.

మేమున్న శాస్త్రి గారింటికి దగ్గర్లోనే NBR ప్రసాద్, వాడి భార్యా వుంటుండేవాళ్లు. వాళ్లకి పిల్లల్లేరు. మా కుట్టి అంటే వాళ్ళకి మహా ప్రేమ! ఎంతసేపూ కుట్టిని తీసుకెళ్ళి దాంతో ఆడుకుంటూ ఉండేది ఆ అమ్మాయి.

ఓ రోజు రాత్రి శాస్త్రిగారబ్బాయి అటకెక్కి కింద పడిపోయాడు. వాడికి కాలు విరిగింది. వాణ్ణి కూడా పూర్ణచంద్రరావుగారి దగ్గరికే తీసుకెళ్ళాం. అదేమో రాత్రి పూట. డాక్టర్ గారి దగ్గర అసిస్టెంట్లు ఎవరూ లేరు. డాక్టర్ గారు "కామేశ్వర్రావు గారూ! మరెవరన్నా ఆ కాలు పట్టుకోవాలి. అప్పుడు కొంచెం లాగి సరిచేసి కట్టు కట్టాలి. మరి మీరు వుంటారా?" అనడిగారు.

"నేనుంటాలెండి. కాలు పట్టుకుంటాను" అన్నాను.

"కాలికి ఆపరేషన్ చెయ్యాలి. పిల్లాడేడుస్తాడు. మరి మీకు భయమెయ్యదా?" అనడిగారు డాక్టర్ గారు.

"నాకటువంటి భయాలేమీ లేవు. నేను పట్టుకుంటాను మీ పని మీరు కానియ్యండి" అని చెప్పి నేను కాలు పట్టుకుంటే డాక్టర్ గారు ఆపరేషన్ చేసి కట్లూ అవీ కట్టేశాడు.

కొన్నేళ్లు ఆ పంతులు గారింట్లో వున్నా తర్వాత పిల్లలకి  హైస్కూల్ దగ్గరగా ఉంటుందని జిల్లా పరిషత్ హైస్కూలుకి ఎదురుగా వున్న రోడ్లో సుబ్బారావు గారని మాష్టారింట్లోకి మారాము. సుబ్బారావు గారి భార్య కూడా టీచరే. వాళ్ళిద్దరూ ఆ పక్కనే వున్న గణపవరం అనే వూళ్ళో పనిచేసేవాళ్ళు. ఈ గణపవరం పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాలోది. ఇంతకు ముందు మేమున్న చిలకలూరిపేట దగ్గర గణపవరం కాదు.

ఆ సుబ్బారావు గారింట్లో ఓ పోర్షన్ మాకు అద్దెకిచ్చారు. అది రైల్వే కంపార్టుమెంటులా ఉండేది. ఇంకో పోర్షన్లో ముందు వుండే చిన్న గదిలో సుబ్బారావుగారి  తల్లీ, తండ్రీ ఉండేవారు. వాళ్ళని మేము తాతగారు, మామ్మగారు అని పిలిచేవాళ్ళం. వాళ్ళుండే గదికి వెనకాలున్న రెండు గదుల్లో జిల్లా పరిషత్ హైస్కూల్లో హిందీ టీచరుగా పనిచేసే శ్యామలా టీచర్ వాళ్ళ మామ్మగారితో అద్దెకుండేవాళ్లు.

మా ఆఫీసులో ASN మూర్తి అనే అతను గుంటూరులో ఏదో కాలేజీలో కేషియరుగా ఉద్యోగం వస్తే మా దగ్గర మానేసి వెళ్ళిపోయాడు. అప్పుడు చిలకలూరిపేట నుంచి KTLN మూర్తిని కూడా జంగారెడ్డిగూడెం ట్రాన్స్ఫర్ చేశారు. అతను కూడా నా క్లాస్మేటే. ఆ KTLN మూర్తి కూడా మా ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఓ గార్డు గారింట్లో పోర్షన్ అద్దెకి తీసుకున్నాడు. ఇలా అందరం ఓ చోట ఉంటూ ఉండేవాళ్ళం.

అప్పుడు మా కంపెనీలో మల్లిపూడి గంగరాజు, వీరాస్వామి అని వాచ్మెన్లు వుండేవాళ్ళు. వాళ్ళకి తమ్ముడొకడున్నాడు. వాడికి ఉద్యోగం లేదు. వాళ్ళేమో వాడికి ఉద్యోగం కావాలని అడిగారు. కంపెనీలో వేయించడానికి అవకాశం లేక వాణ్ణి  - వాడికో యూనిఫామ్ అదీ కుట్టించి - మేముండే వీధుల్లో గూర్ఖాగా పెట్టాను.

అన్నట్టు ఇక్కడో సంగతి చెప్పాలి. జంగారెడ్డిగూడెంలో వున్నప్పుడు ఓ రోజు సాయంత్రం చీకటి పడేవేళ ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి నడుస్తూ వస్తున్నాను. నాతో పాటు మూర్తి కూడా వున్నాడు. వస్తుంటే హఠాత్తుగా కాలికేదో చుట్టుకున్నట్లు అనిపించింది. తీరా చూస్తే అది తాచుపాము. అంత చీకట్లోనూ మిలమిల్లాడుతోంది. ఒక క్షణం బుఱ్ఱ పనిచేయలేదు. వెంటనే ఏదైతే అదవుతుందని గట్టిగా కాలు విదిలించాను. నా అదృష్టం బావుండి ఆ విసురుకి అది దూరంగా పడిపోయింది. వెంటనే మూర్తి, నేను కలిసి అక్కడ పాము మంత్రం వేస్తాడని తెల్సిన ఒకతని దగ్గరికి వెళ్ళాం. అప్పుడతను నా చేత పచ్చిమిరపకాయ నమిలించి, దాని రుచి కారంగానే తెలుస్తోందని చెప్పగానే 'ఇక నీకేం భయం లేదు.పాము కాటెయ్యలా" అన్జెప్పి ఏదో పసరు తినిపించి ఇంటికి పంపేశాడు.

79 దాకా జంగారెడ్డిగూడెంలోనే వున్నాను. ఈలోగా మా అమ్మగారు అనాతవరం నుంచి నా కాపురం ఎలా వుందో చూద్దామని నా దగ్గరికి రావడం జరిగింది. ఆవిణ్ణి నేను స్వయానా జీపు డ్రైవ్ చేస్తూ ద్వారకా తిరుమల, భద్రాచలం తీసుకెళ్ళాను. ఆవిడెంత మురిసిపోయిందో - మా బాబి నన్ను జీపులో తీసుకెళ్లాడు - అంటూ.

79 లోనే మా కంపెనీకి చైనా ఆర్డర్లు ఎక్కువ వచ్చాయి. దాదాపుగా మూణ్ణాలుగు వేల టన్నుల ఆర్డరు వచ్చింది. చైనా వాళ్ళందరూ కూడా జంగారెడ్డిగూడెం వచ్చారు. లక్ష్మయ్యగారు కూడా వచ్చాడు. అలా వచ్చిన వాళ్ళందరికీ కొన్ని కార్యక్రమాలు ఏర్పాటు చేశాం మేము. కోరాడ నరసింహారావుగారని కూచిపూడి నాట్యం చేసేవాడు. ఏలూరులో ఉండేవాడు. ఒకరోజు ఆయన ప్రోగ్రాం పెట్టించాము. ఇంకో రోజేమో ద్వారపూడి, అనపర్తి నుంచి బాణాసంచా తెప్పించి కాల్పించాము. లక్ష్మయ్యగారు ఓ రెండ్రోజులు వున్నాడు. ఆ రోజుల్లో సెల్ ఫోన్లు లేవు. ఆయనకి విదేశాల్లో ఉన్నవారితో వ్యాపార లావాదేవీలు ఎక్కువ కదా! వున్న ఆ రెండు రోజుల్లో ఆయన ISD calls చెయ్యాలంటే నేనే టెలిఫోన్ ఎక్స్చేంజికి తీసుకెళ్ళేవాణ్ణి.

చైనా వాళ్ళ రాకతో ఓ రెండ్రోజులు అలా గడిచిపోయాయి - జంగారెడ్డిగూడెంలో జాలీగా...

<వచ్చేమాటు తరువాయి కథ>

బంగారు మనసుల వంగూరి సదస్సు - 1 - ఎలా మొదలైందంటే...

"ఏంటిది? మళ్ళీ ఇంకో కొత్త బ్లాగు పరంపరా?"

"ఊఁ"

"ఇంతకు ముందు మొదలుపెట్టిన వాటి పూర్వాపరాలు అంతూపొంతూ లేవు. ఇంతలోనే ఇంకొకటా? ఏదీ వరసలో రాయవు. నీ వరసేం బాలేదమ్మాయ్!"

"సర్లే! నేనేమన్నా ఖాళీగా కూర్చున్నానా... ఓ చేత వండి వార్చాలా, రెండో చేత ఉద్యోగం చెయ్యాలా, త్రిపాద నక్షత్రంలా ఊళ్ళూరేగి రావాలా... ?"

"సరే తల్లీ! సరే! ఒకటీ, రెండూ, మూడూ అంటూ అంకెల్లెక్కెట్టింది చాలు. ఇంతకీ ఈ కొత్త సిరీస్ అయినా సీరియస్‌గా రాస్తావా? లేకపోతే ఇంకోసారి వరస తప్పి "సీరియల్ కిల్లరువి" అవుతావా?"

"హహహ! నాకు నువ్వూ పేర్లు పెడుతున్నావూ? భలే! అన్నిటితో పాటు ఇదీనూ... అలా వరసాగ్గా రాసేసుకు పోతే ఎదురుచూపులో వుండే మజా ఇంకేదీ? మొదలిప్పుడు. తరవాద్ది కుదిరినప్పుడు...చూపుల కన్నా ఎదురు చూపులే తీయన అన్నది వినలేదా?"

"మొత్తానికి ఆత్రేయ మాటలు బానే ఒంటపట్టించుకున్నావ్... తరవాద్ది ఎప్పుడో కూడా చెప్పు - లేకపోతే కబుర్ల తాజాదనం పోయి చద్ది వాసనేస్తాయ్.?

"తరవాణిలో వేసిన అన్నం చద్దిదైనా తాజాగా వండిందానికన్నా బలం. నా కథ, నాన్న కథ, పాట కథ, పాత సినిమా కథ - వారంవారం ఇన్ని రకాలున్నాయా? ఇవి కాక ఏవో ఎక్కిళ్ళలా చెప్పాపెట్టకుండా పుట్టుకొచ్చేసే ఎక్స్‌టెంపోర్ కబుర్లు వుండనే వుంటాయ. ఆచితూచి రాసెద... ఆపసోపాలు పడక వేచి చూడుడు"

"ఏదో నీ మనస్సాక్షిని కదా నాకైనా చెప్తావేమోనని నిన్నడిగాను చూడు... నన్ననాలి! ఇంతకీ ఈ "ఎలా మొదలైందంటే..." ని  ఎలా మొదలెడదామని?"

"అనాదిగా ఉందిగా అనగనగా... అలాగే. ఇదిగో! ఇహ నువ్వడగా వద్దు...నేననగా వినాలని అనుకోనూ వద్దు. ఇప్పటికే నాలో నేను మాట్లాడుకుంటున్నానని నలుగురూ నవ్వి పోతున్నారు. అనిపించినప్పుడు రాస్తా. అలా చూస్తూ వుండు... ఇప్పటికి ఇహ కాస్త అసింటా వుండు... నే రాసుకోవాలి!"
 ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......
 ......  ......  ......  ......   ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......  ......

ఎలా మొదలైందంటే... అబ్బో! అదో పెద్ద కథ! ఏడాదిగా జరుగుతున్న కథ... ఇలా మొదలెట్టేస్తున్నా...

అనగనగా మా ఊరుంది.
మా వూళ్ళో నేనున్నా.
నాకో బ్లాగుంది.
బ్లాగులో బోల్డన్ని పోస్టులు రాశా.
రాసినవన్నీ పోగేశా.
పోగేసినవన్నీ బొత్తిగ పెట్టి పొత్తాలుగా కుట్టా.
కుట్టినవన్నీ ఎందరో  చదువుల మించువారికి పంచిపెట్టా.

ఆ పళంగా ఓ రోజేమయిందంటే ఓ మేలైన ఈమెయిలు మొయిలులో మెరుపులా మెరిసింది.

ఆ మెయిలునున్న మేలు-కబురులేంటంటే...

లల్లీ, మీరు ఆప్యాయంగా పంపించిన బోల్డన్ని కబుర్లు అందాయి. అప్పుడే 150 పేజీలు  చదివాను...ఇక ఆగలేక మీ ఫోన్ నెంబర్ కోసం ఈ ఉత్తరం వ్రాస్తున్నాను. అంత బాగా కబుర్లు ఎలా చెప్పాలో నీ దగ్గర నేర్చుకోవాలి ..అందుకూ. ..ఫోన్ నెంబర్ పంపిస్తే పిలుస్తాను. సరేనా? 

 

ఎవరా అని చూస్తే... 

వారెవరో కారు... 

అమెరికా హాస్య బ్రహ్మగా వాసికెక్కిన వారు -

వంగూరి వారు - 

శ్రీ చిట్టెన్ రాజుగారు. 

నవ్వులెన్నొ పంచి పెట్టెన్ రాజుగారు. 

మంచితనం పెంచి పెట్టెన్ రాజుగారు. 

 

వారడిగినదే తడవు నేను ఫోన్ నంబర్ పంచుటయు, వారు నన్ను పిల్చుటయు, మేమిరువురము బోల్డన్ని కబుర్లాడుకొనుటయు, ఆ ఆడిన కబుర్లు నన్ను ఆర్లాండోలో సాహితీసదస్సు దాకా తీసుకెళ్లుటయు జరిగెను. 

 

ఆ సదస్సున కలిసిన బంగారు మనసుల కబుర్లే ఈ "బంగారు మనసుల వంగూరి సదస్సు" సిరీస్. 

 

రాగల బ్లాగుల్లో నే తేగల కబుర్లు బహుబాగులు!

నా బ్లాగున - ఉండి రాగమవ్వుడి! :)