వీడ్కొలుపు ఓ వేడుకే!

ఏదో ఒక కొలువుని అంటిపెట్టుకుని కాకుండా
ఇచ్ఛామాత్రంగా పని చేసేటప్పుడు,
ఆ చేసే చోట వ్యవహారకర్తలు మారినప్పుడు,
ఆ మార్పు ఒక్కోసారి లాభసాటిగా ఉన్నా ఉండకపోయినా ఫర్వాలేదు. 
కానీ అప్పటికి వున్న స్థితిని, పరిస్థితిని తగ్గించేదిగా వుండకూడదు.
ఒకవేళ అలాంటి పరిస్థితే వస్తే ఆర్థికంగా కొంచెం తగ్గినా సహించొచ్చు.
కానీ హార్దికంగా లోటుంటే ఆ చోటున ఇంకా ఉండడం సాధ్యం కాదు.

అదిగో అలాంటి పరిస్థితే వచ్చినప్పుడు -
ఇక్కణ్ణుంచి ఎంత తొందరగా బయట పడదామా! - అని ఒక్కసారి అనిపించినప్పుడు
మన మనుగడకి మన్ననైన ఇంకో దారేదన్నా ఉందా అని వెతుకుతున్నప్పడు
అప్పటివరకూ అటూ ఇటూ ఊగిసలాడుతూ 
చేతికందక వున్న ఆదరువేదో
తనంతట తానే చేతికి చిక్కితే
ఇంకంతకన్నా కావాల్సిందేంటి?
ఉన్నపళాన ఎగిరి అందుకోవాల్సిందే! 
ఉన్న చోట కొలువుకి సెలవు చెప్పి 
విలువ లేమి వున్న తావు వీడి
చెలిమి పూతావుల చెలువొందు నెలవుల కొలువుల కేగాల్సిందే!

ఈ నెలలో బదరికి అలాంటి పరిస్థితే వచ్చింది. ఎప్పట్నుంచో చేస్తున్న ప్రాజెక్టు వదలాల్సిన అవసరం ఏర్పడింది. ఇక్కడ కాకుండా వేరే చోటెక్కడైనా సరే వెళ్ళిపోదాం అనుకోగానే, అనుకోకుండా, కోరుకున్న చోట కొత్త ప్రాజెక్ట్ దొరికింది. ప్రస్తుతానికి చేస్తున్న చోట ఏప్రిల్ 19న వదిలేస్తున్నానంటూ రెండువారాల నోటీసు ఇవ్వడమూ అయ్యింది. అదొక టాక్ ఆఫ్ ది టౌన్ కూడా అయ్యింది. దాంతో పాటు వీడ్కొలుపు సన్నాహమూ మొదలయ్యింది.

వీడ్కొలుపు నోటీసులో మొదటివారం బదరి తన టీము పది-పదిహేను మందితో కలిసి లంచ్‌కి వెళ్లారు. అందులో ఎంప్లాయిస్, కన్సల్టెంట్స్ అందరూ ఉండడంతో బిల్లు ఎవ్వరివ్వాలీ అనే గందరగోళం రానే వస్తుందని ఊహించి, వాళ్ళందరూ ఇంకా భోంచేస్తుండగానే బదరి నెమ్మదిగా లేచెళ్ళి అందరి బదులూ తనే బిల్లు కట్టేశారు. తీరా అందరూ ఎవరి చెక్కులు వాళ్ళు తెమ్మని అడిగే సమయానికి రెస్టరెంట్ వాళ్ళు బదరి ఇచ్చేశారని చెప్పగానే అందరూ తెగ ఆశ్చర్యపోయి బదరికి థాంక్స్ చెప్పారు.

అక్కడినుంచి తిరిగొస్తూ వుండగా బదరితో పాటు తన ఫ్రెండ్ డీన్, ఇంకో ఇద్దరు అబ్బాయిలు కలిసి కార్లో హోటల్‌కి వస్తూ ఉండగా, ఆ ఇద్దర్లో ఒకబ్బాయి అడిగాడట: "మేమందరం మీకు ఫేర్‌వెల్ లంచ్ అని వస్తే మా అందరికీ మీరు పే చేశారేంటి?" అని. అది వినగానే "అక్కడ మనతో పాటు చాలా మంది లోకల్ వాళ్ళు వున్నారు. వాళ్ళకి మన ట్రావెలర్స్‌కి ఇచ్చినట్లుగా  Per Diem ఇవ్వరు. వాళ్లకి ఇబ్బంది కలక్కుండా వుండాలని అలా చేశాను." అంటూ బదరి అన్న మాటలు విని ముందు సీట్లో కూర్చున్న డీన్ వెనక్కి తిరిగి "I still have a lot to learn" అనడం బదరికొక వీడ్కొలుపు-బహుమతి డీన్ నుంచి. 

ఇక  ఏప్రిల్ 14 నుంచి 18 వరకూ బోల్డన్ని వీడ్కొలుపు లంచులూ, డిన్నర్లూ.  అంతా కోలాహలంగా జరిగిపోతోంది. ఆ విశేషాలు ఫోన్లో వింటూ నేనూ ఆనందిస్తున్నాను.

ఏప్రిల్ 16న బదరి నుంచి నాకొక ఫోటో - ఒక ఆకుపచ్చ రంగు గిఫ్ట్ పాక్ పట్టుకున్నట్టు, దాంతో పాటు ఓ  టెక్స్ట్ మెసేజ్ : Surprise gift from Sheraton guys with many hugs. Can't still believe it. Wondering if I really deserve all this - అంటూ.

ఏంటీ సంగతి అనడిగితే తను సాయంత్రం ఆఫీస్ నుంచి హోటల్ రూంకి వెళ్తూ ఉంటే వెనకాల నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ హోటల్ ఫ్రంట్-డెస్క్ దగ్గర పని చేసే అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు అందరూ తన దగ్గరకొచ్చి "We are going to msiss you" అంటూ చాలా ఆత్మీయంగా కౌగిలించుకుని వీడ్కోలుపు శుభకామనలు తెలిపారట. వాళ్లందరికీ థాంక్స్ చెప్పి తన రూంకి వెళ్లిన బదరికి అక్కడ ఇంకో పెద్ద ప్లెజెంట్ సర్‌ప్రైజ్ ఏంటీ అంటే...

ప్రతిరోజూ ఆఫీసుకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఆఫీస్ నుంచి హోటల్ రూంకి వచ్చేటప్పుడు ఫ్రంట్-డెస్క్ దగ్గర పనిచేసే అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు గెస్టులతో బిజీగా లేకుండా, వాళ్ళేదో తలొంచుకుని పని చేసుకునే వేళ వాళ్ళని దూరం నించే పేరు పెట్టి పిలిచి మరీ పలకరించడం బదరికి అలవాటు. ఆ అలవాటు తనకి బోల్డంత ఇష్టాన్ని, అభిమానాన్ని సంపాదించి పెట్టింది ఆ హోటల్ స్టాఫ్ నుంచి.

ఇదొక ఎత్తైతే తండూరిఫ్లేమ్స్ అనే రెస్టరెంట్‌లో జరిగింది ఇంకో ఎత్తు.

తండూరిఫ్లేమ్స్ బదరికి ఇష్టమైన ఒక రెస్టరెంట్‌. ఎప్పుడూ చెప్తూ ఉండేవారు - అక్కడ భోజనమే కాదు సెర్వింగ్  కూడా చాలా ప్రొఫెషనల్‌గా బావుంటుంది అని. ఇంక ఆ ప్లేస్ వదిలేసే ముందు ఒకసారి లంచ్ చేద్దామని అక్కడికి వెళ్లారు బదరి & టీం. వెళ్ళినప్పుడు మామూలుగా అక్కడ పని చేసే ఒకతనికి తను ప్రాజెక్టు మారుతున్నానని, వచ్చేవారం నుంచి రానని చెప్పారట బదరి.

బదరి, తనతో వెళ్ళిన వాళ్ళందరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోంచేశారు. ఇంకొక్కరొక్కరుగా వెళ్లి బిల్ చేద్దామనుకుని ముందు డీన్ వెళ్ళగానే ఆ రెస్టరెంట్ అతను "Please be seated, Sir! We have a surprise for Badari Sir" అనగానే డీన్ గప్‌చుప్‌గా వచ్చేసి తన సీట్లో కూర్చుండిపోయాడు.

ఈ లోగా అందరివీ భోజనాలు ఐపోయాయి. అప్పుడు రెస్టరెంట్ అతను ఒక కేక్, ఐస్ క్రీమ్ తెచ్చి పెట్టగానే బదరి టేబుల్ దగ్గర అందరూ చప్పట్లు కొట్టారట. పైగా ఏదో మ్యూజిక్ చాలా హై వాల్యూమ్లో ప్లే చేశారట. అది చూసి రెస్టరెంట్‌లో మిగిలిన టేబుల్స్ దగ్గర వున్న వాళ్ళందరూ లేచొచ్చి బదరికి "Happy Birthday" అని చెప్తుంటే బదరి నవ్వి "ఇవాళ నా పుట్టినరోజు కాదు, నాకు Farewell పార్టీ ఇది" అనగానే అందరూ "Farewell ఇలా కూడా చేస్తారా? మేమెప్పుడూ చూడలేదు, వినలేదు" అని బోల్డు ఆశ్చర్యపోయి బదరికి బెస్ట్ విషెస్ చెప్పారట.

బదరికి అది first-time-in-life-kind-of-thrill. చాలా చాలా సంతోషించారు. అదంతా అయి బయటికి రాగానే కెన్ హారిసన్ అనే కొలీగ్ బదరి దగ్గర కొచ్చి "ఇందాక లోపల వాళ్ళు ప్లే చేసిన పాటేమిటో తెలుసా?" అనడిగితే, బదరి తను సరిగ్గా వినలేదు అని చెప్తే, దానికి కెన్ సమాధానం "అది Farewell to you My Friends !" అంటూ. 

ఇప్పుడు వెళ్లబోయే నిన్నాపం
నీపై అలగబోం
ఇంకెప్పుడిటు రాకని అననే అనం
నీ చోటెవ్వరికీ ఇవ్వబోం
నీ మనసు మళ్ళి,
మళ్ళెప్పుడైనా ఇటొస్తున్నానని కబురంపితే చాలు
మన్నననిస్తాం...
మనవాడు మన కోసమే వచ్చాడనుకుంటాం 

- అంటూ ఎంతో అభిమానంగా వీడ్కొలుపు తెలిపారు బదరికి అందరూ.

కొసమెరుపు:

ఇంటికొచ్చి బదరి ఈ విశేషాలన్నీ చెప్తుంటే, సంబరంగా వింటున్న నాకు, బుజ్జిజింకకి, సెలవు పెట్టి ఇంటికొచ్చిన అన్నజింకకి - బదరి నేర్పిన ఓ కొత్త పాఠం: If  people are doing something good for you when they don't have to, that is because of thier goodness, but not your greatness. 

అది వినగానే బుజ్జిజింక "నాన్నగారూ! This sounds like a Reader's Digest quote!" అంటూ తెగ మురిసిపోయాడు.

ఇంకొసమెరుపు (దిష్టిచుక్కలా):

ఇంతా జరుగుతుంటే - ఇంతటి ఇష్టాన్ని వదిలెళ్ళే కష్టం కలవరపెడుతుంటే - అది తేల్చెయ్యడానికీ, మనసారా నవ్వుకుని తేలిక పడ్డానికా అన్నట్టు ఒక అనుమానచక్రవర్తి "ఈ ఫేర్‌వెల్ హడావిడి చూస్తుంటే looks like people are happy that you are leaving!"  అంటూ సందేహ పడ్డాడట.

ఈ మాటా పైన చెప్పిన అన్ని మాటల్లాగే వెలుగుతున్న నవ్వుతో చెప్పారు బదరి.
ఇది వినగానే - ఇంట్లో అందరం - That's another way to look at it - అనుకున్నాం. 
ఫక్కున నవ్వుకున్నాం...

త్వామనురజామి - 35 - భలే భలే మంచి రోజులులే! మళ్ళీమళ్ళీ ఇక రావులే!

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి:  త్వామనురజామి - 34 - చేతిలో చెయ్యేసి చెప్పుకున్నాం...

విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణంలో చిట్టచివరి రోజులు.

అందులో గుర్తుండీ ఉండనట్టున్న కొన్ని విశేషాలు...

నేను స్టేజ్ అలంకరించి, ఆర్గనైజ్ చేసిన ఆఖరి SPIC-MACAY కార్యక్రమం శ్రీ వెంకటేశ్వర సంగీత కళాశాలలో జరిగిన గోట్టు (చిత్రవీణ) రవికిరణ్‌ది.

మాకు మా జూనియర్స్ ఇచ్చిన ఫేర్‌వెల్ పార్టీ. అది మా CC (Computer Centre) లోనే జరిగింది. అదే టైంకి బదరిని చూడడానికని తన చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ అనిల్ వచ్చారు తిరుపతికి. మాకు ఫేర్‌వెల్ జరిగే రోజునే అనిల్ బదరితో కలిసి మా హాస్టల్‌కి వచ్చారు నన్ను పలకరించడానికి. వాళ్ళిద్దరితో కలిసిపద్మావతి కాలేజ్ మీదుగా నడిచి బోల్డు చుట్టూ తిరిగి మా CC కి వెళ్ళాను. అసలే ఎండాకాలపు ఎర్రటెండ - అందులో మళ్ళీ కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే ఆరెంజ్ కలర్ చీర, దాని మీద రంగురంగుల నల్ల చికెన్ వాయిల్ బ్లౌజ్. నాకస్సలు నచ్చలేదు నా కాషాయాంబరం - కానీ ఆ రోజుకి చేతికందినదదే - ఇంకోటి వెతికి కట్టుకోవడానికి ఓపికే లేనిదే!

ఆ తర్వాత ఇంకోటేంటంటే మా కాలేజ్ ఏనివర్సరీ. ఆ రోజు ప్రత్యేకతలు మా క్లాసు-కోకిల ఉమాదేవి పాడిన జోలా ...జోలమ్మ జోలా (సినిమా-సూత్రధారుల్లో రమ్యకృష్ణ నీలం రంగు చొక్కాతో డాన్సాడి పాడిన పాటది) పాట, మా క్లాసు-నెమలి నిరుపమ ఆడిన యూనిటీ ఇన్ డైవర్సిటీ థీమ్ బాలేలో రాజస్థానీ ఆట - అటు పిమ్మట మా లెక్చరర్ స్టాఫుతో మేమందరం తీయించుకున్న కుఠో - ఆ కుఠో కోసం నే కట్టుకున్న పసుప్పచ్చని షిఫాన్ చీర, దానిమీద వేసుకున్న అంతే పసుప్పచ్చని నల్లదారాల అద్దాల బ్లౌజ్.

ఇంటర్నల్స్, మెయిన్ ఎగ్జామ్స్ అంటూ తెగ హడావిడి. పరీక్షలప్పుడు మాత్రమే దొరికే స్పెషల్ టీ. దాన్ని తాగి పడుకోవడం నా స్పెషాలిటీ. హఠాత్తుగా ఓ రోజు అసలీ మధ్య పుస్తకమే పట్టలేదు ఒకసారి చదువుదాం అనుకుని - అసలు స్టడీకే చాన్సు లేదు, అందులో మళ్ళీ కంబైన్డ్ స్టడీ అంటూ మా హాస్టల్ ముందు ఎండి-ఇసుక దేరిన కాలవలో మిట్టమధ్యాహ్నం పూట ఎండ చుర్రుమనే వేళ కూర్చుని మా క్లాసమ్మాయి సునీలతో చదవబోయిన ఒక్కటంటే ఒక్క చాఫ్టరు. దాంతో సునీలకి తెలిసొచ్చిన నా కుదురులేని తనం ప్లస్ నా un-చదువరితనం. దాంతర్వాత డోంట్-కమ్-బైండు, మైండ్-యువరోన్-స్టడీసే అన్నట్లు ఎవరికి వారే-ఇసుక ఏటి తీరే!

ఇంతలో సిక్స్త్ సెమ్ ప్రాజెక్టు కోసమని అప్లికేషన్లు, కవరింగ్ లెటర్లూ రాసుకోండని సంధ్యా మేడం ఇచ్చిన అడ్రెస్సులు బోల్డన్ని. నాకందులో నచ్చింది, నే ఫేవరింగ్‌గా కవరింగ్ లెటర్ రాసింది మాత్రం ఒకే ఒక్క ఎడ్రెస్సుకి - మిస్టర్ ఎమ్మార్ నరసింహ స్వామి (హెడ్, టెక్నికల్ సెక్రటేరియట్), నేషనల్ ఏరోనాటికల్ లేబొరేటరీ, బెంగళూరు. అందులో నా గైడు కృష్ణన్ గారు, ALD డివిజన్‌కి డెప్యూటీ హెడ్. అప్పటికి NAL లో మా సీనియర్ సునీత తన 6త్ సెమ్ ప్రాజెక్టు పూర్తి చేసి అక్కడే గ్రాడ్యుయేట్ ట్రెయినీగా చేరింది. తనక్కూడా ఒక లెటర్ రాశాను - నాకు NAL లో ప్రాజెక్ట్ చెయ్యాలని ఉందని. తను వెంటనే రిప్లై ఇచ్చింది - నాకు ఎలాంటి హెల్ప్ కావాలన్నా చేస్తానని. హమ్మయ్య! అప్పుడే నాకిష్టమైన బెంగళూరు లోనే  ప్రాజెక్ట్ చెయ్యబోతున్నానని బోల్డంత సంబరంగా అనిపించింది.

ఇలా ఒకదానికొకటిగా జరిగిపోతూ ఉండగా అనుకోకుండా మొదలయింది నాకో బెంగ! అప్పటిదాకా నడిచిన ఆ యూనివర్సిటీ అవెన్యూ రోడ్లని, చుట్టూ పెద్దపెద్ద ఏనుగుల్లా పడుకుని వున్న కొండల్నీ, అలిపిరి దాకా సాగిన ఈవెనింగ్ వాకుల్ని ఇంకొద్ది రోజుల్లో వదిలి వెళ్ళిపోవాలి కదా అని. అలా అనిపించిందే తడవు ప్రతీ ఆదివారం బదరితో వెళ్లి చుట్టుపక్కల వున్న నాకిష్టమైన చిన్నచిన్న వూళ్ళూ, అక్కడ చిరకాలంగా వున్న దేవుళ్ళూ అందరినీ పలకరించి వచ్చేదాన్ని.

అలా వెళ్ళినవే తొండవాడ శివాలయం, శ్రీనివాసమంగాపురం కళ్యాణ వేంకటేశ్వరస్వామి గుడి, శౌర్యానికి గీసిన గిరి చంద్రగిరి (కోట). తొండవాడ శివాలయం దగ్గర తెలుగు సినిమా ఫైటింగు సీన్లు షూట్ చేసేవారనుకుంటా. వెంకటేష్ ఏక్ట్ చేసిన చంటి సినిమా ఫైటోటి  అక్కడే తీసినట్టున్నారు. శ్రీనివాసమంగాపురంలో వేంకటేశ్వరస్వామి విగ్రహం దాదాపు ఆరడుగులెత్తు. అక్కడ రోజూ కళ్యాణం చేస్తారు. చంద్రగిరి కోట ఎన్నిసార్లు చూసినా నాకు నచ్చేసేది. ఒకప్పుడు రాజులు, రాణులు తిరిగిన నేల మీద నేనూ అడుగులేశానని మురిసేదాన్ని.  చంద్రగిరిలో ఒక మంచి మెస్ ఉండేది - సిమెంటు దిమ్మెల మీద నాపరాళ్ళు వేసి వాటి మీద విస్తరాకులేసి వేడివేడి అన్నం, పుల్లపుల్లటి పప్పు, కారంకారంగా పచ్చడి, చల్లచల్లగా గడ్డపెరుగు వేసి భోజనం పెట్టేది ఒకావిడ. ఆ భోజనం కూడా చేసొచ్చాను. గోవిందరాజస్వామి గుళ్లో దద్ధోజనం, కోదండరామస్వామి గుళ్లో పులిహోర తిన్నాను. అలిపిరి సరే సరి! వెళ్తూనే వున్నాను. కపిలతీర్థం రాజశేఖర్ (RS), జయలతో కలిసి నేనూ, బదరి ఒకసారి వెళ్ళాము. అప్పుడే RS మా ఇద్దరికీ కపిలతీర్థం మెట్ల మీద ఒక ఫోటో తీశారు - పూలపూల నల్లచీరలో పళ్ళన్నీ కనిపించేలా నవ్వుతూ నేను, పక్కనే గడ్డం కింద చెయ్యి పెట్టుకుని నా నవ్వు చూసి మురుస్తూ, మెరుస్తున్న కళ్ళతో బదరి.

అన్నట్లు నా ఫిఫ్త్ సెమ్ జరుగుతున్నప్పుడు అదే టైంలో పమిడి పద్మజ MSJ (జర్నలిజం) లో జాయిన్ అయింది. తను టంగుటూరులో నా క్లాస్మేట్, ఫ్రెండ్ అయిన చంద్రశేఖర్ చెల్లెలు. తనో రోజు టీటైంలో కలిసినప్పుడు మాట్లాడుతూ "చిన్నన్నయ్య కాలికట్ నుంచి నన్ను చూడడానికి తిరుపతి వస్తున్నాడు లలితా!" అని చెప్పింది. భలే! అలా వచ్చిన చంద్రని బదరికి పరిచయం చేశాను. మేం ముగ్గురం కలిసి టౌన్లోకి వెళ్లి ద్వారకలో భోంచేసి, ఎంటీఆర్ ఆరాధన సినిమా కూడా చూశాం.

నా ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ కన్నా ముందరే బదరి ఎగ్జామ్స్ అయిపోయాయి. తన MBA పూర్తయ్యింది. ఇంక ఉద్యోగాలు వెతుక్కోవడం మొదలుపెట్టారు. ఇంకో రెండ్రోజుల్లో తన హాస్టల్ రూం ఖాళీ చేసి గుంటూరు వెళ్లి, వాళ్ళమ్మగారి దగ్గర  ఓ వారం రోజులుండి తర్వాత మెడ్రాస్ వెళ్దామని తన ప్లాను.

అప్పట్లో నేను ఎప్పుడూ ఇంక్ పెన్ తోనే రాసేదాన్ని. నా ఎగ్జామ్స్ మొదలయేముందు ఓ రోజు ఇంక్ బాటిల్ కొనుక్కోవాలని బాలాజీ కాలనీకి వెళ్లి వెనక్కి నడిచొస్తూ ఆ పక్కనే వున్న ఒక చిన్న రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళ్దామని బదరిని అడిగాను. అవిసె పూల చెట్లతో వుండే ఆ స్టేషన్ నాకు చాలా ఇష్టం. బదరి ఊరెళ్ళే లోగా ఒక్కసారి ఆ స్టేషన్లో సిమెంట్ బెంచ్ మీద కూర్చుని అక్కడ ఆగే పాసెంజర్ ట్రెయిన్ చూడాలనిపించింది. వెంటనే వెళ్లి అక్కడ కూర్చుని, ఓ పది నిముషాలు కబుర్లు చెప్పుకుని వెనక్కి బయల్దేరాం.

సాయంకాలమైనా - ఎండాకాలపుటెండ... వేడిగా వుంది. కట్టుకున్న పటోలా చీర బరువుగా గుచ్చుతోంది. చేతికున్న వాచ్ చిరాగ్గా అనిపిస్తోందని తీసి ఇంక్ బాటిల్ పట్టుకున్న చేత్తో పట్టుకున్నాను. దుమ్ము, చెమట... ఏంటో చెప్పలేనంత చిరాగ్గా వుంది. దిగులుగా వుంది. బెంగగా వుంది. తిరుపతి మీద బెంగా? చదువైపోయి చెరో దారీ అయిపోతామన్న దిగులా? ఎటూ తేలట్లేదు కానీ - ఏడుపొచ్చేస్తోంది. మాట్లాడాలని కూడా అనిపించక నిశ్శబ్దంగా నడుస్తున్నాను.  ఓ ఐదు నిముషాలు కాగానే బదరి "బాగా అలసిపోయినట్టున్నావ్. ఇక్కడే పక్కన మా సీనియర్ రూఫస్ వాళ్ళ రూం వుంది. కాసేపక్కడ ఆగుదాం." అన్చెప్పి అదే రోడ్డులో ఓ మేడ మీద రూఫస్ అద్దెకుంటున్న ఇంటికి తీసుకెళ్లారు. అక్కడ రూఫస్ వాళ్ళన్నయ్య జేసన్‌తో కలిసి ఉండేవాడు. వాళ్ళింట్లో ఓ పదినిముషాలు కూర్చుని, కొంచెం మంచినీళ్లు తాగాక కొంచెం హాయిగా అనిపించింది. రూఫస్, జేసన్‌లకి bye చెప్పేసి మా హాస్టల్‌కి వెళ్దామని బయల్దేరాం. నాకు కొంచెం ఓపిక రాగానే మళ్ళీ ఏవో కబుర్లు నడుస్తున్నాయి.

ఉన్నట్టుండి బదరి "బుజ్జాయ్! రేపొక సారి రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి వెళ్ళొద్దామా?" అనడిగారు.

"ఎందుకూ?" అంటూ నా ప్రశ్న.

"ఏం లేదూ... నీ ఎగ్జామ్స్ అయిపోయాక గుంటూరు వెళ్ళిపోతావు. నేనేమో ఉద్యోగాలు వెతుక్కుంటూ ఎటో వెళ్తాను. నాకెందుకో బెంగగా వుంది. నిన్ను మీ నాన్నగారు మీ వూరు పంపించేస్తారేమో. ఇంకెప్పటికీ నిన్ను చూడలేనేమో అనిపిస్తోంది"

"మా నాన్నకి నేనంటే చాలా ఇష్టం. అల్లా ఎప్పుడూ చేయరు. అన్నట్లు మీరు ఉద్యోగం బెంగుళూరులో మాత్రమే వెతుక్కోండి. నాకా ఊరే ఇష్టం." - నా ధోరణి నాదే!

"నీకు తెలీదు బుజ్జాయ్! మా ఫ్రెండొకడికి అలాగే జరిగింది. ఆ అమ్మాయిని అలాగే ఎక్కడికో పంపించేశారు. వాడి బాధ చూడలేకపోయాన్నేను" - నాకర్థం కావట్లేదే అని తన బాధ.

"మీ ఫ్రెండు విషయం వేరు, మన విషయం వేరు. అసలింతకీ రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి దేనికి?"

"అసలు పెళ్లి చేసుకోవాలంటే ప్రొసీజర్ ఏంటో అడిగొద్దాం. ఎందుకైనా మంచిది"

"అలా అయితే అస్సలు రాను. మన పెళ్లి మా అమ్మ-నాన్న చెయ్యాల్సిందే."

"నే చెప్పేది అర్థం చేసుకో...వాళ్ళు చేస్తే సరే! లేకపోతే - నిన్ను మీ కోనసీమ పంపించేస్తే? నువ్వెప్పటికీ నాకు కనపడకపోతే?!"

అసలే... తను ఊరెళ్ళిపోతున్నారు అని బెంగతో వున్నానేమో... నేనెంతగా చెబుతున్నా అబ్బాయి వినట్లేదని బోల్డంత కోపం, ఉక్రోషం వచ్చేసాయి. అంతే! రోడ్డు మధ్యలో ఆగి - చేతిలో వున్న ఇంక్ బాటిల్, వాచ్ - రెండూ ఆ మట్టిరోడ్డుకి పక్కనే వున్న తుప్పల్లోకి విసిరేశాను. ఒక్క నిముషం అబ్బాయికేమీ అర్థం కాలేదు. నాక్కోపం వచ్చిందని అర్థం కాగానే తను ఏమీ మాట్లాడకుండా వెళ్లి, ఓపిగ్గా ఆ తుప్పల్లో వెతికి ఇంక్ బాటిల్, వాచ్ తెచ్చి - అవి నా చేతికివ్వకుండా తనే పట్టుకుని మా హాస్టల్ దాకా వచ్చి, నన్ను దింపి వెళ్తూ "ఎంత కోపం వచ్చినా అలా అన్నీ విసిరేయకూడదు. పరీక్షలు బాగా రాయి. నే వెళ్లే ముందు వీలయితే ఒకసారొచ్చి కలుస్తాను - లేకపోతే మళ్ళీ మన పెళ్ళికే!" అని నవ్వుతూ చెప్పి వెళ్తుంటే అప్పుడు నిజంగా - నిజ్జంగా ఈ అబ్బాయినింకెప్పుడూ వదిలి ఉండలేను అనిపించింది. తనన్నట్లే ఇంక మళ్ళీ తిరుపతిలో కలవడం కుదరలేదు. మళ్ళీ ఇంకెప్పటికో! అన్నది ఊహకే అందలేదు. నా ప్రాజెక్టు అవ్వాలి, తనకి ఉద్యోగం రావాలి. ఈలోగా అమ్మా-నాన్న ఒప్పుకోవాలి. ఇంకెప్పటికి కలుస్తామో! కాకపొతే కలవమేమో అన్న బెంగ మాత్రం నాకు లేదు. ఎక్కడున్నా బదరి నా కోసం వస్తారన్న నమ్మకమే!

పరీక్షలు దగ్గరికొస్తున్నాయి. అందరూ సీరియస్‌గా చదువుకుంటున్నారు.  ఎవరి రూంలో వాళ్ళు, ఎవరి గ్రూపుతో వాళ్ళు - ఎవరికి వాళ్ళుగా వున్నారు - ఎప్పట్లాగే. అందులోనూ కొంతమంది ఏవో చిన్నచిన్న గొడవలతో ఒకరితో ఒకరు అసలు మాట్లాడుకోవట్లేదు. నాకెందుకో వెళ్ళేలోగా ఒక్కసారైనా మా క్లాస్ అమ్మాయిలు అందరూ కలిసి భోంచేస్తే బావుండుననిపించింది. అనిపించడమే తడవు ఓ రోజు రాత్రి అందరి రూములకి వెళ్లి, ప్రతి ఒక్కరికీ "మనం SPMVV వదిలి వెళ్లాక ఇంకెప్పుడు కలుస్తామో! రోజూ ఎవరికి వాళ్ళం వాళ్ళ రూం వాళ్ళతోనే కలిసి లంచ్, డిన్నర్ చేస్తున్నాము. ఈ ఒక్కసారికీ అందరం ఒకే టేబుల్ దగ్గర భోంచేద్దాం" అని చెప్పాను. బంగారు తల్లులు! "లలితా...నువ్వు చెప్పావుగా తప్పకుండా చేద్దాం" అన్నారు. అన్నట్లుగానే అందరూ డైనింగ్ హాల్‌కి ఒకే టైంకి వచ్చారు. మేమందరం గుండ్రంగా కుర్చీలు వేసుకుని మధ్యలో సాంబార్ బకెట్టు పెట్టుకుని, బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ-వింటూ, నవ్వుకుంటూ-తింటూ భలే మంచిగా ఎంజాయ్ చేశాం. అది నాకుగా నేను కావాలనుకున్న ఒక మంచి జ్ఞాపకం!

పరీక్షలు ఐపోయాయి. ఆఖరి రోజు రానే వచ్చింది.

మా క్లాసు అమ్మాయిలెవరంటే ... 

ఉమాదేవి, గంగాదేవి, వీసీ ఉష, ఇందు, సుజాత, మారుతి, అనిత, సునీల, మేరీ రూత్, ప్రగతి, మాధవీలత, కె అపర్ణ, ఉషశ్రీ, అన్నపూర్ణ, సోనియా, రేఖ, కె ఉషారాణి, అమృతవల్లి, పద్మప్రియ, జయమణి, సునీత, మల్లిక, నిగమ, నిరుపమ, డే స్కాలర్లు - యూ అపర్ణ, అరుణ... - అందరితో పాటు - నేను!

అందరూ చివరిసారిగా రైల్వే స్టేషన్లో ఒకరినొకరు హగ్ చేసుకుంటూ, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, ఒకళ్ళనొకళ్ళు ఎంత మిస్ కాబోతామో చెప్పుకుంటూ, ఉత్తరాలు రాసుకుందామని ఒట్లేసుకుంటూ - వుంటే - నేను మాత్రం ఎప్పట్లాగే - దూరం నుంచే వాళ్ళని చూస్తూ, వీళ్ళకి అసలు నేనెప్పుడైనా గురుకొస్తానా అనుకుంటూ, నా తిరుపతి జ్ఞాపకాలని పదిలంగా మోసుకుంటూ - నాలో నేనే - భలే భలే మంచి రోజులులే! మళ్ళీమళ్ళీ ఇక రావులే - అని పాడుకుంటూ... నాకు నా సబ్-జూనియర్ మాధవి నా గురించి రాసిచ్చిన కొన్ని మాటలని ఇష్టంగా చదువుకుంటూ - మిలమిల మెరిసే తిరుపతి మెట్ల దారిని చూసుకుంటూ ... మళ్లింకొక్కసారి ఇక్కడికి వస్తాను ప్రాజెక్ట్ వైవాకి అనుకుంటూ... ముందున్న రోజుల్ని మురిపెంగా తలచుకుంటూ - ఇంటికి బయల్దేరాను.

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

నే...డ్డే చదవండి-4- మేఘసందేశం

కళాత్మకత హంపి రాళ్ళ పాలు 

కవితాత్మకత కవి-పిక-త్రయపు ఆనవాలు 

నారీ నారీ నడుమ  ఏఎన్నారీ అనేది దాసరి వారి సినిమాల అచ్చు 

ఆ అచ్చులో ఇమిడినదే ఇంకోమాటు ఈ కళాత్మక మచ్చు 

 

 నే...డ్డే చదవండి...

కౌముది మాసపత్రికలో ...

ఏప్రిల్ నెల సంచికలో...

ఈ లింక్ దారి వెంబడి నడిచి అలా అలా: ఏప్రిల్ నెల సరదా సిన్మాయణం

ఒక్క మాట: సినిమా అంటే నాకొక కాలక్షేపం - గట్టిగా చెప్పాలంటే అస్సలేమీ ఆలోచించకుండా నేను enjoy చేసే dumb-time . దాని గురించి కబుర్లు రాయడం ఓ ఆటవిడుపు.  ఈ సరదా సిన్మాయణంలో రాసేవన్నీ నేను చూసొచ్చిన సినిమా కథ చెప్పమని అడిగి మరీ చెప్పించుకునే నేస్తాలకి చెప్తున్నట్లు రాస్తున్నవే తప్ప తెలివిడి కలిగిన వీక్షకులు రాసే రివ్యూలు కావు. కేవలం ఓ నా వ్యూలు మాత్రమే.

~ సినీ-మా-లక్ష్మి వ్రాలు

వికారిని...సహకారిని...

అలుపెరుగక - ఆదమరవక 
ఇంకెంత దూరమనక - ఇంకెక్కడ మజిలీ అనక
ఉన్న చోటుండక - ఉస్సురుస్సురనక
ఎప్పుడూ - ఎడతెగక -  ఎక్కడా ఆగక
ఒంటరిననుకోక - ఒలపక్షం లేక 
కదులుతూ ఉంటుంది
కాలమది - కలకాలముండునది 
అందులో ఒక అంశమట తిథి
తిథుల్లో అనాదిగా ఆది ఐనది
చైత్రశుధ్ధపాడ్యమి
చాంద్రమాన పంచాంగంలో మొట్టమొదటి పుట దానిది
ఏడాదికి తొలి పండగది.
పేరట ఉగాది.

ఎన్ని కొత్త ఉగాదులొస్తున్నా, ప్రతి ఉగాదికీ గడిచిన ఉగాది రోజుల్ని నెమరేసుకోవడం, మరుగున పడ్డ జ్ఞాపకాల్ని ఓ సారి తలచుకుని నవ్వుకోవడం, ఆ నవ్వులతో ఉగాదిని గడుపుకోవడం ఎప్పుడూ జరిగినట్లే ఈ ఉగాదికీ...

అప్పట్లో...
పెరుగుతున్న పగళ్ళు 
అప్పటివరకూ వెచ్చని పూతలా వున్న సూరీడి వెలుగు కాస్తా వేడి వాతలా అనిపిస్తూ
తరుగుతున్న రాత్రుళ్ళు 
అప్పుడప్పుడే పెరుగుతున్న కరెంటు కోతలు 
ఉక్కి ఉసురుసురనే  ప్రాణాల విసురుతో ఊగే విసనకఱ్ఱలు
ఎర్రెర్రటి లేత ఆకులతో, పచ్చని పిందే-కాయలతో గుబురుగా నవనవలాడుతున్న మామిడి చెట్లు
వాటి కొమ్మల్లో ఎక్కడో కూర్చుని కూతకి బదులుగా కూసే మా పిల్లమూకతో పంతాలు పోయి ఇంకా ఇంకా కూసే కోయిల్లు 
నిలువెల్లా పూసిన వేపచెట్లు
అప్పటివరకూ స్తబ్ధుగా వున్న లోకమేదో ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచినట్లు అంతటా ఒకే సందడి, హడావిడి - ఉగాది వస్తోందంటూ.
ముందే తెచ్చి పెట్టిన పంచాంగాలు, పిడపర్తి వారిదోటి, నేమాని వారిదింకోటి. ఉగాది దాకా తెరవకూడదని, చదవకూడదని చెప్పేవారు నాన్న.
అసలు వెనకేం జరిగిందో, ముందేం జరగబోతోందో అక్కర్లేని, అసలేం జరుగుతున్నా లెక్క చెయ్యని  చీకూ-చింతా లేని ప్రాణాలు మావి. అయినా ఆ అక్కర్లేనితనం లోనే పంచాంగంలో రాసిన కొత్త అక్షరాల్లో ఏం రాసుంటారా అనే కుతూహలం. అయినా నాన్న చెప్పారని ఉగాది రోజు కోసం ఎదురు చూసేవాళ్ళం. ఉట్టినే! అసలలా ఎదురు చూడ్డమెందుకంటే ...చెప్తా...చెప్తా... ముందు ఉగాది రోజు గురించి మొదలెట్టాక.

ఉగాది అనగానే అమ్మ కాటన్ చుడీదార్లు కొనేది. రాబోయే ఎండాకాలానికి హాయిగా వుంటాయని. ఒక ఉగాదికి అల్లాగే కుట్టించింది - నాకో ఆకుపచ్చ చారలది. నేను దానికో చిన్న పసుప్పచ్చ టెడ్డీబేర్ బ్రూచ్ కొనుక్కున్నాను ఎడం పక్క భుజం దగ్గర ఎక్కించుకోవడానికి. పప్పీదేమో పసుప్పచ్చ చారలది. పప్పి దాన్ని ఉగాది పూటకి పులివేషమనేది. మాకన్నా పొడుగ్గా వుండే కుట్టీకి కుట్టించక్కర్లేదు - రెడీమేడ్లో దొరికేసింది భలే మంచి డ్రెస్సు. 

ఇక ఉగాది రోజు వేపపూత ఒలవడం, మామిడికాయ ముక్కలు తరగడం నా ఒంతు. బెల్లం కోరడం ఒంతులేసుకునే పప్పీ, కుట్టీల ఒంతు. మిగిలేదిక కొబ్బరికాయ. దాని చుట్టూ బోల్డంత పీచు. ఓ ఇనప అట్లకాడ నా చేతిలో పెట్టి "కోనసీమలో పుట్టావు, కొబ్బరికాయ ఒలవడం రావాలి" అంది అమ్మ ఓ సారి. ఓ పది నిముషాలు ఎలాగోలా అటు వంగి, ఇటు వాలి, "నేనసలు ఇంత పీచుతో పుట్టకపోయి ఉంటే బావుండేది" అని కొబ్బరికాయే వాపోయేలా మొత్తానికి పీచు-ఒలుచుడు కార్యక్రమం పూర్తయింది ఆ సారికి. తరవాత్తర్వాత కొబ్బరికాయకి ఆట్టే దెబ్బ తగలకుండా పీచు తీయడం, చేతికి నూనె రాసుకుని పనసపండు కోసి తొనలు తీయడం లాంటి వాటిల్లో ప్రత్యేక నైపుణ్యం సాధించా - అమ్మ మెప్పు కోసం.

మేము కిందామీదా పడి ఒలిచిచ్చిన, కోరిచ్చిన వాటితో మా అమ్మ ఉగాది పచ్చడి చేసిచ్చేది. అది తినేసి - అప్పుడు మొదలెట్టేవాళ్ళం మా పంచాంగపఠనం. 

రాజులే పూజ్యమైన రోజుల్లో రాజపూజ్యం, అవమానం లెక్కలు తేల్చి చూసుకోవడం ఎలా? దానికి మా లెక్కేంటంటే...  అడిగిన వెంటనే అమ్మ పెడితే రాజపూజ్యం ఎకౌంట్లో, "ఉండో నిముషం. కాస్సేపాగి పెడతాను" అంటే అవమానం కౌంట్లో వేసేసుకునే వాళ్ళం. నాన్న ఇచ్చే పాకెట్ మనీ ఏమో మా ఆదాయం, అమ్మ మా కోసం కొనేవన్నీ మాకే వ్యయం. అలా అల్లిబిల్లి లెక్కలేసేసుకుని అవి పంచాంగంలో మా రాశిఫలితాలకి సరిపోతాయో లేదో చూసుకునేవాళ్ళం.

ప్రతీసారీ ప్రతి ఒక్క రాశికీ "విద్యార్థులకి రెండో ఛాన్సులో విజయం" అనుండేది అందులో. అది చదువుకుని ఒకళ్ళనొకళ్ళం "ఈసారి నువ్వింక పాడుకోవాలి  ఉందిగా సెప్టెంబర్ మార్చి పైనా " అంటూ, అనుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ, ఉంటూ ఉండగా - ఇంతలో నాన్నొచ్చి "అంతెక్కువ నవ్వకండి, మూతి చెవులదాకా సాగిపోతుంది, పెళ్లిళ్లు చెయ్యలేను" అంటే దానికింకా నవ్వుకుంటూ, ఉంటూ ఉండగా గంట పది కొట్టేది.

అంతే! ముగ్గురం పంచాంగాలు మధ్యాహ్నభోజనానంతరపఠనానికి దాచుకుని టీవీ ముందు చేరేవాళ్ళం. ఎందుకూ? దూర్‌దర్శన్‌లో వచ్చే ఉగాది కవి సమ్మేళనం చూడడానికి. అది చూశాక మా ఇంటి మేడ మీద చేరేవాళ్ళం. అక్కడ మా కపి-సమ్మేళనం జరిగేది.

అలా గుర్తున్నదే అప్పటిది ఓ  కవిత - ఇప్పటికీ పప్పి, నేనూ ఉగాది అంటే తలుచుకుని, తలుచుకుని మరీ నవ్వుకునే కవిత...

నీళ్లు నిండితే అది నది
నీళ్లు ఎండితే గోడల్లేని గది

నేనన్నది వినగానే ...

వహ్వా...వహ్వా  అనేది పప్పి నవ్వు కప్పిన మెచ్చుకోలైతే

ఏం చెప్పావే లల్లెమ్మా!
ఇది విని పరిగెడతారే జనమా!  - అనేది కుట్టి కప్పని మేకతోలు.

ఏ ఉగాదైనా అదే వరస. ఇప్పటికీ ఉగాది అంటే ఏదో అల్లిబిల్లి కవిత ఆల్లనిదే ఆనాడు ఉగాదిలా ఆనదు.

అందులోనూ ఈసారి ఉగాది పేరు విన్నప్పట్నుంచీ ఒకటే అనిపిస్తోంది - అసలు వికారి అనెందుకు దీన్నన్నారని. అదుగో ... అలా అలా అనుకుంటూ వికారితో నేనంటున్నట్టూ, వికారి నేనన్నది విని తిరిగి నాతో అంటున్నట్టూ... ఈ వికారి నామ నూతన సంవత్సర ఉగాదికి నే రాసుకున్న pun-చాంగం!

"ఉగాదీ!
అరవై పేర్ల బడాయీ!
ఏటేటా కొత్త పేరు నీకు, సంగతేంటది?
అందులోనూ ఈమాటు నీ పేరట వికారి
ఎబ్బే! ఏం పేరది?"
అని నేననుకున్నానో లేదో
నేనన్నది విందేమో అనిపించిన వికారి ఇలా అన్నట్లనిపించింది...
"కదిలే కాలంలో ఎప్పట్లానే ఓ పాలు నేను
నీకేదో ఇరవయి - అరవయ్యని- నువ్వేసిన లెక్క నేను
ఆ లెక్కేదో లెక్కే చెయ్యక సాగేది నేను
ఎబ్బే! అని నువ్వన్న నా పేరు నేనడిగి తెచ్చుకున్నది కాదు
అది లేదని నే నొచ్చుకున్నది కాదు
ఆ పేరు
నాకిచ్చినవారు
ఎవరో నీలాంటి నోరున్నవారు
నా పేరు బట్టి వారి తీరు మారుతుందనుకున్నవారు
మారని వారి తీరుకి నా పేరే కారణమనొచ్చనుకున్నవారు
ఇదీ నీ పేరని ఒకరన్నాక
ఆ పేరుతో మనక తప్పదు
ఆ పేరే నాదనుకోక తప్పదు
అందుకే... నేను వికారిని
చేతకాని నెపాలకి వికారిని...
చేవ కలిగిన జీవితాలకి సహకారిని..."