కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 33 - సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!
మేమున్న ఐదవ సెమిస్టర్ - SPMVV క్యాంపస్లో ఇదే ఆఖరి సెమిస్టర్.
ఈ సెమిస్టర్లో పూర్తి చెయ్యాల్సిన జాబితా ...
కరిక్యులర్ - ప్రాజెక్టులూ, MIS సెమినార్ ప్రెజెంటేషన్లూ, ఇంటర్నల్స్, ఫైనల్ ఎగ్జామ్ ప్రిపరేషన్స్
ఎక్స్ట్రా-కరిక్యులర్ - SPIC-MACAY కార్యక్రమాలు
ఎక్స్ట్రార్డినరీ-కరిక్యులర్ - సినిమాలూ, షికార్లూ, పార్టీలూ, సరదాలూ.
ఆరవ సెమిస్టర్లో చెయ్యాల్సిన ప్రాజెక్ట్ కోసం పెట్టాల్సిన దరఖాస్తులూ, వాటి మీద దస్కత్తులూ - అవి పంపించాల్సిన ఆఫీసుల చిరునామాలూ - పోగు చేసుకోవడం, పోగుల కొద్దీ కాయితాలు నింపడం, పోస్ట్ చేయడం - ఈ పో-పో-పో లతో వున్న టైమంతా ఎటు పోతోందో, ఎలా ఐపోతోందో తెలీకుండా గడిచి పోతోంది.
ఈ హడావిళ్ల మధ్య ఓ రోజు నాన్న నుంచి ఫోన్ - "లల్లీ! మన ప్రసాద్, విస్సప్ప గారి ఫణి, ఇంకొందరు మనూరి కుర్రాళ్ళు మోటార్ బైక్స్ మీద టూర్ తిరుగుతూ ఓ రెండ్రోజుల్లో తిరుపతి వస్తున్నారు. నీ ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చాను ప్రసాదుకి. అక్కడికి రాగానే నీకు ఫోన్ చేస్తాన్నాడు" అని చెప్పారు.
నాకు రెండింతలు సంతోషంగా అనిపించింది. ఒకటి ప్రసాద్ వస్తున్నందుకు, ఇంకోటి బదరికి ప్రసాద్ అంటే ఎవరో చూపించే అవకాశం వస్తున్నందుకు. అసలు సంగతేంటంటే అప్పటికి బదరి మా ఇంట్లో ఎవ్వరినీ చూసుండకపోయినా - నాకసలు అమ్మ పక్క కజిన్స్ ఎంత మందీ, నాన్న పక్క కజిన్స్ ఎంత మందీ - వాళ్లెలా మాట్లాడతారు, ఎలా నవ్వుతారు, ఎలా పాడతారు - ఇల్లాంటివన్నీ చెప్పింది చెప్పకుండా, ఇంక చెప్పడానికేం మిగలకుండా, అసలింతకు ముందు ఎప్పుడో చెప్పేసినా "అబ్బే ఇదసలు చెప్పందే!" అని దబాయించేసి చెప్పిందే చెప్పేస్తూ - అందులో ముఖ్యంగా మా అనాతవరం గురించి, మా అప్ప గురించి, మా ప్రసాద్ గురించి, తన తమాషా కబుర్ల గురించి, తను నన్ను పిలిచే లకుమారి అనే పేరు గురించి, తను అద్భుతంగా పాడే పాటల గురించి, తను ఆడే అనాతవరం క్రికెట్ మ్యాచుల గురించి ఎంతో చెప్పి వున్నానేమో - మరి ఆ ప్రసాదే సాక్షాత్తూ వచ్చేస్తుంటే బదరికి తనని పరిచయం చెయ్యాలి అని ఎంతో సంబరపడ్డాను. అదేంటో ... నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళందర్నీ బదరికి చూపిస్తే ఆ ఇష్టం రెండింతలయినట్లుండేది.
ప్రసాద్ వాళ్ళు వస్తున్నారు అని నాన్న ఫోన్ చేసిన సంగతి చెప్పగానే బదరి కూడా భలే సంతోష పడి "మనం కూడా తిరుమల వెళ్లి వాళ్లతో కాసేపు సరదాగాగడిపి వద్దాం" అన్నారు. నాకు ఆ ప్లాన్ బాగా నచ్చింది. వాళ్ళు మా హాస్టల్కి వస్తే మా విజిటర్స్ రూంలో చెప్పుకోవడానికి కబుర్లే వుండవు. చుట్టూ అందరూ వుంటారు. అదే ... మేం ప్రసాద్ వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్తే - ప్రసాద్ పాటలు కూడా వినొచ్చు కదా! అందుకే ...తిరుపతి వచ్చాక ప్రసాద్ ఫోన్ చేయగానే తనకి చెప్పాను - మరసటి రోజు వాళ్ళు దర్శనం చేసుకుని ఉంటే నేను తిరుమలకే వచ్చి కలుస్తానని.
ఆ రెండో రోజు పొద్దున్నే ఆరింటికల్లా బయల్దేరి బస్సులో నేను, బదరి తిరుమల వెళ్లాలనుకున్నాం. పొద్దున్నే తను మా ఓల్డ్ హాస్టల్ గేట్ దగ్గరకొచ్చి నన్ను తీసుకెళ్ళాలీ అన్నది ప్లాన్.
వెళ్ళేది తిరుమల, వెళ్తోంది బదరితో, వెళ్లాలనుకున్నది ప్రసాద్ కోసం. ఇంకంతే... పసుపు గళ్ళ అంచున్న నల్ల కంచిపట్టుచీర, అద్దాలు కుట్టిన నల్ల బ్లౌజు, నల్ల అద్దాల గాజుల మధ్య పసుప్పచ్చ గాజుగాజులు, జడకి మువ్వలు కుట్టిన పసుపు-నలుపు ఊలు తాడు అల్లుకుని - భలే తయారయ్యా! పొద్దునపొద్దున్నే ఘల్లుఘల్లుమంటూ హాస్టల్ గేట్ దగ్గరకొచ్చేటప్పటికి అక్కడ ఉన్నదెవరేంటి? మొట్టమొదటగా బదరిని నాకు పరిచయం చేసిన RS.
[RS గురించి ఇక్కడ చదివేసుకోవచ్చు (http://boldannikaburlu.blogspot.com/2017/12/20-base.html).]
అలా పసుపూ-నలుపూ గళ్ళుగళ్లుగా, గాజులూ-గజ్జెలూ ఘల్లు-ఘల్లుగా బయటికొచ్చిన నన్ను చూడగానే RS అన్న మొదటి మాట "ఇవాళ అచ్చు అమ్మాయిలా వున్నావు" అని. మరంతకు ముందు దాకా - ఎక్కడికెళ్లినా - నూనె రాసిన దువ్వీదువ్వని తలకో రబ్బర్ బ్యాండూ, ఇస్త్రీ ఎరగని చుంగిణీ నూలు స్కర్టూ, దాని మీదో పొడుగు చేతుల కాలర్ బ్లౌజూ వేసుకుని, చేతికో వాచీ, భుజానికో పింకు సంచీ వేసుకుని, ఓ బొమ్మనెత్తుకుని - ఈ కరణి వెఱ్ఱినై ఏకతమ తిరుగాడ - అని పాడుకుంటూ గాలిలో గాలిలా తిరిగే నేను, కుదురుగా జుట్టు దువ్వుకుని, పట్టుచీర కట్టుకుని కనిపించాను మరి!
తనే వస్తానని చెప్పిన బదరి ఏదో సబ్మిట్ చెయ్యాల్సిన వర్క్ ఉందని - తన బదులు నన్ను తీసుకురమ్మని RS ని పంపించారు. నేను RS తో వెళ్లి వాళ్ళ SBM గేట్ దగ్గర బదరిని కల్సి - అక్కణ్ణించి టౌన్-బస్ ఎక్కి బదరి, నేను తిరుమల బస్టాండుకి వెళ్లి, కొంచెం ఖాళీగా వున్న బస్సెక్కి తిరుమల వెళ్ళేటప్పటికి పదయ్యింది. తిరుమలలో ప్రసాద్ వాళ్ళు వైఖానస ఆశ్రమం ముందు ఒక హోటలుండేది (పేరు మర్చిపోయాను) - అక్కడ రూం తీసుకున్నారు. నన్ను, బదరిని చూడగానే హుషారుగా "రండి రండి" అని ఆహ్వానించారు. వాళ్ళందరూ బదరిని చూడడం అదే మొదటి సారైనా చాలా తొందరగా కలిసిపోయి ఎప్పట్నుంచో ఎరిగున్న వాళ్ళలా మాట్లాడేశారు. అందరం కలిసి పాపవినాశనం వెళ్ళొచ్చాము.
అంతా తిరిగి మధ్యాహ్నం హోటల్ రూంకి తిరిగొచ్చాక బదరి "ప్రసాద్! మీరు చాలా బాగా పాడతారని లల్లీ చెప్పింది. మీరో పాట పాడేస్తే ఆ పాట వినేసి మేమెళ్ళిపోతాం. లల్లి ఆరున్నరలోగా హాస్టల్లో ఉండాలి మరి!" అన్నారు.
"ఏం పాట కావాలోఅడగండి" అడిగాడు అడగ్గానే పాడేసే మామంచి ప్రసాద్.
"అదే! ఓ పాటుంటుంది చూడండి... బుగ్గ మీద పెళ్ళిబొట్టు ముద్దులాడ, రంగులీను నీ మెడలో బంగరపు తాళి గట్టి పొంగిపోవు శుభదినం రానున్నదిలే... మొదలేదో నాగ్గుర్తు రావట్లేదు కానీ ఆ పాట పాడండి" అదే కావాలని మరీ అడిగారు బదరి.
అది వినగానే అప్పటిదాకా ఔనా-కాదా అనుకుంటున్నదేదో "ఔను కాక మరేంటి?" అన్నట్లనిపించిందేమో... వెంటనే నవ్వీ-నవ్వని కళ్ళతో నవ్వుతూ, హుషారుగా మొదలుపెట్టి "నన్ను వదలి నీవు పోలేవులే ... అది నిజములే..." పాట పాడేశాడు ప్రసాద్. ఆ పాటలో తనకు నచ్చిన చరణం రాగానే బదరి కంట్లో మెరిసిన మెరుపులు చూసిన నా కంటి మురుపులు ఇప్పటికీ మరపురాని మైమరపులే!
సాయంత్రం నాలుగింటి దాకా ప్రసాద్ పాటలు, అనాతవరం కబుర్లు విని, ఇంకప్పుడు బయల్దేరి తిరుపతి వచ్చేశాం. నన్ను మా హాస్టల్ దగ్గర దింపేసి బదరి వెళ్లిపోయారు. నేను వెంటనే 506-బి లో సునీత దగ్గరికి వెళ్ళాను. అక్కడే నిరుపమ, సబ్-జూనియర్ మాధవి కూడా వున్నారు. నన్ను చూడగానే సునీత "లల్లీ...ఈ పట్టుచీర అచ్చు నీకోసమే నేసినట్టుంది" అని తెగ మెచ్చేసుకుంది. నాకు బోల్డంత సిగ్గేసేసింది. అలా ఆ రోజు ఎప్పటికీ గుర్తుండేలా గడిచిపోయింది.
మార్చ్ నెల 19న మా క్లాస్ అమ్మాయిలందరూ హోలీ ఆడుకుని వేడుక చేసుకున్నారు. నేనది మాత్రం మిస్ అయ్యాను.
ఇక ఏప్రిల్ భలే ఈవెంట్-ఫుల్ నెల. ఈ నెల్లోనే కిరణ్ బెంగళూరు నుంచి తిరుపతి వచ్చారు. ఈ నెల్లోనే ఘరానామొగుడు సినిమా మూడుసార్లు చూశాను. ఈ నెల్లోనే నిరుపమా, నేనూ జన్మలో పుచ్చకాయలు తినకూడదని ఒట్టేసుకున్నాం.
ఇంతకు ముందు చెప్పాను కదా - సిక్స్త్ సెమెస్టర్లో చెయ్యబోయే ప్రాజెక్ట్ వర్క్ గురించి మాట్లాడాలని చెప్పి కిరణ్ నంబర్ తెచ్చుకున్నానని! ఓ రోజు బాలాజీ కాలనీలో STD బూత్కి వెళ్లి ఫోన్ చేశాను కిరణ్కి. తను అటు ఫోన్ తియ్యగానే పెద్ద ఉపోద్ఘాతమేమీ లేకుండా "కిరణ్! మీరొకసారి తిరుపతి రాగలరా ప్లీజ్!" అనడిగాను. అసలే చాలా సౌమ్యంగా మాట్లాడే కిరణ్ ఎందుకూ-ఏమిటీ లాంటి ప్రశ్నలేమీ అడక్కుండా "అయ్యో! తప్పకుండానండి! వచ్చే శనివారం వస్తాను" అన్నారు. అన్నట్లుగా వచ్చారు కూడా! తను తిరుపతిలో దిగి హాస్టల్లో నా దగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి మధ్యాహ్నం మూడయ్యింది. అదే టైంకి బదరి కూడా వచ్చారు.
మంచి ఎర్రటి ఎండ. నల్లటి చీర నా మేన్నిండా! దాని కథేంటంటే ... నేనేదో కేరళ-కాటన్ చీర కొనుక్కుంటే... "ఆయ్! హన్నా! మధుపర్కంలా వుంది - ఇలా బాలేదు" అన్జెప్పి దానికో మంచి డిజైన్లో నల్ల ప్రింట్ వేయించేసింది అమ్మ. వెతికివెతికి ఆ చీరే కట్టుకున్నానా రోజు.
సరే! నాకో పక్క కిరణ్, ఇంకో పక్క బదరి - మేం ముగ్గురం ఎండలో నడుచుకుంటూ పద్మావతి కాలేజ్ గోడ పక్క రోడ్డులో SVU వైపు బయల్దేరాం. అలా నడుస్తున్నప్పుడు వాళ్ళిద్దరినీ ఒకరినొకర్ని పరిచయం చేశాను. తర్వాత కిరణ్ కేసి తిరిగి "కిరణ్! నాకు బదరి అంటే ఇష్టం. నాకు తన మీదున్న ఇష్టం వల్ల పప్పీకి ఇబ్బంది రాకూడదని, ఆ సంగతే మాట్లాడదామని మిమ్మల్ని ఇక్కడికి రమ్మన్నాను. దీని వల్ల పప్పీని చేసుకుందామనుకున్న మీ డెసిషన్ లో ఏమీ మార్పుండదు కదా? ప్లీజ్ ... అర్థం చేసుకుంటారు కదా?" అనగానే కిరణ్ వెంటనే "అరె! అలా ఏం లేదండి లల్లీ! అసలు మీరు ఫోన్ చేసి రమ్మనగానే ఇక్కడికొచ్చాక మీరు పెళ్ళైపోయింది అంటారనుకున్నాను" అన్నారు నవ్వుతూ. "ఇంకా నయమండి, కిరణ్! నా పెళ్లి మా అమ్మా-నాన్న చెయ్యాలి" అని నేనూ నవ్వేశాను. కిరణ్ ఇంకో అరగంట మాతో ఉండి బదరితో తన MBA గురించి, SBM గురించి మాట్లాడి, తన విప్రో జాబ్ గురించి విశేషాలు మాక్కూడా చెప్పి, సాయంత్రం బయల్దేరి మళ్ళీ బెంగళూరు వెళ్లిపోయారు. నాకా రాత్రి చాలా హ్యాప్పీగా అనిపించింది. నాకు చేతనైనంతలో నా వల్ల ఎవ్వరికీ ఇబ్బంది కలక్కుండా ఏదో గొప్పగా మేనేజ్ చేసేస్తున్న ఫీలింగ్.
అన్నట్లు ఏప్రిల్లో ఘరానామొగుడు రిలీజ్ అయ్యింది. నేను, నిరుపమ, సునీత, సబ్-మాధవి వెళ్ళొచ్చాము. చూసి రాగానే మాతో రాని మల్లికా-నిగమలని తీసుకుని మళ్ళీ వెళ్ళాము. అదయ్యాక మా రూమ్మేట్ నాగలక్ష్మి అడిగిందని తనతో ముత్యం మూడోసారి కూడా ఘరానామొగుడు సినిమా కెళ్ళొచ్చా. అంత మూడు సార్లు చూడడానికి ఆ సినిమాలో ఏం లేకపోయినా - ఆ సినిమాలో నాకేం నచ్చిందీ అంటే నా చుట్టూ వున్నవాళ్లు నాతో కల్సి సినిమా చూడడం సరదాగా ఉందీ అనడం, వాళ్ళ సరదా చూసి నేను సరదా పడడం.
ఇంకిప్పుడు మా పుచ్చకాయ కథ!
అనగనగా ఓ ఎండాకాలపు రోజు... చుట్టూ వున్న కొండల మీదున్న బండల మీద పడ్డ ఎండలు పరావర్తనం చెంది గుండుల్ని మండిస్తున్న రోజు...
నేనూ, నిరుపమ మధ్యాహ్నం క్లాసులైపోగానే అడుగులో అడుగేసుకుంటూ - తినబోయే ఊరించని మెస్సు ఫుడ్డుని తలుచుకుంటూ - ఉసూరుమంటూ - ఈదురు గాలికి ఈసురోమంటూ - నేను నా కాలికి అడ్డొచ్చిన రాయిని తంతూ ఉంటే, "సరిగ్గా నడవలేవా" అంటూ నిరుపమ నన్ను విసుక్కుంటూ - రూంకి వస్తూ వున్నాము.
ఎప్పుడూ లేనిది మా హాస్టల్ బయట ఓ ముసలావిడ కూర్చుని పుచ్చకాయలు అమ్ముతోంది. ఆవిడ ముందు లెక్కకి ఓ పది పుచ్చకాయలున్నాయి. వాటిని చూడగానే మా ఇద్దరికీ తినాలనిపించింది. చల్లచల్లటి, తియ్యతియ్యటి పుచ్చకాయ చెక్కలు చేత్తో పట్టుకుని కొరుక్కు తింటుంటే ఎంత బావుంటుందో మాకు మేమే ఊహించేసుకుని - మాకు మేమే ఊరించేసుకుని - వున్న వాటిల్లో ఓ పే...ద్ద పుచ్చకాయని కొనేసుకుని, దాన్ని ఇద్దరం చెరో చెయ్యి వేసి మోసేస్కుని -
జానే జిగర్ జానే-melon
ఢాఈ సౌ కిలో తేరా వజన్
తూ జో మేరే పైర్ పర్ గిరీ
మర్ జాఊంగీ ఈ క్షణం...
అని రాహుల్ రాయ్-అను అగర్వాల్ (ఆషికీ) వరసలో పాడేస్కుంటూ మా మూడో అంతస్తులో వున్న 603-ఏ రూంలోకి తెచ్చి పెట్టేస్కున్నాం.
ఇద్దరం గబగబా వెళ్లి ఏదో తిన్నామంటే తిన్నామన్నట్లు నోటికి అహిత - రుచి రహిత - సాంబార్సహిత - అప్పడ విహిత - పెరుగన్నం తినేసి - తినేటప్పుడే పుచ్చకాయని ఎలా కోసుకుని తినాలా అని ప్లానేసేస్కుని - చేతులూ, మూతులూ, ప్లేటులూ కడిగేస్కుని - పరిగే ...త్తుకుంటూ రూంకొచ్చేసి - తలుపు వేసేస్కుని - లైటార్పేసి - నేల మీద పేపరొహటి పరుచుకుని - ఓ చాకుతో పుచ్చకాయ కోస్కుని - ఎదురెదురుగా కూర్చుని - నెలవంకలాంటి ఒక్కో పుచ్చకాయ ముక్కనీ తీసుకుని - అందరాని చందమామ మాకెందుకూ... అందిన ఈ పుచ్చచెక్క చాలు మాకు... అని నోట్లో-నోట్లో పాడుకుంటూ మొత్తం ఓ గంటలో పుచ్చకాయలో గింజలూ, గ్రీనుపార్టూ తప్ప అంతా తినేశాం.
ఆ తలుపులేయడాలూ, లైట్లార్పడాలూ, నోట్లో-నోట్లో పాడుకోవడాలూ ఎందుకంటే ... మా రూంలోఎవరైనా ఉంటే తప్పనిసరిగా లైటు వెలుగుతూనే ఉండేది పగలైనా. మా ఇద్దరికీ ఆ రోజు ఆ పుచ్చకాయని అస్సలు ఇంకెవరితోనూ పంచుకోవాలనిపించలేదు. మేమిద్దరమే దాన్ని తినాలీ అనేసుకున్నాం. అందుకని తలుపేసేసి, లైటార్పేసి, నిశ్శబ్దంగా ఉంటే - లోపల మేం లేమనుకుంటారు కదా - అనాలోచించి - అల్లా చేశామన్నమాట!
ఇంతకీ పుచ్చకాయ అంతా తిన్నవాళ్ళం ఏమయ్యాం? పట్టరాని కడుపు నొప్పితో తిన్నగా నడవలేక నడుం దగ్గర అరవై డిగ్రీల కోణంలో ఒంగి - ఓ రెండ్రోజులు ఒంగిఒంగి నడిచాం - literally.
ఆ నొప్పి ... మహా మరపురాని నొప్పి - మళ్ళీ జన్మలో పుచ్చకాయ జోలికెళ్ళమని చెప్పి - నేనూ, నిరుపమా...
<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>
మేమున్న ఐదవ సెమిస్టర్ - SPMVV క్యాంపస్లో ఇదే ఆఖరి సెమిస్టర్.
ఈ సెమిస్టర్లో పూర్తి చెయ్యాల్సిన జాబితా ...
కరిక్యులర్ - ప్రాజెక్టులూ, MIS సెమినార్ ప్రెజెంటేషన్లూ, ఇంటర్నల్స్, ఫైనల్ ఎగ్జామ్ ప్రిపరేషన్స్
ఎక్స్ట్రా-కరిక్యులర్ - SPIC-MACAY కార్యక్రమాలు
ఎక్స్ట్రార్డినరీ-కరిక్యులర్ - సినిమాలూ, షికార్లూ, పార్టీలూ, సరదాలూ.
ఆరవ సెమిస్టర్లో చెయ్యాల్సిన ప్రాజెక్ట్ కోసం పెట్టాల్సిన దరఖాస్తులూ, వాటి మీద దస్కత్తులూ - అవి పంపించాల్సిన ఆఫీసుల చిరునామాలూ - పోగు చేసుకోవడం, పోగుల కొద్దీ కాయితాలు నింపడం, పోస్ట్ చేయడం - ఈ పో-పో-పో లతో వున్న టైమంతా ఎటు పోతోందో, ఎలా ఐపోతోందో తెలీకుండా గడిచి పోతోంది.
ఈ హడావిళ్ల మధ్య ఓ రోజు నాన్న నుంచి ఫోన్ - "లల్లీ! మన ప్రసాద్, విస్సప్ప గారి ఫణి, ఇంకొందరు మనూరి కుర్రాళ్ళు మోటార్ బైక్స్ మీద టూర్ తిరుగుతూ ఓ రెండ్రోజుల్లో తిరుపతి వస్తున్నారు. నీ ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చాను ప్రసాదుకి. అక్కడికి రాగానే నీకు ఫోన్ చేస్తాన్నాడు" అని చెప్పారు.
నాకు రెండింతలు సంతోషంగా అనిపించింది. ఒకటి ప్రసాద్ వస్తున్నందుకు, ఇంకోటి బదరికి ప్రసాద్ అంటే ఎవరో చూపించే అవకాశం వస్తున్నందుకు. అసలు సంగతేంటంటే అప్పటికి బదరి మా ఇంట్లో ఎవ్వరినీ చూసుండకపోయినా - నాకసలు అమ్మ పక్క కజిన్స్ ఎంత మందీ, నాన్న పక్క కజిన్స్ ఎంత మందీ - వాళ్లెలా మాట్లాడతారు, ఎలా నవ్వుతారు, ఎలా పాడతారు - ఇల్లాంటివన్నీ చెప్పింది చెప్పకుండా, ఇంక చెప్పడానికేం మిగలకుండా, అసలింతకు ముందు ఎప్పుడో చెప్పేసినా "అబ్బే ఇదసలు చెప్పందే!" అని దబాయించేసి చెప్పిందే చెప్పేస్తూ - అందులో ముఖ్యంగా మా అనాతవరం గురించి, మా అప్ప గురించి, మా ప్రసాద్ గురించి, తన తమాషా కబుర్ల గురించి, తను నన్ను పిలిచే లకుమారి అనే పేరు గురించి, తను అద్భుతంగా పాడే పాటల గురించి, తను ఆడే అనాతవరం క్రికెట్ మ్యాచుల గురించి ఎంతో చెప్పి వున్నానేమో - మరి ఆ ప్రసాదే సాక్షాత్తూ వచ్చేస్తుంటే బదరికి తనని పరిచయం చెయ్యాలి అని ఎంతో సంబరపడ్డాను. అదేంటో ... నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళందర్నీ బదరికి చూపిస్తే ఆ ఇష్టం రెండింతలయినట్లుండేది.
ప్రసాద్ వాళ్ళు వస్తున్నారు అని నాన్న ఫోన్ చేసిన సంగతి చెప్పగానే బదరి కూడా భలే సంతోష పడి "మనం కూడా తిరుమల వెళ్లి వాళ్లతో కాసేపు సరదాగాగడిపి వద్దాం" అన్నారు. నాకు ఆ ప్లాన్ బాగా నచ్చింది. వాళ్ళు మా హాస్టల్కి వస్తే మా విజిటర్స్ రూంలో చెప్పుకోవడానికి కబుర్లే వుండవు. చుట్టూ అందరూ వుంటారు. అదే ... మేం ప్రసాద్ వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్తే - ప్రసాద్ పాటలు కూడా వినొచ్చు కదా! అందుకే ...తిరుపతి వచ్చాక ప్రసాద్ ఫోన్ చేయగానే తనకి చెప్పాను - మరసటి రోజు వాళ్ళు దర్శనం చేసుకుని ఉంటే నేను తిరుమలకే వచ్చి కలుస్తానని.
ఆ రెండో రోజు పొద్దున్నే ఆరింటికల్లా బయల్దేరి బస్సులో నేను, బదరి తిరుమల వెళ్లాలనుకున్నాం. పొద్దున్నే తను మా ఓల్డ్ హాస్టల్ గేట్ దగ్గరకొచ్చి నన్ను తీసుకెళ్ళాలీ అన్నది ప్లాన్.
వెళ్ళేది తిరుమల, వెళ్తోంది బదరితో, వెళ్లాలనుకున్నది ప్రసాద్ కోసం. ఇంకంతే... పసుపు గళ్ళ అంచున్న నల్ల కంచిపట్టుచీర, అద్దాలు కుట్టిన నల్ల బ్లౌజు, నల్ల అద్దాల గాజుల మధ్య పసుప్పచ్చ గాజుగాజులు, జడకి మువ్వలు కుట్టిన పసుపు-నలుపు ఊలు తాడు అల్లుకుని - భలే తయారయ్యా! పొద్దునపొద్దున్నే ఘల్లుఘల్లుమంటూ హాస్టల్ గేట్ దగ్గరకొచ్చేటప్పటికి అక్కడ ఉన్నదెవరేంటి? మొట్టమొదటగా బదరిని నాకు పరిచయం చేసిన RS.
[RS గురించి ఇక్కడ చదివేసుకోవచ్చు (http://boldannikaburlu.blogspot.com/2017/12/20-base.html).]
అలా పసుపూ-నలుపూ గళ్ళుగళ్లుగా, గాజులూ-గజ్జెలూ ఘల్లు-ఘల్లుగా బయటికొచ్చిన నన్ను చూడగానే RS అన్న మొదటి మాట "ఇవాళ అచ్చు అమ్మాయిలా వున్నావు" అని. మరంతకు ముందు దాకా - ఎక్కడికెళ్లినా - నూనె రాసిన దువ్వీదువ్వని తలకో రబ్బర్ బ్యాండూ, ఇస్త్రీ ఎరగని చుంగిణీ నూలు స్కర్టూ, దాని మీదో పొడుగు చేతుల కాలర్ బ్లౌజూ వేసుకుని, చేతికో వాచీ, భుజానికో పింకు సంచీ వేసుకుని, ఓ బొమ్మనెత్తుకుని - ఈ కరణి వెఱ్ఱినై ఏకతమ తిరుగాడ - అని పాడుకుంటూ గాలిలో గాలిలా తిరిగే నేను, కుదురుగా జుట్టు దువ్వుకుని, పట్టుచీర కట్టుకుని కనిపించాను మరి!
తనే వస్తానని చెప్పిన బదరి ఏదో సబ్మిట్ చెయ్యాల్సిన వర్క్ ఉందని - తన బదులు నన్ను తీసుకురమ్మని RS ని పంపించారు. నేను RS తో వెళ్లి వాళ్ళ SBM గేట్ దగ్గర బదరిని కల్సి - అక్కణ్ణించి టౌన్-బస్ ఎక్కి బదరి, నేను తిరుమల బస్టాండుకి వెళ్లి, కొంచెం ఖాళీగా వున్న బస్సెక్కి తిరుమల వెళ్ళేటప్పటికి పదయ్యింది. తిరుమలలో ప్రసాద్ వాళ్ళు వైఖానస ఆశ్రమం ముందు ఒక హోటలుండేది (పేరు మర్చిపోయాను) - అక్కడ రూం తీసుకున్నారు. నన్ను, బదరిని చూడగానే హుషారుగా "రండి రండి" అని ఆహ్వానించారు. వాళ్ళందరూ బదరిని చూడడం అదే మొదటి సారైనా చాలా తొందరగా కలిసిపోయి ఎప్పట్నుంచో ఎరిగున్న వాళ్ళలా మాట్లాడేశారు. అందరం కలిసి పాపవినాశనం వెళ్ళొచ్చాము.
అంతా తిరిగి మధ్యాహ్నం హోటల్ రూంకి తిరిగొచ్చాక బదరి "ప్రసాద్! మీరు చాలా బాగా పాడతారని లల్లీ చెప్పింది. మీరో పాట పాడేస్తే ఆ పాట వినేసి మేమెళ్ళిపోతాం. లల్లి ఆరున్నరలోగా హాస్టల్లో ఉండాలి మరి!" అన్నారు.
"ఏం పాట కావాలోఅడగండి" అడిగాడు అడగ్గానే పాడేసే మామంచి ప్రసాద్.
"అదే! ఓ పాటుంటుంది చూడండి... బుగ్గ మీద పెళ్ళిబొట్టు ముద్దులాడ, రంగులీను నీ మెడలో బంగరపు తాళి గట్టి పొంగిపోవు శుభదినం రానున్నదిలే... మొదలేదో నాగ్గుర్తు రావట్లేదు కానీ ఆ పాట పాడండి" అదే కావాలని మరీ అడిగారు బదరి.
అది వినగానే అప్పటిదాకా ఔనా-కాదా అనుకుంటున్నదేదో "ఔను కాక మరేంటి?" అన్నట్లనిపించిందేమో... వెంటనే నవ్వీ-నవ్వని కళ్ళతో నవ్వుతూ, హుషారుగా మొదలుపెట్టి "నన్ను వదలి నీవు పోలేవులే ... అది నిజములే..." పాట పాడేశాడు ప్రసాద్. ఆ పాటలో తనకు నచ్చిన చరణం రాగానే బదరి కంట్లో మెరిసిన మెరుపులు చూసిన నా కంటి మురుపులు ఇప్పటికీ మరపురాని మైమరపులే!
సాయంత్రం నాలుగింటి దాకా ప్రసాద్ పాటలు, అనాతవరం కబుర్లు విని, ఇంకప్పుడు బయల్దేరి తిరుపతి వచ్చేశాం. నన్ను మా హాస్టల్ దగ్గర దింపేసి బదరి వెళ్లిపోయారు. నేను వెంటనే 506-బి లో సునీత దగ్గరికి వెళ్ళాను. అక్కడే నిరుపమ, సబ్-జూనియర్ మాధవి కూడా వున్నారు. నన్ను చూడగానే సునీత "లల్లీ...ఈ పట్టుచీర అచ్చు నీకోసమే నేసినట్టుంది" అని తెగ మెచ్చేసుకుంది. నాకు బోల్డంత సిగ్గేసేసింది. అలా ఆ రోజు ఎప్పటికీ గుర్తుండేలా గడిచిపోయింది.
మార్చ్ నెల 19న మా క్లాస్ అమ్మాయిలందరూ హోలీ ఆడుకుని వేడుక చేసుకున్నారు. నేనది మాత్రం మిస్ అయ్యాను.
ఇక ఏప్రిల్ భలే ఈవెంట్-ఫుల్ నెల. ఈ నెల్లోనే కిరణ్ బెంగళూరు నుంచి తిరుపతి వచ్చారు. ఈ నెల్లోనే ఘరానామొగుడు సినిమా మూడుసార్లు చూశాను. ఈ నెల్లోనే నిరుపమా, నేనూ జన్మలో పుచ్చకాయలు తినకూడదని ఒట్టేసుకున్నాం.
ఇంతకు ముందు చెప్పాను కదా - సిక్స్త్ సెమెస్టర్లో చెయ్యబోయే ప్రాజెక్ట్ వర్క్ గురించి మాట్లాడాలని చెప్పి కిరణ్ నంబర్ తెచ్చుకున్నానని! ఓ రోజు బాలాజీ కాలనీలో STD బూత్కి వెళ్లి ఫోన్ చేశాను కిరణ్కి. తను అటు ఫోన్ తియ్యగానే పెద్ద ఉపోద్ఘాతమేమీ లేకుండా "కిరణ్! మీరొకసారి తిరుపతి రాగలరా ప్లీజ్!" అనడిగాను. అసలే చాలా సౌమ్యంగా మాట్లాడే కిరణ్ ఎందుకూ-ఏమిటీ లాంటి ప్రశ్నలేమీ అడక్కుండా "అయ్యో! తప్పకుండానండి! వచ్చే శనివారం వస్తాను" అన్నారు. అన్నట్లుగా వచ్చారు కూడా! తను తిరుపతిలో దిగి హాస్టల్లో నా దగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి మధ్యాహ్నం మూడయ్యింది. అదే టైంకి బదరి కూడా వచ్చారు.
మంచి ఎర్రటి ఎండ. నల్లటి చీర నా మేన్నిండా! దాని కథేంటంటే ... నేనేదో కేరళ-కాటన్ చీర కొనుక్కుంటే... "ఆయ్! హన్నా! మధుపర్కంలా వుంది - ఇలా బాలేదు" అన్జెప్పి దానికో మంచి డిజైన్లో నల్ల ప్రింట్ వేయించేసింది అమ్మ. వెతికివెతికి ఆ చీరే కట్టుకున్నానా రోజు.
సరే! నాకో పక్క కిరణ్, ఇంకో పక్క బదరి - మేం ముగ్గురం ఎండలో నడుచుకుంటూ పద్మావతి కాలేజ్ గోడ పక్క రోడ్డులో SVU వైపు బయల్దేరాం. అలా నడుస్తున్నప్పుడు వాళ్ళిద్దరినీ ఒకరినొకర్ని పరిచయం చేశాను. తర్వాత కిరణ్ కేసి తిరిగి "కిరణ్! నాకు బదరి అంటే ఇష్టం. నాకు తన మీదున్న ఇష్టం వల్ల పప్పీకి ఇబ్బంది రాకూడదని, ఆ సంగతే మాట్లాడదామని మిమ్మల్ని ఇక్కడికి రమ్మన్నాను. దీని వల్ల పప్పీని చేసుకుందామనుకున్న మీ డెసిషన్ లో ఏమీ మార్పుండదు కదా? ప్లీజ్ ... అర్థం చేసుకుంటారు కదా?" అనగానే కిరణ్ వెంటనే "అరె! అలా ఏం లేదండి లల్లీ! అసలు మీరు ఫోన్ చేసి రమ్మనగానే ఇక్కడికొచ్చాక మీరు పెళ్ళైపోయింది అంటారనుకున్నాను" అన్నారు నవ్వుతూ. "ఇంకా నయమండి, కిరణ్! నా పెళ్లి మా అమ్మా-నాన్న చెయ్యాలి" అని నేనూ నవ్వేశాను. కిరణ్ ఇంకో అరగంట మాతో ఉండి బదరితో తన MBA గురించి, SBM గురించి మాట్లాడి, తన విప్రో జాబ్ గురించి విశేషాలు మాక్కూడా చెప్పి, సాయంత్రం బయల్దేరి మళ్ళీ బెంగళూరు వెళ్లిపోయారు. నాకా రాత్రి చాలా హ్యాప్పీగా అనిపించింది. నాకు చేతనైనంతలో నా వల్ల ఎవ్వరికీ ఇబ్బంది కలక్కుండా ఏదో గొప్పగా మేనేజ్ చేసేస్తున్న ఫీలింగ్.
అన్నట్లు ఏప్రిల్లో ఘరానామొగుడు రిలీజ్ అయ్యింది. నేను, నిరుపమ, సునీత, సబ్-మాధవి వెళ్ళొచ్చాము. చూసి రాగానే మాతో రాని మల్లికా-నిగమలని తీసుకుని మళ్ళీ వెళ్ళాము. అదయ్యాక మా రూమ్మేట్ నాగలక్ష్మి అడిగిందని తనతో ముత్యం మూడోసారి కూడా ఘరానామొగుడు సినిమా కెళ్ళొచ్చా. అంత మూడు సార్లు చూడడానికి ఆ సినిమాలో ఏం లేకపోయినా - ఆ సినిమాలో నాకేం నచ్చిందీ అంటే నా చుట్టూ వున్నవాళ్లు నాతో కల్సి సినిమా చూడడం సరదాగా ఉందీ అనడం, వాళ్ళ సరదా చూసి నేను సరదా పడడం.
ఇంకిప్పుడు మా పుచ్చకాయ కథ!
అనగనగా ఓ ఎండాకాలపు రోజు... చుట్టూ వున్న కొండల మీదున్న బండల మీద పడ్డ ఎండలు పరావర్తనం చెంది గుండుల్ని మండిస్తున్న రోజు...
నేనూ, నిరుపమ మధ్యాహ్నం క్లాసులైపోగానే అడుగులో అడుగేసుకుంటూ - తినబోయే ఊరించని మెస్సు ఫుడ్డుని తలుచుకుంటూ - ఉసూరుమంటూ - ఈదురు గాలికి ఈసురోమంటూ - నేను నా కాలికి అడ్డొచ్చిన రాయిని తంతూ ఉంటే, "సరిగ్గా నడవలేవా" అంటూ నిరుపమ నన్ను విసుక్కుంటూ - రూంకి వస్తూ వున్నాము.
ఎప్పుడూ లేనిది మా హాస్టల్ బయట ఓ ముసలావిడ కూర్చుని పుచ్చకాయలు అమ్ముతోంది. ఆవిడ ముందు లెక్కకి ఓ పది పుచ్చకాయలున్నాయి. వాటిని చూడగానే మా ఇద్దరికీ తినాలనిపించింది. చల్లచల్లటి, తియ్యతియ్యటి పుచ్చకాయ చెక్కలు చేత్తో పట్టుకుని కొరుక్కు తింటుంటే ఎంత బావుంటుందో మాకు మేమే ఊహించేసుకుని - మాకు మేమే ఊరించేసుకుని - వున్న వాటిల్లో ఓ పే...ద్ద పుచ్చకాయని కొనేసుకుని, దాన్ని ఇద్దరం చెరో చెయ్యి వేసి మోసేస్కుని -
జానే జిగర్ జానే-melon
ఢాఈ సౌ కిలో తేరా వజన్
తూ జో మేరే పైర్ పర్ గిరీ
మర్ జాఊంగీ ఈ క్షణం...
అని రాహుల్ రాయ్-అను అగర్వాల్ (ఆషికీ) వరసలో పాడేస్కుంటూ మా మూడో అంతస్తులో వున్న 603-ఏ రూంలోకి తెచ్చి పెట్టేస్కున్నాం.
ఇద్దరం గబగబా వెళ్లి ఏదో తిన్నామంటే తిన్నామన్నట్లు నోటికి అహిత - రుచి రహిత - సాంబార్సహిత - అప్పడ విహిత - పెరుగన్నం తినేసి - తినేటప్పుడే పుచ్చకాయని ఎలా కోసుకుని తినాలా అని ప్లానేసేస్కుని - చేతులూ, మూతులూ, ప్లేటులూ కడిగేస్కుని - పరిగే ...త్తుకుంటూ రూంకొచ్చేసి - తలుపు వేసేస్కుని - లైటార్పేసి - నేల మీద పేపరొహటి పరుచుకుని - ఓ చాకుతో పుచ్చకాయ కోస్కుని - ఎదురెదురుగా కూర్చుని - నెలవంకలాంటి ఒక్కో పుచ్చకాయ ముక్కనీ తీసుకుని - అందరాని చందమామ మాకెందుకూ... అందిన ఈ పుచ్చచెక్క చాలు మాకు... అని నోట్లో-నోట్లో పాడుకుంటూ మొత్తం ఓ గంటలో పుచ్చకాయలో గింజలూ, గ్రీనుపార్టూ తప్ప అంతా తినేశాం.
ఆ తలుపులేయడాలూ, లైట్లార్పడాలూ, నోట్లో-నోట్లో పాడుకోవడాలూ ఎందుకంటే ... మా రూంలోఎవరైనా ఉంటే తప్పనిసరిగా లైటు వెలుగుతూనే ఉండేది పగలైనా. మా ఇద్దరికీ ఆ రోజు ఆ పుచ్చకాయని అస్సలు ఇంకెవరితోనూ పంచుకోవాలనిపించలేదు. మేమిద్దరమే దాన్ని తినాలీ అనేసుకున్నాం. అందుకని తలుపేసేసి, లైటార్పేసి, నిశ్శబ్దంగా ఉంటే - లోపల మేం లేమనుకుంటారు కదా - అనాలోచించి - అల్లా చేశామన్నమాట!
ఇంతకీ పుచ్చకాయ అంతా తిన్నవాళ్ళం ఏమయ్యాం? పట్టరాని కడుపు నొప్పితో తిన్నగా నడవలేక నడుం దగ్గర అరవై డిగ్రీల కోణంలో ఒంగి - ఓ రెండ్రోజులు ఒంగిఒంగి నడిచాం - literally.
ఆ నొప్పి ... మహా మరపురాని నొప్పి - మళ్ళీ జన్మలో పుచ్చకాయ జోలికెళ్ళమని చెప్పి - నేనూ, నిరుపమా...
చేతిలో చెయ్యేసి చెప్పుకున్నాం...
పుచ్చకాయ ముక్కలు కొనుక్కోమనీ...
కొన్నా తినమనీ...
<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>
చేతిలో చెయ్యేసి చెప్పు బావా
రిప్లయితొలగించండిచేసుకున్న బాసలు చెరిగిపోవనీ
మరచిపోననీ
మీ పాటల వ్యాఖ్యలు నాకెంత ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చాయో చెప్పలేను! చాలా చాలా థాంక్సండి, దీపా!
తొలగించండి