అలివేణీ ...అరువు దెబ్బలాటా ...

వరద గోదావరి

అనగనగా... 
ఓ అమ్మాయి - ఓ అబ్బాయి 
అమ్మాయి ముక్కున ముత్యాల బులాకీ 
అబ్బాయి మక్కువ చలాకీ 

చేతిలో చేయి
ఎండే - కానీ అనిపిస్తోంది - ఔనేమో అని - వెన్నెల రేయి
కులాసాగా విలాసంగా - నడక సాగుతోంది - హాయి హాయి 

అమ్మాయి నోటి మాట - నిముషమైనా నిశ్శబ్దం అంటే తెలియని నిరంతర గోదారి
అబ్బాయి ఇచ్చే బదులు - చిరునవ్వు - వెలిగించే పూదారి

అమ్మాయి - ఆగింది - ఏం గుర్తొచ్చిందో ఏమో !
"ఏంటీ ! ఎంత సేపూ నేనేనా మాట్లాడడం?
మీరేం అనరేం?" అంటూ .

విచ్చిన పెదవుల పటికబెల్లపు పలుకు - అబ్బాయిది
"నువ్వు మాట్లాడుతున్నావుగా - వింటున్నా " అని.

"అదేం కుదరదు - మీరూ మాట్లాడండి", అమ్మాయి ఆజ్ఞ
తన నోటిపై వేలు పెట్టి - తల అడ్డంగా తిప్పుతూ "నువ్వు కానీయ్ ", అన్నట్లు అబ్బాయి సంజ్ఞ

"అంటే నేను వాగేదాన్ని - మీరు మహా మౌని - అంతేగా !", ఉక్రోషంతో మాట మీరేసింది
 
అబ్బాయి కన్నుల కలవరం
"ఇప్పుడేడ్చేస్తుందా, ఏంటి?! - ఇప్పుడేమి చేయడం? ", అని
 
అప్పటికే అమ్మాయి కర-బంధం వీడింది
కన్నులు కెంపులవ - ఎర్రటి వరద గోదావరై - వడివడి గా - విదిలించుకు - సాగింది

"అమ్మో! ఇంకేమైనా వుందీ - అలా వెళ్ళనిచ్చేస్తే ?
పరుగు నిలిపేనా ? 
పరువు నిలిచేనా - నాబుజ్జాయికి - ఆ కంటి నీరు ఎవరి కంటైనా పడితే ..."
అనుకున్నాడేమో - మరేమో!

అబ్బాయి పెదవుల - పలవరింపైంది - అమ్మాయిని ముద్దుగా పిలిచిన -
"బుజ్జాయ్! బుజ్జాయ్ ! ఆగు - ఇదిగో మాట్లాడుతున్నాగా " అన్న పిలుపూ -
వెనువెంటనే పలికిన పలుకూ - "ఆగు మరి - మొన్న నిన్ను చూసాను - నిన్న కన్ను వేశాను - నేడు దారి కాశాను - రేపు చూసుకో ! మరి" - అంటూ -
తనకిష్టమైన ఓ పాటను మాటలుగా మాయ చేసేశాడు. 

ఆ పాట-మాట మంత్రమయింది - ఆ అమ్మాయి పరుగుకి పగ్గమయింది
అమ్మాయి బుగ్గల కెంపు మొగ్గ వేసింది - అబ్బాయి మనసు దిగ్గున ఎగసింది


కుదురు గోదావరి 


కాలం అక్కడే ఆగుతుందా? ఉహూ...
కొంచెం ముందుకు సాగింది - కళ్యాణ ఘడియయింది
అల్లరి పరుగులు పెట్టిన కన్నె గోదావరి - వధువయింది
ఆనక - ప్రేమ ఆనకట్టల - నిలకడగా నడిచింది
ఇల్లాలయ్యిందో - లేదో - ఇట్టే ఆరిందా అయ్యింది
ఇంట రోజూ పాటల వీణ - నవ్వుల వాన

మరి ఆకలుండదు - దాహముండదు నిన్ను చూస్తుంటే - అన్న కవెవరో గానీ -
ఈ అబ్బాయిని చూడలేదు అనుకుంది అమ్మాయి -
మురిపెంగా నవ్వుకుంది
ఆకలి వేళల అమ్మే అయింది -
అబ్బాయి కడుపే కాదు మనసు కూడా నిండింది.

అన్ని రోజులూ నెమ్మది అయితే మజా ఏముంది ?
ఓ రోజు...
అబ్బాయి కిష్టమని - టమాటా పప్పు చేసింది -
బంగాళా దుంపలు - ఎర్రగా వేయించింది

ఆరోజు వండినవన్నీ-
పెళ్ళినాడు అత్తవారు అల్లుడికి ముచ్చటనొసగిన -
తెలతెల్లని వెండి విస్తరాకులో -
కొసరి కొసరి వడ్డించింది.

అలసి వచ్చిన - ఆవురావురంటున్న అబ్బాయి - మొదటి ముద్ద తిని -
రోజూలాగ - "నాకో ముద్దా- నీకో ముద్దా" అంటూ అమ్మని మరిచేలా - అమ్మాయి నోటికందించే వాడల్లా - ఎందుకో ఆగాడు.
ఈరోజు నాకు బాగా ఆకలి వేస్తోందని గబగబా తానే మొత్తం తినేసాడు. 

అమ్మాయి సర్దుకుంది - "పోన్లే - ఈ ఒక్క రోజుకే ఇలా", - అని.
అబ్బాయి కిష్టమయిన తియ్య తాయిలం మట్టు గిన్నెలో తనకిచ్చి -
తానూ కంచంలో కలుపుకున్న - పప్పు అన్నం -
ఆ కబురూ-ఈ కబురూ చెప్తూ హడావిడి పడుతున్న నోట బెట్టింది.

అబ్బాయికి - అప్పుడే ఉప్పందిందో ఏమో -
రానున్న ముప్పు గురించి -
తలొంచుకు తినేస్తున్నాడు - దీక్షగా
చేతిలోని స్వీటును.

"ఇదెలా తినగలిగారు మీరు ? ఇంత చప్పగా వుంది పప్పు ?" అడిగింది అమ్మాయి
"చప్పగానే కదా - ఉప్పెక్కువైతే కష్టం గానీ ..." , ఆగాడు అబ్బాయి - తీపి ఇంకో చెంచాడు గుటకేస్తూ

"ఇవాళ వంట నా మొహం లా వుంది "
కారమెళ్ళిందా కళ్ళ లోకి అన్నట్లు నీరూరింది - నోరెలాగూ వూరలేదుగా -అందుకని. 
 
"ఊ ...ఊ " - అన్నాడు - ఒప్పుకోలుగా - అలా సరేనంటే - నీ మొహం ఎంత బావుంటుందో అని ఎప్పుడూ చెప్పే మాట గుర్తు తెచ్చుకుని - వంట అంత బావుందనీ తనంటున్నాడని - మురుస్తుందని. 

కానీ అమ్మాయికి వేరేలా అ(పా)ర్థ మయ్యింది.
"అంటే నా మొహం ఈ ఉప్పు-లేని-పప్పు లా చప్పగా ఏ కళా-కాంతీ లేకుండా వుంటుందనేగా!!" - ముక్కు పీల్చేసింది

చటుక్కున లేచాడు అబ్బాయి -
ముందుకి వంగి అమ్మాయి రెండు కళ్ళ కిందా అరచేతులు పట్టాడు. 
 
"ఏంటిది ?", అంది అమ్మాయి
"నీ బుగ్గల మీద ముత్యాలయ్యే నీ కంటి-నీలాలు నా చేత నిజం నీలాలు అవుతాయేమో అని - ఎంతైనా మంచి వాడిని కదా " అన్నాడు. 

"ముత్యాలేంటి? నీలాలేంటి? నేనింత ఏడుస్తుంటే మీ వెక్కిరింత ఏంటి ?- హా !!", అలిగింది అమ్మాయి. 

"అదే నేను నల్ల  అబ్బాయిని కదా - "నల్ల" అంటే మా చొక్కలింగం గారి భాషలో "మంచి" కదా!?" - చిలిపివాడు  అబ్బాయి -  ఒక కన్ను మూసి తెరుస్తూ
 
వెంటనే వంటింట్లో కిలకిలమంటూ మెరుపు మెరిసింది
"హమ్మయ్య ! నవ్విందిరా ఈ పూటకి - నా బుజ్జి రాక్షసి", అనుకున్నాడు - అబ్బాయి. 
 

నిండు గోదావరి

ఇంకొన్నాళ్ళకి అమ్మాయి అమ్మ అయ్యింది - అబ్బాయి నాన్న అయ్యాడు

అమ్మయ్యే అమ్మాయికి - నాన్నయ్యే అబ్బాయి
ముత్యమయితే కళ్ళల్లో చేరి అస్తమానూ మరిన్ని ముత్యాలుగా కురుస్తోందని 
నీ కళ్ళల్లో నక్షత్రాలు మాత్రమే మెరవాలంటూ 
కంటి-నీటి-ముత్యాన్ని ముక్కు బులాకీలో పట్టేసి నక్షత్రం చేసేశాడు 

పుట్టిన బుజ్జి-జింక ఆ నక్షత్రం బులాకీతో ఆడేవాడు
మళ్లింకొన్నాళ్ల కి మళ్లింకొక్కసారి అమ్మా-నాన్నా అయ్యారు
మళ్ళీ పుట్టిన బుజ్జి-జింక కూడా ఆ నక్షత్రం బులాకీతోనే ఆడేవాడు 

బుజ్జి-జింకలు పెద్దయ్యారు
ఆ క్లాస్ కి - ఈ క్లాస్ కి, ఆ ఆటకి - ఈ పాటకి అమ్మా నాన్నలని తిప్పుతున్నారు - తిరుగుతున్నారు. 

ఆట-పాటల ఆ రోజుల్లో 
ఓ రోజు 
శీతవేళ వెళ్లి చిగురువేళ వచ్చిన రోజు

అమ్మముస్తాబయ్యింది - 
గులాబీ రంగు చీర - 
చెవులకి కెంపులు
ముక్కున వేళ్ళాడే నక్షత్ర కాంతితో - 
ఎండలో తళతళలాడుతూ - 
నింపాదిగా ఆ గట్టూ, ఈ గట్టూ ఒరుసుకుంటూ - కదిలే వయ్యారి గోదారిలా - నడుచుకుంటూ వచ్చి కారు ఎక్కింది - "షి"కారుకి.

ఎక్కుతూనే అద్దంలో - మొహం చూసుకుంది
చూసుకుంటూనే - అందీ
"హబ్బ ! ఎన్నాళ్ళయింది - నన్ను నేను ఇలా చూసుకుని - కదా !
ఆ కోట్లు, పేంట్లు , షర్టులు - పిచ్చిదానిలా వుండేదాన్ని - ఇవాళ ఎంత బావున్నానో "

పక్క సీటు లోంచి ఉలుకూ పలుకూ లేదు - నాన్న చేతులు కార్ స్టీరింగు మీద - చూపు తీక్షణంగా రోడ్డు మీద

మళ్ళీ అమ్మ...  "కదా - ఇవాళ బావున్నాను కదా! "

అమ్మా ! ఆశ ! నాన్న ఈసారి చిక్కదలుచుకోలేదు - చిక్కుల్లో పడదల్చుకోలేదు

"అమ్మో! నువ్వా మాటనేస్తే - నీ మాటల్లో పడిపోయి నేనవుననేస్తే -  
నేను ఇవాళ బావున్నాను అంటే ఒప్పుకున్నారంటే నిన్నటిదాకా బాలేననే కదా  అని మళ్ళీ దెబ్బలాడేద్దామనే?!! - హన్నా - నేనింక మాట్లాడను" -
అని పెదవులు బిగించి పైకనేసినా ... 

నాన్న మనసులో అనుకుంటున్నాననుకున్న ఇంకొక మాట - 
కానీ అమ్మాయి అప్పట్నుంచీ అమ్మతో  సావాసం కదా - 
ఆపుకోలేక వాక్-గోదావరిలా బయటికే ఉబికింది "మాయా శశిరేఖను కట్టబెట్టారు నాకు" అని.

అమ్మ అది విందో లేదో - ఫక్కున నవ్వి - 
దారిపక్కన వున్న పూలు - ఉలికిపడేలా - 
నాన్న మనసులో మల్లెలు పూయించింది

నాన్న నోట తనకెంతో ఇష్టమయిన
అలివేణీ - ఆణిముత్యమా

అన్న తేనెలూరే  వేటూరి పాట

అలివేణీ - అరువు దెబ్బలాటా

అని పేరడీ కవితలూరింది


కొసమెరుపో - కొనసాగింపో ... 

అప్పుడెప్పుడో ... 
ఓ రోజు ...
అన్న స్కూల్ నుంచి వచ్చాడు 
గలగలా అమ్మతో "ఇవాళ ఏమయిందో తెలుసా, అమ్మా ..."
అని బడి సంగతులు చెప్తున్నాడు 
తమ్ముడు పక్కనే వుండి చెప్పే-అన్నను చూస్తున్నాడు
నవ్వుతూ వినే-అమ్మను చూస్తున్నాడు 
కబుర్ల సందడిలో తనని మరిచారని బుంగమూతి పెట్టి 
చిన్నగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు 

అమ్మా, అన్నా ముందు పట్టించుకోలేదు 
నెమ్మదిగా పెరిగే శ్రుతితో పాటు 
తప తప లాడే చిన్ని అడుగుల తాళం తోడయ్యి 
తమ్ముడి అల్లరి నాట్యం మొదలయేటప్పటికి 
పరుగు-పరుగున తమ్ముడి దగ్గరికి వచ్చారు 
"ఏమయింది - ఏమయింది - బుజ్జి తమ్ముడికీ ?!" అంటూ 

తమ్ముడు రాగమాపడు - తాళం తప్పడు 
ఏమిటేమిటంటే బదులు చెప్పడు 

అమ్మ, అన్న - ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు 
కనులతోనే మాటాడుకున్నారు 
అమ్మ చేసిన సైగతో మాట మారుద్దామని 
అన్న అమ్మతో -
"అమ్మా! ఆ గోడ మీద ఫోటోలో తమ్ముడు చూడు 
ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడో 
అసలేడవకుండా", అన్నాడు 

తమ్ముడు ఒక్క నిముషం ఆగాడు 
ఫోటో కేసి చూసాడు 
అమ్మ అన్నకిచ్చిన బదులు - "అవును నాన్నా! చిన్నప్పుడు అసలేడ్చేవాడే  కాదు - ఎంచక్కా!",  విన్నాడు 

మళ్ళీ గట్టిగా - ఇంకా గట్టిగా - ఇంతక ముందు కన్నా -  గా....ట్టిగా ఏడుస్తూ 
"నేను బేబీ అప్పుడు ఏడవలేదు - గుడ్ బాయ్ లాగా 
ఇప్పుడు నేను బేబీ కాలేను - అందుకే ఏడుస్తాను....ఊ ... ఊ ...ఊ ..."
- అని ఏడుస్తూనే వున్నాడు 

దెబ్బకి - అమ్మ, అన్న - గబగబా - పారిపోయారు - తమ్ముడికి భయపడి 
నాన్నకి చెప్పారు. 

నాన్న వచ్చారు - 
"అమ్మ నోట్లోంచి వూడిపడ్డావురా - 
అరువు-దెబ్బలాట రాయుడా" అంటూ - ఎత్తి గిరగిరా తిప్పి
తమ్ముడికి - అచ్చు అమ్మకి లాగే - కబుర్ల మంత్రం వేశారు 
బుజ్జి బుగ్గల నవ్వుల దీపాలు వెలిగించారు.