అదిగో చూడుము...బాల్విను జింకా! ఆమ్ అయ్యే మా వనమింకా ...

ఉత్తరమెరికాలో వసంతాగమనం.
దాంతో పాటు నాకూ బెంగాగమనం.


చైత్ర వైశాఖ మాసములు - వసంత ఋతువు - చెట్లు చిగిర్చి పూలు పూయును అని చిన్నప్పుడు ఎక్కాల పుస్తకంలో చదువుకున్న ఆరు ఋతువుల్లో నాకెంతో ఇష్టమైన పూలకారే ఈ వసంతం. మరి ఇష్టమైన కాలంలో బెంగేంటి కదా?

మరదే - ఈ పూటకి, ఈ పోస్టుకి చెప్పుకోబోయే కబురూ, కథా-కమామీషూ... ముందు మొన్నటితో మొదలెట్టి, అక్కణ్ణుంచి నా చిన్నప్పటికెళ్లి, మళ్ళీ వెనక్కొచ్చి నిరుటి పూల కబుర్లతో ముగిద్దామని అనుకుంటున్నా. ఈ శాఖాచంక్రమణాలూ, చక్రభ్రమణాల మధ్య ఆట్టే కుదుపు లేకుండా నెగ్గుకొస్తే ఈ పూటకది మాబాగే!

 మొన్న మార్చ్ 21న Spring Equinox.

కిటికీలోంచి చూస్తే మండుతుందేమో అనిపించేంత మాయ ఎండ. తీరా తలుపు తీసి కాలు బయటపెడితే చలి ములికితో కూడి పొడుస్తుంది తప్పితే ఒంటికి వెచ్చని మలాము హాయినిచ్చే తీరు లోనే ఉండదు. అప్పటివరకూ మబ్బుల చాటునో, మంచుల మాటునో ఉండి చురుకంతగా పుట్టించని సూర్యుడు ఉన్నట్టుండి తన కిరణాలకి సాన పెట్టుకునిరోజూ పొద్దున్నే పలకరిస్తున్నాడు -రోజంతా వెలుగులు చిలకరిస్తున్నాడు.

సూర్యుడిలా తయారై వస్తాడనే ఓ రెండు వారాల క్రితమే పదో తారీఖున - Daylight Savings time మొదలైతే - ఆట్టే నొచ్చుకోకుండా - పొద్దున్న ఓ గంట ముందుగా లేవాల్సి వస్తే  మాత్రమేంటి, సాయంత్రపు పని ఓ గంట ముందుగానే ఆపెయ్యొచ్చుగా - ఏ గంట అటూ-ఇటూ అయినా రోజుకున్నవి ఇరవై నాలుగేగా, అవి తరిగేదీ, పెరిగేదీ లేదుగా - అని నచ్చచెప్పేసుకుని -

When there is Spring in the air
It's so hard not to Spring forward
With a Spring in one's step
So here I'm...
"Spring"ing forward - with a "Spring"in my step...

- అని ఏవేవో రాతలు రాసేస్కుని, ఇంకా వచ్చీరాని స్ప్రింగుని తల్చుకుని, నా పాదాల్లో లేని స్ప్రింగులని తగిలించేస్కుని, పూలకారుకి ఆహ్వానం పలికేద్దామని తయారయి వుందామనుకున్నా.

Spring, వసంతం...ఆమని... బసంత్ ... బహార్... - భాషేదైనా పూలకారుకున్న పేర్లన్నీ ఎంతందంగా వుంటాయో! వసంతంలో కొమ్మల పూచే పువ్వులు, ఆ పువ్వుల జూచి సంబరంతో కొమ్మలు నవ్వే నవ్వులు ఇంకా అందంగా ఉంటాయి.

అందుకేనేమో పాతాళభైరవి సినిమాలో రాకుమారి చెలికత్తెలతో కలిసి వాళ్ళ కోటలో వున్న ఉద్యానవనంలో కొమ్మలనీ, రెమ్మలనీ, పువ్వులనీ చూస్తూ, మురుస్తూ, ఆడుతూ-పాడుతూ ఓ పాట పాడేసుకుంది...


తీయని ఊహలు హాయిని గొలిపే
వసంత గానమే హాయీ
వసంత నాట్యమే హాయ్ హాయ్
చివురుల దాగి తీవెల నూగి
పూవులు ఘుమఘుమ నవ్వగా 
వని ఎంతో పరిమళించెనే
మనసెంతో పరవశించెనే -----అంటూ...

ఆ పాట నెమరేసుకుంటూ చుట్టూ చూద్దునా... వద్దన్నా వచ్చేసి ఆకుల్ని రాల్చేసిన శిశిరంపు గాలికి అలసి, ఆ పై కురిసిన మంచు వానల తడిసి, వాలి, సోలి, సొక్కి మోడులై తలలొంచిన మొక్కల వాడిన కొమ్మలు మెల్లమెల్లగా తలలెత్తి తొందరలో తొడుక్కోబోయే పచ్చరంగు పరికిణీల మీద పుప్పొడులద్దిన పూల చోళీల సింగారాన్ని ఊహించుకుని మురుస్తున్నట్లు కనబడ్డాయి.

ఏ గాలి రెక్కల మీద తేలో, ఏ పక్షి ముక్కు అంచున వాలో, వున్నచోట నుంచి ఎగిరి తాము మునుముందు పూయించబోయే పూతావుల సిరులు తమకే చెందాలని రాసున్న భూ-తావుల పడి, మంచు కప్పిన పొరల మీద నులివెచ్చటి ఎండ తగలగానే బిలబిలమంటూ పైకొచ్చిన చిన్నిచిన్ని మొలకలు కొన్ని అగపడ్డాయి.

వీటన్నిటి మధ్యా - అప్పటిదాకా - శిశిరానికి అదరక, శీతవేళకి బెదరక, పచ్చదనపు అద్దకాన్ని వెలిసిపోనివ్వక, చుట్టూ వున్న మోడుల మధ్య ఠీవిగా నిలచిన సతతహరితాలు - Pines, Spruce - లాంటి చెట్లన్నీ తగిలీ తగలని ఎండ పొడకి సందడి చేస్తున్న చెట్లనీ, మొక్కలనీ, మొలకలనీ చూస్తూ, వాటికున్న సంబరం తాము పొందలేమనుకుని నిట్టూరుస్తూ  - "ఎప్పుడూ ఒకే తీరుగా వుండే మాబోంట్లకు ఉగాదీ, ఉషస్సూ వుండవనేనేమో ఆ తెలుగు భావకవి నా కుగాదులు లేవు, నా కుషస్సులు లేవు అంటూ మేము పాడుకోవడానికో పాట రాశాడు" అనుకుని ఉసూరుమంటున్నట్లున్నాయి.


పుట్టిన భూమిలో చైత్రానికి, ఉగాదికి, వసంతారంభానికి ఇంకో వారం రోజుల పైగా వార వున్నా నేనున్న చోట official గా ఆమని వచ్చేసింది. ముందుముందు చూపు సోకినంత మేరా కనులకి పండగే!

ఎండ పొడన కాలిబాటన నడుస్తూ
నడక పొడుగునా పసరిన చెట్టూ, చిగిర్చిన ఆకూ,  విరిసిన పువ్వూ లెక్కెట్టుకుంటూ
ఆ తావున విరిసిన పూవేదని...
ఆ పూతావుల తావు ఏ వని?
అని అడిగినదే అడుగడుగునా అనుకుంటూ
ఆ వని, ఈ వని కలయజూసుకుంటూ
ఆమని వేళల తిరుగాడడం
పూల తేరెక్కినంత సంబరం నాకు.

అసలీ పూలతో సావాసం ఎలా మొదలైదంటే...

సంక్రాంతికి అనాతవరం వెళ్ళినప్పుడల్లా ఏ పొలం గట్టు మీదో తిరుగుతూ, అక్కడ దొరికిన బుజ్జిబుజ్జి బంతిమొక్కలో నాలుగిటిని పదిలంగా - దెబ్బ తగలకుండా, ఎండ సోకకుండా పట్టుకుని  ఆ చిట్టిమొక్కల వేళ్ళ చుట్టూ నా చేతివేళ్ళు భద్రంగా చుట్టి - ఇంటికి తెచ్చి తులసి కోట పక్కన మట్టిలో చిన్నచిన్న కుదుళ్ళు కట్టి, నీళ్లు పోసి మారాకు వేస్తే మురిసి పోయేటంతలో సంక్రాంతి సెలవులు అయిపోయేవి. ఆ తర్వాత వేసవి సెలవులకి వెళ్ళినపుడు నాన్నమ్మ, లలిత దొడ్డ చెప్పేవారు "నువ్వేసి వెళ్లిన మొక్కలకి ఎన్ని బంతిపూలు పూశాయనుకున్నావ్?! పెద్ద పెద్ద దండలు కట్టి మన ఇనప్పెట్టె మీదున్న రాములవారికి, సీతామ్మవారికి వేశాం ఎంచక్కా!"అంటూ. అది వింటూనే - సీతమ్మకే కాదు నీకునూ వేయిస్తీ బంతిపూదండలు రామచంద్రా! - అని మురిసేదాన్నే కానీ ఆ పూసిన పూలను, వేసిన దండలనూ చూడలేదే అనెప్పుడూ అనుకోలేదు. ఇక వేసవిలో ఆకులు దూసి పూయించిన మల్లెపూలు, తీగకు పాకిన సన్నజాజులు, పొద్దుటి దేవతార్చనకు సజ్జ నిండిన ఇటుకరంగు నిత్యమల్లెలు, ఎర్రటి ముద్దమందారాలు, తెలుపూ-ఎరుపుల నూరువరహాలు, లేత ఊదారంగు డిసెంబర్ పూలు, పసుపుపచ్చ, ఆకుపచ్చ, అసలురంగు కనకాంబరాలు. ఓహ్! ఎన్ని పూలో!

ఇక మా శివకోట్లో ఐతే చెప్పనే అక్కర్లేదు... **ఆరు ఋతువులు ఆమని వేళలే! మల్లెలు, మొల్లలు, చిరుగాలికి సోలే కాశీరత్నాలు, కాడెరుపు పారిజాతాలు, బంతులు, చేమంతులు, కారబ్బంతులు, చిట్టి చేమంతులు, ముద్దమందారాలు, రేక మందారాలు, కనకాంబరాలు - **ఇవన్నీ వచ్చీ పోయే అతిథులే! (**దేవులపల్లి వారి పాటలో మాటలవి).

ఆ తర్వాత మల్లయ్య మాష్టారి బళ్ళో కెళ్లే రోజుల్లో పూ-నేస్తులు కరణంగారి వాకిట్లో తీగ మీదికి పాకిన బుల్లిబుల్లి గులాబీ రంగుపూల బఠాణీ పూతీగలు, ఎర్ర పూల ముస్తాబుతో అవిసె చెట్లు, అపురూపంగా దొరికే మొగలిరేకులు.

జంగారెడ్డి గూడెంలో స్నేహం కుదిరిన పూబాలలు - కాగితం పూలు, నందివర్ధనాలు, గరుడవర్ధనాలు, విరజాజులు, గన్నేరు, నిద్రగన్నేరు, సింహాచలం సంపెంగ, జిల్లేడు పూలు, ఉమ్మెత్తపూలు, పార్థీనియం పూలు, రకరకాల గడ్డిపూలు.

ఆ పైన  టంగుటూరు హైస్కూల్లో  ఏడో తరగతి చదివేటప్పుడు ఇంటి ముందున్న పాకలో మేకలతో ఆడుకుంటున్న నన్ను   "హిందీ పరీక్షలకి కడుదువు గాని రా అమ్మాయ్!" అని చిన్న హిందీమాష్టారు నాగభూషణంగారు పిలిస్తే ఎప్పుడో మూడో తరగతి లోనే హిందీ మొదలెట్టేసిన నాకు ఇంకా అందులో పరీక్షలు కట్టి మరీ నేర్చుకోవాల్సింది ఏముందా అనిపించింది. అందులోనూ అలా కట్టేసినట్టు ఒక చోట కూర్చుని చదవాలంటే - "అమ్మో! ఇలాక్కుదరదు" అనిపించేసి హిందీ ట్యూషన్ నుంచి తప్పించుకోవాలంటే ఏం చేయాలా అనుకుంటూ వున్నాను. ఇంతలో మా ఇంటి ఓనర్ వెంకట శేషయ్యగారు ఇంటి ముందు కుళాయి వేయించారు. పొద్దున్న, సాయంత్రం ఓ రెండు గంటల పాటు కుళాయిలో నీళ్ళొచ్చేవి.

అప్పటికి మా ఇంటి వాటా ముందు వైపు వేసిన పందిరి మీదుగా అల్లుకున్న కాకరపాదులు, ఇంటి వెనకాల నూతి దగ్గర గన్నేరుచెట్టు ఉండేవి. ఇప్పుడు కొత్తగా వచ్చిన కుళాయిలో నీళ్లు పట్టుకుంటూ ఉంటే చుట్టూ వున్న నేల తడుస్తూ ఉండేది. ఆ తడిసిన నేలలో చిన్నచిన్న మళ్ళు చేసి "చెప్పుతో నలిపి వేస్తేనే కొత్తిమీర మొక్కలొస్తాయి. మా తెలుగు మాష్టారు చిన్నప్పుడు మా క్లాసులో అల్లరి చేసిన వాళ్ళని ధనియాల జాతి అని తిట్టేవారు" అని అమ్మ చెప్తూ, నలిపిచ్చిన ధనియాలు వేసి - మూణ్ణాలుగు రోజుల్లో చింతాకుల్లాంటి చిట్టి ఆకుల్తో పైకొచ్చి, ఇంకో రెండ్రోజుల్లో డిజైన్లు, డిజైన్లుగా విచ్చుకునే కొత్తిమీరతో నా వనారంభం సంబరంగా జరిగింది.

రోజూ సాయంత్రం ఆడుకోవటానికో, సంగీతం పాఠానికిఓ పది నిముషాలు ముందెళ్ళినప్పుడో పిచ్చయ్యశాస్త్రిగారి అమ్మాయి రాజేశ్వరి దగ్గరికి వెళ్లేదాన్ని. సాయంకాలం కదా - వాళ్ళ పెరట్లో బోల్డన్ని సందెమల్లెలు -  ఎఱ్ఱవీ, పసుప్పచ్చవీ, తెల్లవీ, పేరుకి తగ్గట్టు చంద్రకాంత రంగువీ - పూసి ఉండేవి. రాజేశ్వరి వాళ్ళ నడుమొంగిపోయిన బామ్మగారు, అప్పుడప్పుడూ కొంచెం గట్టిగా మాట్లాడతారు అనిపించినా ఆప్యాయంగా పలకరించే సుబ్బతాయమ్మగారు - వీళ్ళిద్దరితో కబుర్లు చెప్తూ రాజేశ్వరితో కలిసి ఆ పూలన్నీ కోసుకుని అప్పటికప్పుడు రాజేశ్వరి వాళ్ళమ్మగారు మాల కట్టిస్తే తల్లో పెట్టుకుని మురిసిపోవడం ఒక ఎత్తైతే, అంతకు ముందు కోయకుండా మొక్కకే మిగిలిన పూలల్లో వచ్చే నల్లటి మిరియాల్లాంటి చంద్రకాంత విత్తనాలు జాగ్రత్తగా వలిచి తెచ్చుకుని నా చిన్న కుళాయి-తోటలో వేసుకోవడం ఇంకో నిలువెత్తు దండెత్తు. సాయంకాలాలు మాత్రమే విచ్చుకునే చంద్రకాంతల్ని సందెమల్లెలంటారని అప్పుడే తెలిసింది నాకు.

మా స్కూల్లో జమ్ములపాలెం, ఆలకూరపాడు - ఊళ్ళ నుంచి వచ్చే అమ్మాయిలు బోల్డు మంది వుండేవాళ్ళు. అసలు అంత దూరం నుంచి వాళ్ళందరూ బడికి నడిచి రావడం, కారియర్లలో అన్నాలు తెచ్చుకుని ఒక చోట కూర్చుని తినడం - నాకసలు భలే fascinating విషయాలు. ఎప్పుడైనా రెండో శనివారం సెలవురోజు కదా - అమ్మనడిగి నేనూ వాళ్లతో నడుచుకుంటూ శుక్రవారం జమ్ములపాలెంలో, ఆలకూరపాడో వెళ్లేదాన్ని. అక్కణ్ణించి వస్తూ వస్తూ  - మెత్తగా ఊలులా వుండే ఇంగ్లిష్ పూలు, ఉరుమురిమితే పూసే ఉరుం పూలు చెంగల్వలు, చిలకముక్కు పూలు, సీతమ్మవారి జడకుచ్చులు - ఇలా రకరకాల పూల మొక్కలు తెచ్చుకునేదాన్ని - నాకు నా నేస్తాలిచ్చిన పూలకానుకలవి.

ఇక మా ఆట-పాటల నెలవు గుంటూరు ఇంట్లో ఇంటి ముందున్న మూడూ బై నాలుగడుగుల మట్టి నేలలో ఓ పక్కగా వేసుకున్న తులశమ్మ పక్కనే ఓ రెండు చంద్రకాంత మొక్కలు కుదురుకున్నాయి. అక్కడే మా పప్పి కూడా ఓ గులాబీ మొక్క వేసింది. అసలు మా ఇంట్లో పప్పి దారే వేరు. ఎన్నికలో, ఎంపికలో దానిది ఓ ప్రత్యేకమైన అభిరుచి. అలాంటిలాంటివి దానికి నచ్చేవి కావు. నేనేదో - రెండు చుక్కలు నీళ్లు పోసినా - ఆ మాత్రపు చిలకరింపుకే మురిసిపోయి కొమ్మకొమ్మా పులకరించినట్లు  జలజలా పూలు పూసేసే అల్పసంతోషీ-మొక్కల్నే పెంచేదాన్ని. పప్పి వేసిన గులాబీ అంటు కెన్ని సూకరాలో! దానికి పప్పి టీ పొడి, ఉల్లిపాయ తొక్కలు - ఇలా వెరైటీ ఫలహారాలు పెట్టి పెంచేది. ఆ గులాబీ చెట్టు - అన్నీ తిని మాకన్నా పొడుగు పెరిగి - సరిగ్గా అట్లతద్ది నాడు - అంటే పప్పి పుట్టినరోజు నాడు మాత్రం ఒక్కటంటే ఒక్కటే పువ్వు - చిటారు కొమ్మన మిఠాయి పొట్లంలా - పూసేది. ఇంట్లో మేం పెంచే మొక్కలు చాలక బాలకుటీర్ పక్క సందులో వుండే అపర్ణ వాళ్ళింటికి వెళ్ళినప్పుడు - బాలకుటీర్ కాంపౌండ్ లోంచి వాళ్ళింటి సందు లోకి వాలే గోరింటాకు చెట్టు పువ్వులు కూడా కోసి తరగడాల కింద పెట్టుకుని పడుకునేవాళ్ళం - పరీక్షలప్పుడు - కంబైన్డ్ స్టడీ-లెస్సు, కబుర్లు-మోరు రోజుల్లో - నేనూ, అపర్ణ.

గుంటూరొదిలి తిరుతిలో చదివేటప్పుడు హాస్టల్ ముంగిట్లో మందార చెట్టు ఒకటుండేది. వారంవారం తలంటు కోసమని మందారాకులు కోసేస్తున్నానని కాపలా కాసే వాచ్మన్ కళ్ళు కప్పి మందార పూలనో సారి పలకరించి మరీ ఆకులు కోసుకునేదాన్ని. కాలేజ్ కెళ్లే దారికి అటూ ఇటూ ఈసురోమంటూ గాలెటు వీస్తే అటొంగిపోయే గన్నేరు మొక్కలేవో ఉండేవి. వాటి జోలికి నేనెళ్ళే దాన్ని కాదు. వేసవిలో క్యాంపస్ లో వున్న చెట్ల నిండా పట్టిన మామిడి పూత మాత్రం మత్తెక్కించేది.

పెళ్ళయ్యి బెంగళూర్లో ఉండాలనుకున్నదే లాల్బాగ్ గాజినమనెలో జరిగే పూల పండక్కోసం. ఇంతలో ఏం జరిగిందంటే ఇళ్లలో రోజూ వచ్చే చెత్తని కొంచెం దూరం వెళ్లి పడేసే ఓపిక లేని ఇరుగింటివారు దాన్ని తీసుకొచ్చి రోడ్డు వైపుకి వున్న మా ఇంటి గోడ పక్కన పడేసేవాళ్ళు. ఒద్దని ఒకట్రెండు సార్లు చెప్పాక నాకే మొహమాటం వేసింది - పదేపదే చెప్పి వాళ్ళని ఇబ్బంది పెడుతున్నానేమో అని. అంతే! ఒక చిన్న అట్లకాడా, ఓ బకెట్టు నీళ్లు పట్టుకెళ్లి - ఓ రెండు గంటలు శ్రమదానం చేసి - మా ఇంటి గోడ పొడుగూతా నేలని చదును చేసి - ఓ డజను పూల మొక్కలు వేసి కుదుళ్ళు కట్టేశా. ఆ నెల ఇంటి అద్దె డబ్బుల వసూలుకొచ్చిన మా ఇంటి ఓనర్ నారాయణస్వామి గారి అబ్బాయి కళ్ళలో - నే వేసిన పువ్వొత్తులు మెరిశాయి.

అన్నట్లు బెంగళూరులో ఇల్లు కట్టుకుని "హందర" అన్న పేరు పెట్టుకుని, పేరుకి తగ్గట్టు పూలపందిరిలా ఉంచుకునే అపర్ణ నాకో చదరపు అడుగు రాసిచ్చేసి అందులో నాకిష్టమైన కాశీరత్న, చంద్రకాంత మొక్కలు వేసింది.

ఉన్న ఊరినీ, కన్నవారినీ ఒదిలి ప్రవాసం వచ్చిన నాకు ఎటు చూసినా నవ్వుతున్నట్లుండే రంగురంగుల పూలు - ఇళ్ల ముందూ, అంగళ్లలో - ఎక్కడ చూసినా - "పేరు తెలుసుకో, నా రూపు చూసుకో" అన్నట్లు మురిపిస్తుండే ముద్దొచ్చే పూలు చూసి బోల్డంత ఆనందం.

ఇంక వుండబోయేది ఇక్కడే అనుకుని ఇల్లు కొనుక్కున్న వెంటనే - కుదరలేదు కానీ - ఓ రెండేళ్ల తర్వాత మొక్కలేసుకునే సరదా మళ్ళీ మొదలయింది.

ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు ఇష్టంగా చదువుకుని కంఠస్థం చేసిన Wordsworth - Daffodils** గుర్తు చేసేసుకుని బోల్డన్నిరంగురంగుల Daffodils, Irises, లిల్లీలు, వాటితో పాటే లెవెండర్ ఒకటి తెచ్చుకుని ఇంటి ముందు వేసేసుకుని నేనూ - ఇవన్నీ మాకు చుట్టాలే - అని కృష్ణశాస్త్రి గారిని తలచుకున్నా.

**I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.**

ఓ రెండ్రోజులుమొక్కలన్నీ ఆరోగ్యంగా తలలూపుతూ - చిగురేసే మొగ్గేసే సొగసంతా పూత పూసే - అని పాడుకుంటున్నట్లు రంగురంగుల పూలు పూసేశాయి. పువ్వుపువ్వునీ పలకరించి వచ్చిన నాకు ఆ రాత్రి కలల నిండా ఎన్ని సీతాకోకచిలకలో!

రెండో రోజు పొద్దున్న చూద్దునా...పువ్వుల్లేవు ఒక్క మొక్కకీ. పైగా మొక్కలన్నీ ఎవరో తొక్కేసినట్లు నేలకి అతుక్కుపోయి వున్నాయి. బోల్డంత బాధేసేసింది. వెంటనే బదరిని పిలిచి చూపించాను. మా ఇద్దరికీ అర్థం కాలేదు. మా చుట్టుపక్కల ఇళ్లలో మొక్కలూ, పూలూ అన్నీ నిన్న ఎలా ఉన్నాయో ఇవాళా అలాగే వున్నాయి. ఒక్క మా ఇంటి ముందే అన్నీ తెంపేసి వున్నాయి.

సరే! మాకు అది పెద్ద మిస్టరీ - మా ఇంటి ముందు మొక్కలే ఇలా అయ్యాయి ఏమిటా అని!  నాకు మాత్రం నిజ్జంగా మళ్ళీ కలొచ్చింది - మా ఇంటికొద్దామనుకున్న సీతాకోకచిలుకలు రెక్కలు సర్దుకుని వేరే ఇళ్ళకి వెళ్ళిపోతున్నట్లు.

తీరా ఓ రోజు ఆఫీస్ నుంచి వస్తున్న మాకు మాఇంటి ముందు మిగిలిన మొక్కలు, ఆకుల్ని భోంచేస్తున్న జింక-కుటుంబం కనిపించింది. జింక అమ్మ-నాన్నా చేరి వాటి పిల్ల-జింకలకి కొసరికొసరి అసలవి ఇంకెక్కడా తినని లెవెండర్ ఆకులు కూడా తినిపించేస్తున్నాయి. కార్ ఇంటి ముందు పార్క్ చేయబోతున్న మమ్మల్ని చూసి "చేతైతే మమ్మల్ని పట్టుకో" అన్నట్లు చూసి ఒక్క గెంతులో ఇంటి వెనక చెట్ల లోకి వెళ్లిపోయాయి.

వాటిని చూడగానే నాక్కొంచెం కోపమూ వచ్చింది, వాటి బెదిరే కళ్ళని చూసి జాలీ వేసింది. మమ్మల్ని చూసి ఆ కంగారులో ఒకదాని కాళ్లు ఒకటి తొక్కుకుని దెబ్బలు తగిలించుకుంటాయేమోనని.

ఇంతలో పక్క నుంచి బదరి "మన పురాణాల్లో మునివాటికల్లో జింకలు తిరిగేవని గొప్పగా చెప్పుకుంటారు. ఇక్కడ మనింటి దగ్గర తిరుగుతున్నాయి అంటే ఇంకెంత గొప్పో చూడు. పాపం! తిననీ వాటిని ... మనకి పోయేదేముంది." అన్నారు. ఇంక తిరుగేముంది... మా ఇంటి ముందు మొక్కలు ఆ నాటి నుంచి జింకార్పణం! ప్రతి ఆమనిలో నేను మొక్కలు వేయడం, అవొచ్చి "ఆమ్" తినడం!

నాకు ఒక సందేహం - మా ఇంటి చుట్టుపక్కల ఇళ్లలో మొక్కలు ఈ జింకలెందుకు తినట్లేదూ అని. అదే అడిగితే మా ఇంటి పక్క బార్బ్ "Deer Repellant" వాడమని సలహా ఇచ్చింది. పోన్లే- ఇదేదో కొట్టి చూద్దాం అని ఓ డబ్బా పట్టొకొచ్చాము. తీరా ఒకసారి స్ప్రే చేయగానే ఆ వాసనకి కడుపులో తిప్పింది. పాపం! జింకలకి ఈ వాసన తగిలితే వాటికేమన్నా వచ్చినా మనకి తెలియదు. పైగా మనం పీల్చే గాలిలో కూడా లేనిపోని కెమికల్స్ కలుస్తాయి అన్చెప్పి ఆ డబ్బా Trash లో పడేశాం.

అలా ఓ ఐదారేళ్ళు ఇంటి ముందు మొక్కలే వెయ్యలేదు - ఒక వేళ వేసినా వాటికి పెరిగే అవకాశం రాలేదు.

నిరుడు మాత్రం మా ఇంటి దగ్గర వుండే Matt నేను మీ ఇంటి ముందు ల్యాండ్-స్కేప్ చేస్తాను అంటే ముగ్గురు పిల్లల తండ్రి - అతనికి ఏదో సహాయంగానూ ఉంటుంది, మా ఇంటి ముందు నే కలగన్న సీతాకోకచిలకల పేరంటమూ జరుగుతుంది అనుకుని "సరే" నన్నాము. Weed రాకుండా ఉంటుందని Green Mat వేసి మరీ - మేము ఆన్లైన్లో కొన్న Deer Resistant మొక్కలు వేశాడు Matt. ఓ పది రోజుల్లో వేసిన అడ్డుని దాటుకుని మరీ weed వచ్చేసింది. ఆ weed మధ్యలో వున్న మొక్కల్ని ఎంచుకుని మరీ తిని జింకలెళ్ళిపోయాయి.

ఉసూరుమన్న నా మొహం చూసి బదరి Matt ని ఇంకోసారి మట్టిని తిరగేసి మొక్కలు వెయ్యమన్నారు. అతను సరే నన్నాడు.

ఓ శనివారం పొద్దున్నే వంట హడావిడిలో వున్న నన్ను బదరి కిటికీ దగ్గరికి పిలిచి "బుజ్జాయ్! ఇలా చూడొచ్చి... ఎవరో పెద్దావిడ మన ఇంటి ముందు weed తీస్తోంది" అన్నారు. నాకేమో నిజంగామొహమాటం వేసేసింది. మా చుట్టుపక్కల వున్న అన్ని ఇళ్లల్లో మా ఇంటి ముందు మాత్రమే మోకాలెత్తు weed వుంది. ఆ weed మధ్యలో చుక్కల్లా మూడు పూలు అంతే !

మా ఇంటి ముందు నుంచి రోజూ వెళ్లే వాళ్లెవరో చూడలేక వాళ్ళే శుభ్రం చేస్తున్నారేమో అనుకున్నాను. అలా అనుకోగానే - వంట చేస్తున్నానని వంక పెట్టి బదరినే బయటికెళ్లి అడగమన్నాను ఆవిడెవరో. తీరా చూస్తే ఆవిడ Matt వాళ్ళమ్మ. Matt కి నిజంగా ల్యాండ్-స్కేపింగ్ చేయడం తెలీదు. అందుకని ఆవిణ్ణి పట్టుకొచ్చాడు. మొత్తానికి మ్యాటూ, మ్యాటు-మాతా కలిసి - కొన్ని అసలు మొక్కలూ, ఇంకొన్ని కలుపు మొక్కలకీ కుదుళ్ళు కట్టి, వాటికి చుట్టూ వలలు కట్టి, వాటి మీద తెల్లటి రాళ్ళేసి - మొత్తానికి మా ఇంటితోటని ఒబ్బిడి చేశారు. నేను కొన్న మొక్కల చార్టు చూసి "అయ్యో!మీరు కొన్ని మంచి మొక్కలు పీకేసి, అక్కడ కలుపు మొక్కలు పాతారు" అంటే "పోన్లే లలితా! అందంగా వుంది కదా కలుపు మొక్కైతే నేమి?" అందా మ్యాటు-మాత!  నాకా మాట నిజంగా బోల్డు నచ్చేసింది.

ఇంతా చేసి - ఆ మొక్కలన్నా మిగిలాయా అంటే... వలలని మూతులతో ఎత్తి మరీ తినెళ్లిపోయాయి మా జింక-చుట్టాలు.


అదిగో చూడుము...బాల్విను జింకా!
ఆమ్ అయ్యే దానికి మా వనమింకా ...
అనుకుంటూ మేం మిగిలామింక!