త్వామనురజామి - 35 - భలే భలే మంచి రోజులులే! మళ్ళీమళ్ళీ ఇక రావులే!

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి:  త్వామనురజామి - 34 - చేతిలో చెయ్యేసి చెప్పుకున్నాం...

విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణంలో చిట్టచివరి రోజులు.

అందులో గుర్తుండీ ఉండనట్టున్న కొన్ని విశేషాలు...

నేను స్టేజ్ అలంకరించి, ఆర్గనైజ్ చేసిన ఆఖరి SPIC-MACAY కార్యక్రమం శ్రీ వెంకటేశ్వర సంగీత కళాశాలలో జరిగిన గోట్టు (చిత్రవీణ) రవికిరణ్‌ది.

మాకు మా జూనియర్స్ ఇచ్చిన ఫేర్‌వెల్ పార్టీ. అది మా CC (Computer Centre) లోనే జరిగింది. అదే టైంకి బదరిని చూడడానికని తన చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ అనిల్ వచ్చారు తిరుపతికి. మాకు ఫేర్‌వెల్ జరిగే రోజునే అనిల్ బదరితో కలిసి మా హాస్టల్‌కి వచ్చారు నన్ను పలకరించడానికి. వాళ్ళిద్దరితో కలిసిపద్మావతి కాలేజ్ మీదుగా నడిచి బోల్డు చుట్టూ తిరిగి మా CC కి వెళ్ళాను. అసలే ఎండాకాలపు ఎర్రటెండ - అందులో మళ్ళీ కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే ఆరెంజ్ కలర్ చీర, దాని మీద రంగురంగుల నల్ల చికెన్ వాయిల్ బ్లౌజ్. నాకస్సలు నచ్చలేదు నా కాషాయాంబరం - కానీ ఆ రోజుకి చేతికందినదదే - ఇంకోటి వెతికి కట్టుకోవడానికి ఓపికే లేనిదే!

ఆ తర్వాత ఇంకోటేంటంటే మా కాలేజ్ ఏనివర్సరీ. ఆ రోజు ప్రత్యేకతలు మా క్లాసు-కోకిల ఉమాదేవి పాడిన జోలా ...జోలమ్మ జోలా (సినిమా-సూత్రధారుల్లో రమ్యకృష్ణ నీలం రంగు చొక్కాతో డాన్సాడి పాడిన పాటది) పాట, మా క్లాసు-నెమలి నిరుపమ ఆడిన యూనిటీ ఇన్ డైవర్సిటీ థీమ్ బాలేలో రాజస్థానీ ఆట - అటు పిమ్మట మా లెక్చరర్ స్టాఫుతో మేమందరం తీయించుకున్న కుఠో - ఆ కుఠో కోసం నే కట్టుకున్న పసుప్పచ్చని షిఫాన్ చీర, దానిమీద వేసుకున్న అంతే పసుప్పచ్చని నల్లదారాల అద్దాల బ్లౌజ్.

ఇంటర్నల్స్, మెయిన్ ఎగ్జామ్స్ అంటూ తెగ హడావిడి. పరీక్షలప్పుడు మాత్రమే దొరికే స్పెషల్ టీ. దాన్ని తాగి పడుకోవడం నా స్పెషాలిటీ. హఠాత్తుగా ఓ రోజు అసలీ మధ్య పుస్తకమే పట్టలేదు ఒకసారి చదువుదాం అనుకుని - అసలు స్టడీకే చాన్సు లేదు, అందులో మళ్ళీ కంబైన్డ్ స్టడీ అంటూ మా హాస్టల్ ముందు ఎండి-ఇసుక దేరిన కాలవలో మిట్టమధ్యాహ్నం పూట ఎండ చుర్రుమనే వేళ కూర్చుని మా క్లాసమ్మాయి సునీలతో చదవబోయిన ఒక్కటంటే ఒక్క చాఫ్టరు. దాంతో సునీలకి తెలిసొచ్చిన నా కుదురులేని తనం ప్లస్ నా un-చదువరితనం. దాంతర్వాత డోంట్-కమ్-బైండు, మైండ్-యువరోన్-స్టడీసే అన్నట్లు ఎవరికి వారే-ఇసుక ఏటి తీరే!

ఇంతలో సిక్స్త్ సెమ్ ప్రాజెక్టు కోసమని అప్లికేషన్లు, కవరింగ్ లెటర్లూ రాసుకోండని సంధ్యా మేడం ఇచ్చిన అడ్రెస్సులు బోల్డన్ని. నాకందులో నచ్చింది, నే ఫేవరింగ్‌గా కవరింగ్ లెటర్ రాసింది మాత్రం ఒకే ఒక్క ఎడ్రెస్సుకి - మిస్టర్ ఎమ్మార్ నరసింహ స్వామి (హెడ్, టెక్నికల్ సెక్రటేరియట్), నేషనల్ ఏరోనాటికల్ లేబొరేటరీ, బెంగళూరు. అందులో నా గైడు కృష్ణన్ గారు, ALD డివిజన్‌కి డెప్యూటీ హెడ్. అప్పటికి NAL లో మా సీనియర్ సునీత తన 6త్ సెమ్ ప్రాజెక్టు పూర్తి చేసి అక్కడే గ్రాడ్యుయేట్ ట్రెయినీగా చేరింది. తనక్కూడా ఒక లెటర్ రాశాను - నాకు NAL లో ప్రాజెక్ట్ చెయ్యాలని ఉందని. తను వెంటనే రిప్లై ఇచ్చింది - నాకు ఎలాంటి హెల్ప్ కావాలన్నా చేస్తానని. హమ్మయ్య! అప్పుడే నాకిష్టమైన బెంగళూరు లోనే  ప్రాజెక్ట్ చెయ్యబోతున్నానని బోల్డంత సంబరంగా అనిపించింది.

ఇలా ఒకదానికొకటిగా జరిగిపోతూ ఉండగా అనుకోకుండా మొదలయింది నాకో బెంగ! అప్పటిదాకా నడిచిన ఆ యూనివర్సిటీ అవెన్యూ రోడ్లని, చుట్టూ పెద్దపెద్ద ఏనుగుల్లా పడుకుని వున్న కొండల్నీ, అలిపిరి దాకా సాగిన ఈవెనింగ్ వాకుల్ని ఇంకొద్ది రోజుల్లో వదిలి వెళ్ళిపోవాలి కదా అని. అలా అనిపించిందే తడవు ప్రతీ ఆదివారం బదరితో వెళ్లి చుట్టుపక్కల వున్న నాకిష్టమైన చిన్నచిన్న వూళ్ళూ, అక్కడ చిరకాలంగా వున్న దేవుళ్ళూ అందరినీ పలకరించి వచ్చేదాన్ని.

అలా వెళ్ళినవే తొండవాడ శివాలయం, శ్రీనివాసమంగాపురం కళ్యాణ వేంకటేశ్వరస్వామి గుడి, శౌర్యానికి గీసిన గిరి చంద్రగిరి (కోట). తొండవాడ శివాలయం దగ్గర తెలుగు సినిమా ఫైటింగు సీన్లు షూట్ చేసేవారనుకుంటా. వెంకటేష్ ఏక్ట్ చేసిన చంటి సినిమా ఫైటోటి  అక్కడే తీసినట్టున్నారు. శ్రీనివాసమంగాపురంలో వేంకటేశ్వరస్వామి విగ్రహం దాదాపు ఆరడుగులెత్తు. అక్కడ రోజూ కళ్యాణం చేస్తారు. చంద్రగిరి కోట ఎన్నిసార్లు చూసినా నాకు నచ్చేసేది. ఒకప్పుడు రాజులు, రాణులు తిరిగిన నేల మీద నేనూ అడుగులేశానని మురిసేదాన్ని.  చంద్రగిరిలో ఒక మంచి మెస్ ఉండేది - సిమెంటు దిమ్మెల మీద నాపరాళ్ళు వేసి వాటి మీద విస్తరాకులేసి వేడివేడి అన్నం, పుల్లపుల్లటి పప్పు, కారంకారంగా పచ్చడి, చల్లచల్లగా గడ్డపెరుగు వేసి భోజనం పెట్టేది ఒకావిడ. ఆ భోజనం కూడా చేసొచ్చాను. గోవిందరాజస్వామి గుళ్లో దద్ధోజనం, కోదండరామస్వామి గుళ్లో పులిహోర తిన్నాను. అలిపిరి సరే సరి! వెళ్తూనే వున్నాను. కపిలతీర్థం రాజశేఖర్ (RS), జయలతో కలిసి నేనూ, బదరి ఒకసారి వెళ్ళాము. అప్పుడే RS మా ఇద్దరికీ కపిలతీర్థం మెట్ల మీద ఒక ఫోటో తీశారు - పూలపూల నల్లచీరలో పళ్ళన్నీ కనిపించేలా నవ్వుతూ నేను, పక్కనే గడ్డం కింద చెయ్యి పెట్టుకుని నా నవ్వు చూసి మురుస్తూ, మెరుస్తున్న కళ్ళతో బదరి.

అన్నట్లు నా ఫిఫ్త్ సెమ్ జరుగుతున్నప్పుడు అదే టైంలో పమిడి పద్మజ MSJ (జర్నలిజం) లో జాయిన్ అయింది. తను టంగుటూరులో నా క్లాస్మేట్, ఫ్రెండ్ అయిన చంద్రశేఖర్ చెల్లెలు. తనో రోజు టీటైంలో కలిసినప్పుడు మాట్లాడుతూ "చిన్నన్నయ్య కాలికట్ నుంచి నన్ను చూడడానికి తిరుపతి వస్తున్నాడు లలితా!" అని చెప్పింది. భలే! అలా వచ్చిన చంద్రని బదరికి పరిచయం చేశాను. మేం ముగ్గురం కలిసి టౌన్లోకి వెళ్లి ద్వారకలో భోంచేసి, ఎంటీఆర్ ఆరాధన సినిమా కూడా చూశాం.

నా ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ కన్నా ముందరే బదరి ఎగ్జామ్స్ అయిపోయాయి. తన MBA పూర్తయ్యింది. ఇంక ఉద్యోగాలు వెతుక్కోవడం మొదలుపెట్టారు. ఇంకో రెండ్రోజుల్లో తన హాస్టల్ రూం ఖాళీ చేసి గుంటూరు వెళ్లి, వాళ్ళమ్మగారి దగ్గర  ఓ వారం రోజులుండి తర్వాత మెడ్రాస్ వెళ్దామని తన ప్లాను.

అప్పట్లో నేను ఎప్పుడూ ఇంక్ పెన్ తోనే రాసేదాన్ని. నా ఎగ్జామ్స్ మొదలయేముందు ఓ రోజు ఇంక్ బాటిల్ కొనుక్కోవాలని బాలాజీ కాలనీకి వెళ్లి వెనక్కి నడిచొస్తూ ఆ పక్కనే వున్న ఒక చిన్న రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళ్దామని బదరిని అడిగాను. అవిసె పూల చెట్లతో వుండే ఆ స్టేషన్ నాకు చాలా ఇష్టం. బదరి ఊరెళ్ళే లోగా ఒక్కసారి ఆ స్టేషన్లో సిమెంట్ బెంచ్ మీద కూర్చుని అక్కడ ఆగే పాసెంజర్ ట్రెయిన్ చూడాలనిపించింది. వెంటనే వెళ్లి అక్కడ కూర్చుని, ఓ పది నిముషాలు కబుర్లు చెప్పుకుని వెనక్కి బయల్దేరాం.

సాయంకాలమైనా - ఎండాకాలపుటెండ... వేడిగా వుంది. కట్టుకున్న పటోలా చీర బరువుగా గుచ్చుతోంది. చేతికున్న వాచ్ చిరాగ్గా అనిపిస్తోందని తీసి ఇంక్ బాటిల్ పట్టుకున్న చేత్తో పట్టుకున్నాను. దుమ్ము, చెమట... ఏంటో చెప్పలేనంత చిరాగ్గా వుంది. దిగులుగా వుంది. బెంగగా వుంది. తిరుపతి మీద బెంగా? చదువైపోయి చెరో దారీ అయిపోతామన్న దిగులా? ఎటూ తేలట్లేదు కానీ - ఏడుపొచ్చేస్తోంది. మాట్లాడాలని కూడా అనిపించక నిశ్శబ్దంగా నడుస్తున్నాను.  ఓ ఐదు నిముషాలు కాగానే బదరి "బాగా అలసిపోయినట్టున్నావ్. ఇక్కడే పక్కన మా సీనియర్ రూఫస్ వాళ్ళ రూం వుంది. కాసేపక్కడ ఆగుదాం." అన్చెప్పి అదే రోడ్డులో ఓ మేడ మీద రూఫస్ అద్దెకుంటున్న ఇంటికి తీసుకెళ్లారు. అక్కడ రూఫస్ వాళ్ళన్నయ్య జేసన్‌తో కలిసి ఉండేవాడు. వాళ్ళింట్లో ఓ పదినిముషాలు కూర్చుని, కొంచెం మంచినీళ్లు తాగాక కొంచెం హాయిగా అనిపించింది. రూఫస్, జేసన్‌లకి bye చెప్పేసి మా హాస్టల్‌కి వెళ్దామని బయల్దేరాం. నాకు కొంచెం ఓపిక రాగానే మళ్ళీ ఏవో కబుర్లు నడుస్తున్నాయి.

ఉన్నట్టుండి బదరి "బుజ్జాయ్! రేపొక సారి రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి వెళ్ళొద్దామా?" అనడిగారు.

"ఎందుకూ?" అంటూ నా ప్రశ్న.

"ఏం లేదూ... నీ ఎగ్జామ్స్ అయిపోయాక గుంటూరు వెళ్ళిపోతావు. నేనేమో ఉద్యోగాలు వెతుక్కుంటూ ఎటో వెళ్తాను. నాకెందుకో బెంగగా వుంది. నిన్ను మీ నాన్నగారు మీ వూరు పంపించేస్తారేమో. ఇంకెప్పటికీ నిన్ను చూడలేనేమో అనిపిస్తోంది"

"మా నాన్నకి నేనంటే చాలా ఇష్టం. అల్లా ఎప్పుడూ చేయరు. అన్నట్లు మీరు ఉద్యోగం బెంగుళూరులో మాత్రమే వెతుక్కోండి. నాకా ఊరే ఇష్టం." - నా ధోరణి నాదే!

"నీకు తెలీదు బుజ్జాయ్! మా ఫ్రెండొకడికి అలాగే జరిగింది. ఆ అమ్మాయిని అలాగే ఎక్కడికో పంపించేశారు. వాడి బాధ చూడలేకపోయాన్నేను" - నాకర్థం కావట్లేదే అని తన బాధ.

"మీ ఫ్రెండు విషయం వేరు, మన విషయం వేరు. అసలింతకీ రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి దేనికి?"

"అసలు పెళ్లి చేసుకోవాలంటే ప్రొసీజర్ ఏంటో అడిగొద్దాం. ఎందుకైనా మంచిది"

"అలా అయితే అస్సలు రాను. మన పెళ్లి మా అమ్మ-నాన్న చెయ్యాల్సిందే."

"నే చెప్పేది అర్థం చేసుకో...వాళ్ళు చేస్తే సరే! లేకపోతే - నిన్ను మీ కోనసీమ పంపించేస్తే? నువ్వెప్పటికీ నాకు కనపడకపోతే?!"

అసలే... తను ఊరెళ్ళిపోతున్నారు అని బెంగతో వున్నానేమో... నేనెంతగా చెబుతున్నా అబ్బాయి వినట్లేదని బోల్డంత కోపం, ఉక్రోషం వచ్చేసాయి. అంతే! రోడ్డు మధ్యలో ఆగి - చేతిలో వున్న ఇంక్ బాటిల్, వాచ్ - రెండూ ఆ మట్టిరోడ్డుకి పక్కనే వున్న తుప్పల్లోకి విసిరేశాను. ఒక్క నిముషం అబ్బాయికేమీ అర్థం కాలేదు. నాక్కోపం వచ్చిందని అర్థం కాగానే తను ఏమీ మాట్లాడకుండా వెళ్లి, ఓపిగ్గా ఆ తుప్పల్లో వెతికి ఇంక్ బాటిల్, వాచ్ తెచ్చి - అవి నా చేతికివ్వకుండా తనే పట్టుకుని మా హాస్టల్ దాకా వచ్చి, నన్ను దింపి వెళ్తూ "ఎంత కోపం వచ్చినా అలా అన్నీ విసిరేయకూడదు. పరీక్షలు బాగా రాయి. నే వెళ్లే ముందు వీలయితే ఒకసారొచ్చి కలుస్తాను - లేకపోతే మళ్ళీ మన పెళ్ళికే!" అని నవ్వుతూ చెప్పి వెళ్తుంటే అప్పుడు నిజంగా - నిజ్జంగా ఈ అబ్బాయినింకెప్పుడూ వదిలి ఉండలేను అనిపించింది. తనన్నట్లే ఇంక మళ్ళీ తిరుపతిలో కలవడం కుదరలేదు. మళ్ళీ ఇంకెప్పటికో! అన్నది ఊహకే అందలేదు. నా ప్రాజెక్టు అవ్వాలి, తనకి ఉద్యోగం రావాలి. ఈలోగా అమ్మా-నాన్న ఒప్పుకోవాలి. ఇంకెప్పటికి కలుస్తామో! కాకపొతే కలవమేమో అన్న బెంగ మాత్రం నాకు లేదు. ఎక్కడున్నా బదరి నా కోసం వస్తారన్న నమ్మకమే!

పరీక్షలు దగ్గరికొస్తున్నాయి. అందరూ సీరియస్‌గా చదువుకుంటున్నారు.  ఎవరి రూంలో వాళ్ళు, ఎవరి గ్రూపుతో వాళ్ళు - ఎవరికి వాళ్ళుగా వున్నారు - ఎప్పట్లాగే. అందులోనూ కొంతమంది ఏవో చిన్నచిన్న గొడవలతో ఒకరితో ఒకరు అసలు మాట్లాడుకోవట్లేదు. నాకెందుకో వెళ్ళేలోగా ఒక్కసారైనా మా క్లాస్ అమ్మాయిలు అందరూ కలిసి భోంచేస్తే బావుండుననిపించింది. అనిపించడమే తడవు ఓ రోజు రాత్రి అందరి రూములకి వెళ్లి, ప్రతి ఒక్కరికీ "మనం SPMVV వదిలి వెళ్లాక ఇంకెప్పుడు కలుస్తామో! రోజూ ఎవరికి వాళ్ళం వాళ్ళ రూం వాళ్ళతోనే కలిసి లంచ్, డిన్నర్ చేస్తున్నాము. ఈ ఒక్కసారికీ అందరం ఒకే టేబుల్ దగ్గర భోంచేద్దాం" అని చెప్పాను. బంగారు తల్లులు! "లలితా...నువ్వు చెప్పావుగా తప్పకుండా చేద్దాం" అన్నారు. అన్నట్లుగానే అందరూ డైనింగ్ హాల్‌కి ఒకే టైంకి వచ్చారు. మేమందరం గుండ్రంగా కుర్చీలు వేసుకుని మధ్యలో సాంబార్ బకెట్టు పెట్టుకుని, బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ-వింటూ, నవ్వుకుంటూ-తింటూ భలే మంచిగా ఎంజాయ్ చేశాం. అది నాకుగా నేను కావాలనుకున్న ఒక మంచి జ్ఞాపకం!

పరీక్షలు ఐపోయాయి. ఆఖరి రోజు రానే వచ్చింది.

మా క్లాసు అమ్మాయిలెవరంటే ... 

ఉమాదేవి, గంగాదేవి, వీసీ ఉష, ఇందు, సుజాత, మారుతి, అనిత, సునీల, మేరీ రూత్, ప్రగతి, మాధవీలత, కె అపర్ణ, ఉషశ్రీ, అన్నపూర్ణ, సోనియా, రేఖ, కె ఉషారాణి, అమృతవల్లి, పద్మప్రియ, జయమణి, సునీత, మల్లిక, నిగమ, నిరుపమ, డే స్కాలర్లు - యూ అపర్ణ, అరుణ... - అందరితో పాటు - నేను!

అందరూ చివరిసారిగా రైల్వే స్టేషన్లో ఒకరినొకరు హగ్ చేసుకుంటూ, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, ఒకళ్ళనొకళ్ళు ఎంత మిస్ కాబోతామో చెప్పుకుంటూ, ఉత్తరాలు రాసుకుందామని ఒట్లేసుకుంటూ - వుంటే - నేను మాత్రం ఎప్పట్లాగే - దూరం నుంచే వాళ్ళని చూస్తూ, వీళ్ళకి అసలు నేనెప్పుడైనా గురుకొస్తానా అనుకుంటూ, నా తిరుపతి జ్ఞాపకాలని పదిలంగా మోసుకుంటూ - నాలో నేనే - భలే భలే మంచి రోజులులే! మళ్ళీమళ్ళీ ఇక రావులే - అని పాడుకుంటూ... నాకు నా సబ్-జూనియర్ మాధవి నా గురించి రాసిచ్చిన కొన్ని మాటలని ఇష్టంగా చదువుకుంటూ - మిలమిల మెరిసే తిరుపతి మెట్ల దారిని చూసుకుంటూ ... మళ్లింకొక్కసారి ఇక్కడికి వస్తాను ప్రాజెక్ట్ వైవాకి అనుకుంటూ... ముందున్న రోజుల్ని మురిపెంగా తలచుకుంటూ - ఇంటికి బయల్దేరాను.

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>