అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - 1 - పెద్దొకటి

అనగనగా తూర్పుగోదావరిజిల్లాలో ఒక అందమైన పల్లెటూరు. 

ఆ పల్లెటూర్లో ఒక అబ్బాయి . 

ఆ  అబ్బాయిపెరిగి పెద్దయ్యి, పెళ్ళై - తండ్రై - తాతై తన కథ తనే చెప్పుకోవాలనుకున్నప్పుడు - ఆ కథకి నా బ్లాగు ఊతమయ్యింది. 

సినిమాకి  వెళ్దామంటే  రాలేదని అమ్మ గుడికి వెళ్తుంటే పూజ బుట్టలో ఇసక పోసేయడం-

కోపం వస్తే ఇంట్లో ఎవ్వరికీ లేకుండా అన్నం, కూరలు అన్నీ తినేయడం-

గుఱ్ఱాలెక్కడం-

గుఱ్ఱం  దొరక్కపోతే గాడిదకి తాటాకులు కట్టి పరిగెత్తించడం-

మంగళగిరి పానకాల స్వామి గుడిలో పూజారి పానకం బిందెలు తెచ్చేలోగా ఆలశ్యం అయిపోతోందని మడి కట్టుకున్న అమ్మన్నత్తయ్యతో అందరికీ  తీర్థ-ప్రసాదాలు ఇప్పించెయ్యడం-

సింహాచలం వెళ్దామనుకున్న వారిని సింహాచలం నుండి తిరిగొచ్చేసిన బస్సెక్కిచ్చడం-

- అబ్బో ఒకటి కాదు ఇలా చెప్పుకుంటే ఓ పే........ద్ద లిస్టే అవుతుంది. 

ఇంతకీ ఈ కథ ఎవరిదో వారి మాటల్లోనే చెప్తేనే బావుంటుంది ... 

ఇదిగో నా కథ చెప్తున్నాను - నేను చెప్పినట్లే నా మాటల్లోనే రాయి. 

కథకి పేరు - అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - అని పెట్టు. 

అల్లా ఎందుకంటే మా వూళ్ళో ఐదుగురం బాబీలు వున్నాం - పంచబాబీలు పంచభీముళ్ళలా. 

నేను పుట్టడం 1945 -కొత్తింట్లో. 

అప్పటికే పుట్టి వున్నవారు, పుట్టిపోయినవారితో కలిపి ఏడుగురి తర్వాత అష్టమగర్భం నేను. నాకు ముందు పుట్టిన పిల్లాడికి మా తాత అవతారంగారి పేరు పెడితే వాడు పోయాడని వాడి తర్వాత పుట్టిన నాకు అవతారంగారి తండ్రిగారు - కామయ్యగారి పేరు పెట్టారు - కామేశ్వర్రావని. 

మా నాన్నగారు 1942లో ఇల్లు కట్టారు - అనాతారంలో - మిగతావాళ్ళందరూ శివకోడులో పుట్టారు గానీ నేను కొత్తింట్లో పుట్టాను - 1945 నవంబర్ 13వ తారీఖు. 

నెహ్రూగారికి నాకు ఒక రోజే తేడా. 

ఒక రోజు తేడాతో ఆయన ప్రైమ్మినిస్టర్ అయాడు - నేనిలాగయిపోయాను. 

లేపోతే ప్రైమ్మినిస్టర్ అయిపోయేవాణ్ణి నేను కూడాను. 

అదో - అలా - 45 లో పుట్టి చిన్నంగా పెరుగుతూ వస్తో ఉంటే నాకప్పుడు మూడో - ఐదో నెలలు వచ్చాయి నాకు. 

ఈ స్టోరీ ఎర్రమామ్మ చెప్పింది నాకు. 

ఎర్రమామ్మంటే మా నాన్నమ్మ తోడికోడలు. 

ఆవిడ సరదాగా అందరినీ తిడుతూ ఉండేది - ఎవరు కనపడ్డా - ఆఖరికి ఊరి ప్రెసిడెంట్ కనపడ్డా అలాగే తిట్టేసేది. పన్ను కట్టలేదని ప్రెసిడెంటొచ్చి సామాను బయటపడి ఇల్లు జప్తు చేయిస్తానంటే - నా సామాను బైట పడేస్తానంటావురా - అని తెగ తిట్టి పోసేది. 

ఆవిడేం చెప్పిందంటే - ఓ రోజు ఆ ఎర్రమామ్మ, మా నాన్నమ్మ తులసి కోట పళ్ళెంలో కూర్చుని కబుర్లు చెపుకుంటున్నారట. 

ఈలోపులో మా కాళత్తయ్యొచ్చిందట - నాకు మూణ్ణెళ్లు ముందు పుట్టింది - కాళత్తయ్య కూతురు - దాన్నెత్తుకుని. 

ఆ కాళత్తయ్యొచ్చీ - మా నాన్న దగ్గర - "అన్నయ్యా అన్నయ్యా - మళ్ళీ కామయ్యగారు, కావమ్మగారు పుట్టేశారూ" అంటే "నువ్వూ -  నీ వెర్రి కబుర్లు - వీడికన్నా అది మూడు నెలలు పెద్దది కదా"  అని మా నాన్న అన్నారట . 

అంటే "రాముడి కన్నా సీత పెద్దది కాదేంటి - వీళ్లిద్దరికీ పెళ్లి చేసేద్దాం" అన్న కాళత్తయ్యని పట్టుకుని తెగతిట్టి ఇంకా కోపం తగ్గక - "ఈ వెధవకి ఇప్పుడే పెళ్లా" అని ఆ రెక్కట్టుకుని ఆ ఐదునెలల పిల్లాణ్ణి నన్ను కటకటాల్లో ఉయ్యాలా బల్ల దగ్గర్నుంచి విసిరేశారట పెరట్లోకి. 

విసిరేస్తే ఎర్రమామ్మ ఒళ్ళో పడ్డాను. "భడవకానా - నా ఒళ్ళో పడి బతికావ"నేది. 

ఇంకక్కడనుంచి దినదిన ప్రవర్ధమానం. 

ఐదేళ్ళ వయసువరకూ పుట్టు వెంట్రుకలు లేవు. నా ఫోటో వుంది - పుట్టువెంట్రుకలు తీయకుండా వున్నది - కింద బూట్లు, పైన గిరజాల జుట్టూ నేను. 

ఐదోసంవత్సరంలో నాకు పుట్టు వెంట్రుకలు తీశారు. 

ఆరో సంవత్సరంలో అక్షరాభ్యాసం, బళ్ళో వేయడం జరిగింది. 

స్కూలుకి వెళ్ళేవాడినికాదు. 

మా వూళ్ళో అనుపిండి రామ్మూర్తిగారని ఉండేవారు - మునసబుగారి అన్నగారు. 

ఆయనొక బెత్తం పట్టుకుని వెనకాల నిక్కరు పిఱ్ఱ మీద కొడుతూ బడికి తీసికెళ్ళి అక్కడ పడేసేవారు మమ్మల్ని- నన్నూ, కాళత్తయ్యగారి నాగన్నని. 

ఏదో ఏడ్చుకుంటూ కూర్చునే వాళ్ళం బళ్ళో. 

ఈలోగా నాతో చేరినవాళ్ళందరూ ఒకటో క్లాసునుంచి రెండో క్లాసుకెళ్ళారు. 

రాజూ మాష్టారని ఒకాయన - "ఒరే! నువ్వింకా ఒకటేరా" అన్నాడు. 

అంటే మనం ఒకటో క్లాసే ఫెయిల్ అన్నమాట. 

ఫెయిల్ అంటే ఏడుస్తానని - "నువ్వు పెద్దొకటిరా" - అనేవారు. 

అలా పెద్దొకటి కూడా చదివాను నేను.

<వచ్చేనెల తరువాయి కథ>