త్వామనురజామి - 22 - అదే ట్రెయినూ, అదే బోగీ, అదే అబ్బాయి

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 21 - చిట్టిపిట్టలు మా చుట్టాలే - వచ్చీ పోయే అతిథులే!

న్యూఇయర్స్‌డే.

అప్పటికి రెండ్రోజుల ముందే పాపాయి అత్తయ్య కూడా వచ్చివున్నారు. ఇల్లంతా ఎప్పట్లాగే శ్రీరామనవమి పందిరిలా, పెళ్ళివారిల్లులా వుంది.

ముగ్గురాడపిల్లల మా ఇంట్లో ఆరడి-పాలై-అలమటించినవాడు - అప్పటికి ఇంకా మా ఇంట్లోనే వుండి  - KLCE లో ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్న తమ్ముడు శ్రీనివాసుడు .

కాలేజ్ వున్న రోజైనా, సెలవు రోజైనా పొద్దున్నే ఏడుగంటల టైంలో మా ఇంటి ముందు సైకిల్ బెల్లు మోగేది. మోగించేవాడు సీతారాముడు - శ్రీనివాసుడి నేస్తుడు.

ఆ బెల్లుమోత వినగానే పిన్నికిం జెప్పడు బ్రష్షుపేస్టుయుగముం జేదోయి విడవడే అన్నట్లు చొక్కాలేకుండా, ఒంటిమీదున్న ఓ బుజ్జి-తువాలు-ధారుడై పరిగే..త్తుకుంటూ గేటు దగ్గరికి వెళ్ళేవాడు శ్రీను.

అసలే పాపం - మా చిన్నపాప్పిన్నేమో -  ఏదో మా ఇంట్లో మా ముగ్గురాడపిల్లల మధ్యనా వుంటే మేమెలాగూ చెయ్యని పనీ-పాటా వాడికి నేర్పి ప్రయోజకుణ్ణి చేస్తామని - కొండంత ఆశతో, ఆశయాలతో వాణ్ణి గుంటూరు పంపించింది.


మా అమ్మకేమో బెంగ - ఈ తెల్ల-కూబరుణ్ణి అరా-కొరా కోరా-రంగు తువ్వాల్లో చూసేసి, మోహించేసి నాలుగోలైనులో విహారం చేసే అమ్మాయిలెవరైనా మోసుకెళ్ళిపోతారేమోనని.

అసలే వాడు మా ఇంటి కమల-హాసనుడు, రోజుకోసారైనా మా మీద అలిగి ఎర్రబడే అరుణాననుడు.

అందుకని వాడో - పావుగంటో, అరగంటో గేటు దగ్గర నించుని - క్రీగంటో, వాలుగంటో - బ్రాడీపేట నాలుగోలైనులో ట్యూషన్లకోసమని సైకిళ్ళెక్కి వెళ్ళే రంగురంగుల చుడీదార్లు-or-పరికిణీఓణీ-ధారిణులని చూస్తూ సీతారాముడితో కబుర్లాడేసుకుని - ఎగురుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చేటప్పటికి - రెండు తలంట్ల టైమూ అయ్యేది.

ఒక తలంటు మా అమ్మ చేతిలో -  అదెలా మొదలయేదంటే....

"ఏంట్రా శ్రీనూ - ఇంతసేపు వీధిలో నించుని ఎం చేస్తున్నావ్?"

"ఏం లేద్దొడ్డా! ఫ్రెండొస్తేనూ ...."

"ఫ్రెండా - ఎవరూ సీతారామేనా  - లోపలకి రాకుండా ఆ గేటు దగ్గర కబుర్లేంటి?"

"అదీ..."

"నువ్వూ,  వాడూ ఏం మాట్లాడుకుంటారో నువ్వు చెప్పకపోయినా నాకు తెలుసు - వెనకటికి ఎవరో అన్నట్లు face is the index of the mind... "

"....."

"చదువుకునేటప్పుడు చదువుకోకపోతే తర్వాత బాధ పడాలి   - మనకన్నా బాగా చదువుకునే వాళ్ళతో తిరిగితే మనకీ చదువు మీద ఇంట్రెస్టు ఉంటుంది - స్పర్థయా వర్ధతే విద్యా అన్నారు అందుకే"

"అలాగే దొడ్డా!"

ఇలా ఇంగ్లీషు, సంస్కృతం సామెతలతో తలతిరిగి ఉన్న వాణ్ణి రష్కించడానికి  వెళ్ళి - నేనూ ఓ చిలక-పలుకన్నా- కొంచెం వినయంగా - "అవునమ్మా - విద్యా దదాతి వినయం అని కూడా అన్నారు కదా - వీడికి పాపం నీ దగ్గర వినయం ఎక్కువే - అంటే విద్యున్నట్లే కదా !" - అంటూ.

 (ఇంతకీ "అన్నారు కదా - అన్నారు కదా " అంటున్నాం కానీ అవన్నీ ఎవరన్నారో నాకూ, మా అమ్మకీ కూడా నిజ్జంగా తెలీదు.)

"వాళ్ళే అతివినయం ధూర్తలక్షణం అని కూడా అన్నారు - ఇంక తలంట్లూ అవీ కానివ్వండి" అంటూ వాడితో పాటు నాకూ రెండు అక్షింతలు వేసేది.

ఆ రకంగా వాడికి రెండోదీ, అసలుదీ ఐన ఇంకో తలంటు కూడా పూర్తయేది మా అమ్మ చేతిలో.

వాడికప్పటికే నా మీద బోల్డు కోపం వచ్చేసుండేది - మా అమ్మ ఏదో మూడు పాఠాలతో ఆపేస్తుందీ అనుకుంటే దాన్ని నేనింకోటి చేర్చి పెంచానని.

తమ్ముడు-శ్రీనుకి అప్పటికి ఆషికి (రాహుల్ రాయ్, అను అగర్వాల్) పాటలంటే చాలా ఇష్టం.

పాపం - కొత్తేడాది పొద్దునపొద్దున్నే వాడికి మా అమ్మ ప్రైవేటు చెప్పిందని - అది మర్చిపోయేలా చేసి వాడికో సిల్వర్ లైనింగ్ ఇద్దామని - ఆరోజు మధ్యాహ్నం భోజనాల తర్వాత - మూడింటికి - పప్పి, కుట్టి, నేను అరండల్‌పేటలో వున్న సంగీత్‌సాగర్‌కి వెళ్ళి శ్రీనుకోసం ఆషికి పాటల కాసెట్ తెద్దామని అనుకున్నాము.

అనుకున్నట్టే బయల్దేరాం - నడుచుకుంటూ వెళ్ళొద్దామని. శీతాకాలపు ఎండ - భలే హాయిగా వుంది.

కోరారంగులో నారింజరంగు అంచున్న బెంగాల్ కాటన్ చీర కట్టుకుని బయటికి రాగానే - చూసీ చూడగానే పాపాయత్తయ్య - "మధుపర్కంలా వుంది ఈ చీర లల్లీ - పెళ్ళి కళొచ్చింది నీకు" అని మురిసిపోతూ తెగ మెచ్చేసుకున్నారు.

అది విని పప్పి, కుట్టి - "లల్లెమ్మా! జాగ్రత్త - కొంచెం చూసుకుని నడు - కళ్ళు నెత్తికెక్కేసి ఉంటాయి ఈ పాటికి" అంటూ తెగ మోసేయడం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళని పట్టించుకోకపోతే అక్కడితో ఆపేస్తారు. అందుకే అసలేం వినిపించుకోనట్టు ఇంకేదో సంబంధం లేని టాపిక్కేదో మొదలుపెట్టేసరికి నేననుకున్నట్లే మాట-మళ్ళిపోయారు.

బ్రాడీపేట - జనవరి ఒకటి చాలా షాపులకి సెలవేమో - ట్రాఫిక్ అస్సల్లేక ఖాళీగా వుంది. రోడ్ల మీద ఎవరూ తిరగట్లేదు. మేం ముగ్గురం హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వెళ్తున్నాము.

సరిగ్గా బ్రాడీపేట 4/10 దగ్గరికి వెళ్ళేటప్పటికి ఇద్దరమ్మాయిలు మాలాగే నడుచుకుంటూ ఎదురొచ్చారు. వాళ్ళెవరో మాకు తెలీదు. వాళ్ళు మమ్మల్ని చూడగానే హఠాత్తుగా ఆగి - నా దగ్గరికి వచ్చి "మీరీ చీరలో చాలా బావున్నారండి", అనగానే నాకేం చెప్పాలో తెలీక మొహమాటంగా "థాంక్స్" అని చెప్పాను. వాళ్ళటు వెళ్ళీ వెళ్ళగానే కుట్టెమ్మ "ఇంక దీన్నివాళ పట్టలేం" అంటూ ఒకటే నవ్వు.

మొత్తానికి ఎలా అయితేనేం - మాక్కావాల్సిన పాటల కాసెట్ కొనుక్కుని ఇంటికి వచ్చాము - శ్రీనివాసుకిచ్చాము.

అలా కొత్తసంవత్సరపు సందడి ముగిసింది.

సంక్రాంతి రోజులు - రోజూ రాత్రి తొమ్మది దాటాక  రోడ్డు ఖాళీగా వున్నప్పుడు ముగ్గులు వేసేదాన్ని. నాకు తోడుగా కబుర్లు చెప్తూ పప్పి, కుట్టి, ప్రశాంతి, శ్రీను నించుని వుండేవారు.

ముగ్గులేస్తూ పరిసరాలు మర్చిపోయే నన్ను " లల్లీ! జరగవే బాబూ - పందిలా వుంది ఈ పంది - నిన్ను తొక్కేస్తుందేమో!" అంటూ కేకలేసేది కుట్టి - రాత్రిపూట నగరసంచారానికి బయల్దేరి - పిండితో కలిపి వేసే ముగ్గుని నాకేసి నాకమంపేయడానికి వచ్చే సంతానసహిత-వరాహ పరివారాన్నిచూసి.

అవొచ్చినప్పుడు ఒక్క గంతేసి మా గేటు గట్టెక్కి - అవెళ్ళగానే మళ్ళీ ముగ్గులోకి దిగేదాన్ని :)

ఓరోజలాగే పదిహేను - మధ్య చుక్క - ఎనిమిది వచ్చేవరకూ చుక్కలు పెట్టి సాల్టు-బిస్కెట్ల ముగ్గు వేస్తుంటే అప్పటిదాకా ఏవో మామూలు కబుర్లు చెప్తున్న శ్రీను - ఒక్కసారిగా ఆర్గానిక్కెమిస్ట్రీ పూనినవాడై - "లల్లీ - ఇవి బెంజీన్ రింగుల్లా వున్నాయి కదా" అంటూ ఏదో చెప్పబోయాడు.

ఇంకంతే - కామర్సు చదివే నా చెల్లెళ్ళు calm గా వుంటారా ?

"శ్రీనివాసూ - నీకు లా ఆఫ్ డిమినిషింగ్ మార్జినల్ యుటిలిటీ అంటే తెలుసా - ఈరోజేదో పాపం బెంజీన్ రింగులు సాల్టు బిస్కెట్లలా వున్నాయి అని ఉత్సాహపడితే రేపు ఆ ఆర్గానిక్ ఈక్వేషన్స్ చేసేటప్పుడు ఇంత ఆనందముండదని" అంటూ వాడి చెవి దగ్గర హోరెత్తించేసి వాడు మామీద అలిగి ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోయేదాకా వదల్లేదు.

ఇలా ముగ్గేసే రోజుల్లో 4/19 లో మా ఏసీ కాలెజ్ ఫిజిక్స్ లెక్చరర్ హనుమంతరావుగారి ఇంటి దగ్గరున్న ఎలక్ట్రిక్ స్తంభం కింద ఎవరో ఇద్దరు నేను ముగ్గేసినంతసేపూ నించుని చూస్తున్నట్టు అనిపించేది - మొదట్లో అంతగా పట్టించుకోలేదు. నాల్రోజుల తర్వాత అర్థమయ్యింది - వాళ్ళు సరిగ్గా నేను ముగ్గు వెయ్యడం పూర్తి చేయగానే - వెళ్ళిపోతున్నారని. కాకపోతే ఎవరో సరిగ్గా తెలీలేదు. తెల్సుకోవడానికి వీలూ కుదరలేదు. అవసరమూ అనిపించలేదు - వాళ్ళేమీ గొడవ చేయకుండా నించుని వెళ్ళిపోతూ వుండడంతో.

పగలు మాటలు, పాటలు - రాత్రి పూట చిత్రహార్, చిత్రలహరి అయ్యాక ముగ్గులు - ఆ తర్వాత నిద్రొచ్చేదాకా మూడు కాలేజుల కబుర్లు - సంక్రాంతి పండగ సందళ్ళు - అన్నీ ముగిసి మళ్ళీ నేను హాస్టల్‌కి తిరిగి వెళ్ళే రోజొచ్చింది - జనవరి 21.

షరా మామూలే -  స-స్వ-పరివారసమేతంగా వచ్చి - స"మేత"గా (పచ్చళ్ళూ, నెయ్యీ, జంతికలూ, చక్కిలాలూ, సొజ్జప్పాలూ వగైరాలతో) నన్ను రైలెక్కించారు - అమ్మా, నాన్నా.

ట్రెయిన్ ఎక్కిన నాకు - లోపలున్నవాళ్ళందరినీ ఒకసారి చూసి నా లగేజ్ సర్దుకోబోతూ నా సీట్ వైపు చూసింతర్వాత అనిపించిందొకటే - అదే ట్రెయినూ, అదే బోగీ, అదే అబ్బాయి (ఒక  ప్రముఖమైన పాత సినిమాలో ఒకానొక డైలాగు వరసలో) - అంటూ.

టైటిల్: అదే ట్రెయినూ, అదే బోగీ, అదే అబ్బాయి కి అసలు మాటేది?
ఈ కింది కొసరు పాటకి అసలు పాటేది?
 
తలచిచూడు సినిమాలని - దొరుకుతుంది ఆ పదము 
గుర్తు పడితే ఆ పదాన్ని - తట్టుతుంది ఆ మూలం 
ఆ మాటా ఎక్కడిదో - ఆ మూలం ఎప్పటిదో
చెప్పుకుంటే చాలును - నీ క్విజ్జు నెగ్గిపోవును...    



<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>