భేజా-రిగ్రెట్... అని ఆట్టే అనిపించని - రవితేజాదీ Trait !

అనగనగా కిందటి శుక్రవారం...ఎప్పట్లాగే కాళ్ళకి స్ప్రింగులు మొల్చువారం - కంటిరెప్పలు ఎక్కువగా విచ్చి రాత్రిని కొల్చువారం. 

పొద్దున-పొద్దున్నే నమస్కార్దేశీ డాట్కామ్ ఈమెయిల్ మోసుకొచ్చిన వార్తలేంటంటే -
అదేదో హోటల్లో తినదల్చుకున్నవారికి తిన్నన్ని అట్లు - ఇదేదో థియేటర్లో చూడదల్చుకుని రెండ్రోజుల్లో చూడకపోతే చూద్దామన్నా చూడలేని సినిమాలు.

మొదటిది పెద్ద పట్టించుకోదగ్గ విషయమేమీ కాదు - తినుట తిరుగుట కొరకే గానీ - తినుటకు తిరుగుట అలవాటు అంతగా లేని వారం - దోసెల వార్తని పక్కకి తోసేసి - సినిమాలేమున్నాయబ్బా అని కనులార్చక చూస్తే - తెలుగు సినిమాల పట్టికలో పట్టించుకోదగినదిగా - రాజా ది గ్రేట్ - కనిపించింది.

ఒక్క నిముషం...  ఎందుకొచ్చిన సినిమా - అనవసరంగా ఒక శుక్రవారపు సాయంత్రం భేజా రిగ్రెట్ అవుతుందేమో! - అనిపించినా ధైర్యే సాహసే సిని-మా-లక్ష్మీ అనేసుకుని - బదరికి నా సినీ-మనవి చేసుకోగానే - "రవితేజానా హీరో? - పాపం ఈ మధ్య హిట్లేమీ లేనట్టున్నాయి కదా - వెళ్దాం" - అని ఏకగ్రీవంగా యుగళ-మాట అనేసుకున్నాం.

ఎవరైనా సినిమాలు హీరో మీద ఇష్టంతో చూస్తారు - హీరోయిన్ ఎలా ఉంటుందా అని ఇంట్రెస్టుతో చూస్తారు - మేం మాత్రం అప్పుడప్పుడు జాలితో కూడా చూస్తాం.

అందులోనూ - నిరుడో, ఆ పై ఏడాదో, ఇంకా ఆ ఆ పైదో - నిప్పో, దరువో - గుర్తు లేదు కానీ ఇలాగే రవితేజ సినిమా అని వెళ్తే టికెట్ కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్ళకుండానే దార్లో ఎదురొచ్చిన వాళ్ళు చెప్పారు - సినిమా బాలేదని షో కాన్సెల్ చేశారండి - అని.

అప్పుడనిపించింది - "ఒక తాతగారి అంశో, ఇంకో తాతగారి వంశమో లేదనే కదా పాపం - ఇలా చేసి వుంటారు. పాపం రవితేజ!" -  అని.

చిన్నప్పడు సినిమా అంటే ఏంటో తెలీని రోజుల్లో - అమ్మా-నాన్న అభిమానంగా తలుచుకునే కమలాకర కామేశ్వర్రావు పౌరాణికాలు, విజయావారి సినిమాలు, విఠలాచార్య జానపద-విన్యాసాలు - ఆ తర్వాత శంకరాభరణం నుంచి శుభసంకల్పం దాకా కాశీనాథుని విశ్వనాధుల స-కారాద్య-చిత్ర-పరంపర - ముళ్ళపూడి రాశారని, బాపు గీశారని చూసిన బొమ్మలు - ఇంకొన్నాళ్ళు రాజేంద్ర ప్రసాద్ పేరు చూసి వెళ్ళిన సినిమాలు - అన్నజింక కిష్టమని చూసిన సిద్ధార్థ, మహేష్బాబు సినిమాలు - నవ్విస్తాడని నరేష్ సినిమాలు - నచ్చుతాయని నాని సినిమాలు - రమ్యంగా వుంటాయని రాజమౌళి సినిమాలు - ఇలా రకరకాల కారణాలకు ఏక-హీరో / ఏక-దర్శక సినిమాలు చూసే - మేము చూసే - ఇంకో ఏక-హీరో సినిమాలు రవితేజావి కూడా.

ఇడియట్టుతో మొదలుపెట్టి కిక్కు దాకా బానే చూశాం - దరువు దెబ్బేసేసింది. అదుగో... అప్పణ్ణుంచీ ఇప్పటిదాకా - దడుపు జ్వరం వచ్చినవాళ్ళలా మళ్ళీ రవితేజా-సినిమా పేరెత్తలేదు మేం.

కిందటి గురువారం దీపావళికి నాలికకి రుచించే పులిహోర భోజనం - మరుసటి రోజు శుక్రవారం బలిపాడ్యమికి (పన్నేమీ లేదండి!) ప్రణాళికేసుకుని వేంచేద్దామనుకున్న రాజా ది గ్రేట్  సందర్శనం.

సరే - మేమనేసుకుంటే సరిపోదు కదా! బుజ్జిజింకని ఒప్పించాలి కదా!

ఎప్పట్లాగే నా సినిమా-వేడుకోలు... వాడి రాననే-జవాబు-ఇచ్చుకోలు...  షరా మామూలు.

వాడిని అడిగీ-అడిగీ అలసటొచ్చి ఆఖరి అస్త్రంగా - అప్పుడెప్పుడో మా నాన్న నన్ను ఇండియా రమ్మని అడుగుతూ - 'బదరిని ఈ పాట పాడుతూ అడగనా నిన్ను పంపించమని'  అంటూ గుర్తు చేసిన "మా అన్నలొచ్చారు నన్నంపుతారా" పాట నమూనాలో - ఇదిగో ఈ పాట కట్టి - బుజ్జిజింకని బతిమిలాడి ... ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించాను.

కలిపి ముద్దలు పెట్టే నీ కన్నతల్లీ
అడుగుతున్నది గూగుల్ సెర్చు జేసి
ఇపుడు వద్దనకు నా బుజ్జిజింకా
ఈ ఒక్కసారీ సినిమాకొస్తావా
నే...రాను నే...రాను - మీరెళ్ళి రండి

కౌచులో కూర్చున్న ఓ బుజ్జిజింకా
సిన్మాకు వెళ్దాము నువ్వు మాతో రారా
నే...రాను నే...రాను - మీరెళ్ళి రండి  

రాక రాక వచ్చె రవితేజ సినిమా
పాపమెవ్వరు చూడకపోతె ఫ్లాపౌను సినిమా

ఇపుడు వద్దనకు నా బుజ్జిజింకా
ఈ ఒక్కసారీ సినిమాకొస్తావా 

మొత్తానికి - ఆఫీసైన వెంటనే ఐదింటికి మొదలుపెట్టి ఏడున్నర అయేటప్పటికి -

ఈ ఒక్కసారికే సినిమాకొస్తా ఇదే ఆఖరను
ఇంకెప్పుడూ నన్నింక రమ్మనద్దు రాలేను నేను   

- బుజ్జిజింక చేత 'సరే' అనిపించగలిగాను మా- సిని-మా-ప్రయాణానికి.  

రాత్రి తొమ్మిదిగంటల-ఇరవై షోకి బయల్దేరేటప్పటికి పావుతక్కువ తొమ్మిది అయింది.

వెళ్ళేటప్పటికి పది-నిముషాలు సినిమా అయిపోయింది.

ఆ తర్వాతి పదినిముషాల్లో - ప్రతి సినిమాలో పదినిముషాలే వుండే కనకాల వారి వారసుడు - పదంకెలు లెక్కపెట్టి పనైపోయిందన్నట్టు - సినిమాపాత్రావతారం చాలించాడు.  అతని వెనకాలే ఇంకో పదంకెలు లెక్కపెట్టే లోపు ప్రకాష్ రాజ్ కూడా పాత్రను పరమాత్మ పరం చేశాడు.

తన తమ్ముడిని చంపించిందన్న పగ తీర్చుకోవాలనుకుంటున్న విలన్ బారి నుంచి హీరోయిన్ని రక్షించాలంటే ఎవరో ఒకరు రావాలి అనుకున్న వేళ - హీరో ఎంట్రీ.

అన్ని కథలకన్నా ఇదో వెరైటీ కథ ఎలా అయిందంటే హీరో అందమైన-అంధుడు - పైగా కళ్ళు కనిపించకపోయినా ఇన్విన్సిబుల్ అయినవాడు.

హీరో- హీరో వాళ్ళమ్మ పదేపదే చెప్పినట్లుగా - He is blind, but he is trained - తన చెవులతో విని, చేతులతో ముట్టుకొని - కాళ్ళ కింద ఉన్న నేల, చుట్టూ ఉన్న గాలి - మాత్రమే కాకుండా - చుట్టుపక్కల ఉన్న పరిసరాల్ని, మనుషుల్ని తన అధీనంలోకి తెచ్చుకోగలిగినవాడు - అందమైన అంధమైన హీరో - అంధీరో. 

ఆట్టే కథ చెప్పేయకుండా ఈ అబ్సర్డిస్ట్ కామెడీ సినిమాలో నాకు ఒప్పినవి చెప్పాలంటే:

1) మొదటగా చాలా రోజుల తర్వాత  హీరోగా వచ్చిన రవితేజా - తన హడావిడి ఏక్షన్, డాన్సులు.

2) తండ్రి (హీరో) చిన్నప్పటి  పాత్రలో నటించిన రవితేజ-తనయుడు.

3) రవితేజా తల్లిగా చేసిన రాధిక.

4) క్లీన్-కామెడీ చేసిన  శ్రీనివాసరెడ్డి.

5) ఒక పాటలో కనిపించినట్టనిపించిన డాన్స్ డైరెక్టర్ రాజు సుందరం (సినిమాల్లో అస్సలేమాత్రం ఊహించనప్పుడు - కథకే మాత్రం సంబంధం లేని వాళ్ళు ఇలా వచ్చేసి అలా వెళ్ళిపోయే ఇలాంటి చమక్కులంటే నాకిష్టం)
 
6) ఇంకో పాటలో - హీరోయిన్‌తో పాటు మెరిసిన - ఇంకో హీరోయిన్ రాశీఖన్నా (ఈ అమ్మాయింకో చమక్కు - నచ్చడానికి అంతకన్నా కారణమింకోటేమీ లేదు) - వాళ్ళిద్దరూ వేసుకున్న లేతరంగుల పరికిణీలు-ఓణీలు.
 
7) 'ఆట్టే నటించేస్తానని ఊహించేసుకోకండి' అంటున్నట్టు - అంటూనే అలానే ఉంటున్నట్టు - 'నేను రాయిని - నాకు ఫీలింగ్స్ వుండవు' - అంటూ ముందే disclaimer ఇచ్చేసిన హీరోయిన్ మెహరీన్.  ముందుగానే చాలా low-expectation సెట్ చేస్తున్నట్టుగా మాట్లాడినా - మరీ రాయిలా ఉండకుండా - మరీ సినిమా అంతా కాకపోయినా అక్కడక్కడైనా  సీనుకి తగ్గట్టుగా నటించడం.

8) "ప్రసాదూ!" అని పిలిచి inter-era ప్రశ్నలడిగి వాటికి contemporary సమాధానాలు చెప్పిన  రాజేంద్రప్రసాదుని బాదేసిన తల్లి అన్నపూర్ణ.

9) ఆవిడ ఎందుకలా బాదుతోందో - అలా బాదకుండా ఉండాలంటే - ఎలాంటి సమాధానం చెప్పాలో చెప్పిన రవితేజా లాజిక్కు.

10) Google maps ని ప్రమోట్ చేసిన పధ్ధతి.

11) కళ్ళు లేకపోయినా పర్వాలేదు - అసలుండాల్సింది కాన్ఫిడెన్ అన్న సినిమా-సందేశం.

12) రవితేజాని జాలి కలిగేలా కాక జాలీగా చూపించిన తీరు.


ఇంకెప్పటికీ తెలుగు సినిమా మారదని ఇంకొక్కసారి నొక్కి-వక్కాణిస్తూ అక్కజ పరచిన నిక్కమైన విషయాలు:

1) కళ్ళ-బలం, కాళ్ళ-బలం ఉన్న పోలీసులతో పోటీపడి కళ్ళులేని-హీరో చెవులతో ఆడి కబడ్డీ గెలవడం అనే విషయాన్ని నోరెత్తకుండా చూసే సినీ-సహనం నాకు సైతం అలవడడం.

2) మామూలు పోలీస్ కానిస్టేబులైన హీరోతల్లికి లేక్-వ్యూ ఉన్న ఇల్లు ఉండడం.

3) మామూలు పోలీస్ కానిస్టేబులైన హీరోతల్లి ఐజీకి ఆదేశాలు ఇవ్వడం - "పదండి సర్ - నా కొడుకు పడతాడు ఈ విలన్ పని" అంటూ.

4) పోలీసుల కన్నా హీరో ట్రైనింగ్ మిన్నగా ఉండడం.

5) ఏ ఆధారం లేకుండా హీరో వేగంగా వెళ్ళే (లేక వెళ్తోందని అనుకోవాల్సిన) ట్రెయిన్ మీద నించుని - Google maps సహాయంతో తను దిగాల్సిన చోట్లో దొరికిన స్తంభం పట్టుకుని సరిగ్గా దిగడం.

6) చెయ్యి నరం తెగిన తల్లిని కళ్ళు లేని హీరో సరిగ్గా ఇరవై నిముషాల్లో కనుక్కుని హాస్పిటల్లో చేర్చీ చేర్చగానే రెండ్రోజుల్లో ఆవిడ కోలుకోవడం.

7) ప్రతి సినిమాలో లాగే - ఒక్కసారిగా మీదపడి హీరోని కొట్టకుండా - అదేదో క్యూ-పద్ధతి మీద గౌరవం ఉన్నవాళ్ళలా విలన్లు ఒక్కొక్కళ్ళు వెళ్ళికొట్టించుకోవడం.

8) డార్జిలింగ్ వెళ్తున్నట్టు చూపించే సీనులో Air-India (అంతర్జాతీయ) విమానం చూపించడం - Indian Airlines (Domestic) బదులు. 

ఎప్పట్లాగే పట్టించుకోని విషయాలు (పట్టించుకుంటే సిన్మా చూసిన ఫలితం ఉండదుకాబట్టి):

1) అర్థం-పర్థం లేని Bank దోపిడీ సీను. 
2) హాస్యం పేరుతో ఊరికే చెంపదెబ్బలు కొట్టుకునే నటీ-నటులు. 
3) గందరగోళంగా ఉన్న సంగీతం.
4) గుర్తు చేసుకుందామన్నా గుర్తు రాని పాటలు (ఒక్క ఎన్నియల్లో అన్న మాట తప్ప).
5) ఒక్కోచోట అవసరమైన దానికన్నా ఎక్కువ శృతిలో ఉన్న డైలాగులు. 
6) ఇంకా ఇలాంటివెన్నో ఎన్నెన్నో...

మొత్తానికి ... కొంచెం భేజా-రిగ్రెట్ అయేలా 
కొంచెం రవితేజాదీ trait అనేలా
ఇంతకు ముందెన్ని చూడలా అనేసేలా  
పాపం! ఈ ఒక్కసారికి చూస్తే పోలా అనుకునేలా 
రాజా ది గ్రేట్ అనబడే ఈ మాస్-మసాలా
అనేకానేక వచ్చీ-పోయే తెలుగు సినిమాల్లో 
ఒకానొక absurdist comedy.