త్వామనురజామి - 33 - సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి:   త్వామనురజామి - 32 - బెంగ బెంగ బెంగగా... సెకను సెకను సాగగా...

కార్లో మహా హడావిడిగా వుంది. ఓ పక్క పప్పి, స్వాతి మాటలు. ఇంకో పక్క ముందు సీట్లోంచి ఆ మాటల్లో మాట కలుపుతూనే మధ్యమధ్యలో కుట్టి తీస్తున్న కూనిరాగాలు. నా పక్కనే కూర్చుని వున్న ప్రశాంతి నిశ్శబ్దంగా నా చెయ్యి పట్టుకుని పెద్దపెద్ద కళ్ళతో నా మొహం లోకి చూస్తోంది. నేనూ ఆట్టే మాట్లాడకుండా బయటికి చూస్తూ కూర్చున్నాను.

ఓ పావుగంటలో రమణారెడ్డి గారి ఇంటి ముందు ఆగింది కారు. మేమొస్తామని ఎదురు చూస్తూ వాళ్ళింటి సిటౌట్లో నించునున్న రమణారెడ్డిగారు వచ్చి మా కోసం వాళ్ళింటి గేట్ తెరిచారు. "బావున్నారా, అంకుల్?" అని ఆయన్ని పలకరించి ఆయన వెనకాలే ఇంట్లోకి వెళ్ళాం. ఆంటీ పలకరించి - పండక్కదా - అరిసెలు, జంతికలు లాంటివేవో ప్లేట్లలో పెట్టి తినమని బలవంతం చేశారు. అప్పటికే ఇంట్లోనూ, అపర్ణ వాళ్ళింట్లోనూ ఏవో తినుండడంతో నాకేమీ వద్దని చెప్పాను. పప్పి, కుట్టి, స్వాతి, ప్రశాంతి మాత్రం ఒక ప్లేట్ చాలని అందులోనే షేర్ చేసుకుని తింటున్నారు, తింటూ ఆంటీ అడిగిన ప్రశ్నలకి జవాబులేవో అంటున్నారు.వాళ్లంటున్నవి నే వింటున్నాను.

ఇంతలో రమణారెడ్డిగారు నాకేసి తిరిగి  "రామ్మా! నువ్వెలాగూ ఏం తీసుకోవట్లేదు. మాకు పైన అప్‌స్టెయిర్స్ కూడా వుంది. చూపిస్తా పద!" అనగానే లేచి ఆయన వెనకాలే మెట్లెక్కి పైకి వెళ్ళాను. అక్కడ ఒక చిన్న బాల్కనీ లాంటిది ఉంటే, అక్కడ నించుని వాళ్ళింటి చుట్టుపక్కల చూపిస్తూ, ఇంతకు ముందు అదంతా ఎంత ఖాళీగా ఉండేదో, ఇప్పుడు కొత్తగా ఎన్ని ఇళ్ళు కట్టారో ఆయన చెప్తూ ఉంటే, నాకెందుకు అవన్నీ చెప్తున్నారో అర్థం కాకపోయినా, పెద్దాయన అందులోనూ నాన్న ఫ్రెండ్, వినకపోతే బావుండదని ఆయన చెప్పిన వాటికి తలూపుతున్నాను.

అలా చెప్తూ ఆయన ఉన్నట్టుండి "మీ నాన్నగారు నీ విషయంలో చాలా బాధ పడుతున్నారమ్మా! ఆయన్ని అలా చూడడం మాకూ చాలా బాధగా వుంది" అన్నారు.

నాకొక్క క్షణం లోనే అర్థం అయ్యింది ఆయన ఏ విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నారో. ఇంతకు ముందు దసరాకి వచ్చినప్పుడు ఉషాంటీ ఇలాగే మాట్లాడారు. ఇప్పుడు రమణారెడ్డి గారు ఇలా! వీళ్ళందరూ ఇంతగా చెప్తున్నారూ అంటే నాన్నని నేనెంత బాధ పెడ్తున్నానో కదా! అప్పటికీ ఆయనగా నన్నేమీ అనట్లేదు. అసలా విషయం ఎత్తితే నన్ను పరుషంగా మాట్లాడాల్సి వస్తుందేమో అన్నట్లు దాన్ని దాటేసి సరదా కబుర్లేవో మాట్లాడుతున్నారు. అది తల్చుకోగానే నామీద నాకే కోపం, అక్కడితో ఆగకుండా అసలు నేనేం చేస్తే నా నిర్ణయం వల్ల పప్పి, కుట్టిలకి భవిష్యత్తులో ఇబ్బంది రాకుండా ఉంటుందా అన్న ఆలోచన కూడా మొదలయింది.

నేను నా ఆలోచనలో ఉండగానే - ఆయన చెప్పిందానికి నన్ను నేనెలా సమర్థించుకుంటూ - ఆయన నన్ను సూటిగా అడగని ప్రశ్నకి  జవాబెలా ఇవ్వాలా అనాలోచించుకుంటున్నానేమో అనుకుని "అదేనమ్మా - మొన్న నాన్నగారు తిరుపతి కూడా వచ్చినట్టున్నారు కదా?" అని ఇంకోసారి అనగలిగీ అనలేని టాపిక్కేదో మాట్లాడుతున్నట్లు మాట్లాడుతున్న రమణారెడ్డి గారి కేసి తిరిగాను నేను.

నాకస్సలు ఆయనతో ఏమీ మాట్లాడాలనిపించలేదు. ఆయన నాన్న ఫ్రెండుగా నాకు గౌరవమే. కానీ నాకు సంబంధించిన విషయాలు - అవి పెద్దవైనా, చిన్నవైనా - ఇప్పటిదాకా అమ్మ, నాన్నలతో - వాళ్ళ తర్వాత పప్పి, కుట్టీ, అపర్ణలతో తప్ప ఇంకెప్పుడూ ఎవ్వరితోనూ డిస్కస్ చెయ్యలేదు. ఇప్పుడూ అంతే అనుకున్నాను.

అలా అనుకున్న వెంటనే "అంకుల్! మీరేమీ అనుకోవద్దు. నేనీ విషయం మా నాన్నగారి తోనే మాట్లాడతాను" అని చెప్పి ఊరుకున్నాను. నాన్న నాతో మాట్లాడడానికి ఇబ్బంది పడుతున్నా సరే - నేను ఆయన తోనూ, అమ్మ తోనే మాట్లాడదలుచుకున్నాను. ఎప్పుడూ ఏ విషయం లోనూ ఎవరి మీదా ఆధారపడని మా నాన్నకి నా వల్ల ఆ అవసరం రాకూడదు. అంతే!

నేనలా అనగానే ఆయన కళ్ళలో కొంచెం ఆశ్చర్యం కనిపించింది. కానీ ఎప్పుడైనా నాన్న కోసం వచ్చినప్పుడు చిరునవ్వు పలకరింపుని మించని పరిచయం ఆయనది నాతో.  అందులోనూ ఆయన మితభాషి - ఇది కూడా నాకు సంబంధించినంత వరకూ మాత్రమే!  ఆ తర్వాత ఆయన చెప్పడానికి, నేను వినడానికి ఇంకేం లేవని మా ఇద్దరికీ అనిపించడంతో నిశ్శబ్దంగా మెట్లు దిగి కిందకి వచ్చేశాం. ఇంకో పది నిముషాలు కూర్చుని అంకుల్-ఆంటీలకి "వెళ్ళొస్తా"మని చెప్పి ఇంటికొచ్చేశాం ఐదుగురు అమ్మాయిలం.

ఇంక ఇంట్లో పండగ హడావిడి మామూలే! పెద్దపండగ రోజు దండాల పండగ కదా! ఇంటికి వచ్చీ రాగానే "నువ్వు మా కన్నా పెద్దదానివే. నీకూ దండం పెడతాం" అన్జెప్పి పప్పి, కుట్టి, స్వాతి, ప్రశాంతి ఒకరి తర్వాత ఒకరు నాకు దండాలు పెట్టేసి నా దగ్గరున్న కొంచెం డబ్బులూ తీసేసుకున్నారు. సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పాడుకుంటూ పండగ అయిపోయింది. పండగతో పాటు సెలవులు అయిపోవడంతో నేను తిరుపతికి తిరిగి వచ్చేశాను - అప్పటికీ సెలవులైపోయింతర్వాత ఒకట్రెండు రోజులు ఆలస్యంగా.

తిరుపతిలో పొద్దున్నే ట్రెయిన్ దిగాను - ఒక చేతిలో VIP సూట్కేసు, ఇంకో చేతిలో గుంటూరు దేవీ సిల్క్స్ వారి సంచీలో వున్న - అమ్మా, అమ్మక్కయ్యా (లక్ష్మిదొడ్డ) పోటాపోటీగా సర్దిన - నెయ్యి, కందిపొడి, ఉసిరావకాయ, సొజ్జప్పాలు, జంతికలు వగైరా వగైరాలతో  - సరిగ్గా చెప్పాలంటే ... మేత  సమేత VIP సూట్కేసు మోతతో.

దిగీదిగ్గానే ఎదురుగా మల్లిక, నిగమ స్టేషన్ లోపలికి వస్తూ కనిపించారు. వీళ్ళెందుకిటు వస్తున్నారబ్బా అని చూస్తే, నా పక్క బోగీలోంచి - పూలపూల విమల్ చీర కట్టుకుని, బంగారపుటుదయపుటెండని తన పద్మాల్లాంటి కళ్ళని చేరనీయకుండా నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని, ఒక పక్కకి ఒంగి వయ్యారంగా నించుని - రాజ్ కపూర్ సినిమాలో వైజయంతిమాలలా - అచ్చు అలాగే - తనను రిసీవ్ చేసుకోవడానికి వస్తున్న మల్లిక, నిగమలకి చెయ్యి ఊపుతూ - కనిపించింది మా రాజమండ్రి బ్యూటీ సునీత. తనని పొద్దునపొద్దున్నే అలా చూడగానే - భలే నచ్చేసింది. (అసలు పొద్దున్నే నల్లకళ్లజోడు పెట్టుకుందేంటా అనిపించినా తర్వాత్తెల్సిందేంటంటే కళ్ళలో ఏదో పడి ఎర్రగా అయ్యాయని ఆ కృష్ణ-సులోచనాలని తన సు-లోచనాలకి రక్షగా ధరించిందని). పక్కనే పప్పి, కుట్టి వున్నట్లైతే - ఆ పిల్ల చూడు హైస్సా, ఆ కళ్ళజోడు హైస్సా - అని పాడేసేవాళ్ళమే. ఇప్పటికి మాత్రం వాళ్ళ పక్క నించే వస్తూ "హాయ్" చెప్పేసి బయటకొచ్చి రిక్షా ఎక్కి హాస్టల్‌కి వచ్చేశాను.

అన్నట్టు మర్చిపోయాను చెప్పడం - వచ్చేటప్పుడు నాన్నని అడిగి కిరణ్ విప్రో ఆఫీస్ ఫోన్ నంబర్ తెచ్చుకున్నాను - విప్రోలో సిక్స్త్ సెమిస్టర్ ప్రాజెక్ట్ గురించి మాట్లాడాలని చెప్పి. కిరణ్ మా ఊరి మునసబు గారి అబ్బాయి. తనకి మా పప్పి అంటే ఇష్టం. అప్పటికే మా పప్పిని చేసుకుంటానని మా నాన్నని అడిగి వున్నారు. మా అనాతవరం నుంచి ఆంధ్రా యూనివర్సిటీలో MCA చదివిన మొట్టమొదటి వ్యక్తి కిరణ్. తనప్పుడు బెంగళూరు విప్రో ఇన్ఫోటెక్‌లో పని చేస్తున్నారు.

తిరుపతికి రాగానే బదరిని కలిసినప్పుడు తనకి చెప్పాను - రమణారెడ్డిగారు నాతో మాట్లాడిన విషయం. అది చెప్తూ నేను కిరణ్ ఫోన్ నంబర్ తెచ్చుకున్న విషయం,తనతో మాట్లాడబోతున్న సంగతి కూడా చెప్పాను. "నా వల్ల పప్పి, కుట్టీలకి ఇబ్బంది రాకూడదు. పండక్కెళ్ళినప్పుడు అమ్మ, పప్పి చెప్పారు - కుట్టి, బాబు ఒకర్నొకరు ఇష్టపడుతున్నారు అని. బాబు కెలాగూ మీరు తెలుసు. ఇంక కిరణ్‌తో కూడా ఒకసారి మాట్లాడి మన విషయం చెప్తే తనూ మనల్ని అర్థం చేసుకుంటారు. అప్పుడింక వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళ గురించి మా నాన్నకి బెంగుండదు. మీతో మాట్లాడినప్పుడు అదే కదా ఆయన మెయిన్ కన్సర్న్!" అని కూడా అన్నాను.

బదరి క్కూడా నా ఐడియా నచ్చింది. నచ్చిందన్నట్టు తన పెదవుల మీద కొక వెలుగు నవ్వొచ్చింది. నవ్వొచ్చిందన్నట్టు చూడగానే నాకొచ్చిన ఐడియా నాకే నచ్చేసిందింకోసారి. అంతే ... నేనేదో మా నాన్నకి నా వల్ల రాబోతున్న ఏదో గొప్ప సమస్యని ఇట్టే పరిష్కరించేసినట్టు హాయిగా అనిపించింది. వీలైనంత తొందర్లో కిరణ్‌కి ఫోన్ చెయ్యాలి అనుకున్నాను.

నేనిప్పుడున్నది ఫిఫ్త్ సెమిస్టర్ కదా - రాజశేఖర్ (RS) సర్ ఒక మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్టు MIS టెక్నిక్కులు వాడి చెయ్యాలి అని ఒక ఎసైన్‌మెంట్ ఇచ్చినట్టున్నారు  - అమ్మాయిలందరూ జట్లుజట్లుగా తలో- మేనేజ్మెంట్ టాపిక్ ఎంచేసుకున్నారు - హోటల్ మేనేజ్మెంట్, రైల్వేస్, హాస్పిటల్, ఎయిర్లైన్స్ - ఇలా రకరకాలుగా. సెలవుల్నించి నేను ఆలస్యంగా రావడంతో నాకే టాపిక్ మిగల్లేదు. అప్పటికే మిగిలిన అమ్మాయిలు లైబ్రరీలో పుస్తకాలు రిఫర్ చేసి, కొంత మంది రుయా హాస్పిటల్కి వెళ్లి - ఇలా ఎవరికీ తోచినట్లు వాళ్ళు MIS రిపోర్టులు తయారు చేస్తున్నారు. నాలాగే సునీత కూడా రెండ్రోజులు ఆలస్యంగా రావడంతో తనకీ పార్ట్నర్, టాపిక్ దొరకలేదు.

మేమిద్దరం అసలే టీవీ రూమ్ టీమ్! ఇంటర్నల్ కాలం, సెమినార్ల కాలం, పరీక్షల కాలం - ఎండాకాలం వానాకాలం, శీతాకాలం - ఇలా కాలమేదైనా సరే - ప్రతి సాయంకాలం టీవీలో వచ్చే ఏదో ఒక సిన్మా ప్రోగ్రాం - అదీ ఇదీ అని లేదు - చిత్రహార్, చిత్రలహరి, చిత్రమాల, గ్రామీ అవార్డ్స్, ఆస్కార్ అవార్డ్స్, ఫిల్మ్‌ఫేర్ అవార్డ్స్ - చూడందే మా ప్రిపరేషన్ మొదలయ్యేది కాదు. గబగబా డిన్నర్ తినేసి పరిగెత్తుకుంటూ రూముల్లో కంచాలూ, గ్లాసులూ పెట్టేసి అదే పరుగుతో టీవీ రూంలో కెళ్ళి కూర్చునేవాళ్ళం. ఎపుడైనా ఎవరి దగ్గరన్నా నోట్స్ తెచ్చుకోవాలని వెళ్తూ వెళ్తూ టీవీ రూంలో ఇంకా లైటుందేంటా అని తొంగి చూసే నిరుపమకి నేనూ, సునీతా కనిపించగానే బోల్డు కోపం వచ్చేది. "మీరిద్దరూ ఈ జన్మలో పాస్ కారు" అని తిట్టి మరీ వెళ్ళేది. అంత గొప్ప చిత్ర-అనుబంధం నాది, సునీతది.

మామూలుగా నిరుపమ చాలా నెమ్మదిగా భోంచేసేది. అందులోన్ డిన్నర్ టైంలో కబుర్లు చెప్తూ ఇంకొంచెం ఎక్కువసేపు చేసేది. కానీ ఇంటర్నల్స్ వున్న రోజుల్లో చాలా గబగబా తినేసేది. నన్నూ, సునీతనీ కూడా తొందరగా తిని వెళ్లి చదువుకోమని చెప్తూ ఉండేది. మా చదువెలాగూ రాత్రి పది తర్వాతే మొదలయేది. అందుకని తనని ఉడికించాలని ఇంకొంచెం ఆలస్యం చేసేవాళ్ళం. అంతే! నిరుపమకి కోపం వచ్చేసేది. పొడూ...గు జడ విసవిసలాడిస్తూ, చరచరా నడుచుకుంటూ వెళ్లే తనని - డైనింగ్ హాల్ గ్లాస్‌డోర్ దాకా వెళ్ళనిచ్చి - గా...ఠి...గా...- డైనింగ్ హాల్ అంతా రీసౌండ్ వచ్చేలా "రుక్ జా!" అని అరిచి "రుక్ జా! ఓ జానేవాలీ రుక్ జా ...మై తో రాహీ తేరీ మంజిల్ కా ..." అని డైనింగ్ హాల్ దద్దరిల్లేలా పాడేవాళ్ళం. చుట్టూ వున్న అమ్మాయిలు హడలి పోయేవాళ్లు, నిరుపమ ఒక్కసారి వెనక్కి చూసి "మీ ఖర్మ" అంటూ తిట్టుకుంటూ వెడలిపోయేది.

అలాంటి సునీత, నేను ఇప్పుడొక మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్ట్ టాపిక్ సెలక్ట్ చేసుకోవాలి. ఆలోచించగా... చించగా... సునీతకి ఎవ్వరికీ తట్టని ఐడియా తట్టింది. "మనిద్దరికీ సిన్మాలంటే ఎలాగూ ఇష్టం కదా! మనం థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ చేద్దాం" అంది. నాకూ అది తెగ నచ్చేసింది. "సరే" అంటే "సరే" అనేస్కుని, మమ్మల్ని మేమే "శభాష్" అంటూ మెచ్చేస్కుని, ఇద్దరం RS సర్ దగ్గరికి వెళ్ళి "సర్! మేమిద్దరం థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ సెలెక్ట్ చేసుకున్నాం" అని చెప్పాం. సర్ మాకేసి కొంచెం అనుమానంగా చూసి  "థియేటర్ మేనేజ్మెంటా?" అని, మళ్ళీ "వీళ్లిద్దరికీ ఏదో ఓ టాపిక్ దొరికింది - అంతే చాలు" అనుకున్నారేమో "సరే... carry on" అనేసి వెళ్ళిపోయారు.

సర్ మేమనుకున్న టాపిక్కుని ఒప్పుకోవడమే ఆలస్యం - నేనూ, సునీత కలిసి అనుకున్నదే తడవు ఇద్దరం కలిసి వీవీ మహల్, ప్రతాప్ థియేటర్ అనుకుంటా - ఆ రెండు సినిమా హాళ్ళకి వెళ్ళాం. ప్రతాప్ థియేటర్లో మేనేజర్ని కలిశాం - అప్పుడే నేర్చుకుంటున్న SDLC లో Requirements Gathering Techniques లో ఒకటైన Interview ని ఆయన మీద ప్రయోగిద్దామని. ఎవరో యూనివర్సిటీ అమ్మాయిలు ఇంటర్వ్యూ చేయడానికి వచ్చారు అని తెలియగానే - పాపం! ఆ థియేటర్ మేనేజర్ ఉబ్బితబ్బైపోయి మమ్మల్ని ఆయన ఆఫీస్ లోకి పిలిచారు.

థియేటర్ మేనేజ్మెంట్ ఎలా చేస్తారో చెప్పండి అనడిగిన మాకు - టిక్కెట్లు ప్రింట్ చేయించడం, సినిమాహాలు సిబ్బంది - అంటే - బుకింగ్ క్లర్కులూ, టికెట్లు తీసుకుని లోపలికి పంపించే వాళ్ళు, సినిమా అయిపోయాక శుభ్రం చేసేవాళ్ళు - వీళ్ళందరికీ జీతాలివ్వడం, కేంటీన్ స్పేస్ లీజుకివ్వడం - ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో చెప్పారు. అంతే కాకుండా ఒకే సినిమా రెండు హాళ్లలో ఒకేసారి రిలీజ్ అయినప్పుడు ఆ థియేటర్ల మధ్య ఒకరి తర్వాత కొంచెం టైం తేడాతో ఇంకొకరు సినిమా మొదలుపెడుతూ, ఒక హాలు నుంచి ఇంకో హాలుకి రీలు డబ్బాలు ఆటోల్లో ఎలా తెచ్చుకుంటారో - ఇలా ఒక దాని వెనక ఒకటిగా సినిమా తెర మీద బొమ్మ కనపడడానికి థియేటర్ వాళ్ళు ఏమేం చేస్తారో మాకు అర్థమయ్యేలా చెప్పారు.

నాకూ, సునీతకి బోల్డంత మెటీరియల్ దొరికింది. ఇద్దరం మేమెలా ప్రెజెంట్ చెయ్యాలో ఆలోచించుకుని చేతులూపుకుంటూ CC (Computer Centre) కి వెళ్ళాం. మా క్లాసులో అమ్మాయిలు అందరూ - ఒక్కో టీములో ఇద్దరు కదా - ఒకరు వెళ్లి నించుని సగం చెప్పి కూర్చోగానే, ఇంకొకరు లేచెళ్లి  మిగిలిన సగం పూర్తి చేస్తూ - వాళ్ళ వాళ్ళ ప్రెజెంటేషన్లు పూర్తి చేశారు. నాకూ, సునీతకీ ఏదో టాపిక్ గురించి మాట్లాడాలి అని తప్పితే దానికో ఫార్మాట్ ఉందని అప్పటికీ తెలీలేదు. చివరిగా మా వంతు రాగానే ఇద్దరం ఒకేసారి లేచి వెళ్ళాం. అప్పటికే మా RS సర్‌కి  మా టాపిక్ మీదే నమ్మకం లేదు, ఇప్పుడిలా ఇద్దరం ఒకేసారి లేచెళ్లి క్లాస్ ముందు నించుని గొంతులు సర్దుకుంటూ ఉంటే "జనగణమన" పాడేస్తామేమో, అంత కన్నా మా ఇద్దరి నుంచీ ఇంకేం expect చేస్తాంలే అన్నట్లు ఓ పక్కనే డెస్క్ మీద కాళ్ళూపుతూ కూర్చున్నారు.

ముందు సునీత మొదలు పెట్టింది (అక్కడ మాట్లాడింది ఇంగ్లీష్ లో - ఇక్కడ రాస్తున్నా తెలుగులో)

"అరె హో సాంబా! జో డర్ గయా, సమ్‌ఝో మర్ గయా .... ఈ డైలాగ్ మీరెక్కడ విన్నారో చెప్పగలరా?" సునీత ప్రశ్న.

"షోలే" ఇరవై గొంతుల కోరస్ జవాబు.

"మరి... లక్ష్మక్కా! మాటివ్వండి ... మాట" సునీతే మళ్ళీ.

"గీతాంజలి" మళ్ళీ క్లాసు నుంచి ఇం-కోరస్ సమాధానం.

"చూశారా? SDLC లో phases అంటే ఆలోచిస్తామేమో కానీ మనకి నచ్చిన సినిమాల్లో డైలాగులు మాత్రం నిద్రలో లేపి అడిగినా చెప్పేస్తాం. అలాంటి సినిమాలు చూపించే థియేటర్లు ఎలా మేనేజ్ చేస్తారో నేనూ, లలిత మీకిప్పుడు చెప్తాం" అంటూ సునీత చెప్పగానే - తనూ, నేనూ మొదలు పెట్టి ఒక్కో సబ్-టాపిక్ alternate గా చెప్తూ ఓ ఇరవై నిముషాలు ఆపకుండా సినిమాల్లోంచి మాకు నచ్చిన డైలాగులు quote చేస్తూ మా ప్రెజెంటేషన్ పూర్తి చేశాం. ఆ రోజుకి మా టాపిక్ టాప్-హిట్! అమ్మాయిలందరూ బెంచీల మీద దబదబా కొట్టి మరీ ఇచ్చిన బాదింగ్-ఒవేషన్ అది.

మా RS సర్ ఎప్పట్లాగే ఏమీ మెచ్చుకోకుండా - "సరే! బానే చేశారు కానీ రిపోర్ట్ ఏదీ?" అనడిగారు.

"రిపోర్టా? మేమేమీ రాయలేదు" అనగానే "ఇప్పుడు రాసి వెంటనే సబ్మిట్ చేయండి" అని చెప్పేసి వెళ్లిపోయారు.

ఇంకంతే! ఆ ప్రెజెంటేషన్‌కి RS వెయ్యబోయే పది మార్కులకి పదికిపది వస్తే - అప్పటివరకు అంతంత మాత్రంగా వున్నా, ఇప్పటికిప్పుడు అమాంతంగా - మాకు పెరగబోయే పెర్సెంటేజ్‌ని  తల్చుకుని నేనూ, సునీత ఆ రోజు మధ్యాహ్నం కూర్చుని మార్కుకు పేజీ చొప్పున పది పేజీల రిపోర్ట్ రాసిచ్చాం - ఆ రిపోర్ట్ చదువుకుని రాసి-రంపాన పెట్టామని RS పళ్ళెలా కొరుక్కుంటారో ఊహించుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ...ఓ పో-రెడీ పేరడీ పాడుకుంటూ...


సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!
ఓ... ఓ... 
సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!
ఎంతో ప్లాను వేసీ...
ఇంటర్వ్యూలు చేసీ ... 
మేము చేసిన మేనేజ్మెంట్ ప్రాజెక్టు అనే…
సిన్మా ఆట...కాదు - చిన్న మాట!


<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>