త్వామనురజామి - 43 - వింటా నీ మాట... విన్నానంటే ...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 42 - వింత-Chaట్లు వినవలె వింతవింతలూ...


న్యూ ఇయర్స్ డే శుక్రవారం వచ్చింది. శనివారం, ఆదివారం ఎలాగూ సెలవులు. నేను NAL కి వెళ్ళేటప్పటికి జనవరి నాలుగో తారీఖు అయ్యింది. ఎప్పట్లాగే విజయనగర్ నుంచి మెజెస్టిక్‌కి వెళ్ళే బస్సెక్కి కూర్చున్నాను. కొంచెం తలనొప్పి. దాన్ని మించి ఇదీ అని చెప్పలేని విసుగు.

నేనెక్కే సమయానికి సాధారణంగా బస్సులు ఖాళీగా ఉంటాయి. ఒకవేళ బస్సులో బోల్డుమంది ఉన్నారూ, నాకు కిటికీ పక్క సీటు దొరకదూ అనిపిస్తే ఎక్కేదాన్ని కాదు. ఇవాళా అంతే ... నాక్కావాల్సిన కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నాను కానీ ఎప్పట్లా ఆ గ్లాస్ డోర్ తెరిచి వుంచుకోలేకపోయాను. ఆ చలిగాలికి తలనొప్పి ఎక్కువవుతున్నట్లుగా వుంది అందుకని. 

బదరి ఊళ్ళోనే వున్నా తనని చూడక ఇప్పటికి దాదాపు వారం రోజులవుతోంది. కొంచెం బెంగగా వుంది. ఇంకొంచెం చిరాగ్గా వుంది.

అటు అమ్మ-నాన్నల్ని, ఇటు బదరిని - ఇలా నన్నిష్టపడే వాళ్ళందర్నీ వాళ్ళు చెప్పే మాటలు వినకుండా కష్టపెడుతున్నానని. అలా అని వినకూడదని నాకేమీ లేదు. పోన్లే అని వినాలని అనిపించట్లేదు. ఎలాగోలా వాళ్ళందరూ నా మాట వింటే బావుండుననిపిస్తోంది. ఇలా ఏదేదో ఆలోచిస్తున్నా కూడా ముందేం జరగబోతోందో అన్న భయం కానీ, బాధ కానీ లేవు విచిత్రంగా. ఈరోజుకీరోజు బదరీని చూళ్ళేదన్న దిగులు తప్ప.

ఈలోగా మెజెస్టిక్ బస్టాండు వచ్చింది.

Already ఆలోచిస్తున్న తలని అలాగే ఉంచుకుని - తలొంచుకుని బస్సు ఆఖరి మెట్టు దిగుతూ, నా పింక్ సంచీని సర్దుకుంటూ చుట్టూ వున్న లోకంతో సంబంధం లేనట్లు - ఏకపంథాగామిలా - నేనెక్కి వచ్చిన విజయనగర్ బస్సు నన్ను దింపిన దగ్గర్నుంచి, ఇక నేనెక్కాల్సిన 333A మారతహళ్ళి బస్సెక్కడానికి అటు వైపు వెళ్తున్నానో లేదో కళ్ళ ముందు బదరి ప్రత్యక్షం.

కళ్ళు లోపలికి వెళ్ళిపోయి, నీరసంగా ఏదో జ్వరం వచ్చి తగ్గినట్లుగా కనిపించారు. తనని అలా అక్కడ చూస్తానని అనుకోలేదేమో - ఒక్కసారిగా కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. బోల్డు ఏడుపొచ్చేసింది. నా పింక్ బేగ్ లోంచి కర్చీఫ్ తీసి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ గబగబా వెళ్ళి బదరి చెయ్యి పట్టేసుకున్నాను.

తను వెంటనే నవ్వుతూ "ఇలా ఎవరైనా ఏడుస్తారా చిన్నపిల్లలా?" అనగానే నాకు బోల్డు ఉక్రోషం... మామూలుగా ఐతే వెంటనే చెయ్యి విదిలించుకుని దూరంగా జరిగేదాన్ని. కానీ ఈసారి కోపం వచ్చింది ఎప్పట్లా నాక్కాదు. బదరి కోపాన్ని మొదటిసారిగా చూశాను వారం క్రితం. అందుకని కొంచెం నన్ను నేను తమాయించుకుని "నేనిప్పుడు 333A ఎక్కాలి." అన్నాను.

నేనెక్కబోయిన 333A బస్ వెళ్ళిపోతే మళ్ళీ అరగంట దాకా ఇంకోటి లేదు. అంతదాకా ఆగితే ఆఫీసుకి ఆలస్యమవుతుంది. ఆ సంగతి బదరీకి తెలుసు. అందుకని నన్ను ముందు బస్సెక్కమని సైగ చేసి తను కూడా నా వెనకాలే బస్సెక్కి నా పక్కన కూర్చున్నారు.

నాకు ఇంకా ఏడుపు వస్తూనే వుంది. కళ్ళలో నీళ్ళు ఊరుతూనే వున్నాయి. ఎవరికీ ఏమీ చెప్పలేకపోతున్నానన్న బాధ. నా పక్కన కూర్చున్న బదరీ కేసి తిరిగి ఇన్నాళ్ళూ ఎందుకు కనిపించలేదు అని అడగబోతున్న నన్ను "ష్!" అని ఆపి నా చేతిలో ఓ చిన్న కాయితం, ఓ book-mark పెట్టి "ముందా కళ్ళు తుడుచుకుని అవేంటో చూడోసారి..." అన్నారు.

తను అల్లిచ్చిన ఆ అల్లిబిల్లి పదాల అల్లికని చదువుతూనే నాకు - అది నాకోసమే రాశారన్న ఆనందం, నా గురించే రాశారని కొంచెం సిగ్గూ కూడా అనిపించాయి.

అవి కనిపించనీయకుండా "బానే వుంది కానీ... ఎంత కోపమొస్తే మాత్రం అలా వదిలి వెళ్ళిపోతారా? అన్ని రోజులు రాకుండా వుంటారా?" అని అలవాటైన అరువు-దెబ్బలాట ఆడబోయాను.

"అబ్బా! ఆ రెండోదేంటో కూడా చూడు. ఆ తర్వాత తీరిగ్గా పోట్లాడుకుందాం." అని తననగానే అప్పుడు చూశాను ఆ book-mark.

అది చూడగానే నాకింకేమీ మాట్లాడాలనిపించలేదు. బదరి నా పక్కనుండగా నేనింకేమీ ఆలోచించక్కర్లేదు అనుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా బస్సు కిటికీ లోంచి బయటకి చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఇక నాకు తనకొచ్చిన కోపం గురించి ఆరా తీయాలని కూడా అనిపించలేదు.

అన్నట్టు ఇంతవరకు చెప్పినట్లు లేను - బెంగుళూర్లో బదరి MBA క్లాస్‌మేట్స్ - శ్రీనివాస్, ధనంజయ రాజు, గిరిరాజ్, ఫ్రెడరిక్, సాయి సురేష్, మోహన్ (చిరుభాయ్) - వీళ్ళందరూ కలిసి బనశంకరి ఏరియాలో బ్యాంక్ కాలనీలో మామ్మగారింట్లో మేడ మీద ఒక్క గదిలో అద్దెకుండేవాళ్ళు. మద్రాస్ నుంచి వచ్చిన బదరి కూడా వాళ్ళ దగ్గరే వున్నారు. 

సరే! నేను మాట్లాడకుండా ఉండడం అస్సలలవాటు లేని బదరికి నేనలా రెట్టించకుండా ఉండడం వింతగా అనిపించినట్లుంది. తనే చెప్పడం మొదలుపెట్టారు.

"అసలేం జరిగిందంటే ... బుజ్జాయ్! నేను నీ దగ్గర్నుంచి అలా కోపంగా వెళ్ళిపోయానా? ఆ తర్వాత వెంటనే తగ్గిపోయిందిలే - పాపం! నీకిష్టం లేనివి ఇంకెప్పుడూ మాట్లాడకూడదని అనుకున్నాను కూడా. ఈలోగా రాకు మద్రాసు ప్రయాణం. అదవ్వగానే డిసెంబర్ 31కి విజయనగర్ లోనే మా వాళ్ళు ఓ పార్టీ పెట్టుకున్నారు. దానికి వెళ్ళే ముందు ఫ్రెడ్డీ (ఫ్రెడరిక్) చర్చ్‌కి వెళ్దామన్నాడు. నేను, ఫ్రెడ్డీ కలిసి తన స్కూటర్ మీద ఎక్కడో M. G. Road లో వున్న చర్చ్‌కెళ్ళి, అక్కణ్ణించి విజయనగర్ వెళ్ళేటప్పటికి రాత్రి పన్నెండు దాటిపోయింది. అప్పటికే మా వాళ్ళందరూ full మజాలో వున్నారు. ఆ సరదాలో సీనా నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని బోల్డంత raw తాగించేశాడు. వెంటనే నాకు కడుపులో వున్నదంతా బయటికొచ్చేసింది. కళ్ళు తిరిగాయి. పాపం అందరూ చాలా కంగారు పడ్డారు. విజయనగర్ నుంచి నన్ను రూంకి తీసుకొచ్చారు. ఆ పడడం పడడం మళ్ళీ మూడు రోజులకి నిన్ననే లేచాను. భలే జరిగింది ఈ సారి న్యూ ఇయర్!" అని నవ్వుతూ చెప్తుంటే నాకు ఆ నవ్వు చూసి "ఈ అబ్బాయికి సరదాగా, భలేగా అనిపించనిది అసలేమైనా ఉందా?!" అనిపించింది.

"అవునమ్మాయ్... నీకింతకీ నేనెందుకు బెంగుళూరు వచ్చానో తెలుసా...? నీ కోసం, నా ఉద్యోగం కోసం... నీకు బెంగుళూరు ఇష్టం కదా! అదొక కారణమైతే నేను మీ నాన్నగారికి చెప్పిన మాట ఇంకో కారణం." అంటూ చెప్పడం కొనసాగించారు.

ఇవాళ మాట్లాడడం తన వంతు, విని "ఊఁ" కొట్టటం నా వంతులా వుంది. "ఆర్నెల్లు సావాసం చేస్తే వాళ్ళు వీళ్ళవుతారని విన్నాను కానీ ఆర్నెల్లు దూరంగా ఉంటే తను నేనయ్యారు - మాట్లాడడంలో" అనుకున్నాను.

"మీ నాన్నగారు తిరుపతి వచ్చి కలిసినప్పుడు 'అసలేమనుకుంటున్నారు మీరు? ఓ ఉద్యోగం లేదు. అసలు రేపెలా వుంటుందో ఆలోచన వున్నట్టే కనబడట్లేదు. ఇక మా లల్లీని మర్చిపోతే మంచిది' అన్నట్టు మాట్లాడారు. అప్పుడు నేను 'సరే! అంకుల్... మళ్ళీ ఉద్యోగం వచ్చాకే మిమ్మల్ని కలుస్తాను' అని చెప్పాను. అందుకే... నీకిష్టమైన బెంగుళూర్లో ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికే వచ్చాను. ఇప్పటికి షాలిమార్ పెయింట్స్, దళాల్ స్ట్రీట్ జర్నల్ లాంటి కొన్ని కంపెనీలకి apply చేశా. ఇంకా local గా కూడా వెతుకుతున్నా. మరి తొందర్లో వెళ్ళి మా కాబోయే మాంగార్ని కలవాలి కదా - మీ లల్లిని నాకివ్వమని అడగడానికి" అంటూ మళ్ళీ హాయిగా నవ్వారు.

నేనవన్నీ వింటూ నెమ్మదిగా చెప్పాను - సంక్రాంతికి గుంటూరు వెళ్తున్నట్లు. అది వినగానే ఇంతకు ముందు మా ఇద్దరి మధ్యా "ఫో" అంటే "ఫో" అనుకునేట్లు జరిగిన ఫో-ట్లాట గుర్తొచ్చిందేమో బదరి మాటలాపి కొంచెంసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. నేను వెంటనే - నేననుకుంటున్న మాట చెప్పకపోతే మళ్ళీ topic మారిపోతుందేమో అన్నట్లు - "నేను గుంటూరు నుంచి రాగానే మీతో ఒక్కసారంటే ఒక్కసారి రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి వస్తాను." అని గబగబా చెప్పేశాను - వింటా నీ మాట... విన్నానంటే ... Future అంతా winner అంటా...  అని లోపల్లోపల hum చేసుకుంటూ.

నేనన్నది వినగానే ఒక్కటంటే ఒక్క క్షణం తన కళ్ళల్లో చిన్న నవ్వు. మళ్ళీ అంతలోనే "నేనడిగాను, నువ్వొస్తానన్నావు. అలాగే వెళ్దాం. అసలు procedure ఏంటో కనుక్కుందాం. ప్రస్తుతానికి అంతకు మించిన ఆలోచన వద్దు. సరేనా?!" అనగానే నాకు నిజ్జంగా హాయిగా అనిపించింది - తను తనక్కావల్సింది తీర్చుకుంటూనే నా ఇష్టాన్ని మన్నిస్తున్నందుకు.

మేమిద్దరమూ అలా మాట్లాడుకుంటుండగానే  NAL దగ్గర దిగడం - నన్నక్కడ దింపి బదరి వెనక్కి వెళ్ళడం - జరిగాక మళ్ళీ ఇంకొన్ని రోజులు మామూలుగానే uneventful గా జరిగాయి.

అనుకున్నట్టుగానే సంక్రాంతికి గుంటూరు వెళ్ళాను. నేను వెళ్ళేటప్పటికే నాన్న రైలుపేటలో ఒక ENT సర్జన్ దగ్గర appointment తీసుకున్నారు. నేను ఇంటికి వెళ్ళిన రెండో రోజుకే నాన్న, నేను కలిసి ENT డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాం. ఆ డాక్టర్ గారు చెప్పినట్లు నా ముక్కుకి X-ray తీయించుకుని వెళ్ళాము. డాక్టరుగారు నా X-ray చూసి ఒక చిన్న ఆపరేషన్ లాంటిది చెయ్యాలి అని చెప్పారు. నాకు ఆపరేషన్ అన్న మాట వినగానే భయం వేసింది. చిన్న ఇంజెక్షన్ చేస్తారంటేనే కళ్ళు గా...ఠిగా మూసేసుకుని, ఆ needle నాకు తగిలీ తగలకుండానే ఏడ్చేసే నాకు ఆపరేషనా!?

నా మొహంలో భయం తెలిసిపోయిందో ఏమో ఆ డాక్టర్ గారు - "అబ్బే!భయపడకమ్మా... ఆపరేషన్ అన్నానే కానీ అది చాలా చిన్న procedure. ఓ పదిహేను నిముషాల్లో అయిపోతుంది" అన్నారు.

సరే! ఇంతవరకు వచ్చాక తప్పదు కదా అనేసుకుని, అలా అని వెంటనే చేయించుకోవడానికి భయమేసి - కొన్ని రోజులైనా ఆలస్యమవుతుంది కదా అన్నట్లు "పండగ అయ్యాక చేయించుకుంటానని" నాన్నతో చెప్పాను.

ఈసారి సంక్రాంతి ఎప్పట్లాగే పండగ పండగ్గానే జరిగింది. పప్పి, కుట్టీలతో వెళ్ళి చిరంజీవి ముఠామేస్త్రి చూశాను. ఆ సినిమా చూసొచ్చాక - అందులో చిరంజీవి ఈ పేటకు నేనే మేస్త్రి పాటలో పొట్లకాయలు పట్టుకుని చేసిన కూర-walk మేం కూడా shuttle bats తలకిందులుగా పట్టుకుని ప్రాక్టీస్ చేశాం. మా ముగ్గురికీ actors మేమే, audience మేమే! ఆ తర్వాత తీరిగ్గా పాటలన్నీ తల్చుకుని ఎంత ఘాటు ప్రేమయో పారిజాతమా, ఏటవాలు చూపులో మౌనగీతమా పాటలో "ఏటవాలు చూపు" అంటే ఏంటి, ఆ ఏటవాలుకి angle ఎంత వుంటే బావుంటుంది అని పాటల్లో మాటల గురించి సరదా-మాట్లాడుకుని మా శీతాకాలపు మధ్యాహ్నాలని నీరెండలో వెచ్చవెచ్చగా గడిపేశాం.

పండగ అయిపోయింది. అనుకున్నట్టుగానే నాన్నతో ENT డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. అప్పుడు ఆ డాక్టర్ గారిని అడిగాను - "General Anaesthesia ఇస్తారా అండీ?" - అని. ఏదో నొప్పి తెలీకుండా చేయించేసుకుందామని నా ఆశ. నేనడిగింది వినగానే డాక్టర్ గారు గట్టిగా నవ్వి - ఈ మాత్రం దానికి Local చాలు - అంటూనే నా పై పెదవి దగ్గర చిన్న syringe తో పొడిచి నాకు అక్కడ numb అయ్యాక చెప్పామన్నారు. ఓ పది నిముషాలు గడిచాయో లేదో ఆయన ఒక చిన్న స్టీల్ రాడ్ లాంటిది చూపించి "ఇది ఇప్పుడు నీ ముక్కులో పెట్టి లోపల మూసుకుపోయిన నీ sinus ని క్లియర్ చేస్తాను" అంటూనే దాన్ని నా ముక్కులో పెట్టేశారు. అది తగిలి నా ముక్కులో ఏదో చిట్లుతున్న శబ్దం. నాకు బోల్డు భయమేసేసింది. నా పక్కనే కూర్చున్న నాన్న చేతిని గట్టిగా పట్టేసుకున్నాను. మొత్తానికి ఆ ENT procedure డాక్టర్ గారు చెప్పినట్లే ఓ ఇరవై నిముషాల్లో ముగిసింది. నాకు చాలా నొప్పిగా అనిపించింది. అంతా అవగానే ఓ నెల రోజులు వాడమని ఏవో మందులు రాసిస్తూ డాక్టర్ గారు నాన్నతో "మీ అమ్మాయి ముక్కు బ్రిడ్జ్ లోనే వంకర ఉందండి. ఈ sinus పూర్తిగా తగ్గాలంటే దాన్ని కూడా సరిచెయ్యాలి." అన్నారు. అది వినగానే "అమ్మో! ఈయన మొత్తానికి నా ముక్కు కోసేయడానికి కంకణం కట్టుకున్నారు" అనుకున్నాను. కాకపొతే డాక్టర్ గారు అన్న మాటకి నాన్న వెంటనే "ఇప్పుడింకేమీ వద్దు లెండి. మళ్ళీ తను ఓ నాలుగు రోజుల్లో బెంగుళూరు వెళ్ళిపోవాలి ప్రాజెక్ట్ వర్క్ పూర్తి చెయ్యడానికి" అని చెప్పి డాక్టర్ గారికి ఫీజ్ ఇచ్చేసి నన్ను తీసుకుని ఇంటికొచ్చేశారు.

ఆ చిన్న ముక్కు-కోత అయిన నాలుగు రోజులకి బయల్దేరి మళ్ళీ బెంగుళూరు వెళ్ళాను. ఒక ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏంటంటే ఈసారి అమ్మ, నాన్న అస్సలు బదరీ గురించి ఒక్కసారి కూడా మాట్లాడలేదు. అంతా మామూలుగానే వున్నట్టు కనబడుతున్నా ఏదో తెలియని చిన్న దూరం... అచ్చు ఈ గజల్లా... ఏమీ గుచ్చుకోకుండానే కలిగే నొప్పిలా...

ఫాసలే ఐసే భీ హోంగే
ఏ కభీ సోచా న థా
సామ్‌నే బైఠా థా మేరే
ఔర్ వో మేరా న థా

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>