త్వామనురజామి - 44 - ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 43 - వింటా నీ మాట... విన్నానంటే ...

బెంగుళూరుకి తిరిగి వస్తూ నాతో తెచ్చుకున్నవేంటంటే గుంటూరు డాక్టరు కోసిన నా ముక్కు నొప్పీ - ఆ నొప్పి తగ్గడానికి వేసుకునే పెయిన్ కిల్లర్సూ, ఆ పెయిన్ కిల్లర్స్ వేసుకోవడం వల్ల వచ్చేసే drowsineస్సూ.

ఆ కోసిన-వేసుకున్న-వచ్చేసిన మూడిటి తోడుగా పొద్దున్నే జోగుతూ బస్సెక్కే నేను మళ్ళీ సాయంత్రం తూగుతూ ఇంటికి వచ్చేదాన్ని.

ఆఫీసులో కూడా పని నెమ్మ....దిగా సాగుతోంది. కృష్ణన్ గారు వేయిస్తున్న లెక్కలూ పూర్తవబోతున్నాయి. వాటన్నిటినీ బొత్తి కట్టి రిపోర్ట్ పుస్తకం కుట్టాల్సిన సమయమాసన్నమైంది - దానికోసం నాకున్న సమయమూ సన్నమైంది - నేను చేసే పని నెమ్మదవడం వల్ల. 


బెంగుళూరు రాగానే తెల్సిన ఇంకో విషయం ఏంటంటే ఫిబ్రవరి 10 న ప్రసాద్-అరుణల పెళ్ళికి ముహూర్తం పెట్టారని, ఇంకొన్ని రోజుల్లో శ్రీను, శ్యామల కలిసి పెళ్ళికి అనాతవరం వెళ్ళబోతున్నారని.

నాకేమో అప్పుడే సరిగ్గా నా ప్రాజెక్ట్ వర్క్ ఫైనల్ రిపోర్ట్ పూర్తి చేయాల్సిన పని  వుంది. ఫిబ్రవరి ఆఖరి వారంలో తిరుపతి వెళ్ళాలి కూడా - మాకు యూనివర్సిటీలో viva voce కి రమ్మని చెప్పారు.

మరిప్పుడు శ్రీను వాళ్ళు అనాతవరం వెళ్తే నేనెక్కడ ఉండాలీ అనుకుంటూ ఉంటే - శ్రీను ఓ రోజు సాయంత్రం ఆఫీస్ నుంచి రాగానే తను సాగితో మాట్లాడినట్టూ, నేను ఓ నెల రోజులు నా ప్రాజెక్ట్ వర్క్ అయ్యేదాకా సాగి వాళ్ళింట్లో ఉండేటట్లు plan చేసినట్టూ చెప్పాడు.

అది వినగానే బోల్డు happy గా అనిపించింది. అంతకు ముందు New year's eve కి కలిసినప్పుడే నాకు ఇందిర తెగ నచ్చేశారు. సాగి అయితే సరేసరి. (సాగి అసలు పేరు - సాగి కృష్ణప్రసాద్. కానీ తనని సాగి అని పిలవడమే అలవాటు) - అప్పుడెప్పుడో డిగ్రీలో మొదటిసారి బెంగుళూరు వచ్చినప్పట్నుంచి తను నాకు శ్రీను లాగే ఇష్టమైపోయారు. నాకిష్టులైన సాగి-ఇందిరల దగ్గర ఒక నెల వుండబోతున్నానని నా ఆనందం.

ఈలోగా ఏమయ్యిందంటే ఓ శనివారం మధ్యాహ్నం అపర్ణ నన్ను వెతుక్కుంటూ శ్రీను వాళ్ళింటికి వచ్చింది. నేనెక్కడున్నా అపర్ణకి ఉత్తరాలు రాస్తూ ఉండేదాన్ని - బోల్డన్ని కబుర్లతో, కబుర్ల మధ్య పాటలతో. అలా ఉత్తరాలు రాయడం వల్ల తనకి ఎప్పటికప్పుడు నేనెక్కడున్నానో తెలుస్తూనే ఉండేది. అపర్ణ వాళ్ళ పెదనాన్నగారు విజయనగర్ లోనే వుండేవాళ్ళు. ఆయన్ని చూడడానికి వచ్చి నేనూ REMCO layout లో శ్రీను వాళ్ళింట్లో వున్నానని గుర్తొచ్చి అడ్రెస్ వెతుక్కుంటూ వచ్చింది. తనలా రావడం నాకు భలే pleasant surprise! అప్పటికి అపర్ణ IMRB లో ఉద్యోగం చేస్తూ వర్కింగ్ విమెన్స్ హాస్టల్లో ఉండేది.

శ్రీనుకి కూడా అపర్ణ తెలుసు. తను బెంగుళూరు నుంచి గుంటూరు వచ్చినప్పుడల్లా నా మాటల నిండా అపర్ణ విశేషాలే ఉండేవి మరి! అపర్ణ వచ్చి కాసేపు అందరితో కబుర్లు చెప్పి సాయంత్రం అయేటప్పటికి వెళ్ళొస్తానని చెప్పి బయల్దేరింది. నేను తనని విజయనగర్ బస్టాపులో బస్సెక్కించి వస్తానని చెప్పి తనతో పాటే వెళ్ళాను.

అలా వెళ్తూ మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నపుడు నేను అపర్ణతో - తనని తిరుపతిలో MCA చేసినన్నాళ్ళూ ఎంత మిస్ అయ్యానో చెప్తూ, నేను కూడా తనతో పాటు మైసూర్ SJC లో చదివుంటే ఎంత బావుండేదో అని బోల్డంత longing గా మాట్లాడాను. అప్పుడే మా ఇద్దరికీ ఒకసారి మైసూర్ వెళ్ళొద్దామనిపించింది. వచ్చే రెండు వారాల్లో వెళ్దామని అనేసుకున్నాం కూడా. అప్పుడే అపర్ణకి బదరి కూడా బెంగుళూరు వచ్చారని చెప్పాను. అలా కబుర్లు చెప్తూ ఉండగానే తనెక్కాల్సిన బస్ వచ్చింది. తనలా వెళ్ళగానే నేను ఇంటికి వచ్చేశాను.

అనుకున్నట్టుగానే శ్రీను, శ్యామల అనాతవరం వెళ్ళారు. నేనూ, నా సూట్కేసూ, పుస్తకాలూ సాగి వాళ్ళింటికి చేరాము.

సాగి వాళ్ళ ఇల్లు first floor లో ఉండేది. వాళ్ళ ఇంట్లో రోడ్ వైపు కిటికీ వుండే బెడ్‌రూం నాకు ఇచ్చారు.

అక్కడొక మంచం - మంచం ఎదురుగుండా ఓ పెద్ద కిటికీ - ఆ కిటికీ మీదుగా ఓ సన్నజాజి తీగ - ఆ కిటికీ లోంచి కనబడే - కాసే ఎండా, కురిసే వానా, పెరిగి -తరిగే, తరిగి-పెరిగే చంద్రుడు, మెరిసే వెన్నెల, విరిసే పువ్వులు, ఇవన్నీ ఉన్నప్పుడు మురిసిపోతూ, ఇవేవీ లేనప్పుడు కూడా మెరిసిపోతూ తొంగి చూసే నీలంరంగు పూసుకున్న ఆకాశం... ఇప్పటికీ నాకా గది గుర్తుకొస్తే ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ...అనే అనిపిస్తుంది.

సాగి వాళ్ళింటికి నేను వెళ్ళగానే ఇందిరకి ఎంత సంబరమో! తను అప్పుడు వాళ్ళింటికి దగ్గర్లోనే ఏదో స్కూల్లో టీచర్‌గా పని చేసేవాళ్ళు. రోజూ పొద్దున్నే నేను ఆఫీసుకి రెడీ అయి వచ్చేటప్పటికి నాకోసం వేడివేడి ఇడ్లీలు, అందులోకి జీలకఱ్ఱ వేసి రుబ్బిన వేరుశనగ పచ్చడి చేసి పెట్టేవారు ఇందిర. ఆఫీస్ కేంటీన్లో తింటాను breakfast అంటే ఒప్పుకునేవారే కాదు. అవి తినేసి హడావిడిగా మారుతీమందిర్ బస్టాప్ దగ్గరికి మెజెస్టిక్ బస్సెక్కడానికి వెళ్ళేదాన్ని. సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి ఏవో ఒక పళ్ళు ఒలిచో, ముక్కలుగా కోసో వుంచి రాగానే తినమనేవారు. అవి తినగానే కాసేపు విజయనగర్ బజార్లో తిరిగొద్దామని సాగి-ఇందిర వాళ్ళతో పాటు నన్నూ తీసుకెళ్ళేవాళ్ళు.

వాళ్ళిద్దరితో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ - ఆ చలిచలి సాయంకాలాల్లో canopy ల్లా పరుచుకున్న చెట్లకొమ్మల కిందుగా నడుస్తూ - లైట్ల తోరణాలతో వెలుగుతున్న విజయనగర్ రోడ్లకి అటూఇటూ అమ్మేవాళ్ళు అమర్చిపెట్టిన రంగురంగుల ప్లాస్టిక్ సామాన్లు, తళతళలాడే గాజులు, గాలికి ఊగుతున్న బట్టలు, చిన్నపిల్లల కోసం అమ్మే బుడగలు, బొమ్మలు - ఇవన్నీ చూసుకుంటూ - ఇంట్లోకి మరుసటి రోజుకి కావాల్సిన కూరలూ, పళ్ళూ కొనుక్కుని ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి ఎనిమిదిన్నర అయ్యేది. రోజూ ఎవరో ఒకరు సాగితో పాటు BHEL లో పని చేసే colleagues సాగి ఇంటికి వస్తూ వుండేవాళ్ళు. ఆ వచ్చిన వాళ్ళతో కబుర్లు చెప్తూ భోంచేసేటప్పటికి తొమ్మదిన్నర అయ్యేది.

ప్రతీ సాయంత్రం NAL నుంచి నేను మోసుకొచ్చే బోల్డన్ని కబుర్లు వింటూ - ఇంటికి వచ్చిన ప్రతీ వాళ్లకి మళ్లీ మళ్లీ ఆ కబుర్లు తిరిగి చెప్తూ - లలిత ఒక అల్లరి prankster - అని సాగి చెప్పడం, సాగి చెప్తుంటే విన్నవే మళ్లీమళ్లీ వింటూ గలగలా ఇందిర నవ్వడం... ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ..

సాగి-ఇందిరలతో నడక సాగుతున్న సాయంకాలాలు సరదాగా వున్నా ఆ చలి-సర్దా కాస్తా శృతి మించి రాగాన పడి నా ముక్కు-సర్దీ (सर्दी) అయ్యింది. దాంతో నా ముక్కుకి రెండు పక్కలా వాచి మొహమంతా నొప్పి, దాంతో తలనొప్పి కూడా వచ్చేసింది. అంతే! ఓ మూడు రోజులు ఆఫీసుకి డుమ్మా!

పొద్దున్నే ఇందిర స్కూలుకి వెళ్ళే ముందు నన్ను లేపి, నేను మొహం కడుక్కుని రాగానే నాకు ఇడ్లీ తినిపించి అప్పుడు కానీ వెళ్ళేవారు కాదు. తను పొద్దున్న వెళ్తే సాయంత్రమే ఇంటికి వచ్చేవారు. ఇందిర వెళ్ళగానే నేను మళ్ళీ పడుకుండి పోయేదాన్న - నొప్పితో, నీరసంతో. సాగి కూడా ఇంటికి బయట నుంచి తాళం వేసేసి ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోయేవారు. నేను  అలాగే పడుకుని ఉండేదాన్ని.

సరిగ్గా పదకొండున్నరకి సాగి ఇంటికి వచ్చి - చప్పుడు కాకుండా (మళ్ళీ నేను ఆ చప్పుడుకి లేస్తే తలనొప్పి ఎక్కువవుతుందని) గబగబా వంట చేసేసి - వేడివేడిగా కంచంలో పెట్టి - అప్పుడు నన్ను నిద్ర లేపి "లలితా! లే! అన్నం తిని పడుకో" అని చెప్పి - నాతోనే కూర్చుని కబుర్లు చెప్తూ - "నువ్వు గుంటూరు అమ్మాయివి కదా ...ఇందిర నీకు కారం, కారంగా చేసిపెట్టమంది. అందుకే పచ్చిమిరపకాయలు ఎక్కువ వేసి చేశాను  కేరట్ కూర - బావుందా?" అంటూ నేను అన్నం తినేదాకా ఉండి అప్పుడు మళ్ళీ ఆఫీసుకి వెళ్ళేవాళ్ళు. అలా ఓ మూడు రోజుల దాకా లేవలేకపోయాను. నాలుగో రోజుకి మళ్ళీ ఆఫీసుకి వెళ్ళగలిగాను.

సాగి వాళ్ళింటికి ప్రతి సాయంత్రం ఫ్రెండ్స్ వస్తుండేవారని చెప్పాను కదా! అలా ఎవరొచ్చినా నేను జోక్స్ చెప్పాల్సిందే... పాటలు పాడాల్సిందే... అప్పుడు నేను తప్పకుండా పాడే పాటలు రెండు - ఒకటి దేవులపల్లి "ఆకులో ఆకునై", రెండోది జగ్జీత్ సింగ్ గజల్ లాంటి సిన్మా పాట "హోఠోం సే ఛూలో తుమ్...మేరా గీత్ అమర్ కర్ దో" (ప్రేమ్ గీత్ అనే రాజ్ బబ్బర్ సినిమా లోది). నా చేత పాడించి, విని, వినిపించి తెగ మురిసిపోయేవారు సాగి-ఇందిర.

నేను మాట్లాడిన మాట, పాడిన పాట - ఏదైనా సరే - వాళ్ళింటి పసిపాప మొదటి మాట, మొదటి పాట - అన్నంతలా  విని, ఇంటికొచ్చినవాళ్లకి వినిపించి మరీ వాళ్ళిద్దరూ మురిసిపోవడం తలుచుకుంటే... ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ...

రాత్రి పూట పనంతా అయ్యాక - సాగి తన లోకంలో తను పుస్తకం చదువుకుంటూ వుండేవేళ - ఇందిర నా బెడ్‌రూం లో మంచం మీద కూర్చుని - సాగితో తన పెళ్లి చూపులెలా జరిగాయో చెప్తూ  - అక్కణ్ణుంచి Jane Austen నవలల్లో హీరోయిన్ల కథలు చెప్పుకుని - చివరికి తనకిష్టమైన గంజి-పెట్టిన-చుట్టూ-చెంగావి నూలు చీరలదాకా - బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పేవారు. అప్పుడు కలిగిన ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ...

జగ్జీత్ సింగ్ పాడినట్లు... (ఆయన పాటలో ప్యార్ - నా పాటలో దోస్త్ అయింది)

న ఉమ్ర్ కీ సీమా హో
న జన్మ్ కా హో బంధన్
జబ్ దోస్త్ కరే కోయీ
తో దేఖే కేవల్ మన్

 
నా బ్రతుకు-పుస్తకంలో ఒక అపురూపమైన అధ్యాయం సాగి-ఇందిరలతో ఆనాటి ఆ హాయీ ...బోల్డంత నిజమోయీ...

 <<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>