త్వామనురజామి - 3 - పాడమని నన్నడగ తగునా...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ 

    అలా రిక్షా దిగి కుట్టిని కోపంగా చూస్తూ వేలుతో "నీ పని చెప్తానుండు" అని బెదిరిస్తూ - మధ్యాంటీ వాళ్ళ పోర్షన్ దాటి - సందుకి కుడి పక్కగా వున్న మా ఇంట్లోకి వెళ్ళానో లేదో - అక్కడ కేన్ కుర్చీల్లో కూర్చుని మధ్యాంటీతో కబుర్లు చెప్తున్న అమ్మ నవ్వుతూ లేచి, "వచ్చింది లలితా పరమేశ్వరి! ఏదో ఒకటి కడుపులో పడకపోతే వేళ్ళాడి పోతుంది - అసలే ఏడు మల్లె పూలెత్తు" -  అంటూ లోపలికి వెళ్లి ఎఱ్ఱగోధుమనూకతో చేసిన ఉప్మా, మాగాయ పెరుగుపచ్చడి వేసి తెచ్చి ఇచ్చింది.


    "ఓమ్మాయ్ లల్లీ! మా లక్ష్మణు స్కూల్ నుంచి వచ్చిన కాణ్నుంచి ఆ డాబా ఎక్కి  నీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు. వాడితో ఏదో వర్డ్ గేం ఆడుతున్నావంట గదా రోజూ!? - ఇప్పటిదాకా నన్నాడమని ప్రాణం తీసి ఓ రెండు వేడిగా తిని ఇప్పుడే పప్పీ, కుట్టిలతో పైకి వెళ్ళాడు. హోం వర్క్ కూడా చేయలేదింకా. అదేదో కుంచేపు వాడితో ఆడి కిందికి పంపు. మళ్ళీ మీ అంకులొస్తే అదో గొడవ- నేనేదో వాడిని రాసిరంపాన పెడుతున్నానని" -  అని నేను ఉప్మా తింటున్నంత సేపూ - మధ్యాంటీ అనబడే ఉషాంటీ - నా నములుడుకి నేపధ్య సంగీతంలా మాట్లాడుతూనే వున్నారు.


    ఉషాంటీ, లాయరంకుల్, వాళ్ళబ్బాయ్ లక్ష్మణ్ - కిందా పైన ఆరు వాటాలు వున్న భీమ్ నాయక్ గారి ఇంట్లో క్రింది మధ్య పోర్షన్ లోకి ఏడాది క్రితమే వచ్చారు.

    ఆంటీకి - చదువుకునే పిల్లలంటే - అంటే నాలాంటి సర్వకాలసర్వావస్థ-పుస్తకహస్తులంటే - చాలా ఇష్టం. 

    నాలుగో తరగతిలో వున్న ఆవిడ ఏకైక పుత్రరత్నం ఒక చిన్న సైజు ప్రశ్నా-కోశం నా పాలిటి. 

    వాడు నన్నడక్కుండా వుండాలంటే - నేను వాడిని అడుగుతూ వుండాలి - అనే కిటుకు కనిపెట్టి, చిన్న పదాలతో ఇంగ్లీష్ అంత్యాక్షరి మొదలుపెట్టి - ఒక పది నిముషాల్లో వాడికి వొకాబ్యులరీకి అందనంత కాంప్లెక్స్ వర్డ్స్ దాకా తీసుకెళ్ళి - వాడి చేతే "ఇంక చాలు లల్లీ అక్కా", అనిపించి మేడ దిగేలా చేస్తూ వుంటాను.

    అసలు మా మేడ గురించి చెప్పలేదు కదూ - అది ఎండా-కొండా, చలీ-గిలీ, వర్షం-వరద అని లేకుండా - ఉదయ, మధ్యాహ్న, సాయంత్ర, రాత్రి వేళలలో - మా నాన్న ముగ్గురు కూతుళ్ళకీ సంగీత-సాహిత్య- క్రీడా-గాసిప్ వేదిక.

    అదేదో హిరణ్య కశ్యపుడి చావు వరంలా - స్కూళ్ళకి, కాలేజ్‌లకి వెళ్ళినప్పుడూ, అన్నం తినేటపుడూ, అరమోడ్పు కళ్ళతో దూరదర్శన్‌లో పాలు-చేలు కార్యక్రమం చూసేటపుడూ, నిద్ర పోయేటపుడు - తప్ప మిగిలిన అన్ని సమయాల్లో, హోం వర్కులకీ, మా ఆల్-ట్రిక్కులకీ మేము ముగ్గురం ఎక్కే - మా ఇంటి కాంపౌండు లోనే గోడ అడ్డంలేకుండా వున్న పక్కింటి శిరీష వాళ్ళ తాతగారి ఇంటి డాబా అది - ఒకరకంగా మా అల్లరి-ఆటల దర్బారు.

    సరే...అమ్మ పెట్టిన ఉప్మా, ఆంటీ 'చెప్మా' కాంబినేషన్ తో తినేసి - రెండేసి మెట్లెక్కుతూ మేడ మీదకి వెళ్ళిపోయాను.
'
    అప్పటికే కుట్టి ఏవో కూనిరాగాలు తీస్తోంది - "శివ దరుశన నమ్మగాయితు కేళే" - అంటూ.

    రోడ్ వైపుగా వున్న పిట్టగోడ కొంచెం వెడల్పుగా వుంటుంది. 

    నేను వెళ్లి ఆల్రెడీ పప్పీ, దాని కాళ్ళ దగ్గరగా కూర్చున్న కుట్టి కి - ఎదురుగుండా వున్న ఇంకో గోడ మీద  కూర్చున్నాను - అదేదో పట్టు బాలీసుల మధ్య ఆనుకుని కూర్చున్న పోజులో.

    "ఏంటే లల్లీ! ఎలా అయింది ఇవాళ నీ ఒంటరి పోరాటం? అపర్ణ రాలేదట కదా కాలేజ్ కి? మళ్ళీ రాగాలెట్టేశావా ఎవడో ఏదో అన్నాడని?" -  దాని పళ్లన్నీ బయట పెట్టి నవ్వుతూ కుట్టి పరామర్శ.

    పక్కనించి ముసిముసి గా నవ్వుతూ నేనేం చెప్తానా అని తల పక్కకి వంచి - దాని భుజం పక్కనుంచి చూస్తోంది పప్పీ.

    అసలు దాని మాటలే పట్టించుకోనట్టు లక్ష్మణ్ కేసి తిరిగి  -

    "లక్ష్మణ్! లెట్స్ స్టార్ట్. ఐ విల్ గో విత్ 'సాంగ్' " అన్నాను.
    వెంటనే లక్ష్మణ్ "గో" -
    నేను "ఆరంజ్" -
    తను "ఎకో" ...

    ఇలా పట్టుమని పది నిముషాలు ఆడామో లేదో - 

     "ఎహె ఆపండే బాబూ! ఎంతసేపూ అదే ఆట. ఇదిగో లక్ష్మణ్ - ఇంక వెళ్లి బుద్ధిగా నీ హోం వర్కేదో చేసుకో నాయనా...లేకపోతే దాని కంఠశోష - నా ఆత్మ ఘోష అయేలా వుంది", అని ఏదేదో దానికొచ్చిన తెలుగంతా మాట్లాడేసి తరిమేసింది వాడిని నా కనిష్ఠ సోదరి కుట్టి.

    వెంటనే నాకేసి తిరిగి "ఇప్పుడు చెప్పు - ఏంటి కాలేజ్ విశేషాలు"  - అని కళ్లెగరేసింది.

    వెంటనే ఉత్సాహంగా నా ఫ్రెషర్స్ డే పాట - సుహానా సఫర్ - ఎంత బాగా గుర్తు పెట్టుకున్నారో చెప్పడం మొదలు పెట్టానో లేదో -

    నన్నాపేసి - " అది కాదే! నీ పాట విన్న తర్వాత వాడికి పూర్వ జ్ఞానమంతా పోయి అదొక్కటే గుర్తుండేలా వాడికేమన్నా బుర్ర కొట్టేసిందేమో?! " అని అల్లరిగా అంది.

    నేను వెంటనే ఉక్రోషంగా, "అదేం కాదు. మనింటి ముందు నుంచి వెళ్తారు - అదే పన్థొమ్మిదవ అడ్డరోడ్డులో వుంటారూ - అదే లెక్చరర్ హనుమంత రావు గారు - ఆయనే -ఆయనకూడా కాళ్లూపుతూ విన్నారు తెలుసా?!", అన్నానో లేదో -

    భళ్ళున నవ్వి -

    "అంత మనిషీ లేచి పరిగెట్టాలంటే ఆ మాత్రం కాలు ఊపుడు అవసరం లే - నీ పాటా - మజాకానా" అనేసి -

    పప్పీకేసి వెనక్కి తల తిప్పి "పప్పమ్మా! నీకు గుర్తుందా టంగుటూరు లో వుండే సంగీతం గేదె? " అనడిగింది.

    పప్పీ అంత కన్నానూ - అసలే నవ్వే కళ్ళతో మాట్లాడుతుందేమో - అవునూ - కాదూ అన్నట్టు తల తిప్పింది.

    ఇంకంతే కుట్టి తల్లి మొదలెట్టేసింది - నా గానకథాలహరి.

    "అది కాదే పప్పీ ! నేనూ, ఈ ఎర్ర తేలు (నాది వృశ్చిక రాశి - అందుకే ఈ బిరుదు) కలిసి సంగీతం క్లాసుకి వెళ్లి వచ్చే  టైంకి టంగుటూరులో మనం అద్దెకున్న ఇంటి ఓనర్ శేషయ్యగారి గేదె -  ఏదో పాపం  - దాని మానాన అది గడ్డి మేస్తూ కూర్చుని వుండేది. ఈ లల్లేమ్మేమో ఆ సుఖాసీనురాల్ని చూడగానే - నన్ను దానిమీద కూర్చోమని "సా రీ గా మా " అని పంచమం లోకి వెళ్లబోయేలోగా - ఆ గేదె లేవబోయేది. ఇదేమో స్వరం ఆపేసేది. మళ్ళీ పాపం ఆ గేదె సెటిల్ అయేది. ఇదేమో మళ్ళీ పాడ , అది లేవబోవ - ఇలా ఓ ఐదారు సార్లు కాగానే ఆ గేదె ఒక్కసారిగా నాలుగు కాళ్ళ మీద ఎగిరి నించునేది. ఇదేమో నా చేయి పట్టుకుని లాక్కుంటూ ఇంట్లోకి పరిగెట్టేది. దాన్ని హింస పెట్టిన పాపం వూరికే పోతుందా - ఈ లల్లి ఏం పాడినా -చివరికి అది చిరంజీవి స్పీడు పాటైనా సరే - త్యాగరాజ కీర్తనలా వినిపించేలా దీనికి శాపం పెట్టేసింది."

    అది వేసే జోకు డైరెక్టుగా నామీదే అని అలగబోయి , ఈ లోగా సంగీతం గేదెని తలుచుకుని బుగ్గలు నెప్పేట్టేలా నవ్వుకుని - పాడమని నన్నడగ తగునా - అని బెదిరిస్తూ చీకటి పడేదాకా కబుర్లు చెప్పుకుని - అమ్మ పిలుస్తోందని కిందకి వెళ్లి - మా గురువారం చిత్రలహరి, హిందీ సీరియల్ "రథ్  చక్ర" చూసేసి - రేపటి నవ్వులకి ఇప్పుడే రిహార్సల్ వేసేసుకుంటూ నిద్రలోకి జారిపోయాం.... 

 <<.<<తర్వాతేం జరిగిందంటే... : త్వామనురజామి - 4 - దెబ్బకి ఠా ...>>>>