మలిగి వెలిగిన దీపం

"వడ్లమాని సోమేశ్వర రావూ, ఆగవయ్యా! అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఎందాకా ఆ నడకా?!"

"ఎవరదీ?! నన్నెరిగిన వాడవా, ఎరగని వాడవా?"

"ఆది నుంచి వున్నవాడినీ, అనాది అయిన వాడినీ - నిన్నెరిగిన వాడనే!"

"నన్నెరిగిన వాడవా? అయితే అదేం పిలుపు - నన్ను నాని అంటారని తెలీదా?"

"తెలుసనుకో!  ఏదో తమ్ముడికి తండ్రి తర్వాత తండ్రిలా నిలిచినవాడివి, కొడుకులకి తండ్రివి , మనవల తాతవీ - అని అలా పిలిచాననుకో."

"నా గురించిఅన్నీ తెలిసినట్టు మాట్లాడుతున్నావే - ఇంతకీ ఎవరు  నువ్వు - చూపసలే ఎందుకో ఇవాళ సరిగా ఆనట్లేదు"

"నీ గురించి నాకు తెలియకపోవడమేం ? నీ తమ్ముడి కూతురుందే  - అదే సొట్ట పూసలా బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్తుందీ- లల్లీ - ఆ పిల్లే ... అయినా నాకు తెలీకడుగుతాను -  పై మెట్టు ఎక్కి గడపలోకి వచ్చే వేళ "అప్పా! బావున్నారా" అని పలకరించి - పసుపూ- కుంకుమ ఒడి నింపుకెడుతూ కాళ్లకి దండం పెట్టి వీడి వెళ్లే వేళ "వెళ్లొస్తానప్పా" అని చెప్పి-  "మళ్లీ చూడడమెప్పుడూ" అని నువ్వడిగితే - "ఎప్పుడో ఇలాగే, అప్పా!" అని కళ్ళు తుడుచుకుంటూ గడప దాటేదే - ఆ పిల్ల - నీతో ఆ మూడు ముక్కలు తప్ప ఇంకో మాట మాటాడిందీ? ఇప్పుడు చూస్తే ఊరూ-వాడా ఏకం చేసేలాంటి కబుర్లు చెప్తూవుంటుంది"

"మరీ బాగుంది - అది మా ఇంటి ఆడపిల్ల - మాటాడని మల్లెమొగ్గ"

"మరిప్పుడా కబుర్లేంటంటావ్ ?"

"ఆడపిల్లకి తండ్రి పోలిక వస్తే అదృష్టం - మా బాబీ చెప్పడూ - అదీ చెప్తుంది మరి - నా దగ్గరంటావా - దానికి  మాటలవసరం లేదు - మనసుతో చెప్పేది - వాళ్ల నాన్నా అంతే "

"బానే వుంది నీ సమర్ధింపు - అయినా ఏ మాటకామాట చెప్పుకోవాలిలే - నీ గురించి బానే చెప్పింది కబుర్లు - ఇటీవల నీకు నలతగా ఉందని తెలిశాక "అయ్యో  - చిన్నప్పట్నుంచీ అప్ప గురించి మనసులో అనుకోవడమే కానీ ఎప్పుడూ ఎదుటపడి -   చెప్పలేకపోయాను" అని బెంగ పడి నీకోసమే మొదలెట్టిందట నేర్పించిరి (చదివించని) గురువులు అంటూ కబుర్ల వరస. అది అలాగే కొనసాగిస్తుందట. పైగా - గాంధీ-నెహ్రూల గురించి ఎవరైనా రాస్తారు - మన ఇళ్లల్లో వుండే ఎవరూ ఎరగని మన మనుష్యుల మంచితనం గురించి మనమే కదా రాసుకోవాలి అని - అంటుంది కూడా "

"అవునవును - నేనూ చదివాను - మనవరాలు లలిత ప్రింటౌట్ తెస్తే - బారాసింది - నా గురించి నాకే చెప్పింది. అవునూ మా ఇంటి పిల్ల గురించి ఇన్నిమాట్లాడుతున్నావు - ఎవరసలు నువ్వు? "

"అది చెప్తా కానీ - మళ్లీ మరుస్తానేమో ఈ మాట నీ చెవిన వెయ్యనీ - తనది పెద్దలిచ్చగించని పెళ్లి అయినా వాళ్ల నాన్నకి అండగా -నీ చేత్తో మంగళసూత్రం, వెండి చుట్లు, మధుపర్కాలు కొని - పెళ్లిపందిరికి నువ్వూ-నీకొడుకులూ నాలుగు స్తంభాల్లా నించుని  తన పెళ్లి జరిపించారని ఇప్పటికీ తలచి-తలచి మురుస్తూ ఉంటుంది - ఈ ఒక్క మాట నీకెప్పుడూ చెప్పలేదని ఇప్పుడనుకుంటోంది."

"సర్లే - మాఇంటి ఆడపిల్ల - మా దివాణపు హోదాకి తగ్గట్టు వెళ్లాలి - వెళ్లింది - మా ఇంటి విషయాలింక ఆపి - ఇంతకీ నువ్వెవరో చెప్పు"

"ఆశ్వీయుజ మాసం  - బహుళ ఏకాదశి - బుధవారం - సమయం - మధ్యాహ్నం 2:15 - అప్పుడు మొదలయింది నీ ప్రయాణం నాతో"

"నువ్వెవరంటే - తిథివారనక్షత్రాలు చెప్తావేంటి? నువ్వేమన్నా"సీతారామాభ్యాంనమః" అంటూ ఇంటికొచ్చే యాయవారపు బ్రాహ్మణుడివా? నీ గొంతు గుర్తు ఆనవాలు పట్టలేకపోతున్నానే?!"

"ఆ... ఆ... నేనాయన్ని కాదు - బహుదూరపు బాటసారిని - ఏదో నా బాటలో కలిశావు - మాట కలిపితే మార్గాయాసం లేకుండా దాటిపోతావని - అంతే! "

"బానే వుంది వరస - ఎవరో చెప్తావా - నన్నాట్టే విసిగించకుండా నీ దారిన నువ్వెళ్తావా?"

"బావుందయ్యా, నానీ! - నీ విసుగు - సరే విను - నేను నీకు బాగా తెలిసిన వాడినే - దేవుడంటారు నన్ను - అసలెప్పుడైనా తలిచావా నన్ను?"

"ఎందుకూ తలవడం - నా సంగతి నేను చూసుకోలేనూ? అండగా తమ్ముడు, నా పిల్లలు ఉండనే వున్నారు"

"తెలుసులేవయ్యా - ఒక తల్లి కడుపున పుట్టిన రామలక్ష్మణులు - నువ్వూ నీ తమ్ముడూ - మనసుతో మాట్లాడుకుంటారు - ఇవన్నీ చెప్పావులే. ఎంత వాళ్ళందరూ వున్నా నేను నేనే కదా?"

"రాముడితో పోల్చావూ - అసలు నీతో ఒక సంగతి తేల్చుకోవాలి  - నువ్వేమో రాముడిగా పధ్నాలుగేళ్లు, నీ వాళ్లు - ఆ పాండవులకేమో - పోనీలే - బావమరిది - బతుకగోరేవాడు  అన్చెప్పి - ఓ రెండేళ్లు తగ్గించి పన్నెండేళ్లు - మరి నేనేనా కాని వాడినని యాభై ఏళ్లకు పైగా వనవాసం చేయించావు - ఆ అనాతవరంలో ? "

"భలే వుందయ్యా నీ నింద ! వనవాసమన్నావు కానీ ఏ ఒక్క రోజన్నా ఇలా కాదు-ఇంకోలా కావాలని అడిగావా - కనీసం అనుకున్నావా ? ఉన్నచోటే కైలాసం అనుకున్నావు - పైగా "జమీలు పోయినా దార్లు" మిగిలాయనుకుని తృప్తి పడ్డ జమీందారు బిడ్డవి- నన్నిప్పుడిలా దబాయిస్తావూ?"

" సర్సర్లే - అవన్నీ ఎందుకు గానీ - ఇప్పుడీ ప్రయాణమేంటి నాతో?"

"ఇది నీ ప్రయాణమే - అవునూ ఆ గొంతులో  రాచపుండొచ్చి నొప్పొచ్చినా నన్ను తలవలేదేమయ్యా - అది రాకుండా ఆపలేదని నామీద  కోపం రాలేదూ?"

"సరిపోయింది. అదేం నొప్పో - పిల్లలు జ్వరం వచ్చిందన్నారు - మందు రాస్తే తగ్గిపోతుందన్నారు - దానికి నువ్వేంచేస్తావు? ఇంతకీ అది రాచపుండా? బావుందయ్యా - నేనున్నది రాచపొరుగు, వచ్చింది రాచపుండు - బాగా కుదిరింది వరస"

"ఇదిగో - ఇలా అనేసుకుని ప్రతీ దానికీ సరిపెట్టేసుకుంటే నీతో నాకు కలహమేముంది - వినోదమేముంది? అసలు నువ్వు ఊరివారితో  మాట్లాడగా నేనెప్పుడూ వినలేదు - నేనేదో సుప్రభాతాలు-పవళింపు సేవల హడావిడిలో వినలేదేమో అనుకుంటే - మీ ఊరి చిన్నవాడు - అదే రాంబాబు మాష్టారు గారి రమేష్  - అతనిదీ అదే మాట"

"అదెప్పుడు నీకు చెప్పాడు - నువ్వెక్కడ విన్నావు?"

"సర్వాంతర్యామిని - నాకు తెలీనివి ఉండవని నీకు తెల్సనుకుంటాను. నీకు ఈ ఫోన్లూ-వాట్సాప్పులూ అలవాటు లేవు కదూ - అలవాటు అనేకన్నా - అక్కర్లేదు కదూ - అదిగో - అక్కడ - మీ వూరబ్బాయి - సతీష్ నడిపే - అనాతవరం గ్రూపులో రమేషేమన్నాడో - విను చదువుతాను

Very rare combination -highly educated, reserved, great humanity and values in one person in our village Never asked anyone to respect him, but none of us behaved badly when he is around. - రమేష్ ఓరుగంటి

"విన్నాను - సంతోషం "

"నువ్వేంటి - పిల్లల్నసలు ఏమనవా? అలా అయితే భయం-భక్తీ లేకుండా తయారవరూ?"

"పిల్లల్ని భయపెడితే భక్తి రాదు - ప్రేమిస్తే ప్రేమొస్తుంది తిరిగి"

"అర్థమయింది - ఇదిగో ఆ రమేష్ తమ్ముడు - ప్రసాద్ - నీగురించి ఏమన్నాడో విను:

నాకు తెలిసిన నాని గారు

నాని గారు గురుంచి కొన్ని నాకు తెలిసిన అనుభూతులు
ప్రసాద్ వాళ్ళ ఇంటి దగ్గెర క్రికెట్ ఆడినప్పుడుకాని, వాళ్ళ ఇంట్లో ఇండియా పాకిస్తాన్ మ్యాచ్ లు చూస్తున్నపుడు, అప్పుడప్పుడు కుర్రాళ్లతో దూరదర్శన్ లో ఆదివారం సినిమాలు చూస్తున్నప్పుడు  నాని గారిని దగ్గెర నుండి చూసి అయన గురుంచి కొన్ని మీతో
నాని గారు మౌన ముని అంటే ఎక్కువ మాట్లాడరు కానీ అయన కి తెలియని ప్రపంచ విషయాలు ఏమి ఉండవు .అలాగే వాళ్ళఇంట్లో TV లు చూస్తున్నపుడు ఏ సచినో 6 కొట్టినా లేదా ఏ రవి శాస్త్రీ 6 లు ఇచ్చినా, అప్పుడు టీవీ చూస్తూ వచ్చే కుర్రాళ్ల గొంతులో ఆనందాన్ని లేదా అక్రాందాన్ని కూడా ఆయన సరిగా అర్ధం చేసుకుని ఏమి అనేవారు కాదు.ఇప్పటికి గుర్తు చిత్రలహరి లో మెగాస్టార్ ఆపద్భాందవుడు పాటని నాని గారి ఇంట్లో నేను అయన సోఫా మీద కూర్చుని చూడటం. 
కొందరికి నలుగురు తో ఉంటె  నాలెడ్జి వస్తుంది కొందరికి ప్రపంచమంతా తిరుగుతే వస్తుంది
నాని గారికి ఆ ప్రపంచ నాలెడ్జి ని తన నాలుగు రకాల న్యూస్ పేపర్స్ తో బంధించి ఇంటికి వచ్చిన ఆ నలుగురి కి ఆ నాలెడ్జిని షేర్ చేస్తూ  ఎప్పటికప్పుడు నేను కూడా Up to  Date అని చెప్పడం.  - ప్రసాద్ ఓరుగంటి

"....."

"నేను చదివేది నీకు నచ్చిందని నీ చిరునవ్వే చెప్తోంది - మీ ఊరి బిడ్డ - హనుమానూ అదేమాట - విను ఇది కూడా...

ప్రసాద్ నానీ గారి గురించి చక్కగా చెప్పావ్ ! నిజం గా  పుస్తకాలు చదవడం అక్కడే అలవాటు  అయ్యింది. నాకు తెలిసి మన ఊళ్ళో  కుర్రాళ్ళ అల్లరి ని ఆయన చిరునవ్వు తో చూసేవారు ఎవ్వరిన ఆయన ఏరోజు విసుక్కోలేదు.
తెల్లటి గ్లాస్కో పంచె లో ఎప్పుడూ పెదవి పై చిరుదరహసము ఉండే నానీ గారు లేరు అంటే మనసుకు చాలా బాధగా ఉంది. - హనుమాన్

 "....."

"ఇదిగో - బాండ్ అంటారు - అదే కుమార్ - నువ్విచ్చిన వాచీ కూడా చూపించాడు అందరికీ - నాని గారి  నుండి బహుమతిగా పొందినది - అంటూ...

"అవునూ - నీకు వారం క్రితం జ్వరం వచ్చి కళ్లు తెరిచాకైనా నన్ను తలుస్తావనుకుంటే నీకొడుకుని పిలిచి "ఆ బ్రాహ్మడికి ఓ కుంచెడు బియ్యం - పదిహేను రూపాయలు ఇచ్చి పంపించు - కూరలు కొనుక్కుంటాడు" - అని చెప్తావా? ఇంతకీ అక్కడ ఏ బ్రాహ్మడూ లేడు. నీ కలలో కూడా అడిగేవారు - వాళ్లకి - కళ్ళు తెరవగానే నువ్వు ఇవ్వమని పురమాయించడాలు - బాగు - బహు బాగు - ఇంక నీకు నన్ను తలుచుకోవడానికి సమయమేది?"

"ఇంతకీ నిన్ను తలుచుకుని నువ్వొస్తే నీకేం చెప్పాలి - అన్నీ వున్న నేను నిన్నేమని అడగాలి"

"కనీసం నొప్పి తగ్గించమని వేడొచ్చుకదా - అలా నీలో నువ్వే బాధ పడకపోతే?"

"సరి - ఇప్పటి నొప్పి సరే - ఇంతకు ముందెప్పుడూ నాకు నొప్పి రాలేదా- శరీరానికి కానీ - మనసుకి కానీ - మరప్పుడేమయ్యావు?"

"నాకు లోకమంతా సవాలక్ష మొక్కులు - మొక్కుబళ్లు, విన్నపాలు-సన్మానాలు - తీరిక లేకపోయింది"

"మరి అప్పుడు తీరిక లేని నువ్వు ఇప్పుడు మాత్రం పిలిస్తే వస్తావా - నా సాయమేదో నేనే పట్టుకున్నాను - అయినా నిన్ను పిలవలేదు కానీ - నిన్నేమీ కాదనుకోలేదే - అన్నిరకాలుగా నీ పట్ల నా ధర్మం నిర్వర్తించాను"

"అదీ - అదే మరి - నువ్వు అన్ని రకాలుగా నీ ధర్మం నిర్వర్తించి నన్ను మాత్రం ఏ సాయానికి పిలవలేదనే కదా - నా బాధ! సాయం వద్దు - నిన్నో మొన్నో మెలకువలో వున్నప్పుడు ఒక్కసారైనా మోక్షమిమ్మన్నావా?"

"ఎవరన్నా వింటే నవ్వుతారు - అదీ ఓ బాధే - చెప్తా విను - మోక్షం కోరడమూ ఓ కోరికే - నిన్నడగాలి -  అడిగితే ఇస్తావో - కాదంటావో. ఇస్తే సరే - కాదంటే మళ్లీ నువ్వెందుకు నాకివ్వాలో కారణాలు చెప్పి నిన్నొప్పించాలా? అలా చెప్పినా నువ్వు ఒప్పుకుంటావని ఏముంది?ఎందుకా లేనిపోని వాదన అని వూరుకున్నాను. అయినా చివరివరకూ ఇవ్వగలిగినంత ఇవ్వడంలో వున్న ఆనందం - పుచ్చుకోవడంలో వుండదులే"

"భేషైన మాట చెప్పావు ! ఇదిగో ఇప్పుడే చూశాను  - పేపర్లో వార్త. ఇందాకట్నుంచీ ఈ ఆకాశవీధిలో - కళ్లు మిరుమిట్లుగొల్పే ఈ నక్షత్ర కాంతిలో -  నీ చూపానట్లేదంటే ఏంటా అనుకున్నాను - కారణం తెల్సింది - వచ్చేటప్పుడు ఇచ్చే వచ్చావూ - మాటల్లో పడి నేను గమనించనే లేదు సుమీ  ... చదువుతాను విను ...

"83 ఏట దాకా కళ్ళజోడెరగను - అవి ఇంకొకరికి చూపానజేస్తే అంతకన్నా ఇంకేం కావాలి?"

"బానే వుంది సంబడం - ఓ మాట మాట్లాడవు - పుస్తకాలు తప్ప ఇంకే కాలక్షేపం లేదు - కళ్లు కూడా దానమిచ్చేస్తే నీకు కాలక్షేపమెలా?"

"చేసేవన్నీ చేసేసి ఏమీ ఎరగనట్టు నన్ను దబాయిస్తావేంటి? కథలు-కబుర్లు చెప్పే మా అమ్మని తీసుకెళ్ళావ్. నా ఇంటి మాలక్ష్మి-లలితనక్కడ చేర్చావ్. మోహనరాగం ఎంత బాగా పాడేదనీ?! - అదే మా కుట్టి - అందరికన్నా చిన్నదని కూడా చూడకుండా  పట్టుకెళ్లి అక్కడ చేర్చావు కదా - వాళ్లందరూ వుండగా నా కాలక్షేపానికి లోటేంటి?"

"సమయానికి బాగా గుర్తుచేశావ్ - మీ ఇంటి ఇంకో పిల్ల పప్పి ఏమందో విను -

అప్పకు నమస్సుమాంజలి అర్పిస్తూ - వారి అత్మకు శాంతి కలగాలని దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తున్నాను.
అప్ప , దొడ్డ చక్కగ ఈ రెందు ఏళ్లు మిస్ అయిన కబుర్లు చెప్పుకుంటు వుండి వుంటారు. నేత్ర దానం సింప్లీ సుపర్బ్. I'm proud to be one of the Vadlamani family members!

గెలిచావయ్యా- నాని!! - ఉన్నన్నాళ్లూ  చప్పుడు చేయక - ఉనికి మాత్రమే తెలిసేలా - చుట్టూ వున్నవారికి  దీపంలా వెలుగు పంచి - ఇప్పుడు మలుగుతూ ఇంకో కంటికి వెలుగునివ్వబోతున్నావు - మీ వాళ్లన్నట్టు అమరజీవివే - ఈమాట దేవుణ్ణి నేను మాత్రమే కాదు - నిన్నెరిగిన వారందరూ అంటున్న మాట"

తల్లీ! ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...(నాన్నమ్మ పాట - నా నోట)

ఎత్తుకోలు ......


"నాన్నమ్మ పాట మళ్లీ రికార్డు చేశాను - ఇది వినండీ..."


మొదటి రెండు లైన్లు వినీ వినకుండానే  -
"ఇప్పుడు బావుంది, బంగారం-నిన్న రాత్రి పాడినప్పుడు అచ్చు మీ నాన్నమ్మకి నాన్నమ్మ గొంతులా వుంది."


"అబ్బా - పాట వినండి ముందు"


ఇంకో రెండంటే రెండే లైన్లు విని -
"చాలా బావుంది - ఇంతకీ ఆఫీసులో ఆ burndown report ..."


"పాట విన్న తర్వాతే ఇంకే మాటలయినా ..."


(నాలుగు నిముషాల నిర్బంధ శ్రవణం ....)


విన్న తర్వాత - మొదటి సందేహం -
 " ఇంతకీ ఇదేం చేస్తావు?"


"నా బ్లాగ్ లో నాన్నమ్మ  పాట రాసి పెట్టాను - దానికింద పోస్ట్ చేస్తాను"


"అదేంటి? నిన్నేగా ఒక పోస్ట్ రాశావు - మళ్లీనా?"
(ఎప్పుడో రాసినాఇంకా నిన్నే చదివినట్లుంది మరి)


"అది నిన్న కాదు - 19కి - త్వామనురజామి అది"


"19 అంటే ఇంకా వారం కాలేదు కదా! ఇది వచ్చేవారం పోస్ట్ చెయ్యొచ్చు కదా?"


"ఇది ఎప్పట్నుంచో ఒక space-filler లా వుంచుకున్నాను"


"Space ఏదీ?"


"19 కి రాసేది లెక్క లేదు - ఈ వారం నా space నాకుంది"


"అయితే - ఇంకాలశ్యం ఎందుకు ?  వదిలేయ్ !"


(అంటే - పాడి బ్లాగ్ మీదికి వదిలేయ్ - వినిపించుకున్నవాళ్ళకి వినిపించుకున్నంత మహదేవా! - అని అర్థం).


అయినా ఇలాంటి వాటికి నేను ఆగుతానేంటి? నోటికి అరచెయ్యి అడ్డుపెట్టి, చెవుల్లో ear-plugs పెట్టి - నా పాటనాపలేరు ఎవరూ...

మా నాన్నమ్మ పాట - నా నోట !

పున్నమ చంద్రుని బోలు నీనెమ్ముఖము

పొందుగా ముద్దు పెట్టుకొందు

నీ ముఖమే నా కన్నుల విందు

సర్వచింతలకెల్లా అది మందు

సంతసము నాకు ఎల్ల పసందు

సకల సౌఖ్యములెల్ల నేకందు

నీ నగుమోము జూడ నా సంతోషమేమందు

ఇటు చూపు నీ ముద్దు మోము...

కలువరేకుల బోలు కనులు చూచితే చాలు

కడుపు నిండును కన్నతల్లీ

నా మొలక నవ్వుల చిలక తల్లీ

నా ఆటపాటల పాలవెల్లి

నా మురిపెంపు ముద్దులతల్లీ

ఇటు చూడు నా చిన్న తల్లీ

తల్లీ నిను జూడ జాబిల్లి సిగ్గుపడుతున్నాడు

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...

విరులను మురిపించు కురుల అందము జూడ

కనుల పండుగ చిట్టిబొమ్మా

విండ్లబోలు నీ కనుబొమ్మలమ్మా

బాలచంద్రుడు నీ నుదురు సుమ్మా

ఇంద్రనీలములే నీ అల్కలమ్మా

పండువెన్నెలే నీ నవ్వులమ్మా

నా చిన్నిపాపాయీ నా భాగ్యరాశివమ్మా

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...

నిద్దంపు చెక్కిళ్ళు అద్దంబులను మించు

ముద్దెట్టుకొన కందునౌరా!

అమృతంపు నిలయంబే  నీ నోరు

తిల పుష్పమే నీ ముక్కు తీరు

మర్రిపండే నీ గడ్డంపు తీరు

చిలక పల్కులే నీ పల్కు దౌరు

తల్లీ శ్రీకారములు బోలు తల్లీ నీ చిరుచెవులు

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము....

చెరుకు కోలలబోలు చేతులివ్వుము తల్లీ

ఎత్తుకు ముద్దాడుతాను

పగడంపు నీ చిట్టి వేళ్ళు

మంచిముత్యాలే నీ ముద్దు  గోళ్ళు

పద్మపత్రములే తల్లీ నీ కాళ్ళు

తాబేళ్ళను మించు మోకాళ్ళు

తల్లీ! పదియారు వన్నెల బంగారమే ఒళ్ళు

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము....

 ఈడు వారిలో నినుబోలువారిని

నేనెందును గానలేదమ్మా

నీ సుందరమేమందునమ్మా

లావణ్య తిలకవు గదటమ్మా

నా నోముల పంటవు గదటమ్మా

నా పెన్నిధానము నీవే సుమ్మా

తల్లీ! నిన్ను జూడక నేను నిముషము మనజాల

ఇటు చూపు నీ ముద్దు మోము...

ఖర్జూరముల కన్నా కండ చక్కెర కన్నా

కడు తీపి నీ ముద్దు నాకు

పనసతొనల కన్నా తీపి నాకు

ఇక్షు రసము కన్నా తీపి నాకు

జుంటి తేనె కన్నా తీపి నాకు

తల్లీ! మధురంబులను మించు మధురంబు నీవమ్మా

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...

రాజరాజేశ్వరి రమణి మహాలక్ష్మి

వాణీ పద్మజు రాణి బ్రోచి

నిను వర్థిల్ల జేసేదరమ్మా

ఇచ్చు విద్యాబుద్ధులు  శారదాంబ

కూర్చు శుభముల నల శ్యామలాంబ

వీరమాతను చేయు కాళికాంబ

మెరిపించు నిన్ను జగతి జగదాంబా

తల్లీ! లలితా పరమేశ్వరి ఆయురారోగ్యములనిచ్చు

ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...

తల్లీ! ఇటు చూపు నీ ముద్దుమోము...

త్వామనురజామి - 6 - కుందేలూ-త్యాగమయి

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ 

ఇంతకు ముందు చెప్పడం మర్చిపోయాను  - B.Sc ఫస్ట్ ఇయర్ లోనే ACC Centenary సెలెబ్రేషన్స్ జరిగాయి. ఆ సందర్భంగా చాలా బుక్ స్టాల్స్ పెట్టారు.  స్టాంప్ ఎగ్జిబిషన్ జరిగింది. . దాదాపు నా ఆరవ తరగతి నుంచీ చేస్తున్న నా స్టాంప్ కలెక్షన్ ఒక డీసెంట్ కలెక్షన్ గా మారింది డిగ్రీ లోనే. నాన్న ఇచ్సిన పాకెట్ మనీ, దండాల పండక్కి (సంక్రాంతి)  నాన్నమ్మ ఇచ్చిన డబ్బులతో బోల్డన్ని స్టాంప్స్ కొనుక్కున్నాను.

ఇక సెకండ్ ఇయర్ మొదలయ్యాక - ఈసారి అమ్మతో చెప్పించుకోకుండానే నా అంతట నేను అపర్ణ తో కలిసి ముందు రాఘవేంద్ర రావు (BRR) గారి దగ్గరికి వెళ్లాను - ఒక రోజు సాయంత్రం - ఫిజిక్స్ ట్యూషన్ బ్యాచ్ ఎప్పటినుంచో తెలుసుకుని సీట్ రిజర్వ్ చేసుకుందామని.

మేమెళ్లే టైంకి ఆయన వేరే బ్యాచ్ క్లాస్ తీసుకోవడానికి రెడీ అవుతున్నారు.

మమ్మల్ని చూడగానే బయటికి వచ్చి - మేము "గుడ్ ఈవెనింగ్ సర్" అనగానే - "ఏంటీ ఇలా వచ్చారు?" -  అనడిగారు.

నాకెందుకో కొంచెం మొహమాటంగా అనిపించి చిన్నగా నవ్వి సైలెంట్ గా వుండిపోయాను.

అపర్ణ "సర్! సెకండ్ ఇయర్ బ్యాచ్ ఎప్పటినుంచండి?" అనడిగింది

"మండే నుంచి స్టార్ట్ !" అని తనతో అంటూ నాకేసి తిరిగి - "అవునూ - నీకు ట్యూషన్ అంటే ఇంట్రెస్ట్ లేదు కదా - నువ్వెందుకు వచ్చావు? " అని నేను సమాధానం చెప్పేలోపే " జూనియర్ ఇంటర్ లో ఎన్నాళ్ళొచ్చావ్?" అనడిగారు.

"వన్ మంతండీ " నా సమాధానం

"సీనియర్ ఇంటర్లో ?" -

"2 వీక్స్ అండీ"

"డిగ్రీ ఫస్ట్ ఇయర్- అసలే లేదు. నువ్వు జూనియర్ ఇంటర్ లో మానేసినప్పుడే చెప్పేయాల్సింది ఇంక రావద్దని. సీనియర్ ఇంటర్ లో మీ అమ్మగారు వచ్చి అడిగారని సరే అన్నాను. నిన్ను తీసుకోకపోతే ఇంకో ఇంట్రెస్ట్  వున్న స్టూడెంట్ చేరతాడు. ..." అంటూ ఎందుకో నా  మొహం కేసి చూసి ఏమనుకున్నారో -  "సరే ! ఇద్దరూ వచ్చేవారం నుంచీ రండి " అన్నారో లేదో - ఇంకా అక్కడే వుంటే మళ్లీ ఆయన మనసు మార్చుకుంటారేమో అని భయమేసి "Thank You Sir!" -  అనేసి గబగబా బయటకొచ్చేశాం - నేను, అపర్ణ.


ఫిజిక్స్ తప్ప ఇంకో భాష రాని BRR గారి చేత ఇంకో భాష మాట్లాడించిన ఘనత నాదేనేమో :)

అక్కడి నుంచి భవభూతి శర్మ గారి దగ్గరికి వెళ్లాము - కెమిస్ట్రీకి - ఆయన దగ్గరికి నేను వెళ్లడం అదే మొదటిసారి. అందుకని BRR గారి దగ్గర లాంటి ఎపిసోడ్ జరగలేదు.

ఇంకా చివరిగా - మాథ్స్ - కోటేశ్వరరావు గారింటికి వెళ్లాము.

అప్పటికే చాలా మందిఅబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు సర్ చుట్టూ నించుని వాళ్ల వాళ్ల బ్యాచ్ టైమింగ్స్ గురించి నోట్ చేసుకుంటున్నారు. వాళ్లందరితో మాట్లాడడం అయ్యి వాళ్లని పంపించేశాక మా వైపు వచ్చారు కోటేశ్వరరావుగారు.
నేను, అపర్ణనే కాక మాతోపాటు రమణకుమారి (RK), ఆషా కూడా వున్నారు.

నేను ఇక్కడకూడా కొంచెం వెనక్కి నించున్నాను. అపర్ణ, రమణకుమారి, ఆషా - ఆల్రెడీ ఇంతకు ముందు ఏడాది కూడా ఆయన దగ్గరికే మాథ్స్ ట్యూషన్ కి వెళ్లి వుండడంతో ఆయన వెంటనే టైమింగ్స్ చెప్పడం, వాళ్లు సరే అనడం జరిగిపోయింది. సర్ "ఇంక రండమ్మా సోమవారం నుంచి - మొదలు పెట్టేద్దాం" అని ఇంటి లోపలికి వెళ్లబోతూ ఆగి నాకేసి తిరిగి "నిన్ను చేర్చుకోలేనమ్మా" అని ఒక్క మాట మాత్రం అనేసి నా మొహం లోకి చూశారు.

నాకింక బోల్డంత ఏడుపు వచ్చేసింది - ఎప్పుడూ లేనిది బోనస్ గా రాబోతున్న సెప్టెంబర్ మాథ్స్ మార్క్స్ కార్డు కళ్ల ముందు కనిపించింది. కళ్లలో నీళ్లు ఎవరికీ కనిపించకూడదని తల "సరే" నన్నట్లు అటూ ఇటూ తిప్పి అపర్ణ పిలుస్తున్నా వినిపించుకోకుండా దాదాపు పరిగెత్తుకుంటూ ఇంటికి వచ్చేశాను.

అప్పుడే పప్పి, కుట్టి నాగార్జున సంగీత కళాశాలకి వీణ, సంగీతం క్లాసులకి వెళ్దామని బయల్దేరి చెరో సైకిలూ పట్టుకుని గేట్ దగ్గర నించుని అమ్మతో ఎదో మాట్లాడుతున్నారు.

నన్ను చూడగానే "అపర్ణ ఏదీ ? ఇద్దరూ కలిసివెళ్లారుగా - జంటకవుల్లా" అనడిగింది అమ్మ.

"జంటకవులా - జంటకపులా?" అని దాని ధోరణిలో ఏదో ఇంకా అనబోతూ నా కళ్ళలోంచి అప్పటికే కారిపోతున్న నీళ్లు చూసి "అమ్మా! దీనికి ఆకలి వేస్తున్నట్టు వుంది - గబగబా ఏమన్నా పెట్టు" అంటుంటే నేనుక్రోషంగా "నువ్వింక నీ క్లాసుకి వెళ్లు - నన్నొదిలి" అని ఆ గేట్ దగ్గరే నించుని కళ్లు తుడుచుకుంటూ వున్నాను. "సర్లే  నా సంగీతం క్లాస్ అయి రాగానే నీ పని  చెప్తాను" అనుకుంటూ పప్పితో కలిసి వెళ్ళిపోయింది కుట్టి.

ఇంతలో నా వెనకాలే వస్తున్న అపర్ణ, RK, ఆషా వచ్చేశారు. వస్తూనే చెప్పారు " నువ్వొచ్చేశావు పిలుస్తున్నా వినకుండా. సర్ చెప్పారు నిన్ను కూడా ట్యూషన్ కి రమ్మని" అని.

అప్పటికి మా అమ్మకి అర్థం అయ్యింది సంగతి ఏంటో.

"ఆ మాత్రం దానికే ఏడుస్తారా లల్లీ?" అని నాతో అంటూ  "మీరన్నా మా లల్లీకి చెప్పండమ్మా - అలా ఏడవకూడదని. నీళ్లకుండ నెత్తిమీద ఉంటుంది లలితా పరమేశ్వరికి" అనగానే రమణకుమారి పెద్ద ఆరిందాలా "ఆంటీ! మీ లలితకి పెళ్లి చేస్తే మీరు ఇల్లరికం తెచ్చుకుంటే బెటర్" అంది.

అదివినగానే మా అమ్మకేం బెంగొచ్చిందో నా కంటి నీళ్లు ఆవిడ కళ్లలో ముత్యాలై మెరిసాయి.

మా కుట్టి అన్నట్టు అలా - literally - ఏడ్చి సాధించాను - అస్సలు నేనెప్పటికీ వెళ్ళకూడదు అనుకున్న ట్యూషన్స్ లో సీట్లు.

ఇంక కాలేజ్ లో కూడా రోజులు కూడా గబగబా దొర్లిపోతుండేవి - ఫిజిక్స్ మెయిన్ అవడంతో వారానికి మూడు రోజులు ల్యాబ్ వుండేది.

ఫస్ట్ ఇయర్ ఫ్రెషర్స్ పార్టీ లో కాలూపుతూ నా "సుహానా సఫర్" పాటని మెచ్చుకున్న హనుమంతరావు గారు (KHR) - ఫిజిక్స్ లో Sound టీచ్ చేసేవారు.

ఒకరోజు ల్యాబ్ లో Sonometer ఎక్స్పరిమెంట్ - నేనూ, అపర్ణా మహా ఉత్సాహంగా ట్యూనింగ్ ఫోర్క్ తో ఆడుకుంటూ, పేపర్ రైడర్ వైబ్రేషన్స్ కి కింద పడుతూ వుంటే - ఆడుతూ పాడుతూ తొందరగా ముగించేశాం.

దగ్గర్లోనే మా ఇద్దరి పుట్టినరోజులూ వుండడంతో - ఒకరికొకరం గిఫ్ట్స్ ఎం కొనుక్కోవాలో తెగ డిస్కషన్ నడుస్తోంది మా ఇద్దరి మధ్య.

మేమిద్దరం న్యూ ఇయర్ కి, పుట్టినరోజులకి, మా ఫ్రెండ్స్-డేకి  (ఆగస్ట్ 8 - మేమిద్దరం ఫ్రెండ్స్ అయిన రోజు - ప్రతీ ఏడాది ఇష్టంగా జరుపుకుంటాము.) ఇద్దరం గిఫ్ట్స్ కొంటాము ఒకరికొకరం - కానీ... ముందే ఏం కావాలో తెలుసుకొని అదే కొంటామన్నమాట.

అదిగో ---అలాంటి కబుర్లలో మేముండగా KHR గారువచ్చి పక్కనే నించుని కాసేపు మా మాటలు విని -
"Did you finish your calculations?" - అనడిగారు.

నేను - "We will do at home, Sir" - అని బదులివ్వగానే

అచ్చ తెలుగులో  - "ఇంటికి వెళ్లి చేస్తావా? ఏంటీ? డాబా ఎక్కి అల్లరేగా? Complete them now!" - అన్నారు.

పక్కనుంచి గోళీసోడా కొట్టిన  శబ్దం వినిపించి  - తిరిగి చూస్తే పక్కనే Bernoulli, పానకాలస్వామి KHR ని ఏదో డౌట్ అడగడానికి వచ్చి -  ఆయన నన్ను అన్న మాటలు విని నవ్వాపుకుంటూ కనిపించారు.

కొంచెం కోపంగానే కాళ్ల చెప్పులు టప-టపలాడిస్తూ Clark's Tables పుస్తకం, ల్యాబ్ రీడింగ్స్ తీసుకుని అపర్ణతో పాటు ఒక పక్కగా నించుని calculations చేయడం మొదలుపెట్టాను. 

(Bernoulli, పానకాలస్వామిల అసలు పేర్లు నాకసలు గుర్తు లేవు -మా క్లాస్ లో మొదటిసారిపరిచయం అయినప్పటి context ని బట్టి వాళ్లకి అలా బారసాల అయిపోయింది -
 Bernoulli - ఎప్పుడు చూసినా బోర్డు మీద Bernoulli's equations రాసేస్తూ ఉండేవాడు
పానకాలస్వామి - మంగళగిరి నుంచి వచ్చేవాడు )

KHR గారు Bernoulli, పానకాలస్వామిలను చూసి ఏంటన్నట్టు కళ్లెగరేశారు.
"సార్! ఆ Sonometer దారం లో లూప్స్ రావట్లేదండీ!'
"ఏం - ఎందుకలా ?"
"ఏమోనండీ - వెయిట్ కూడా బానే పెట్టాం"
"వెయిట్ బానే పెట్టారా? అంటే ఎంతా ?"
"ఆరండీ"
"అంటే మూడు కేజీలు - అసలు నువ్వు కూర్చోలేకబోయావు?"
ఇప్పుడు మేము కిలకిలా - వాళ్లు వలవలా :))

సెకండ్ ఇయర్ లో మాథ్స్ రాశాను - సెప్టెంబర్ లో. ఆ పేపర్ సెట్ చేసిన వాళ్లెవరో గానీ చాలా సమదృష్టి గలవాళ్లు - హన్నా! ఈజీ గా ఇచ్చేస్తే మార్చ్ లో రాసిన వాళ్లకి అన్యాయం చేసినట్టవ్వదూ ?! - అన్నట్లు దాదాపుగా అదేమోడల్ లో ఈసారి కూడా అవుట్ ఆఫ్ సిలబస్సే. కానీ ఈసారి రాసేశాను.

పరీక్షల హడావిడి అవుతూనే నాన్న చెప్పారు - KITS లో ఇంజినీరింగ్ చదువుతున్న బాబు నాలుగు రోజులు సెలవులు దొరికాయని వరంగల్ నుంచి వస్తున్నట్టు.

అప్పటికే - ఇంట్లో - గుంటూర్లో చదువుకోవడానికి వచ్చి - వినాయకచవితి పండగ కోసమని - మా ఇంటికి వచ్చిన నాన్న ఫ్రెండ్ కొడుకు కృష్ణంరాజు వున్నాడు.

హైద్రాబాదు నుంచి ప్రశాంతి, లక్ష్మి దొడ్డ వచ్చి వున్నారు. చిలకలూరిపేట నుంచి రవి వచ్చాడు. ఇల్లంతా సందడి సందడిగా వుంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం బాబు వచ్చాడు. వస్తూనే ఎప్పట్లాగే బోల్డన్ని నవ్వులు తెచ్చాడు.రాత్రి అందరం భోంచేసి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉంటే తన ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ రాగింగ్ విశేషాలు చెప్పాడు - ఇలా :

"మా సీనియర్లు ఒక డబ్బాలో చీటీలు తీసుకొచ్చి మా క్లాసులో వాళ్లని ఒక్కొక్కళ్లుగా వచ్చి చీటీ తీసుకుని అందులో ఏది వస్తే అది స్టేజ్ ఎక్కి చేయాలి అన్నారు.

నా ముందు ముగ్గురున్నారు - వాళ్లకి ఏదో పాట పాడాలి, జోకు చెప్పాలి ఇలాంటివేవో వచ్చాయి. ఇంతలో నా వంతు వచ్చింది - చీటీ తీసి చూస్తే "కుయిలీ గురించి మాట్లాడాలి" అని వుంది.

నాకేమో కుయిలీ అంటే అర్థం తెలీలేదు. స్టేజ్ ఎక్కబోతూ ఎందుకయినా మంచిదని మా సేనియర్నే అడిగాను - కుయిలీ అంటే ఏంటండీ - అని.

అతను సరదాగా నవ్వుతూ - నీ ఫేవరెట్ ఏక్టర్ - అన్నాడు.

ఓస్ - ఇంతేనా - అనేసుకుని స్టేజ్ ఎక్కి "నా ఫేవరెట్ ఏక్టర్ NTR ఎందుకంటే ..."- అని మొదలుపెట్టి  ఓపది నిముషాలు ఆపకుండాఎన్టీఆర్ డైలాగులు, పాటలు ఉదాహరణలుగా చెప్పేస్తూ మాట్లాడేశాను.

ఆ పది నిముషాలూ - హాల్ అంతా - పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్.

"ఆహా! నా స్పీచ్ కి మొదటిరోజే ఇంత ఇంప్రెస్స్ అయిపోయారేంటబ్బా?! - అని మురిసిపోతూ స్టేజ్ దిగివస్తుంటే - ఇందాక కుయిలీ అంటే- నీ ఫేవరెట్ ఏక్టర్ - అన్న సీనియర్ ఎదురొచ్చి - "అవునూ - ఇంతకీ మేమా రాగింగ్ చేస్తోంది నిన్ను - లేకపోతే నువ్వు మమ్మల్ని చేస్తున్నావా? నీకు కుయిలీ ఎవరో తెలీదా నిజంగానే?"  అనడిగాడు. 

తర్వాత తెలిసింది కుయిలీ అంటే సినిమాల్లో డాన్సులు చేసే ఏక్టర్ - అని"

బాబు చెప్పే కబుర్లు విని అందరూ ఒకటే నవ్వు.

తరవాతి రోజు సాయంత్రం పత్రి కొనుక్కు రావడానికి - నన్ను, బాబుని - శంకరవిలాస్ సెంటర్ కి వెళ్లి రమ్మంది  అమ్మ.

షాపుల వాళ్లు అడిగినంతా ఇచ్చిరాకుండా - జాగ్రత్తగా బేరమాడి - మంచి ఆకులు, పళ్ళు చూసి కొనుక్కురమ్మంది.

వెళ్లేముందే అడిగాను - "బాబూ! నీకు బేరమాడడం వచ్చా?" - అని.

"ఇదిగో అలాంటివన్నీ నాకు పెట్టకు  - నీతో వెళ్లమన్నారు - వస్తున్నాను - నేను వెనకాల నించుని నువ్వు మోయలేవు కాబట్టి సంచీయో, బుట్టో పట్టుకుంటాను- అంతే" అన్నాడు.

"సరే - ఈ బాబుకి అసలు బేరమాడడమంటే ఏంటో తెలిసి రావాలి ఈ దెబ్బతో" - అనుకున్నాను - నాలో నేనే నవ్వేసుకుంటూ.

వెళ్లేటప్పుడు నడుచుకుంటూ  వెళ్లాము.

ముందు తమలపాకుల అమ్మే ఒక ముసలావిడ దగ్గర ఆగి - "కట్ట ఎలా?" - అన్నాను - మా అమ్మ ఎలాబేరమాడడం చేస్తుందో గుర్తు తెచ్చుకుంటూ.

"కట్ట రూపాయిన్నర"

"రూపాయి ముప్పైఐదు పైసలకి ఇస్తారా?" -అంతకంటే తక్కువకి అడగాలంటే మొహమాటంగా అనిపించింది మరి.

"ఒకటీ-నలభైకి తీసుకో " - ఉదారంగా ఇస్తున్నట్టే అనిపించింది నాకు.

డబ్బులు ఇచ్చి వెనక్కి తిరిగి చూస్తే - నవ్వుతూ అటెటో చూస్తూ బాబు.

"తెలుస్తోంది అబ్బాయికి నేనంటే ఏంటో" - అనుకున్నాను.

వర్సగా - రూపాయి నోట్లు చేత్తో పట్టుకుని - మూర మూడు రూపాయలు చెప్పిన పూలు రెండూ తొంభైకి, డజను ఐదు రూపాయలు చెప్పిన అరటి పళ్ళు నాలుగు డెబ్భై ఐదుకి, పది రూపాయలు చెప్పిన పత్రి తొమ్మిదిన్నరకి - చాలా తెలివిగా బేరమాడేసి - అవన్నీ మోసుకుని నడవలేం కాబట్టి రిక్షా ఎక్కుదాం అన్నాను.

బాబు నావెనకాలే కొన్నవన్నీ మోసుకుంటూ వచ్చాడు - రిక్షా అబ్బాయిని - బ్రాడీపేట 4/18 కి - అని  చెప్తే  - "పండక్కదమ్మా - రెండున్నర ఇవ్వండి " - అన్నాడు.

మళ్లీ మా అమ్మ చేసిన  బేర-బోధ గుర్తుకొచ్చి - "లేదు - రెండు రూపాయిలయితేనే వస్తాము" అన్నాను.

పక్కనుంచి బాబు నవ్వు -"రిక్షా తొక్కేది నువ్వు కాదు వస్తాము - కాదు - రిక్షా ఎక్కుతాము అనాలి " అంటూ.

నాక్కొంచేమేం - బాగానే కోపం వచ్చేసింది - బాబు మీద, బేరం కుదరని రిక్షా మీద.

"నేను నడిచెళ్లిపోతాను అయితే - నువ్వెక్కేసి రా రిక్షా" అని ముందుకి నడిచాను.

పాపం - ఆ రిక్షా  అతను - కొంచెం పెద్దవాడు - అలసిపోయి వున్నాడు - "పదండమ్మా - నాదీ లాస్ట్ బేరమే - ఈరోజుకి - మా ఇల్లు అటేపే" - అని ఎక్కించుకున్నాడు.

పత్రీ, పళ్లూ వున్న సంచీ తో పాటు బాబు సీట్లో కూర్చుంటే - నేను రిక్షా అతని సీట్ వెనకాల అడ్డంగా వేసిన చెక్క మీద కూర్చుని ఇంటికి వచ్చేశాం - దార్లో ఎక్కడా కూడా బాబుతో మాట్లాడనే లేదు నేను కోపంతో.

రిక్షాలో కూర్చుయి ఇంటికి వచ్చేంత  వరకూ ఆలోచిస్తూనే వున్నాను -  "పాపం - పండపూట కూడా ఆ రిక్షా అతను పని చేస్తేనే డబ్బులొస్తాయి. ఎలాగైనా కొంచెం డబ్బులు ఎక్కువ ఇవ్వాలి - కానీ బాబు చూస్తే ఏడిపిస్తాడు ఎలా ?!" - అని.

ఇంటి దగ్గర దిగగానే - బాబు దిగి పత్రీ, పళ్ళూ దింపే హడావిడిలో ఉండగా - తను చూడట్లేదనుకుని రిక్షా అబ్బాయికి ఐదు రూపాయలిచ్చి - "ఉంచుకో" -  అని చెప్పి గబగబా ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయాను.

ఇంట్లోకి వెళ్లామో లేదో - బాబు కుట్టిని పిలిచి "నీకో కథ చెప్తా రా"  అని - నాకు వినబడేలా -

" అనగనగా ఒక అడవిలో ఒక సింహం వుంది. అన్ని జంతువులనీ తినేస్తోందని జంతువులన్నీ సింహంతో రోజుకొక జంతువుని ఆహారంగా పంపించేలా ఒప్పదం కుదుర్చుకున్నాయి"

అని మొదలు పెట్టగానే - "అబ్బా  బాబూ - ఇది తెలిసిన కథేగా ! " అంది అది.

"నన్ను చెప్పనీ ! ఒకరోజు ఒక కుందేలు వంతు వచ్చింది. కుందేలు చాలా తెలివిగలది కదా - మన లల్లీలా! -  అదేమో ఒక ప్లాన్ వేసి సింహం దగ్గరికి వెళ్లి - "సింహం ! సింహం!  - దారిలో ఒక నుయ్యిలో అచ్చు నీలాంటి సింహాన్ని చూశాను. దాన్నలాగే వదిలేస్తే నీకు పోటీ వస్తుంది. పద చంపేద్దుగాని" అంది.
సింహం కుందేలు మాట విని దాంతో పాటే ఆ నుయ్యి దగ్గరికి వెళ్లింది. నుయ్యిలో తన రిఫ్లెక్షన్ చూసుకుని ఇంకో సింహం అనుకుంది"

వింటున్న నాకు - బాబు ఎందుకు చెప్తున్నాడో అర్థం కాలేదు - మేమందరం చిన్నప్పట్నుంచీ విన్న ఆ కథని.

బాబు కథ చెప్తూనే వున్నాడు "అప్పుడేమో - ఆ సింహం - కుందేలు కేసి చూసి నేను నిన్ను తినేస్తానని తెలిసి కూడా నాకింత హెల్ప్ చేస్తున్నావంటే - నువ్వు  మామూలు కుందేలు కాదు. కుందేలూ-త్యాగమయివి - ఆ నూతిలో సింహాన్ని చంపాలి అంటే  బలం కావాలి కదా - నిన్ను తినేసి ఆ బలం తెచ్చేసుకుంటానేం! - అని కుందేల్ని తినేసి నూతి లోకి దూకేసింది"

కుట్టి, పప్పి - ఆ కథ విని తెగ నవ్వుతూ -"ఇంతకీ ఆ కుందేలు-త్యాగమయికి లల్లీకి ఏంటి పోలిక ?" అడిగితే

బాబు ఎదురు ప్రశ్న  "ఆకులూ, పూలూ, పళ్లూ - ఎంతో బేరమాడి 95 పైసలు ఆదా చేసి - రిక్షాకి అడిగిన దానికన్నా మూడు రూపాయలుఎక్కువ ఇస్తే - టోటల్ గా త్యాగమెంతా - అంటే  - ఆ పోలికంత  - అవునా-కాదా?"

"పోన్లే బాబూ - ఇది తేగలు ఎక్కువ తింటుంది - అందుకే రాను రానూ - త్యాగరాణి అయిపోతోంది" - పప్పి, కుట్టి యుగళ-వ్యాఖ్య!

వినాయక చవితి ఇంకా రానేలేదు - చవితి చంద్రుణ్ణి చూణ్ణే లేదు - ఎంత గోలాపనింద నామీద - హన్నా!

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

బెందకాళూరుకి - బెంగతో ...

ప్రియ సంగాతి బెందకాళూరుకి,

ఇక్కడ నేను క్షేమం. నీవక్కడ కుశలమా?

ఎన్నేళ్లయింది నిన్ను వదిలి - నిన్ను నిన్నుగా చూసి? అప్పుడప్పుడు నిన్ను అటూ ఇటూ వస్తూ వెళ్తూ చూసినా - ఏదీ నీతో కూర్చుని పట్టుమని పది నిముషాలైనా కుదురుగా గడపడం కుదరలేదు కదా - అనేదే నా బెంగ :(

అసలెక్కడ మొదలయిందంటే నీతో నా స్నేహం - నీకు గుర్తుందా?  - నేను చిన్నప్పుడు మూడవ తరగతి చదివేటప్పుడు నాన్న టొబాకో సీజన్ కని  హస్సన్ వచ్చేవారు కదా? అలా వెళ్లి మళ్లీ గణపవరం తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఎన్ని కబుర్లు తెచ్చేవారంటే - అవి ఎన్ని సార్లు చెప్పినా ఇంకా ఇంకా వినాలనిపించేది.

అదిగో ... అప్పుడే ... మొదటిసారిగా - పుడుతూనే నేర్చుకున్న అమ్మ పలుకు, చదువులో ఒంటబడుతున్న ఇంగ్లిష్ చెలువు - కాక కమ్మనైన కన్నడ కస్తూరి తావి తగిలింది - నాన్న - ఆయన నేర్చుకొచ్చి - ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು, ನಾಲುಕ್ಕು, ಐದು, ಆರು, ಏಳು, ಎಂಟು, ಒಂಬತ್ತು, ಹತ್ತು - అంటూ నేర్పిన అంకెలలో అంచెలంచెలుగా పెరుగుతూ.

అప్పుడే ఒక తమాషా విషయం కూడా చెప్పారు - ఒకసారి నాన్న, ఇంకా ఆఫీసులో బయ్యర్లు - అంతా కలిసి ఏమీ తోచట్లేదు, ఏదైనా సినిమా చూద్దామని - కన్నడ కంఠీరవ డాక్టర్ రాజ్ కుమార్ నటించిన మహావీర మయూర చూద్దామని హస్సన్ లో ఒక సినిమా హాలుకి వెళ్లారట.

ఇంతలో ఒకరికి బాత్రూముకి వెళ్లాల్సిన అవసరపడితే - నాన్న వారికి సహాయం చేయబోయి -  ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಗಂಡಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ - అని రాసివున్న టికెట్ కౌంటర్లని - ಮಾತ್ರ ని ఒక కొమ్ము ఎక్కువ వేసుకుని చదివి - ఎలా పొరపాటు పడ్డారో చెప్తుంటే - కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని విని బుగ్గలు నెప్పెట్టేలా నవ్వుకునేవాళ్లం - మేం ముగ్గురం.

అప్పుడు - అలా - మొదలయిన నీ మీద ఇష్టం - ఇంటర్ లో అపర్ణ స్నేహంతో ఇంకా ఎక్కువయింది - మేమిద్దరం కలిసి ఎక్కడికైనా వెళ్లేటప్పుడు - ఆంటీ - ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಬನ್ನಿ - అన్నప్పుడల్లా - ఎప్పటికైనా నీ దగ్గరికి ఒక్కసారైనా చూడడానికి రావాలనిపించేది. అదుగో - అప్పుడే నేను మొట్టమొదటి కన్నడ వాక్యం నేర్చుకుంది - ಮೂಗಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟು ಇಡುಕೋ ಬಾರದು - అంటూ శిరీషకి చెప్పే ఆర్తి దగ్గర.

ఇంతలో నీ దగ్గర వుండే శ్రీనన్న నా డిగ్రీ సెకండ్ ఇయర్లో నన్ను నీ దగ్గరికి తీసుకెళ్తానంటే బోల్డంత ఆనందంగా - నిజంగానే - గెంతుకుంటూ వచ్చాను. అదిగో ...అప్పుడే ... అలా జరిగింది నీతో మొదటి పరిచయం.

ఆ చలి చలి రోజులు, చినుకుల తడిసిన ఆకుపచ్చటి చెట్ల గొడుగులు, ఎండ వున్నా వెలుగు తప్ప వేడి లేని మధ్యాహ్నాలు - ఎంత నచ్చేశావంటే - ఒక్కసారికి కాదు వందేళ్లు నీతో గడపాలనిపించేలా.

ఇంతలో డిగ్రీ అయిపోయింది  - కొండల నడుమ చదువు మొదలయింది - అక్కడ అనుకోకుండా - నాకు దొరికిన బంగారుకొండకీ చెప్పేశాను - ఎలాగైనా నీ దగ్గరే ఉండాలి ఎప్పటికీ మేమిద్దరం అని.

ఆ తర్వాత  NAL లో  ప్రాజెక్ట్ - అవగానే కళ్యాణ వేడుక - మేమిద్దరం అయ్యాము నీకు చేరిక.

అక్కడక్కడా విన్న, నేర్చుకున్న ఒకటి, రెండు మాటలు తప్ప మరి కన్నడ రాదే? మరెలా? అప్పుడు నాకొక ఐడియా వచ్చింది - రోజూ రేడియోలో కన్నడ పాటలు పెట్టుకుని వినేదాన్ని. అలా అలా - ఫర్వాలేదు - అనిపించేలా నీ భాష నేర్చుకున్నాను.

నీకు గుర్తుండే వుంటుంది - మేమప్పుడు విద్యాపీఠ్ సర్కిల్ లో వుండేవాళ్లం - ముద్దమ్మ, మంజునాథ్ గార్ల ఇంట్లో.  నేను వాళ్ల ఇంటి ఆడపడుచునైనట్టు గారంగా చూసేవాళ్లు. ఆ ఇంటిపైన ఒంటి గదిలో వుండే ఇందిరమ్మ గారు నన్ను ಪುಟ್ಟು ಗೌರಿ అని ఎంతో అభిమానంతో పిలిచేవారు.

ముద్దమ్మ వాళ్ల షాప్ పేరు - ಯಶಸ್ವಿ ಆಟೋಮೊಬೈಲ್ಸ್ & ಹಾರ್ಡ್ ವೇರ್ - ని - ఆటో మొబైల్సో- హార్డో వేరో -అని చదువుకుని తెగ నవ్వుకునేవాళ్లం నేను, బదరి. అదే కాదు ప్రతి షాప్ పేరుని షాపో, స్టోరో అని అన్నిటికీ ఓ-కారమాపాదించే వాళ్లం.

ఆ ఇంటి వెనకాల వుండే హనుమక్క గుర్తుందా? ఆవిడకి ఇద్దరు అబ్బాయిలు - ఇద్దరూ ఆటో నడిపేవాళ్లు - ఆటో నడిపేవాళ్లకి అంతంత పెద్ద ఇళ్లు వుంటాయని నీ దగ్గరికి వచ్చాకే తెలిసింది. ఆ హనుమక్క అంటే ఆ వీధిలో అందరికీ భయం - వాళ్ల అబ్బాయిలు కొంచెం రౌడీయిజం చలాయిస్తారని - మరి అంత  గట్టిగా లేకపోతే అన్ని ఆటోలు మేనేజ్ చేయడం కష్టమేమో కదా?! అందరితో పాటే నేనూ భయపడి ఆవిడ ఎదురుగా వచ్చినా తలా వంచుకునో, కళ్ళు తిప్పుకునో - ఆవిడని చూడనట్టు గబగబా దాటిపోయేదాన్ని - నీకు తెలుసు కదా!

ఒకసారి ఆషాఢమాసంలో - చిన్నప్పట్నుంచీ వస్తున్న అలవాటుగా - ఆదివారం పెట్టుకోవడానికి గోరింటాకు, తినడానికి  ములగాకు దొరకలేదని - నేను అదేదో నా బాధ - ప్రపంచ బాధ అన్న ధోరణిలో తెగ బాధపడిపోవడం ఎప్పుడు విందో గానీ ఆవిడ - ఒక శుక్రవారం సాయంత్రం పూట - దాదాపు ఆకంతా పూతతో సహా దూసేసిందా అనిపించేలా గోరింటాకు, కొమ్మలన్నీ విరుచుకొచ్చిందా అనుకునేలా ములగాకు - ఆపసోపాలు పడుతూ నేనున్న మేడమీదనున్న ఇంట్లోకి తెచ్చిచ్చి - ತೊಗೋ ನಿಂಗೆ ಇದೆಲ್ಲಾ - అన్న సమయాన ఆవిడ ప్రతీ ఏడాది పందిళ్లు వేయించి ఉత్సాహంతో జాతర జరిపించే ಅಣ್ಣಮ್ಮ ತಾಯಿ లాగే కనిపించింది అనుకో! అంతే - ఆ తర్వాత మరింకెప్పుడూ మాట్లాడలేదు కానీ - ఆ వీధిలో నేనటూ, ఇటూ తిరిగే టైంలో - ఆవిడ వాళ్లింటి గోడమీంచి నన్ను చూసేదని నాకు తెలుసని ఆవిడకు తెలుసనుకో :))

అదిగో - అప్పుడేగా -ఆ హనుమక్కజరిపించే అణ్ణమ్మ ఉత్సవంలోనే మొదటి సారి నీపేరు బెంగళూరు కాదు బెందకాళూరు అని తెలిసిన రోజు డిగ్రీలో Einstein's Theory of Relativity ప్రూఫ్ అర్థమయినప్పటంత సంబరమేసేసింది.

కొంచెం నువ్వలా అలవాటయ్యావో లేదో - నిన్నింకా తెలుసుకోవాలనిపించింది - అంతే కాకుండా చదువుకున్న చదువు మర్చిపోతానేమో అని బెంగేసి - పుస్తకాలు దులిపి - చేతికొచ్చిన పట్టా - చెట్టా పట్టి - సెయింట్ మార్క్స్ రోడ్ లోవున్న ఇన్ఫోటెక్ కంపెనీల చుట్టూ తిరిగేదాన్ని - నీకు జ్ఞాపకం వుంది కదూ!

అప్పుడే కదా -"మీకు ఎక్సపీరియన్స్ లేదు కదా ఉద్యోగం ఎలా ఇవ్వనూ?" -  అని ITC లో హెచ్చార్ మేనేజర్ సాగదీసి అడిగితే - "మీరుద్యోగం ఇవ్వనిదే ఎక్సపీరియన్స్ ఎక్కడినుంచి తేనూ?!" -  అని అంతకన్నా ఎక్కువగా రాగం తీసి - విసుక్కుని బయటికి వచ్చేశాను.

అదే ఊపులో NIIT లోకి వాక్-ఇన్ ఇంటర్వ్యూకి వెళ్తే అక్కడ నన్నూ, నేను కట్టుకున్న కంజీవరం పట్టు-కట్టూ చూసి - బెదురుతూనే  ప్రశ్నలడిగిన తర్వాత - "మీ కారెక్కడ పార్క్ చేసి వచ్చారు" - అని ఆ ఇంటర్వ్యూ చేసినతను అడిగితే - "పక్కనే" - అని చెప్పేసి బయటికి వచ్చి తెగ నవ్వుకున్న నేను, నాతో పాటు ఆ చలి ఎండలో తళుక్కుమన్న నువ్వూ - నాకొక తీపి గుర్తే!

అయినా నాకు తెలీకడుగుతాను - నువ్వే చెప్పు - ఎంత చీరంటే ఇష్టమయితే మాత్రం - ఇంటర్వ్యూకి, ఇంటి-వ్యూకి - ఎక్కడికి పడితే అక్కడికి పట్టుచీర కట్టుకెళ్లిన నాలాంటివాళ్లని ఇంకెప్పుడైనా చూశావా?

ఆ ఇంటర్వ్యూ ప్రహసనాల్లోనే ఒకసారి సిటీ బ్యాంకు లో ఏవో సిస్టమ్స్ ఎనలిస్ట్ కి రిటెన్ టెస్ట్ పెడుతున్నారంటే వెళ్లి రాసి వచ్చి - ఆ రిజల్ట్ కోసం ఎదురు బయట నించుని చూస్తుంటేనే కదా - నా సీనియర్ మైథిలి కూడా కనిపించి ఆ పక్కనే రాజాజీ నగర్ లో ఉంటున్నానని చెప్తే - తనకి తెగ సంబరంగా బదరిని చూపించి - రాసిన పరీక్ష గురించి కూడా మర్చిపోయి - మా SPIC-MACAY కబుర్లు చెప్పేసుకున్నాము.

ఇంతలో పక్కనే ఎవరో తెలిసిన మొహంలా, తెలుగు వెలుగులా కనిపిస్తే - పలకరించి -
అతను " నేను  ఏసీ కాలేజ్ లో చదివాను మీరు తెలుసు, నేను మీకు సీనియర్ ని"  అనగానే -
శాపవశాన మర్చిపోయిన పూర్వజన్మ మళ్లీ జ్ఞప్తి కొచ్చినట్లు - "అవునాండీ ! మీరు మా సీనియరా ? భలే ! అవునూ - మీకు - మీ క్లాస్మేట్ శ్యామ్ సుందర్ తెలుసా?" - అనగానే ఏదో చెప్పబోయిన అతన్ని - సుమ్మనిరి - అన్నట్టు చేత్తో ఆపేసి -

"అదే - మీకు గుర్తు రాట్లేదూ?
శ్యామ్ సుందర్ -
ఘర్ కే అందర్
బడా సుందర్
ఘర్ కే బాహర్
బడా బందర్ -
అని పాడి నవ్వుకునేవాళ్లం -
అతనూ - అతనండీ - అతనే - మీకు గుర్తు లేడూ ??!"

- అని నేను తెగ ఉత్సాహంతో రెట్టించి అడిగేటప్పటికి -

అతను - చిన్న గొంతుతో "నేనేనండీ - ఆ శ్యామ్ సుందర్ ని " అనగానే
అది కూడా పట్టించుకోకుండా - "ఓహ్ ! అవునా - కాలేజ్ లో మిమ్మల్ని ఎప్పుడూ గుండు - టోపీ తో చూసినట్టు గుర్తు - ఇప్పుడందుకే గుర్తుపట్టలేకపోయాను - సారీ - ఏమనుకోకండి" - అని వచ్చేసిన నా తెలిసీ-తెలియని ఆకతాయితనాన్ని  చూసి - పెళ్లి అయినా పెద్దరికం రాలేదని నువ్వు అలిగి ఎర్రటి ఎండ కన్నుతో చూడడం నాకు గుర్తే సుమీ ;)

మరీ బావుంది - చదువయ్యి, యూనివర్సిటీ గేట్ దాటి - పట్టుమని ఆరునెలలు కూడా కాలేదు - అప్పుడే పెద్దవాళ్లయిపోతారేంటి - ఎంత పెళ్ళయితే మాత్రం - మరీను!

 అద్సరే - నాకు అల్సూర్ లోవున్న లిడో థియేటర్ ఎంతో ఇష్టం కదా. అక్కడే కదా - మొదటిసారి  కభీ-కభీ,  ఆఖరిసారి కహూనా ప్యార్ హై - చూసింది ! మొన్ననే ఆ లిడో పేరు వెనకాల వున్న  ఒక తమాషా కథ తెలిసింది - అపర్ణ వాళ్ల తాతగారు లింగణ్ణ గారు, వారి స్నేహితులు దొడ్డణ్ణ గారు కలిసి ఆ థియేటర్ లీజ్ కి తీసుకుని సినిమాలు వేసేవారట. వాళ్లిద్దరి పేర్లలో మొదటి అక్షరాలు తీసుకుని లిడో అని పేరు పెట్టారట - ఇది వాళ్ల అజ్జి చెప్పేవారట.

అవీ - విశేషాలు - ఇప్పటికింతే మరి.

చెప్పటం మర్చిపోయాను - మొన్నా మధ్య నీ దగ్గరికి వచ్చినప్పుడు - MG రోడ్ చూస్తే చాలా దిగులుగా అనిపించింది - ఈ కొస నుంచి ఆ కొస దాకా - దీపాల వడ్డాణం పెట్టుకుని కళకళలాడుతూ వుండే తను - దుమ్ములో, ధూళిలో మునిగిపోయి - బిక్కుబిక్కుమంటూ వుంటే - నేను పక్కనుంచి వెళ్తూ కూడా అస్సలు గుర్తుపట్టలేదంటే నమ్ము!

అదే టైం లో విజయనగర్ చూస్తే - ప్రాణం లేచి వచ్చింది - తను నేను మొదట చూసినప్పటిలాగే లాగే - పచ్చగా విచ్చిన పూవులా వుంది - కళ్ల నిండా కలలా నింపుకుని వచ్చాను.

ఎప్పుడూ అక్కడే వుండే నీకు తెలీదని కాదు - కానీ కొంచెం జాగ్రత్త - నీ ఉనికే మారిపోయేలా వుంది. 

నీతో వున్న అన్ని రోజులూ హాయిగా గడిచిపోయాయి అనుకో - ఎంత హాయి అంటే మాటల్లో చెప్పలేను - పాట లో మాత్రం చెప్పగలను - ಇದೇ ನಾಡು ಇದೇ ಬಾಷೆ ನನ್ನದಾಗಿರಲಿ - ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ ಹೇಗೇ ಇರಲಿ ಕನ್ನಡವೇ ನನ್ನ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ... 

మొదటిసారిగా అడుగుపెట్టిన విజయనగర్ 
చదువు గట్టెక్కించిన మారతహళ్ళి 
వెన్నెల్లో చూసిన విధాన సౌధ 
ఎర్రగా మెరిసే హై కోర్ట్ 
సాంస్కృతిక కేంద్రం బెంగళూరు పాలస్ 
నడిచి తిరిగిన NR కాలనీ 
పువ్వులతో నవ్విన లాల్బాగ్ 
నందిని వున్న నటికలప్ప సర్కిల్  
మురిపించిన మెజెస్టిక్ 
మెరిసిపోయే మహాత్మా గాంధీ రోడ్ 
కాల్మోపనివ్వని చిక్ పేట, బళె పేట 
కన్ను తిప్పనివ్వని కమర్షియల్ స్ట్రీట్ 
కళా నైపుణ్యపు కావేరి 
కలల లోకపు బ్రిగేడ్స్ ... 
ఇంకా శివాజీ నగర్, KR మార్కెట్ 
ఒకటా రెండా - ఎన్నో - ఎన్నెన్నో గుర్తులు నీతో నాకు 
ఇప్పటికి నువ్వలా లేవు కానీ 
అప్పటి నీ జ్ఞాపకాల్లోనే - ఎప్పటికీ నేను 

అసలెప్పటికీ నిన్ను వదిలి వెళ్దాము అన్న ఆలోచనే వుండేది కాదు మాకు - కానీ  - సర్లే -ఇంత  దూరం వచ్చేశాక బెంగ పడద్దూ అని చెప్పి ఓదార్చడానికి - ఇంకా నీవంటూ జ్ఞాపకాలు మాతోనే వున్నాయి -  కాబట్టే బెంగళూరు వయ్యావు. 

ఇప్పటికీ ఎక్కడ కన్నడ మాట విన్నా కమ్మటి నీ తలపే...

అప్పటి రోజుల్ని అందంగా గుర్తు చేసే ఈ పాటతో నిన్నుతలుచుకుంటూ: భలే భలే చందద చెందుళ్ళి హెణ్ణు నీను - మించు కూడ నాచువ మించిన బళ్ళి నీను 

నీ మీద బెంగతో,
నిన్ను వదిలి వచ్చిన నేను

ఓసినిమాకు ప్రేమతో...

మాటలు, పాటలు, జోకులు - ఈ మూడూ మామూలు మనుషులకీ,  సినిమా ప్రేక్షకులకీ కామన్. కానీ మామూలు మనుషుల్నుంచి  సినిమా ప్రేక్షకులని వేరు చేసేదే  సినిమా.


ఇదిగో ---- ఇలా అనుకునే ...


"శుక్రవారం కదా - సినిమా ఏమైనా చూద్దామా" -  అని బదరి అనగానే - నిన్న శుక్రవారం - గబగబా వంట చేసేసి, భోజనాలు కానిచ్చేసి - వాషర్లో బట్టలు వేసి - హడావిడిగా వచ్చి సోఫాలో కూర్చున్నాను.


పాపం! అప్పటికీ తను ఏ ఎయిర్ లిఫ్టో, మదారీనో చూద్దామని చెప్తూనే వున్నా - నిన్నటి నా నక్షత్రాలు బాలేవో ఏమో - వినకుండా -  ఏమయినా తెలుగు సినిమా చూద్దామా అని తెగ విసిగించేసరికి - మొత్తానికి ఒక తెలుగు సినిమా పెట్టారు.


పొగాకు పండించడం, సిగరెట్లు తయారు చేయడం నిషేధించగలిగితే  జనం మారతారు కానీ - కాలిస్తే ఇలా అవుతారు - అని చూపిస్తే చూడడం మానేస్తారు తప్ప కాల్చడం కాదు - అన్న చిన్న ప్రాథమిక సూత్రం తెలియని ఒక బాధ్యతా-పూజ్యయిన ప్రకటనతో సినిమా మొదలు.


మొహం పక్కకి తిప్పుకుని, టీవీ మ్యూట్ లో పెట్టి మొత్తానికి ఆ ప్రకటన పూర్తి కాగానే - సౌండ్ పెడితే హీరో గారి గొంతుతో ఒక ఇంకొక బాదాపూరిత ప్రకటన -

రోడ్డు మీద ప్రయాణము చేసేటప్పుడు జాగ్రత్తలు వహించండి 

మనం సక్రమంగా వెళ్తున్నాకూడా ఎన్నో ప్రమాదాలు పొంచి ఉంటాయి 

మీమీదే ఆశలు,  మీమీదే ప్రాణాలు పెట్టుకున్న చాలామంది మీ ఇంట్లో మీకోసం ఎదురుచూస్తుంటారు 

మా కుటుంబంలో జరిగిన విషాదం ఏ కుటుంబంలోనూ జరగకూడదని ఆశిస్తున్నాము

- అంటూ.


అది చదువుతూ, వింటూ సినిమా చూస్తున్న మేమిద్దరం అనుకున్నాము - "ఎవరింట్లో ఏమయిందబ్బా?" - అని.


"సర్లే - మనమసలే మన దేశానికి, ఊరికి దూరంగా వున్నాము - ఏదో జరిగి వుంటుంది - అన్నీ మనకి తెలియాలని రూలేం లేదు కదా" - అని సర్దేసుకుని మా సినీ-వీక్షణం కొనసాగించాము.


కానీ అది మాకు - మా IQ లెవెల్ కి పరీక్ష పెడుతూ కోడ్ భాషలో చెప్పిన సందేశం అని సినిమాలో కొంచెం ముందుకు వెళ్లాక ఇదిగో - ఇలా అర్థం అయింది :

ఈ సినిమా పెట్టుకుని చూసేటప్పుడు జాగ్రత్తలు వహించండి 

మనం ఏదో వినోదం ఉంటుందని అనుకున్నాకూడా ఎన్నో విపరీతాలు పొంచి ఉంటాయి 

మీ మానసిక ఆరోగ్యం మీదే ఆశలు,  మీమీదే ప్రాణాలు పెట్టుకున్న పిల్లలు మీ ఇంట్లో మీతోనే వున్నారు 

మా కుటుంబంలో చూసిన  సినిమా  ఏ కుటుంబంలోనూ చూడకూడదని ఆశిస్తున్నాము

అలా -  అది అర్థం చేసుకునే తికమకలో మేముండగానే - సినిమాలో / వెనక పనిచేసిన వాళ్ల పేర్లు చదవ(లే)కుండానే అయిపోయాయి.


ఇంతకు ముందు ఈ పోస్ట్ మొదట్లో నేను రాశానే - అలాంటి తేడాలు - "ఆకలి, @@@, నిద్ర; ఈ మూడూ మనుషులకీ, జంతువులకీ కామన్. కాని మనుషులనుంచి జంతువులని వేరు చేసేదే ఎమోషన్" అంటూ - ఇంకా ఏంటేంటో ఏవో మనసులో అనుకుంటూ (మాకు బాగా వినిపించేలా) - సీరియస్ గా నడుచుకుంటూ వస్తూ  -

పెరట్లో నూతి చప్టా మీద కడగడానికి పెట్టిన నేతి గిన్నె ఎత్తుకు పోబోతున్న కాకిని ఎగిరి తోలే హడావిడిలో -

దార్లో అడ్డు వచ్చే నీళ్ల గంగాళాలు, డేగిసాలూ - లాంటి వాటిమీద దూక్కుంటూ -  వెళ్లే వాడిలాగా హీరో -

రోడ్డు పక్కనున్న బెంచీల మీద కూర్చున్న బ్రిటిష్ వారిమీదుగా దూకి - వస్తూ వుంటాడు.

చూడగానే అనుకున్నాను - ఈ అబ్బాయి కిందటి సినిమా దాకా  బానే ఉండేవాడు - ఈ హీరోకి ఆ గడ్డం, హరిదాసు కొప్పు పెట్టిన వాడికి (అదే hair-stylist కి) ఈ సినిమా వరసగా పది షోలు చూపించినా పాపం లేదు - అని.


ఇంతలో - ఆ హీరో వచ్చేసి - రోడ్డు మీద వున్న ఓ నలుగురిని - గాలిలో కనిపించని నైలాను తాళ్లు పట్టుకుని ఊగుతూ - తన్నేసి కొట్టేసి కింద పడేస్తాడు. ఎందుకబ్బా ఈ హడావిడి అని నోరు తెరుచుకుని చూస్తున్న నాకు - ఒక పది నిముషాల తర్వాత అర్థం అయిందేంటంటే - ఇల్లిక్కడ మొదలయిన మన స్వచ్ఛ భారత్ ని అల్లక్కడ లండన్ దాకా మన తెలుగు సినిమా పట్టుకెళ్లి అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి పాల్జేసిందనిన్నీ  - ఆ హీరో అంత హడావిడీ చేసింది - ఆ నలుగురిలో ఒకడు తాగేసిన కాఫీ కప్పు డస్ట్ బిన్ లో వేయబోయి కింద పడినందుకూ అని.


ఇంతకీ లండన్ లో ఇలా రోడ్ల మీద పడి కొట్టేసుకుంటూ ఉంటే పోలీసులు రారేమో - లేకపోతె - అదేదో పోలీసులు పొరపాటున కాలు కాదు కదా వేలు కూడా మోపని -  మా షికాగోలో వుండే దీవాన్ స్ట్రీట్ లాంటి వీధేమో అనుకుందామనుకుంటే - మనసొప్పలేదు కానీ - అలాగే సరి పెట్టేసుకున్నాను. ఎక్కువ ఆలోచిస్తే సినిమా చూడాలనిపించదు.


అసలే - మా ఇంట్లో ఒక సినిమా రూలు వుంది - మొదలు పెట్టరాదు, పెట్టి ఆపరాదు - అని.


ఆ రూలు ప్రకారం సినిమా చూసే ఇద్దరిలో ఎవరు ఒక రెండు మూడు నిముషాలకైనా  సోఫాలోంచి కదిలి అవతలికి వెళ్లాల్సి వచ్చినా వాళ్ళు తిరిగి వచ్చేదాకా సినిమా తాత్కాలికంగా నిలిపివేస్తాం.


సినిమాలో - కల కంటూ ఉలిక్కి పడి లేస్తున్న హీరోయిన్ ని పరిచయం చేస్తున్న సీన్ మొదలయింది.


అప్పటిదాకా పక్క రూములో కూర్చుని పుస్తకం చదువుకుంటున్న బుజ్జి జింకకి నిద్ర వస్తోందంటే బదరి లేచి వాడిని పడుకోబెట్టి దుప్పటి కప్పడానికి వెళ్లారు.


నేను గమనించలేదు కానీ - టీవీ రిమోట్ సోఫాలో ఈ చివర కూర్చున్న నా చేతి కందనంత దూరంలో పెట్టి వెళ్లారు.


అది ఒక పది నిముషాలయినా ఆ మైండ్-బ్లోయింగ్ IQ "testing" సినిమా నుంచి తప్పించుకోవడానికి తను వేసిన ఎత్తని నాకప్పటికింకా అర్ధమయ్యే స్థితిలో లేను నేను.


ఎందుకంటే కనురెప్పపాటులో - imaginary లంబ కోణాలు, సరళరేఖలూ గీసేస్తూ -  ఫిజిక్స్ లోంచి బయాలజీ లోకి - ఆక్కడినుంచి కెమిస్ట్రీ లోకి దూకేస్తూ - నా కళ్ళముందు నేను తప్పించుకున్న చిన్నప్పటి ట్యూషన్ లన్నీ గుర్తు చేసేస్తూ - మోకాలి మీద కొడితే మెదడు దెబ్బతినే లాజిక్కులు చెప్తూ సినిమా తెర అంతటా - దర్శకత్వ విశ్వరూపం.


ఈలోగా వాషర్ లోంచి తీసి  డ్రైయర్ లో వేసిన బట్టలు ఆరాయి అన్నట్టుగా కుయ్-కుయ్ అని డ్రైయర్ భాషలో తీయ్-తీయ్ అని సిగ్నల్ వచ్చింది.


"మీరేం సినిమా ఆపక్కర్లేదు" అని చెప్పి నేను వెళ్తూ ఉంటే - "హన్నా! నువ్వు అసలు మిస్సవ్వడానికి వీల్లేదంటే వీల్లేదు" అని పాజ్ చేసేశారు బదరి.


ఈ సినిమాలో విలన్ తెలివైనవాడు. హీరో అతి తెలివయినవాడు. ఆఖరికి ఏ తెలివీ వుండకూడని - వున్నా చూపించకూడని అపర-తెలుగు హీరోయిన్ కూడా తెలివయినదే . ఏదో వెంట్రుక ముక్క పట్టుకుని - ఆ వెంట్రుక తాలూకు DNA పరీక్ష ఎవరి బ్లడ్ శాంపుల్ తో జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి జైలుకి వెళ్తుంది. అనుకోకుండా వాళ్లమ్మని కలుస్తుంది. కల నిజం చేసిన హీరోని ఆరాధనగా చూస్తుంది.


ఏమాటకామాట చెప్పుకోవాలి - ఆ యూరప్ జైలు గార్డులు తెలుగులో మాట్లాడుతూ ఉంటే నా తెలుగు-ప్రేమిక హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగి పోయింది - ఐరోపా సామ్రాజ్యపు పౌరుల నోట బడి - ఢోకా లేనిదాయె పో మన తెలుగు పలుకుబడి - అని .


ఇంతకీ అందరూ తెలివయిన వాళ్లే అయిన ఈ సినిమాలో - ఎవరి కారణంగా అయితే తనకు బాధ కలిగిందో వాళ్ళని ఏమీ అనలేకపోతే - తనకు అందుబాటులో వున్నవాళ్లమీద పడి కొట్టి కోపం తీర్చుకుంటూ వుంటాడు హీరో. అలా కొట్టేసి "సో ఇప్పుడు నా ఎమోషన్ జీరో - జీరో ఎమోషన్స్ జీరో ఎనెమీస్ " అంటుంటాడు.


ఈ  నేచర్లో ఎక్కడో జరిగే ఒక ముమెంట్ ఇంకెక్కడో ముమెంట్ ని డిసైడ్ చేస్తుంది  - అన్నది అతని లాజిక్ - అదేంటో సీతాకోకచిలుకల రెప్పల అడుగున పుట్టే గాలికి అమెరికాలో తుఫానులు వస్తాయిట.


ప్రతి సినిమాలోనూ చక్కగా నోరారా మాట్లాడే ఆ మనవడ్-హీరో-ధాత్తుడు  - అలా పళ్లు బిగబట్టి మాట్లాడుతూ ఉంటే  - సగం సినిమా అర్థమే కాలేదు :( 


ఇంకందులో అతను చెప్పిన లాజిక్కులు - మేధ-మే-ట్రిక్కులు అర్థం చేసుకునే ఓపిక లేకపోయింది - అసలే వారాంతపు-బ్రెయిన్ ఆయె! చురుకుపాలు తక్కువ - కబుర్లపాలు ఎక్కువ కదా మరి!


మొత్తానికి సినిమా తెర మీద ఎగురుతున్న నీలి సీతాకోక చిలుకల సాక్షిగా సినిమా చూసేశాము - అనిపించేశాము - సతీపతులం - మేమిరువురం.


ఈ సినిమా లోని ఎమోషన్ కి నా రివర్సెమోషన్ - దర్శకులకి మాత్రమే!


సినిమా చూసేవాళ్లని మూడురకాలుగా చెప్తాను
[ఈ కింద వున్న నిర్వచనాలకి స్ఫూర్తి ఇదిగో ఇక్కడ: Youtube ] :))


1) చూసేసేవాడు   2) చూద్దామనుకుని - ఆలోచించి చూసే వాడు  3) చూడకుండానే చూసినట్టు చెప్పేవాడు


1) చూసేసేవాడు 


వేరే వాళ్లు తీసిన సినిమాలో కాకుండా - మీరు తీసిన సినిమాలోనే కథ వుందని తను అనుకోవాలని - మీరు అనుకుంటారు కాబట్టి మీ  సినిమా రిలీజ్ చేస్తారు.
వాడు  వేరే సినిమా చూస్తాడు
అయినా బుక్కయిపోతాడు.


2) చూద్దామనుకుని - ఆలోచించి చూసి వాళ్లు


మీరు తీసిన సినిమాలోనే కథ వుందని తను అనుకోవాలని -  వేరే వాళ్ల సినిమా తను చూడకూడదని మీరు అనుకుంటారని - తను అనుకుంటాడు కాబట్టి -
మీ సినిమా మానేసి వేరేవాళ్ల సినిమా చూద్దామనుకుంటాడు -
ఇలా ఆలోచించి చూసి మరీ బుక్కయిపోతాడు.


3) చూడకుండానే చూసినట్టు చెప్పేవాడు  - అంటే (ఒక్కోసారి-మా లాంటి) వాడు


మీరు తీసిన సినిమాలోనే కథ వుందని - మీరు అనుకుంటారని  - తను  అనుకోవాలని ... మీరు అనుకుంటున్నారని తను అనుకుంటున్నాడు కాబట్టి
అసలే సినిమాలూ చూడకుండా రివ్యూలు చదివేసి కథంతా తెలుసు అన్నట్టు మాట్లాడుతూ వుంటాడు -
మీరు బుక్కయిపోతారు


అసలు ఈ మధ్య సినిమాలు చూసీ చూడని తెలివైన సినిమా ప్రేక్షకుడు ఎలా చూస్తున్నాడో తెలుసా?!
సినిమాలు డబ్బులు పెట్టి థియేటర్లో చూడకుండా-
Pay-per-view లో కూడా చూడకుండా-
youtube లోనో-
సగం చూపెట్టి మళ్లీ  రెండు గంట తర్వాత మిగిలిన పార్టు డౌన్లోడ్ చేసుకో అనే సైట్ లోనో-చూస్తున్నాడు
అప్పుడు ఆ సగం చూసి మిగిలిన సగం చూడకుండా మానేస్తాడన్నమాట .
అలా - తెలివిగా -  పూర్తిగా బుక్కై పోకుండా తప్పించుకుంటున్నాడు. 


మీ సినిమాలు అలా ఫ్రీగా చూసేసి - సినిమా ఎలాతీసినా ప్రేక్షకుడు చూసేస్తాడు అనుకునే ధీమాకి ప్రతీక ఈ దర్శకుడు  - అనేసుకుని - వీకెండ్లో మీ సినిమా చూశానన్న విషయమే గుర్తులేనట్టు - సోమవారం పనిజీవనస్రవంతి లో కలిసిపోతాడు.




కొసమెరుపు:

అలా ఈ ఆశ్వీయుజ మాసపు శరన్నవరాత్రుల - శుక్రవారపు రాత్రి తెలుగు సినిమా చూసి - ఆ సినిమాతో ప్రభావితులమయ్యి - ఆ సినిమా చూసి కలిగిన ఎమోషన్ ని టీవీ పగలగొట్టో, వైర్లు తెంపేసో తీర్చుకోలేక - ఎదురెదురుగా సోఫాల్లో కూర్చుని - ఎప్పుడో పెళ్లి అయిన కొత్తలోనుంచి ఇప్పటిదాకా - ఏవేవో అక్కర్లేనివన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుని - తెల్లవారుఝామున రెండున్నర  దాకా - నువ్విలా చేశావు అని బదరి నన్నంటే - కాదు మీరే అర్థం చేసుకోలేదు నన్ను - అని నేనంటూ .... మా ఎమోషన్స్ ని జీరో చేసేసుకున్నాము 

సో ఇప్పుడు మా ఎమోషన్ జీరో - జీరో ఎమోషన్స్ జీరో సినిమాస్!

సారీ - నా బ్లాగ్ చదివేవాళ్ళూ! నేనిదంతా రాసింది మీ మీద కోపం తో కాదు ఆ సినిమా చూసిన ప్రేమతో.

ఓసినిమాకు ప్రేమతో...

ఓసినిమాకు ప్రేమతో...

ఓ ...ఓ ... ఓ ... ఓ ... 

నేర్పించిరి (చదివించని) గురువులు - 2 - అప్ప-దొడ్డ

అప్ప ...
తెల్ల గ్లాస్కో పంచె, తెల్లటి చేతుల బనీను
పెదవుల మీద ఎప్పుడూ చిన్న నవ్వు - కనీ కనిపించకుండా
మరి మాటో - మంచి ముత్యమే -
అరుదుగా మృదువుగా -  వినీ వినిపించకుండా

జీవితం తనకెంత ఇవ్వగలదో తెలిసి -
అంతకన్నా ఎక్కువ ఆశించక
అలా అని ఇంతేనా అని  నిర్వేదించక
అంత కన్నా ఎక్కువిమ్మని వేధించక
అంతటినీ నెమ్మదిగా ఆస్వాదిస్తూ 
ఎంతో తృప్తి గల జీవితం గడుపుతున్నారు - మా అప్ప.

ప్రాథమిక విద్య అనాతవరంలో - కాలేజ్ విశాఖపట్టణం - ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ లో FL
తొలి చూపులోనే ఇష్టపడిన లలిత దొడ్డతో పెళ్లి విశాఖ లోనే
మొదటి  ఉద్యోగం విజయవాడ - విజయా మెడికల్ సిండికేట్
పిదప ఒరిస్సా - కటక్ కి - అదే కంపెనీ లో మేనేజర్ గా - బదిలీ 
ఇంతలో తాతగారు స్వర్గస్థులవడంతో అనాతవరం  చేరారు మళ్లీ

అలా కటక్ నుంచి వస్తూ అప్ప తెచ్చుకున్న వస్తువుల్లో ఆయనకి ఇష్టమయినది మర్ఫీ రేడియో

అనాతవరం చేరిన అప్ప -  తనకంటూ నిర్దిష్టమయిన దినచర్య పాటించేవారు - అది ఇప్పటికీ కొనసాగిస్తున్నారు

ఇప్పటికీ 84 ఏళ్ల వయసులో కూడా కళ్ళజోడు పెట్టుకోకుండా భారతమో, భాగవతమో చదువుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తున్న అప్ప - వ్యవసాయం చేసే రోజుల్లో -
పొద్దున్న లేచి స్నానం-కాఫీ పానాదులు కాగానే తొమ్మిదింటికి పొలం వెళ్లేవారు
పన్నెండింటికి భోజనం - ఆ తర్వాత ఒక గంట నిద్ర
మూడున్నరకి కాఫీ - అయిదింటికి మళ్లీ పొలం వెళ్లేవారు
ఎనిమిదింటికి రాత్రి  భోజనం
అప్ప దినచర్యని బట్టి గడియారం గంటలు కొడుతోందా అనిపించేంతగా సమయం పాటించేవారు - పాటిస్తున్నారు.

నేను, పప్పీ, కుట్టీ - అమ్మ-నాన్నలతో కలిసి దాదాపు ప్రతి  సంక్రాంతికీ, వేసవికి అనాతవరం వెళ్లేవాళ్లం.
గుర్రబ్బండి దిగి ఇంటి మెట్లు ఎక్కుతూ వుండగానే ఎదురొచ్చే అప్ప - చిన్న నవ్వుతోనే పలకరించేవారు - "ప్రయాణం బాగా జరిగిందా" - అంటూ. ఆ పలకరింపుకే అప్ప మాతో మాట్లాడారు అని మురిసిపోయేవాళ్లం.

ఇంట్లోకి వెళ్ళీ వెళ్లడంతోనే ఎటు వైపు చూసినా ఊరిస్తూ బోల్డన్ని పుస్తకాలు  - అలమారుల్లో వుండేఅలెగ్జాండర్ డ్యూమాస్ - కౌంట్ ఆఫ్ ది మాంట్ క్రిస్టో లాంటి క్లాసిక్స్ నుంచి వారం వారం వచ్చే వారపత్రికలు, మాసపత్రికలు, తెలుగు-ఇంగ్లీష్ చందమామలు, హిందూ పేపర్, తెలుగు పేపర్లు - ఎటు చూసినా సరస్వతీ కటాక్షమే! నట్టింట తిరిగే లలిత దొడ్డ మహాలక్ష్మీ రూపమే. వేసవి సెలవులకి మేమే  కాక విశాఖనుంచి వచ్చే లలితత్తయ్య, స్వాతి - ఇల్లంతా పిల్లలతో మహా సందడిగా వుండేది.

మధ్యాహ్నం భోజనాలు కాగానే అందరం కలిసి ఉయ్యాల బల్ల మీద ఎక్కి పాడుతూ, కేరమ్ బోర్డు ఆడుతూ తెగ హడావిడి చేస్తూ వుండేవాళ్లం. మేమెంత గొడవచేసినా - ఎప్పుడూ అప్ప పిల్లలని విసుక్కోవడం కానీ, ఇలా ఉండొద్దు - అలా చేయొద్దు అని చెప్పడం కానీ - చేయడం గుర్తులేదు. ఆయన మధ్యాహ్నపు నిద్రకి గదిలోకి వెళ్లినా మా సందడి మాదే. పైగా పిల్లలు కాకపోతే అల్లరి ఎవరు చేస్తారు అని ఇంట్లో అందరూ మమ్మల్ని సమర్థించేవారే.

నెలకొకసారి అప్ప అమలాపురం వెళ్లి ఇంటికి కావాల్సిన సరుకులు తెచ్చేవారు. రోజూ గ్లాస్కో పంచె లో చూసే అప్పని ఆరోజు పాంటూ-షర్టులో చూడడం కొత్తగా అనిపించేది.

ఇంక ఇంట్లో ప్రతి వస్తువూ A place for everything, everything in its place అన్నsaying మా అప్పే చెప్పారేమో అన్నట్టు వుండేది. ఇంటికి వచ్సినవారు ఎప్పుడయినా ఏదయినా మర్చిపోయి వెళ్తే ఆ వస్తువు మళ్లీ వారు ఇంకోసారి ఇంటికి వచ్సినపుడు వారికి భద్రంగా అందజేయబడేది. 

మా అప్ప చల్లటి వటవృక్షపు నీడ 
అలా అని పసి మొక్కలనెదగనీయని స్వార్ధపు ఛాయ కాదు 
తన వేళ్ల బలంతో పిల్లలకి వెన్నుదన్నుగా వుంటూ 
వారిని స్వేఛ్చగా ఎదగనిచ్చిన పెద్దతనపు జాడ 

ఈరోజుకీ - ప్రతి సంక్రాంతికి - ఎక్కడెక్కడ వున్న కొడుకులూ-కోడళ్లు, కూతురూ-అల్లుడు లతో పాటు - మనవలూ - మనవరాళ్లూ - చదువుకుంటున్నవాళ్లు-ఉద్యోగాలు చేస్తున్నవాళ్లు - అందరూ పండగకి తాతగారి ఇంటికి రావాల్సిందే - ఒక్క రోజుకైనా సరే. వారిని కళ్లారా చూసుకుని మౌనంగానే ఆనందించే మా అప్పని చూడాల్సిందే!

మా అప్పని తలచుకుని నేను రాసుకున్న ఒక Haiku -

Roots embrace the earth 

Branches spread high to the sky 

Growth happens quietly 

ఈ రోజుకి లలితా-వియోగపు గరళాన్ని కంఠాన నిలిపి  రోజులో ఎక్కువభాగం పుస్తక పఠనంలోనే గడుపుతున్నారు మా అప్ప - తపోముద్రలోని "సోమేశ్వరుడై"!

దొడ్డ... 

మహాలక్ష్మి లాంటి రూపు 

పొల్లు రానీయని పటికబెల్లపు పలుకు 

పేరుకి తగ్గట్టు లలిత కళలంటే మక్కువ 

తనవారిని చేర్చు అక్కున 

మా నాన్న మాటల్లో చెప్పాలంటే - 

" నేను మా అన్నగారికన్నా 12 ఏళ్లు చిన్న. మా వదిన గారు ఎక్కడికి వెళ్లినా చిన్నవాడినైన నన్ను తోడు తీసుకెళ్లేవారు - మా లక్ష్మణ స్వామి అని. 

నాకు బోటనీ రికార్డులో బొమ్మలు వేసి ఇచ్చేవారు.

ఒకసారి నా ఫ్రెండ్ వచ్చాడు - సిగరెట్టు కాల్చుకుందాం రా అని. మా వదిన గారు పక్కనే వున్నారు. ఆవిడకి అర్థం కాకూడదని తిరగేసే-భాషలో " గిసిటెర్రు చెత్తాను - దప" అన్నాడు.వెంటనే మా వదిన గారు "గవ్విటెప్పె సీతుకుని ళెవ్వండి" అన్నారు. 

అలా నాతో చాలా సరదాగా, అభిమానంగా వుండేవారు"

లలిత దొడ్డ తన నోట పొల్లు మాట రానిచ్చేవారు కాదు - మేమెవరమయినా పొరపాటున తప్పు మాట అన్నా "మంచి మాటలెన్నో వున్నాయి - ఆ మాట ఎందుకు? " అనేవారు. ఆఖరికి సినిమా పాటల్లో అయినా విషాద గీతాలు పాడనిచ్చేవారు కాదు. మా ప్రసాద్ ఎప్పుడయినా "గాలివానలో - వాన నీటిలో" పాట పాడబోతే వంటింట్లో ఎక్కడో వున్నా ఆవిడ కూడా గబగబా హాలులోకి  వచ్చి "ఇంకేదయినా మంచి పాట పాడు ప్రసాద్" అని చెప్పి ఆ పాట మాన్పించేసే వారు.  

నాకు తెలిసి మా చిన్నప్పుడు -

లలిత దొడ్డ వంటిల్లు-నట్టిల్లు దాటిరాని అసూర్యంపశ్య 

మడి చీరతోనే వంట - భోజనం

మధ్యాహ్నం నట్టింటి గడపమీద తలపెట్టుకుని తీసీ తీయని కునుకు 

తోడికోడలైన మా అమ్మతో - గల-గలా మాట్లాడుతూ 

హడావిడిగా తిరుగుతూ - అలుపన్నదే లేదేమో అనిపించే చైతన్య ఝరి 

తీరిక వేళల్లో తనకి మనసై జరిపే మోహన రాగపు వాయులీన కచేరి 

రెండేళ్ల క్రితం భాద్రపదంలో ఇహం ఇక చాలంటూ తరలి వెళ్లి పోయినా 

ఆవిడ రాసిన కవితలో ఆవిడే ఆశీర్వదించి వెళ్లారు 

ఎప్పటికీ  ఆనంద నిలయంలా వుండాలి  - మా దివాణం  అంటూ !

లలిత దొడ్డ రాసిన కవిత: ఆనందనిలయం

అది ఒక "బుల్లి-సూర్య" మందిరము 

సరస్వతీ నిలయము 

బాలలతో సందడివుండు 

పాటలతో రేడియో ఎల్లప్పుడు. 

రామ-లక్ష్మణులు నాని-బాబిలు 

అంతా శ్రీనివాసుని కృపాకటాక్షము 

సూర్యకాంతి ప్రకాశించు ఎల్లప్పుడు 

షణ్ముఖనాధా సుబ్రహ్మణ్యం

మాయిల వేలుపు.
మా యింటికొలువు మా వేలుపు
లలితకళానిలయంగా వుండాలని
మా కోరిక మృదుమధుర సంభాషణ
చతురలలిత
ప్రశాంతి నిలయం 

సాహిత్యసంగీతమందిరము 

దురాశకి తావులేని  ఆనందజీవితం 

లాలిత్యమైన మనసు

గంభీరమైన నాని-బాబిలు 

                                                                పేరెన్నిక గన్న దివాణం.

కారే చోదకులు?! కార్లను నడపరే! - (అంతం కాదిది)

 ఆరంభం ఇక్కడ చదవండి : కారే చోదకులు?! కార్లను నడపరే! - (ఆరంభం)

సరే! డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ వచ్చేసింది.
బస్సులో ఆఫీసుకి వెళ్లాలనుకున్న బదరి నిర్ణయం బావుంది 
ఇంటిముందు కట్టేసిన ఎర్రైరావతం లాంటి టొయోట కరోలా వుంది
జాబ్-మార్కెట్ డిప్ పుణ్యమాని ఇంకా రాని ఉద్యోగముంది
ఇంకేం కావాలి - నాలాంటి అత్యౌత్సాహిక చోదకులకి !?

ఇంతకీ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ వచ్చిన రోజెలాంటిదంటే...
ఎండాకాలపు మంట మండే రోజు
Kerry గుండె దడ దడలాడిన రోజు
చిన్నప్పుడు బడి రోజులలో కొంచెం ఇష్టమయిన రోజు
సెలవులయిపోయాయని మదికి మరి కొంచెం కష్టమయిన రోజు
అదే నాకెప్పటికీ గుర్తుండే జూన్ నెలలోని 13వ రోజు.

మరలాంటి రోజు లైసెన్స్ తెచ్చుకున్న చేయీ-కాలూ వూరికే వుండమంటే వుంటాయేంటి మరి?

పింకు టీ-చొక్కా, నీలి జీన్సు, పచ్చ కళ్లజోడు - ఎర్ర కారు - వ్వాటే కాంబినేషన్ ! బయల్దేరాను.

మేముంటున్న స్టీపుల్ చేజ్ అపార్టుమెంటు  పార్కింగ్ లాట్ లోంచి కారు రివర్స్ చేసి బయటికి వచ్చి ఎడమ పక్కకి మెక్ కెల్వీ రోడ్ లోకి తిరగగానే - అక్కడ గడ్డిలో కలుపు తీయడానికి వంగి వున్నజిమ్ము (Jim), పక్కనే ఆ తీసిన కలుపు వేయడానికి లాన్-వేస్ట్-బాగ్ పట్టుకుని నించుని వున్నజాకు (Jack) - ఒక్క సారిగా వాళ్లు చేసే పని ఆపి - ఎవరా అని కారుకేసి చూసి - స్టీరింగ్ పట్టిన నన్ను చూసి - ఉలికిపడినవారై - O man! Dangerous driver - అని చెరొక్క గెంతూ గెంతారు - నవ్వుతూ.

నేనంత కన్నా విలాసంగా నవ్వుతూ The grass is greener on the other side అంటారు ఈ వెర్రి వాళ్లు - అటే కాదు , ఇటూ పచ్చగానే వుందే  - అనుకుంటూ (అది నా పచ్చ కళ్లజోడు లోకానికి పూసిన హరిత వర్ణమని అప్పటికింకా అర్థం కాక) కారుని ముందుకి పోనిచ్చాను.

 మెక్ కెల్వీ రోడ్ పొద్దున్న పది గంటల తర్వాత కొంచెం ఖాళీగానే వుంటుంది. నెమ్మదిగా స్పీడ్ పెంచడం,  బ్రేక్ వెయ్యడం, తగ్గించడం - ఇలా మొత్తానికి కారుతో నేనూ, నాతో కారూ - కొంచెం కొంచెంగా అలవాటు పడుతూ సాగుతున్నాము.

ఇంతలో హఠాత్తుగా గుర్తుకొచ్చింది - బదరి పదే పదే గుర్తు చేసిన విషయం - బ్రేక్ వేసేముందు ఒకసారి rear-view mirror లో వెనకాల కార్లు వస్తున్నాయో లేదో చూసుకోవాలని. అరెరె! ఇంత సేపూ ఆ రూలు మర్చిపోయానే అనుకుని - ప్రతి రెండు నిముషాలకి బ్రేక్ వేయడం, వేసే ముందు అద్దంలో చూడడం చేయడం మొదలుపెట్టాను. అలా చూస్తూ అనుకున్నాను - నేనింతకుముందు నడిచి వచ్చే రోజుల్లో ఈ రోడ్డు నల్లగా కనిపించేది , ఇవాళేంటబ్బా కొంచెం గోధుమ రంగులో వుందీ- అని - మళ్లీ - ఈ కారు అద్దంలోంచి చూడడం కదా అలాగే వుంటుందేమో - అని నాకు నేనే సర్ది చెప్పేసుకున్నాను.

ఇంతలో ఒకటి రెండు కార్లు - ఆ సింగిల్ లేన్ రోడ్ లో ఎదురుగా ఏ కార్లూ రాకుండా ఖాళీగా వుండడంతో - నా కారుని పాస్ చేసి వెళ్తుంటే - ఇవేంటబ్బా అసలు నా కారు మిర్రర్ లో కనిపించకుండా ఎక్కడినుంచి వస్తున్నాయి - అని మళ్లీ rear-view mirror కేసి చూస్తే అప్పుడు అర్థం అయ్యింది - అది కొంచెం పైకి తిరిగి వుందీ, అప్పటిదాకా గోధుమరంగులో వుంది అని నేను మురిసిపోయి చూస్తున్నది రోడ్డు కాదు - మా కారు సీలింగూ అని :))

మొత్తానికి ఇంటికి జాగ్రత్తగానే వచ్చేశాను కళ్లద్దాలూ - కారద్దాలూ సరిగ్గా సర్దుకుని.

అలా - ఆ మొదటి కారెడ్వెంచర్ తర్వాత ఓ వారం రోజులు కారెక్కడానికీ - కార్తొక్కడానికీ కొంచెం బెంగగానే అనిపించింది.

ఇంతలో బుజ్జిజింకకి సమ్మర్ స్కూల్ మొదలవుతుందని ఈ-మెయిల్ వచ్చింది. సమ్మర్ క్లాసెస్ కి స్కూల్ బస్ రాదు. అంత ఎండలో - పాపం - వాడిని ఏం నడిపిస్తాను కదా - ఇంత కారూ నేర్చుకుని?! ఎలాగైనా సరే సమ్మర్ స్కూల్ మొదలయేలోగా డ్రైవ్ చేయడం అలవాటు చేసుకోవాలి అనుకున్నాను.

రెండో రోజు పొద్దున్నే లేచి - ఇంటి నుంచి పదడుగులు వేసి - అక్కడ వుండే సిగ్నల్ దగ్గరనుంచి ఇంకో పదిహేను అడుగులు వేస్తే - లేచి మరీ ఎదురొచ్చేట్లుండే - గ్రోసరీ స్టోర్ Schnucks కి కారులో బయల్దేరాను.

మామూలుగా రోజూ నేనూ, పప్పీ నడిచి వెళ్లేవాళ్లం Schnucks కి. (అప్పటికి పప్పీ ఇంకా ఇక్కడే వుంది - ఇద్దరం పక్క పక్క అపార్టుమెంట్లలో వుండేవాళ్లం). నడిచి వెళ్లేటప్పుడు అంతగా రూల్స్ ఏమీ వుండవు - ఎందుకంటే Pedestrian rules the road ;) కాబట్టి. ఇద్దరం కుడిపక్క రోడ్డులోంచి లోపలి వెళ్లి అదే రోడ్డులో బయటికి వచ్చేసేవాళ్లం.

ఇవాళ మరి కారు కదా - అందుకని నేను చేసిన  ధైర్యం అది చేయలేక పప్పీ రానంది - పైగా ఒక కార్లో రెండు కొప్పులు ఇమడవంది.

సరే! ఒక్కదాన్నేవెళ్లాను నెమ్మదిగా డ్రైవ్ చేసుకుంటూ. లోపలి వెళ్ళేటప్పుడు బానే వెళ్లాను. కొనాల్సినవి కొన్నాను - కొనక్కరలేనివీ కొన్నాను - అసలే అమెరికా ఆర్ధిక వ్యవస్థకి - నేను సైతం ఒక విచ్చు డాలర్ ఇచ్చివేశానూ - అని ఫీలయిపోవాలి కదా!

ఇంక బయటికి రావాలి. నడకకి అలవాటు పడ్డ కాళ్లు కదా - కారెక్కిన రూల్సు వేరే ఉంటాయి అని వాటికి తెలీదు కదా - నేను చెప్పాలి కదా - కానీ నేనేమో ఒక్కదాన్నీ షాపుకి వెళ్లి వస్తున్నానన్న సంతోషంలో ఎటు వెళ్తున్నానో చూసుకోవడంలేదు కదా!!!

ఇన్ని "కదా"లున్నప్పుడు ఏమవుతుంది మరి?! అదే అయింది - ఏ దారిలో అయితే లోపలికి వెళ్లానో అదే దారిలో బయటికి రాబోయాను. ఇంతలో ఎదురుగా ఇంకొక కారుని ఆపి టికెట్ రాస్తున్నాడు - దారి కాసి స్పీడుగా వచ్చే వారికి టిక్కెట్లు వడ్డించే అమెరికాపు (cop).

నా కన్నా ముందు నా కారుకి అర్థం అయినట్టుంది - ఏదో తప్పు చేశానని - టక్కున ఆగిపోయింది. ఆ కాపు-కాని-అమెరికాపు అక్కడ చేస్తున్న పనినాపి నా దగ్గరకొచ్చి - బంగారు తండ్రికి అప్పటికే అర్థం అయినట్టుంది నాది మొట్టమొదటి కార్నడుపుడు వ్యవహారమని -  "Ma'am! You need to go the other way" అని కుడిపక్కనున్న బయటికి వెళ్లే దారి చూపించాడు - మర్యాదగా.

నేను - బడిలో పొరపాటున వేరే క్లాసులోకి వెళ్లి ఉలిక్కిపడి -  వెనక్కి తిరిగే పిల్లాడి మొహం లాంటి మొహం పెట్టి తలూపి రివర్స్ చేయబోయాను. కంగారులో కొంచెం ఎక్కువ తిప్పేశానేమో - కారు వెనక్కి, ముందుకీ కాక - అడ్డం గా తిరిగింది. నేను స్టీరింగ్ తిప్పే కొద్దీ అది ఇంకా ఇంకా అడ్డంగా రోడ్డులో ఇరుక్కుపోతోందే కానీ వెనక్కి వెళ్లట్లేదు.

వెంటనే కారు దిగి వెళ్లి - ఆ పోలీస్ దగ్గరికే వెళ్లి - నా కారు రివర్స్ చేయడం రావట్లేదు, హెల్ప్ కావాలీ అనడిగాను. అప్పటికే ఎవెరికైతే టికెట్ ఇస్తున్నాడో ఆ కారతను నన్నూ - పోలీసునీ మార్చి మర్చి కొరకొరా చూస్తున్నాడు.

ఆ ... అలాంటివన్నీనేను పట్టించుకుంటానేంటి - అవతల నాకారు - పాపం - నా పాల బడ్డందుకు -రోడ్డుకి అడ్డంగా తిరిగి -  డ్రుం... డ్రుం...  అని -  ఘోషిస్తుంటే?!

పోలీస్ వచ్చాడు - మరి పదహారేళ్ల వయసునుంచీ కార్నడిపిన వాడు - ఆ మాత్రం చేయలేడేంటి?  చక్కగా నా కారుని వెనక్కి తిప్పి బయటికివెళ్లే రోడ్డులో ఆపి - మళ్లీ తనకోసం వెనక్కి జరుపుకున్న  డ్రైవింగ్ సీట్ నాకు తగ్గట్టు ముందుకి జరిపి - Now you can go! - అని సాదరంగా సాగనంపాడు.

సాయంత్రం - అదే విషయం చెప్తే - అసలు నీ లైసెన్స్ ఎందుకు కాన్సెల్ చేయలేదా అని నాకాశ్చర్యంగా వుంది - అని బో... ల్డంత ఆశ్చర్య పోయారు బదరి.

కానీ తనకి తెలియదు కదా - అది నాకు కారు నేర్పిన Kerry - తొలి - తోలి కాదు - తొలి he చేసిన పూజాఫలమూ అని  - అంత తొందరగా కాన్సెల్ కాదని.

సరే! అప్పటినుంచీ మరీ కాళ్లనే నమ్మకుండా కొంచెం కళ్లు కూడా వాడుతూ కుడి ఎడమయితే పొరపాటు లేదోయ్ అన్న సముద్రాల వారిని మొదటిసారిగా (మనసులోనే చెంపలేసుకుని) వ్యతిరేకిస్తూ కుడి ఎడమయితే పొరపాటేనోయ్ - వూరుకోరోయ్ (వూరుకోరు+ఓయ్) అని - మనసులో అనుకుంటే మళ్లీ మర్చిపోతానేమోనని - పైకే పాడుకుంటూ - అప్రమత్తతతో కారు డ్రైవ్ చేయడం అలవాటు చేసుకున్నాను.

ఇంతలో బుజ్జిజింక సమ్మర్ స్కూల్ మొదలయింది. మొదటి రెండు మూడు రోజులూ కొంచెం ముందరే వెళ్లి స్కూల్ వెనకాల చదునుగా వుండే పార్కింగ్ లాట్ లో పార్క్ చేశాను. నాలుగో రోజు కొంచెం ఆలశ్యం అయ్యింది. ఎప్పుడూ పెట్టే చోట పార్కింగ్ దొరకలేదు. ఇంక ముందు పక్క పార్క్ చేయడం తప్పలేదు. సరే అని - ముందు పక్కకి వచ్చి పార్క్ చేస్తుంటే కొంచెం ఎక్కువ తొక్కానేమో నా కారు అలిగి ముందున్న గట్టెక్కి -  గట్టవతల లోయలా వున్న గడ్డిలోకి దిగింది. వెంటనే కారు ఆపి బుజ్జిజింకని కారు దిగిపొమ్మన్నాను - ఆ లోయలో ఏమన్నా పల్టీ కొడితే గిడితే వాడికి దెబ్బలు తగలకూడదని.

నేను మాత్రం - సముద్రంలో మునిగిపోతున్నా ఓడ వదలని కెప్టెన్ లా ఫీలయిపోతూ - కారుని ముందుకి పోనిచ్చి స్కూల్ చుట్టూ ఒక ప్రదక్షిణం చేసి సవ్యంగా పార్క్ చేసి ఇవతలికి వచ్చాను. నేను ఆ ప్రదక్షిణ చేసే టైం లో ఆ గడ్డిలో నడిచి వస్తున్న బుజ్జిజింకని వాడి క్లాస్మేట్ ఒకడు "Is your mom crazy?" అనడగడం విని బో... ల్డంత నవ్వుకున్నాను :))

ఆ తర్వాత - కారూ, నేనూ - నా సరి నీవని , నీ గురి నేనని ఇపుడే తెలిసెనులే - అని పాడుకుంటూ సాఫీగా సాగిపోతున్నాము. అపార్టుమెంట్ లో మొదటగా డ్రైవింగ్ నేర్చుకుంది నేనే. ఆ ఉత్సాహంలో - ప్రతీ శుక్రవారం మధ్యాహ్నం తాజాగా వచ్చే కూరల కోసమని అంబికా స్టోర్ కి అనితనీ, పద్మనీ - ఇంకా ఎవరొస్తే వాళ్లని ఎక్కించుకుని ఒక చిన్న షటిల్ సర్వీస్ మెయింటెయిన్ చేసేదాన్ని.

మొత్తానికి నాకు సెయింట్ లూయిన్ లో లోకల్ రోడ్డులు దున్నడం వచ్చేసింది కానీ హైవే మీదకి వెళ్లడం బెరుగ్గానే వుంది. హైవే మీద మెర్జ్ అవడం ఇంకా భయమే.

అలాంటి ఒకానొక రోజు - బుజ్జిజింకని తీసుకుని St. Chalres Rock Road లో Circuit City కి ఏదో ఎలెక్ట్రానిక్స్ కొనడానికి వెళ్లాను - బదరికి కావాలంటే. కావలిసినవి తీసుకుని బయటికి వస్తూ కొంచెం కన్ఫ్యూజ్ అయి హైవే మీదకి వచ్చేశాను.

ఒక్క క్షణం ఎటు వెళ్లాలో అర్థం కాలేదు.  ఏదయితే అదయింది - అంతగా అయితే ఎదో ఎగ్జిట్ వచ్చేవరకూ ఎంత దూరమయినా వెళ్ళిపోదామని ఒక పక్కా - అలా వెళ్తే షికాగో దాకా వెళ్ళిపోతానేమో అని భయం ఇంకో పక్కా - దాంతో ఎప్పుడూ ఏదో కబుర్లు చెప్తూ పాటలు పాడుతూ వుండే నేను సైలెంట్ గా డ్రైవ్ చేస్తుంటే - వెనక సీట్లోంచి - బుజ్జిజింక గొంతు బెంగగా - "అమ్మా! Are you crying?" అంటూ వినిపించింది.

 "ఛ!  అదేం లేదు నాన్నా! అదిగో నెక్స్ట్ ఎగ్జిట్ లో తిరిగిపోదాం" అంటూ వున్నానో లేదో 17 - Dorsett Road అని - మా ఇంటికి వెళ్లే దారే  కనిపించింది.

అంతే .... మళ్లీ పాట మొదలు -
మేఘాల పైన సాగాలి .... నువ్వు కదం తొక్కుతూ ఉరకాలి - నే బ్రేకు తొక్కుతూ ఆపాలి .. అహహా అహహా 

అలా మొదలయిన నా కారు చోదనం - ఎప్పటికప్పుడు ... అంతం కాదిది ఆరంభం !

ఇవాళ్టితో నా కారు కబుర్లు సమాప్తం! ఇంకోసారి ఎప్పుడైనా నాకే తెలియని నా దారుల కబుర్లు!

త్వామనురజామి - 5 - లెక్కలు మార్చినా స్ట్రెస్సెంబరే

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ 

రత్నాంటీ బెంగళూరుకు తిరిగి వెళ్లడం, మళ్ళీ అపర్ణ నేను కాలేజ్ కి కలిసి వెళ్లడం - క్లాసుల్లేని టైం లో కాలేజ్ కి ఎదురుగా వున్న నర్సరీలో మొక్కలనీ-మొగ్గలనీ పలకరించి రావడం - మాకు వేడుకయిన వాడుక అయింది.


అపర్ణ బుద్ధిగా ఆంటీ చెప్పినట్టు విని మాథ్స్ (కోటేశ్వర రావు గారు), ఫిజిక్స్ (BRR - రాఘవేంద్రరావు గారు), కెమిస్ట్రీ (JBS - భవభూతిశర్మ గారు) ట్యూషన్లలో చేరింది.

నాకసలే ట్యూషన్స్ అంటే అంతగా గిట్టదు. పొద్దున్నే ఐదింటికి లేచి పోలీస్ పెరేడ్ గ్రౌండ్ లో సరస్వతి ఆంటీతో అడివి బాపిరాజు - గోనగన్నారెడ్డి, శరత్-శ్రీకాంత్ కబుర్లు  చెప్పుకుంటూ వాకింగ్ చేయడంలో వున్న మజా అదే టైం లో చదువుకోవడానికి వెళ్లడంలో వుండదు.  అందుకే కదా ఇంజినీరింగ్ లో సీట్ రానీ  రాకపోనీ అని ఏ రవి లోనో , విజ్ఞాన్ లోనో చేరకుండా తప్పించుకుంది!

అసలు  B.Sc ఫస్ట్ ఇయర్  బాచ్ ట్యూషన్స్ ఫలానా రోజు మొదలవుతాయని తెలిసినా కావాలని కొంచెం ఆలశ్యంగా వెళ్లాను ;) నే కోరుకున్నట్టే ముగ్గురు లెక్చరర్లూ బాచెస్ పూర్తయ్యాయి - ఇంకెవరినీ చేర్చుకోలేమని చెప్పారు.

దాదాపు గంతులేస్తున్నట్టు ఇంటికి వచ్చాను - కానీ ఇంటి గేట్ దగ్గర్నుంచి మొహం లో బుగ్గలకి కొంచెం దిగులు రాసుకుని  అమ్మకి ఈ ఏడాదికి ట్యూషన్స్ కి వెళ్లడం కుదరదని  చెప్పాను.

"అవునే ఆస్కారి! ఇంక ఆ ముగ్గురూ తప్ప గుంటూరులో ట్యూషన్స్ చెప్పేవాళ్ళే లేరా ?" -  అమ్మ పక్కనే నించుని నా నటనకి ప్రశంసా పత్రమిస్తూ కుట్టి ప్రశ్న.

"నీకెందుకు నా గొడవ? " అని దాన్ని కసుర్తూ - మా అమ్మ "ఆస్కారి" అంటే ఏంటీ అని అడిగేలోగా  - "పోన్లేమ్మా,  నేను ఏ రోజు లెసన్స్ ఆరోజు చదివేసుకుంటాను" అని చెప్పబోతుండగా - మా అమ్మ వదులుతుందా - "అన్నీ సరే కానీ మాథ్స్ కి మాత్రం ఎక్కడో అక్కడ ట్యూషన్ కి వెళ్లాల్సిందే" - అని చెప్పింది.

ఇంకా తప్పదు కదా - అలా KSRK సుబ్బారావుగారి మాథ్స్ ట్యూషన్ లో నేను చేరడం - ప్రతీ రోజు సాయంత్రం పప్పీ, కుట్టీ నన్ను సైకిల్ మీద రవిశంకర్ హోటల్ పక్కనే వున్న ఆయన ఇంటి దగ్గర నన్ను దింపడం - తీసుకురావడం - సాయంకాలాలు అలా మేడ ఎక్కడానికి లేకుండా అయిపోయింది.

నాకు కదులుతున్న సైకిల్ ఎక్కడం వచ్చేది కాదు - అందుకని పాపం - సైకిల్ వెనక నన్నెక్కించుకోవడానికి పప్పీ కొంచెం ఇబ్బంది పడేది. జిగ్-జాగ్ గా తొక్కుతూ వారానికి రెండు సార్లయినా పడేయడం ప్రాక్టీస్ చేసేది - నేనెక్కడ భయపడకుండా దాని వెనకాల ఎక్కడం అలవాటు చేసేసుకుంటానో అన్నట్టు.

ఇదిలా కాదని ఒక రోజు కుట్టీ నడిగాను సైకిల్ తొక్కడం నేర్పించమని. సరే అని ఒక ఆదివారం మధ్యాహ్నం భోజనాలవగానే ఎర్రటి ఎండలో - పద నేర్పుతాను - అని ఎవరూ ఎక్కువగా తిరగని ఐదో లైను లోకి తీసుకెళ్లింది. నేను సైకిల్ ఎక్కి సీట్ మీద కూర్చోగానే వెనకాల పట్టుకుని - ఊ  తొక్కింక - అంది కుట్టి.

కొంచెం దూరం వెళ్లగానే - "ఎలా ఆపాలో తెలియట్లేదే" - అంటే హేండిల్ బార్ కి ఉంటాయి బ్రేకులు నొక్కమంది. నేను ఒక చేత్తో కుదరట్లేదని రెండు చేతులతో గట్టిగా బ్రేక్ వేయడానికి ట్రై చేస్తుంటే - కుట్టిపిల్ల సడెన్ గా సైకిల్ గట్టిగా పట్టుకుని ఆపేసి - "లల్లెమ్మా - ఇంక దిగవే - ఇలా అయితే అయినట్లే. నిన్ను గుద్ది ఎదుటివాళ్ళు బాధ పడతారు .  ఎందుకొచ్చిన గొడవ! నేనో పప్పమ్మో నిన్ను మోసుకెళ్లి ఆ ట్యూషన్లో పడేస్తాం - అవగానే ఇంటికి తెచ్చి పడేస్తాం - ఇంకీ  జన్మలో సైకిల్ తొక్కడానికి ట్రై చేయకు . నీకూ దేశానికీ కూడా మంచిది" - అని సైకిల్ ఒక చేత్తో , నన్నింకో చేత్తో ఇంటికి లాక్కొచ్చేసింది. అలా నా సైకిల్ తొక్కుట - మూడు పెడళ్ల  ముచ్చట అయిపోయింది.

ఇంక కాలేజ్ విషయానికి వస్తే అపర్ణకి, నాకు మా వందేళ్ల కాలేజ్ ని చూసుకుని భలే గర్వంగా వుండేది. ఫిజిక్స్ మెయిన్ అని చెప్పుకోవడం ఇంకా బావుండేది.

కాలేజ్ లో టర్మ్-ఫీ కట్టాలంటే నాకు చాలా మొహమాటంగా వుండేది. ప్రతీ టర్మ్ లో మూడు చలానాలలో పూర్తి పేరు రాయాలి. అది - పాపం - ఆఫీస్ లో వుండే సాల్మన్ అనే ఒకాయన డ్యూటీ. K.R. అపర్ణ అని తన మూడు చలానాలు రాసేసిన  తర్వాత నా పేరుతో రాయబోయే ముందు వేళ్లు ముందుకీ వెనక్కీ విరుచుకునేవారు ఆయన. "V.ల.లి.తా. త్రి.పు.ర.సుం.ద.రి" అని నా పేరులో వున్న అక్షరాలని వత్తి పలుకుతూ "ఎందుకమ్మా ఇంత పెద్ద పేరు పెట్టుకున్నావు?" అని నాపేరులో వున్న అక్షరమక్షరానికి అడుగుతూనే వుండేవారు.

టర్మ్-ఫీ కట్టిన ప్రతీసారీ అపర్ణతో చెప్పేదాన్ని - ఆ సాల్మన్ గారి కోసమయినా నేను పేరు మార్చేసుకోవాలి అని. అలా అని నిజంగానే ఒకరోజు చెప్పేశాను తనతో - "నాకు యండమూరి "ఆనందోబ్రహ్మ" నవలలో వాడిన నీహారిక (మంచుతెర) అన్న పదం నచ్చిందీ - ఇవాల్టినుంచి నా పేరు - లలితా నీహారిక"  అని. తనకీ అది తెగ నచ్చేసింది. నాకిష్టమయిన మాథ్స్ టెక్స్ట్ బుక్ మీద రాసేసుకున్నాను - నా కొత్త పేరు. చాలా మంది నా అసలు పేరు తెలియని వారు అదే నా పేరు అని నమ్మేంతగా పాపులర్ అయిపోయింది నా కొసరు పేరు - నా టెక్స్ట్ బుక్ అరువు తీసుకున్న సింహాచలం అనే ఒక అబ్బాయి పుణ్యమా అని. 


సాధారణంగా ప్రతీ క్లాస్ లోనూ ముందుగా అటెండెన్స్ తీసుకునేవాళ్లు  లెక్చరర్స్. అటెండెన్స్ తీసుకోగానే "ఎవరికి  క్లాస్ ఇంట్రెస్ట్ లేదో వాళ్లింక బయల్దేరచ్చు" అనగానే ఒక పదిమంది తప్ప అందరూ లేచి వెళ్లిపోయేవారు. ఒక్కోసారి అపర్ణ, నేనూ తప్ప ఇంకెవరూ ఉండేవారు కాదు. అలాంటప్పుడు Thermodynamics టీచ్ చేసే RSP (పార్థసారధి) గారు "మీ ఇద్దరూ కూడా వెళ్ళిపోతే నేను ఈ క్లాస్ కాన్సెల్ చేయొచ్చు కదమ్మా - నాకా ఛాన్స్ ఇవ్వరు మీరు" అని ముద్దుగా విసుక్కుంటూనే పాఠం చెప్పేవారు - అద్భుతంగా - మళ్లీ పరీక్షలకి చదివే అవసరం లేకుండా కూడా గుర్తుండేలా. అసలు ACC లో అందరు లెక్చరర్స్ అంతే - KRCP, JBS, KHR, KR - క్లాసులో ఇద్దరు వున్నా, వంద మంది వున్నా చెప్పే పాఠంలో తేడా ఉండేది కాదు - ఆ కాలేజ్ గురించి విని అక్కడ జరిగే గొడవ గురించి పట్టించుకోకుండా నన్నక్కడ చేర్చిన మా నాన్ననిర్ణయం ఎంత మంచిదో నాకే తెలుసు.

సరే! అపర్ణా, నేనూ - మాకు క్లాస్ లోపలా-బయటా క్లాసులకి క్రమం తప్పకుండా వచ్చే అమ్మాయిలుగా మాకు దొరుకుతున్న ఎక్స్ట్రా-ఎటెన్షన్ కి మురిసిపోతూ వున్న రోజుల్లో - ఒక రోజు - ఫస్ట్ అవర్ అని ఫిజిక్స్ బిల్డింగ్ వైపు వెళ్తూ వుంటే సింహాచలం ఎదురొచ్చి - "ఇవాళ క్లాస్ లేదు" అని చెప్పాడు. మేమిద్దరం మహా ఆనందంగా జనతా బజార్ పక్కనే వున్ననర్సరీకి వెళ్లాము - మా పూబాలలు ఎలా ఉన్నాయో చూసుకోవడానికి.

తీరా ఆ రెండో రోజు తెలిసింది - RSP గారు వచ్చి క్లాస్ లో ఎవరూ లేరని వెనక్కి వెళ్లిపోయారని.

అంతే - ఇద్దరం గబగబా నడుచుకుంటూ ఫ్రెండ్స్ మధ్య కబుర్లు చెప్తూ నించున్న సింహాచలం దగ్గరికి వెళ్లాము.

"Are you the one who said there was no Physics class yesterday?" - సాధ్యమయినంత మర్యాదగా అడుగుతున్న అపర్ణ ప్రశ్న వినగానే ఎదో చెప్పడానికి ఆతను నోరు తెరవబోతుంటే -

ఇంకో మాట మాట్లాడడానికి ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా

"Why did you say like that? Don't play such cheap tricks again!" - అని గట్టిగా చెప్పి అపర్ణని తీసుకుని ఇవతలికి వచ్చేస్తున్న నన్ను నోరు తెరుచుకుని చూశారు - సింహాచలం, అతని ఫ్రెండ్స్, ఆ వెనకాల వున్న మా సీనియర్స్.

అంతకు ముందు చూచాయగా విన్న నా రాళ్లు-రువ్వు-పర్వం ప్లస్ ఇప్పటి ఈ బెదిరింపు ఎపిసోడ్ కలిపి నాకు చా...లా మంచి పేరు తెచ్చిపెట్టాయి ACC లో :))

మొత్తానికి మా BSc ఫస్ట్ ఇయర్ ఆడుతూ పాడుతూ అయిపోవచ్చింది - మా ఫైనల్ ఇయర్ బ్యాచ్ వాళ్ల ఫేర్-వెల్ లో "భలే మంచి రోజు - పసందైన రోజు" పాడిన రవిప్రకాష్ సాక్షిగా :)

ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ - ఇంగ్లీష్, హిందీ అయ్యాయి - మూడోది మాథ్స్ -  పేపర్ తీసుకుని చూస్తే అంతా గ్రీక్ & లాటిన్.  ఎగ్జామ్ హాల్ లో ఇన్విజిలేటర్ల గుసగుసలు - అవుట్-ఆఫ్-సిలబస్ పేపర్ అని.

తల తిప్పి చూస్తే అపర్ణ తల వంచుకుని ఏదో రాసేస్తోంది. నాకేమో ఏం రాయాలో తెలీట్లేదు - అమ్మ చెప్పిన మాట విని అపర్ణ లాగా కోటేశ్వరరావు గారి దగ్గరికి మాథ్స్ ట్యూషన్ కి వెళ్లనందుకు నన్ను నేను తెగ తిట్టేసుకున్నాను.

ఒక అరగంటలో - మొదటిసారిగా - పరీక్ష రాయకుండా బయటికి వచ్చేశాను. ఇంకో రెండు గంటల తర్వాత అపర్ణ వచ్చింది. ఆ ఏడాది మార్చ్ లో మాథ్స్ పరీక్ష  అవుట్-ఆఫ్-సిలబస్ అయినా సరే రాసిన వాళ్లు ఇద్దరే అనుకుంటాను - అందులో సార్ధక నామధేయి - అపర్ణ ఒకటి. ఏదయినా మొదలు పెడితే పూర్తి చేసే తీరుతుంది తను - రిజల్ట్ గురించి ఆలోచించకుండా.

BSc ఫస్ట్ ఇయర్ లో మాథ్స్ లో కాలేజ్ ఫస్ట్ - నా ప్రియనేస్తం అపర్ణ.

ఇద్దరం బోల్డంత సంబరంగా వెళ్లి కాలేజ్ మాథ్స్ డిపార్టుమెంట్ ఇచ్చే సిల్వర్ మెడల్ తెచ్చుకున్నాం - వచ్చింది తనకే అయినా - నాకే ఇచ్చిన సంబరం.

తర్వాత - నా చదువు మొత్తంలో సెప్టెంబర్ లో రాసిన ఒకే ఒక్క పేపర్ - మొదటిదీ, చివరిదీ అదే - మాథ్స్.

అదేం అదృష్టమో ఆ ఏడాది సెప్టెంబర్ కూడా అవుట్-ఆఫ్-సిలబస్ పేపరే. కానీ ఈసారి వదిలేయలేదు - రాసేశాను.

ఈరోజుకీ ఆ మాథ్స్ పేపర్ గుర్తుకొస్తే అది మార్చ్ లో రాయక  లెక్కలు మార్చినా నా సెప్టెంబర్  స్ట్రెస్సెంబరే అయింది అనిపిస్తుంది !!

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>> 

కారే చోదకులు?! కార్లను నడపరే! - (ఆరంభం)

"మీకన్నా మీ మూడేళ్ళ బాబుకి తొందరగా వస్తుందండీ డ్రైవింగ్!" - ఎంత ఏసీ కార్లో వున్నా నేను రోడ్డు మీద చేయాల్సిన ఫోకస్ కూడా తనే చేసిన అలసటతో -  కొంచెం చిరాకుతో అన్నారు కృష్ణార్జున్.

కృష్ణార్జున్ కాకినాడలో డ్రైవింగ్ స్కూల్ ఇన్స్ట్రక్టర్. (అదే మొదటి సారి & ఆఖరు సారి ఆ పేరు వినడం - మళ్లీ ఆ పేరున్న వాళ్లు తటస్థ పడలేదు ఇప్పటిదాకా. అతను అప్పట్లో కాకినాడలో మంచి పేరున్న డ్రైవింగ్ స్కూల్ ఓనర్ అన్నట్లు గుర్తు.)

అప్పటికే COMSYS లో ఇంటర్వ్యూ అయ్యి ఇంకా రేపో మాపో అమెరికాకి విమానమెక్కాలి ఎక్కాలి అన్నట్టు వున్న రోజులు. బ్రిటన్ ఆఫీస్ నుంచి పర్సనల్ ఇంటర్వ్యూ చేసిన Cathy చెప్పింది - బయలుదేరేముందు ఇంటర్నేషనల్ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ తెచ్చుకోమని. అది వినగానే ఫక్కున నవ్వబోయి - అసలే వచ్చీ రాని ఉద్యోగం  ఉరిమీ కురవని వానలాంటిది కదా - నా నవ్వు నాలుగ్గండాల పెట్టు అని ఆపుకున్నాను.

నాకు ముందు నుంచీ మెకానికల్ / ఎలెక్ట్రానిక్ వస్తువులు ఏవైనా వాడాలంటే ట్యూన్ అయ్యీ అవని రేడియోలాగా స్టార్టింగ్ ట్రబుల్. చిన్నప్పుడు ఇంట్లోనూ అంతే - ఏదయినా కొత్త టూఇన్-వన్నో, టీవీనో, వీసీఆరో - ఏది కొన్నా పప్పీనో,  కుట్టీనో పెడితే చూడడమే కానీ నేను ముట్టుకునేదాన్ని కాదు. అసలు నేనిప్పుడు చేసే ఉద్యోగానికి, నా స్వభావానికి పొంతనే లేదు :))

సరే ! మరి - డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవాలి కదా. అప్పటికే బదరి ఒక్క క్లాసు లోనే పూర్తి చేసి వున్నారు కృష్ణార్జున్ దగ్గర. బదరి డ్రైవింగ్ స్కిల్స్ తో మహా ఇంప్రెస్స్ అయిపోయిన కృష్ణార్జున్ ఉత్సాహంగా ఒప్పుకున్నారు - నాకూ నేర్పడానికి.

అప్పటికి అమ్మ-నాన్న ఇంకంటాక్స్ కాలనీలో ఇల్లు కొని గృహప్రవేశం చేశారని కాకినాడ వచ్చిన - పాపాయత్తయ్య, లక్ష్మి దొడ్డ, ప్రసాద్ మామయ్య, చెల్లాయత్త, తంబి మామయ్య - వలసపాకలలో  వున్న మాఇంటికి వచ్చి వున్నారు
నన్ను చూడడానికి .

పొద్దున్నే తొమ్మిదింటికి కృష్ణార్జున్ కార్ మా ఇంటి ముందు ఆగగానే - ఆ టైం కి ఇంట్లో వున్న వాళ్లు అందరూ బయట కాంపౌండ్ వాల్ దగ్గరికి వచ్చేసి - "మన లల్లెమ్మ కార్ డ్రైవింగు చేస్తోంది. చూద్దాం రండ్రండి"- అని అదేదో నేను అంతరిక్షయాత్రకి వెళ్తున్నానేమో అన్నంత సంబర పడిపోయేవారు - నేను, నా కారు కనిపించినంత మేరా చేతులు ఊపుతూ.

అసలే - నాకు సినిమా పరిజ్ఞానం ఎక్కువ.  కార్ ఎక్కీ ఎక్కకుండానే - హిందీ సినిమాలో దేవానందో, తెలుగు సినిమాలో కృష్ణో - పెదవి బిగబట్టి రౌడీలని వెంబడించేటప్పుడు స్టీరింగుని 360 డిగ్రీలు తిప్పేస్తూ వుంటారే - అలా తెగ తిప్పేద్దామని చూసేదాన్ని.  అలా తిప్పితేనే కారు వెళ్తుంది అని నేనొక కార్రూలు బుక్కు రాసేసేదాన్నే - పక్క సీటులోంచి - దాదాపు పళ్లు కొరుకుడు నేపథ్య సంగీతంతో - అప్పటికి పదిసార్లు "అది పవర్ స్టీరింగ్ అండీ - జస్ట్ కొంచెం తిప్పితే చాలు - కార్ డైరెక్షన్ మారుతుంది " అన్న మాటలు వినిపించకుండా వుండి వుంటే. 

అలా మొదలయిన నా డ్రైవింగ్ - మొదటి వారం, రెండో వారం, మూడో వారం - అదేదో నేను వెళ్లే దారులన్నీ ట్రాఫిక్-బందు-వారోత్సవాల్లో పాల్గొంటున్నట్టు  - నా కారుని చూడగానే జనాలు ఇంట్లోకి దూరి తలుపులు వేసుకుని కిటికీల్లోంచి మాత్రమే నన్ను చూసేలా - అయిపోయాయి కానీ నా చోదక శక్తి "యించు"కైనా ఇనుమడించలేదు.

నాలుగో వారం అవుతుండగానే - "బదరీ గారు - ఇలాక్కాదు గానీ. RTO ఆఫీసులో తెలిసిన వాళ్లుంటే లైసెన్స్ తెచ్చేసుకోండి" అనడం తడవు - నాకు బోల్డు ఆనందం - ఇంక డ్రైవింగ్ లెసన్స్ ఉండవని. మొత్తానికి నాకో లైసెన్స్ వచ్చింది - ఎలాగో నాకే తెలీదు - ఇప్పుడు చెప్పడానికి.

నాకు లైసెన్స్ వచ్చింది అని తెలిసిన దగ్గర్నుంచీ - మా నాన్న దగ్గర పనిచేసే కారుడ్రైవర్ హనుమంతరావు - మరీ అవసరం ఉంటే తప్ప నాతో  మాట్లాడడం మానేశాడు. ఒకరోజు నాతో - "పాపగారు! మీరు అంబాసడర్ డ్రైవ్ చేయడమేంటండీ చిరాగ్గా - మీకు ఫారిన్ కారే కరెక్ట్" - అన్నాడు కూడా. పాపం! ఏవో తనకీ ఏవో సినిమా సీన్లు గుర్తుకొచ్చి వుంటాయి - ఓనర్ కూతురు ఆక్సిడెంట్ చేస్తే డ్రైవర్ మీద పెట్టి జైలుకి పంపి కూతుర్ని రక్షించుకున్న కథలు. అందుకే తెలివిగా జాగ్రత్త పడ్డాడు. సర్లే ! నాకూ అంత వీరకారాభిమానం లేదు కాబట్టి "పోన్లే - బతికి పోనీ - బండి తోలుకోనీ" అని వదిలేసాను.

ముందు బదరీ, తరవాత నేనూ, బుజ్జిజింక (అన్న) అమెరికా వచ్చేశాము. వచ్చిన మూడు నెలలకి కారు కొన్నారు బదరి. అసలే ఇక్కడ కార్ డ్రైవింగ్ రాకపోతే నడవడం రాదేమో అన్నట్టే. బుజ్జిజింక స్కూల్ దగ్గరే ఆయినా డాక్టర్ అప్పాయింటుమెంట్లకీ, ఏవైనా గబుక్కున వెళ్లి తెచ్చుకోవాల్సిన షాపింగులకీ - అన్నిటికీ బదరీ ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక వెళ్దాము అంటే - పాపం - తనక్కూడా ప్రతీ దానికీ పరుగులు పెట్టడమే అవుతుంది కదా - అని ఇంక తప్పకుండా డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవాలని అనేసుకున్నాను. స్టేట్ రూల్స్ ప్రకారం రిటెన్ టెస్ట్ రాసి లెర్నర్స్ లైసెన్స్ తెచ్చుకున్నాను.

నా సంగతి తెలుసు కదా బదరీకి! అందుకని - తను తీసుకెళ్తే నాకు కొంచెం కంఫర్టబుల్ గా అనిపిస్తుంది, తొందరగా నేర్చుకుంటాను - అని ఒక శనివారం పొద్దున్నే తొమ్మిది గంటలకి ఒక విశాలంగా వున్న ఒక స్కూల్ గ్రౌండ్ కి తీసుకెళ్లారు. వెనక సీట్లో బుజ్జిజింకతో సహా. తీరా అక్కడికి వెళ్లాక ఒక పది నిముషాలు కాగానే వెనక సీటులోంచి స్కూల్ గ్రౌండులో బెంచ్ మీదకి బుజ్జిజింక బదిలీ - బదరి దవడ కండరం బిగిసీ ;)

కాకపోతే - మేమసలే శాంతి కాముకులం - మాదసలే మహా శాంతియుత సాహచర్యం - కాబట్టి ఆట్టే కాలం వృధా చేయకుండా, రక్తపోటు మరీ హెచ్చకుండా - డ్రైవింగ్ లెసన్స్ తీసుకుందామని నిర్ణయించేసుకున్నాం - ఏకగ్రీవంగా.

మళ్ళీ - చరిత్ర పునరావృతం అయినట్టు - బదరి ఏ Kerry దగ్గరైతే కార్ నేర్చుకున్నారో - ఆ Kerryనే నాకూ డ్రైవింగ్ నేర్పడానికి వచ్చాడు.

మొదటి ఒకటి రెండు క్లాసుల్లో సరదాగా మాట్లాడుతూ ఇండియా గురించేవో జోకులు వేయిబోయాడు - "ఏంటీ?! మీ ఇండియాలో ఒక రోడ్డు మీద కొంచెం దూరం వెళ్లగానే తర్వాత రోడ్డు సడెన్గా మాయమయిపోతుందట కదా ?!" అంటూ.

మా అమ్మ అన్నట్టు విసుగు ముందు పుట్టి తరవాత నేను పుట్టానేమో - అతనికేసి విసుగ్గా చూసి - "అదెవరు  చెప్పారో తెలీదు కానీ నేను వచ్చిన సిటీలో ఇంతకన్నా బావుంటాయి రోడ్లు (ఆ మాట అనే టైంకి నా కళ్ల ముందు వెలిగిన రోడ్ - బెంగళూరులో నాకెంతో ఇష్టమయిన ఒకప్పటి - ఎం జి రోడ్)" అనగానే ఇంక జోకులు ఆపేసి సీరియస్ గా డ్రైవింగ్ నేర్పాడు. ఒక ఐదు క్లాసులు కాగానే టెస్ట్ కి తీసుకెళ్లాడు.

పారలెల్ పార్కింగ్ తో సహా అన్నీ బాగానే చేసి 85% మార్కులతో డ్రైవింగ్ టెస్ట్ పాస్ అయ్యాను. టెస్ట్ అయిపోగానే బయట చెట్టుకింద వెయిట్ చేస్తున్న Kerry దగ్గరికి వెళ్లి ఆనందంగా పాస్ అయ్యానని చెప్పగానే "ఉఫ్" అని ఒకసారి గా....ట్టిగా నిట్టూర్చి - " నీకసలు ఎనభై కూడా వస్తాయి అనుకోలేదు - అందుకే భయంగా చెట్టు చాటుగా నుంచుని చూస్తూనే వున్నాను - బానే చేశావు - I got to be very lucky" అని నుదుటికి పట్టిన చెమట తుడుచుకున్నాడు.

ఆ మాటలు విని ముందు ఉక్రోషంగా అనిపించినా డ్రైవింగ్ టెస్ట్ పాస్ అయిన సంతోషంలో అంతగా పట్టించుకోలేదు నేను.

అసలు కథ ఇప్పుడే ఆరంభం -
కానీ...
బ్రేక్ కే బాద్ - మై మరింత బాదూం!
అంత దాకా - Stay tuned ! :))

[మిగిలిన భాగం - వచ్చే వారం కాక ఆ పై వారం ]

నేర్పించిరి (చదివించని) గురువులు - 1 - నాన్నమ్మ

పిల్లలకి తొలిగురువు అమ్మ.
తర్వాత ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని  చేయి పట్టి పలక మీద

              ఓ నమః
               శివాయః
              సిద్ధం నమః

- అని  అక్షరాభ్యాసం చేయించిన  రామశేషు మాస్టారితో మొదలుకొని  చదువు పూర్తయేదాకా ఇంకెందరో చదివించిన గురువులు.


ఈ అసలు గురువులే కాక - నా చేత ఏ పుస్తకాలూ చదివించకుండా, పరీక్షలు పెట్టకుండా -  జీవితాన్ని అందంగా దిద్దుకోవడానికి, అవసరమైన చోట నెగ్గడానికి - కావాల్సిన చదువుని నేర్పించీ నేర్పించనట్లు నేర్పించిన నేర్పరులయిన గురువులెందరో . అలాంటి కొందరు గురువులూ  - వాళ్లనుంచి నేను నేర్చిన పాఠాల కబుర్లే - ఈ చదివించని గురువులు series.

అందులో ప్రథమ తాంబూలం -  ఆది పూజితుడయిన పార్వతీ తనయుని గురించి -

అటుకులు కొబ్బరి పలుకులు చిటి బెల్లము నానుబ్రాలు చెరకురసంబున్
నిటలాక్షు నగ్రసుతునకు పటుతరముగ విందుచేసి ప్రార్ధింతుమదిన్ !!

- అన్న అచ్చ తెలుగు పద్యం నాకు నేర్పిన మా నాన్నమ్మకే.


నాన్నమ్మ 

"కమలములు వికసించే
కమలాప్తుడుదయించే
లోకసుందరి బాలా మేలుకో
కమల మొదలయిన అమర కాంతలెల్లా
నిను గొల్వ వచ్చిరి మేలుకో
తెల్లవార వచ్చెనూ ..."

అన్న మేలుకొలుపుతో నాన్నమ్మ దినచర్య మొదలు.


మడి కట్టుకుని పదింటికల్లా - వంకాయ కారం పెట్టి కూర, కొబ్బరి కాయ తియ్య పచ్చడి, కందిపప్పు పోపుతో రుబ్బి పెరట్లో కాసిన అరటికాయ, పొలం నుంచి వచ్చిన ఆనపకాయ వేసి సాంబారు - దాదాపు రోజూ ఇలా ఒక కూర, పచ్చడి, పులుసో -సాంబారో - అంత వంటా పూర్తి చేసి - ఇంట్లో అప్ప, నాన్న, పిల్లలం మేమందరం భోంచేసే దాకా - ఆ మడిచీర తోనే  కటకటాల్లో (గ్రిల్ వేసి వుండే మా ఉయ్యాల బల్ల గదిని కటకటాలు అనే పిలుస్తాము - ఇప్పటికీ ) ఉయ్యాల బల్ల పక్కనే స్తంభం దగ్గర కూర్చుని పుస్తకాలు చదువుకుంటూ ఉండేవారు.

చిన్నతనంలో ఒక్కోసారి అసలు నాన్నమ్మ ఏం చేస్తారో చూద్దాం అని ఆకతాయితనంగా ఆవిడని ముట్టుకుంటే వెంటనే పెరట్లో నూతి దగ్గరికి వెళ్లి చేదతో నీళ్లు తోడుకొని తలారా చన్నీళ్లతో స్నానం చేసి వచ్చి ఇంకో మడిచీర కట్టుకునే వారు తప్ప - చిన్న పిల్లనైన నన్ను ఒక్కసారి కూడా - విసుక్కున్న గుర్తు లేదు. అసలు ఆవిడకి కథలు, వినసొంపుగా సందర్భోచితంగా కబుర్లు చెప్పడం తప్ప ఒక్క మాట కూడా అనవసరమయినది - మాటవరసకయినా, కాలక్షేపానికయినా - మాట్లాడడం అలవాటు ఉండేది కాదు.

మా అందరి భోజనాలయ్యాక ఇద్దరు కోడళ్లతో (లలిత దొడ్డ, అమ్మ) కలిసి భోంచేసేసి మళ్లీ ఉయ్యాల బల్ల దగ్గర కూర్చునేవారు - భారతమో, భాగవతమో పట్టుకుని.


అప్పటికి ఒంటిగంట అయి ఉండేదేమో - ఒక్కొక్కరుగా నాన్నమ్మ స్నేహబృందం - పప్పు అమ్మమ్మగారు నర్సమ్మామ్మ, కాముడు తోచ్చి, సీతమ్మామ్మ, లచ్చిందేవి మామ్మ, కామమ్మ గారు - ఇలా అందరూ వాళ్ల వాళ్ల భోజనాలు ముగించుకుని వచ్చేసేవారు. నాన్నమ్మ చదివే భారతం, భాగవతం వినడానికి. మళ్లీ కాఫీల వేళకి ఎవరింటికి వాళ్లు వెళ్లిపోయేవారు.

నాన్నమ్మ పుస్తక పఠనంలో పిల్లలతో పోటీ పడేవారు. అప్ప (అంటే మా పెదనాన్నగారు) - ప్రతీ రోజు ఉదయం, ఈనాడు, హిందూ లాంటి పేపర్లతో పాటు -  ప్రతీ వారం ఆంధ్ర ప్రభ, ఆంధ్ర జ్యోతి, ఆంధ్ర పత్రిక లాంటి వార పత్రికలూ - యువ, స్వాతి లాంటి మాసపత్రికలూ -  తెలుగు-ఇంగ్లీష్ చందమామలు - ఇలా బోల్డన్ని పుస్తకాలు తెప్పించేవారు. (ఇప్పటికీ ప్రస్తుతం మార్కెట్టులో దొరికే దిన, వార, మాస పత్రికలన్నీ తెప్పిస్తున్నారు కూడా.)


ప్రతీ వారం వారపత్రికలు వచ్చే టైంకి - నేను కనక అప్పటికి ఏ సెలవులో వుండి అనాతవరంలో వుంటే - నాన్నమ్మ, నాన్న, శ్రీను (మా అన్న), నేను - పుస్తకాల కోసం పోటీ పడేవాళ్లం. సాధారణంగా నాన్నో, శ్రీనో గెలిచేవారు. ఎందుకంటే వాళ్లిద్దరూ పేపర్ అబ్బాయి వచ్చే వేళకి వీధి అరుగు మీద నించుని వుండి పుస్తకాలు తీసేసుకుని ఒక బొత్తిలా పక్కన పెట్టుకుని ఒక్కొక్కటి చదివాకే నాకు, నాన్నమ్మకీ ఇచ్చేవాళ్లు. నాన్నమ్మ ఆ పుస్తకాల్లో పార్థు లాంటి సీరియల్సూ, పురాణం సీత - ఇల్లాలి ముచ్చట్లు, మాలతీ చందూర్ - పాత కెరటాలు - ఇలాంటివన్నీ కూడా చాలా ఆసక్తితో చదివేవారు.

ఇంక సాయంత్రం దీపాలు వెలిగించే వేళకి నాన్నమ్మ వీధి అరుగు మీద కూర్చునే వారు. అప్పుడింక ఇంట్లో పిల్లలతో పాటు  అనాతవరం - రెండో వీధి, వెనక వీధి, మూల వీధి - పిల్లలందరూ వచ్చేసేవారు - నాన్నమ్మ చెప్పే కథలు వినడం కోసం.


అప్పుడు నాన్నమ్మ - రామాయణం, భారతం, భాగవతంతో మొదలుపెట్టి  - కాశీ మజిలీ కథలు, తెనాలి రామకృష్ణ కథలు, పరమానందయ్య శిష్యుల కథలు, ఢిల్లీ సుల్తాన్ పట్టుకుపోతాన్ అనే యుగంధర మంత్రాంగ కథలు - ఒక కథలోంచి ఇంకో కథ లోకి వెళ్ళిపోతూ మళ్లీ రాత్రి భోజనాల వేళ అయ్యేదాకా కథలూ, పొడుపు కథలూ, కబుర్లూ ఎన్నో చెప్పేవారు.


నాన్నమ్మ తను చెప్పిన నల-దమయంతి కథ విని తెలుగు పరీక్ష పాస్ అయిన అబ్బాయి గురించి చెప్పుకుని మురిసిపోయేవారు.


నాన్నమ్మ చెప్పిన కథల్లో నాకొక మంచి పాఠం నేర్పిన కథ: పాము - బుస్ కథ. అదిక్కడ చదవచ్చు: http://boldannikaburlu.blogspot.com/2011/03/blog-post_29.html.


ఎవరితోనూ కలహించకుండా - అలా అని ఎవరికీ లోకువ కాకుండా నేను నేనుగానే గానే ఉంటూ అందరిలో 'మనం' గా కలిసి తిరగడమెలాగో నాకు నేర్పిందీ కథ. నేనే కాదు - మా నాన్నమ్మ కథలని తలుచుకునే మా అందరికీ ఇష్టం ఈ కథ. మా పిల్లలకీ పదే పదే చెప్పుకున్న కథ ఇది.


ఇంక రాత్రి పడుకునే ముందు శుక్లాంబరధరం తో మొదలుపెట్టి శ్రీ రామ రామేతి అంటూ - బోల్డన్ని శ్లోకాలు, ఏక శ్లోకీ - రామాయణ, భారత, భాగవతాలు, నారాయణ తీర్థుల వారి తరంగాలు మా పిల్లలందరికి చెప్తూ పాడించేవారు.

నాన్నమ్మ చెప్తూ వుండగా పిల్లలందరం ఆవిడతో పాటు చదివే -


                రామ స్కందం హనుమంతం వైనతేయం వృకోదరం
                శయనేయః స్మరే నిత్యం దుస్స్వప్నం తస్య నశ్యతి

- శ్లోకంతో మారోజు పూర్తయేది.

మా నాన్నమ్మ పాడే "కలువ రేకుల బోలు కనులు చూచితే చాలు..." అన్న పాట విని  కలకల నవ్వుతూ పెరిగిన పిల్లలమే మేమందరం. ఆ పాట  కోసమే ఇంకో పోస్ట్ రాయాలి నేను.

పిల్లలకి కానీ, పెద్దలకి కాన్నీ ఏ రోజూ ఇలా వుండాలి, ఇది చేయకూడదు అని ఉచిత సలహాలు ఇవ్వడం, అవసరం లేని చోట మాట్లాడడం, మాట్లాడే మాటల్లో పొల్లు మాట రానీయడం అసలు చేసేవారు కాదు నాన్నమ్మ.

ఎప్పుడైనా ఏదైనా ఇబ్బంది కరమయిన సన్నివేశం ఎదురైతే అలాంటప్పుడు కూడా  ఏదో మంచి విషయానికి దాన్ని ముడి వేసి అందరినీ తేలికపరిచేవారు.

శివకోడులో - మా ప్రసాద్ మామయ్య పెద్దలనాటి ఇల్లు పడిపోతే - అదే స్థానంలో ఇల్లు కట్టి - గృహప్రవేశం చేసుకునేటప్పుడు - మా చెల్లాయత్త పాలు పొంగించి ప్రసాదం కోసం బియ్యప్పరవాణ్ణం చేసి పెడితే - రాత్రి ముహూర్తమేమో - ఆ చీకటి వేళ కుక్క వచ్చి ఆ గిన్నెని ముట్టుకుంది. ఒక్క క్షణం అందరికీ 'అయ్యో' అనిపించింది. అంతే - నాన్నమ్మ వెంటనే - 'కాలభైరవుడు తిన్నాడమ్మా ప్రసాదం, చెల్లాయి! మంచిదే !' అని సర్ది చెప్పినప్పుడు చిన్నబోబోయిన మా చెల్లాయత్త మొహంలోని నవ్వు ఆ రాత్రిని వెలిగించింది.

అదీ మా నాన్నమ్మ దగ్గర -సోదాహరణంగా - మనసుకి హాయి కలిగించే మాట మనిషికి ఎంత అందమయిన అలంకారమో - ఎప్పటికీ మర్చిపోకుండా నేనేర్చిన భర్తృహరి శ్లోక పాఠం  -

            'కేయూరా న విభూషయంతి పురుషం హారా న చంద్రోజ్జ్వలా
             న స్నానం న విలేపనం న కుసుమం నాలంకృతా మూర్ధజా
             వాణ్యేకా సమలంకరోతి పురుషం యా సంస్కృతా ధార్యతే
             క్షీయంతే ఖిల భూషణాని సతతం వాగ్భూషణం భూషణం'

నాన్నమ్మ - ఆవిడ జీవిత కాలంలో - అసలు వాడని ఒక పదం - 'లాకేత్వం - దాక్కొమ్ము' ('ల' కు ఏత్వం , 'ద' కు కొమ్ము). మా నాన్న ఆయన చిన్నప్పుడు - అసలెలాగైనా ఆవిడతో ఆ మాట అనిపించాలని - కావాలని - నాన్నమ్మ ఫలహారం కోసం రొట్టెలో, ఉప్పుపిండో చేసిన రోజు - అమ్మా ! భోజనం పెడ్తావా - అని నాన్న అడిగితే - 'ఫలహారం చేశాను - తిను' అనేవారట. నాన్న - ఇంకోసారి, మరోసారి -  అలా ఎన్నిసార్లు అడిగినా అసలు విసుక్కోకుండా ఏది చేశారో చెప్పేవారట గాని పొరపాటున కూడా వండని దాని గురించి  'లేదు' అని చెప్పేవారు కాదట. మాతో మాట్లాడేటప్పుడు కూడా 'లేదు' అనే మాట వాడకుండా 'లాకేత్వం - దాక్కొమ్ము' ఇవ్వకూడదు అనేవారు.

ఇప్పటికీ పిల్లలు ఏమయినా అడిగినప్పుడు అది ఇంట్లో లేకపోతే 'తెచ్చుకోవాలి నాన్నా!' అని చెప్పడం తప్ప 'లేదు' అని చెప్పాలంటే నాన్నమ్మ పక్కనే వుండి 'ఆ.. ఆ...' అని ఆపుతున్నట్టే వుంటుంది.

ఇప్పటికీ మా నాన్నమ్మని ఎరిగున్న ఎవరయినా  - ఎలాంటి పరిస్థితిలోనూ నవ్వుతూ - సందర్భోచితమయిన మయిన కబుర్లు, పాటలు, పద్యాలు, కథలతో - చుట్టూ వున్న అందరినీ అలరించిన మా నాన్నమ్మని - కథల మామ్మగారు, బుల్లెమ్మ గారు - అని ఎంతో ఇష్టంగా తలుచుకుంటుంటారు.


మూడు దశాబ్దాల క్రితం - నాన్నమ్మ వెళ్ళిపోయినా - ఆవిడ ఎప్పుడూ గుర్తు చేసుకునే -

                      కారే రాజులు? రాజ్యముల్ గలుగవే? గర్వోన్నతిం బొందరే?
                      వారేరీ? సిరిమూటఁగట్టుకొని పోవం జాలిరే? భూమిపైఁ
                     బేరైనం గలదే? శిబిప్రముఖులుం బ్రీతిన్ యశః కాములై
                     యీరే కోర్కులు? వారలన్ మఱచిరే యిక్కాలమున్? భార్గవా!

అన్న భాగవత పద్యంతో సహా  - ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని ఎన్నో జీవిత పాఠాలు -  నాకు, నాతో పాటు ఆవిడకి ఆత్మీయులు అన్న వారందరికీ ఇప్పటికీ నిన్నో మొన్నో విన్నట్లుగా గుర్తు వున్నాయి.