అనగనగా... మా ఇంట్లో ఒక రోజు..

మా ఊళ్ళో ఒకరు యోగాసనాలు బాగా వచ్చి, వారికి వచ్చిన విద్యని అందరికీ పంచుదామనే మంచి ఉద్దేశ్యంతో  స్థానిక గ్రంథాలయం లో యోగా తరగతులు నడుపుతూ వుంటారు.

(నాకిప్పటికీ సందేహం - అసలు యోగా ఎలా చేయగలరు అందరూ అని - నాకొక్క నిముషం కుదురుగా ఒక దానిమీద మనసు నిలిపి మాట్లాడకుండా ధ్యానం చేద్దామని ప్రయత్నిస్తే - ఉహో... నా వల్ల కాదు. ఆ ఒక్క నిముషంలోనే వద్దన్నా ఏవో గుర్తుకొచ్చేస్తూ వుంటాయి. సరే - నాకింకా యోగా చేసే టైం రాలేదు అనుకుంటూ వుంటాను. నుదురు పెద్దదయితే కుదురెక్కువ అంటారు కానీ నాకవి inversely proportional అనిపిస్తాయి - నన్ను నేను తలచుకుని.)

బదరీకి తన కాలేజ్ రోజుల జ్ఞాపకాలలో ఇష్టంగా తలుచుకునేవాటిల్లో సూర్యనమస్కారాలు, యోగాసనాలు కూడా వుంటాయి. దగ్గరలోనే యోగా నేర్పే వారున్నారని ఉత్సాహంగా ఓ శనివారం పొద్దున్నే లేచి, తయారయి లైబ్రరీకి వెళ్ళారు-ఓ గంటలో తిరిగి కూడా వచ్చారు. అదేమంత విశేషం కాదు. కానీ తర్వాత భోంచేస్తూ చెప్పారు - అదేంటో కింద :)

బదరీ మాటల్లో: (మాటలన్నీ తనవే - రాత ...కాదు కాదు...  టైపింగ్  + అక్కడక్కడా బ్రాకెట్స్ లో చిన్న చిన్న వివరణలు మాత్రమే నావి -  :) )

ఇవాళ లైబ్రరీలో యోగా క్లాస్ కి వెళ్లాను కదా, బుజ్జాయ్! చాలా మంది మనవాళ్ళు (అంటే భారతీయులు), అమెరికన్లు, ఆఫ్రికన్-అమెరికన్లు వున్నారు. వాళ్ళందరినీ చూస్తే భలే ఆనందంగా అనిపించింది - మన తెలుగు వారు నేర్పే ఒక క్లాసుకి అంత  మంది వచ్చారని. వెళ్లి కూర్చున్నాను. 


యోగా నేర్పే ఆయన చెప్పారు - ఈ రోజు ఇంట్రడక్టరీ సెషన్ అని. అలా చెప్తూ యోగా-యోగాసనాల విశిష్టతా గురించి మాట్లాడుతూ ధ్యానం మనిషికి ఎంతో మంచి చేస్తుందని చెప్తూ ఇలా అన్నారాయన - ధ్యానం మనిషి కోరికలు తగ్గించుకుని ధ్యాన మార్గాన మోక్షం పొందడానికి సహాయం చేస్తుందీ అని. 

వెంటనే నేనడిగాను "కోరికలు తగ్గించుకోవడం వరకూ బావుంది - కానీ మోక్షం కావాలని అనుకోవడం కూడా ఒక కోరికే కదండీ - అది మాత్రం ఎందుకు కావాలనుకోవడం - దొరికిందే మనకు చాలనుకోవాలి కదా అది మోక్షమయినా ఇంకోటయినా - కోరికలే వుండకూడదనుకుంటే?", అని. నేనలా అడగడం ఎవరికీ నచ్చినట్లు లేదు. ఇంకెందుకులే అని కాసేపు మాట్లాడకుండా ఆయన చెప్పేది విని వచ్చేశాను.

నాకెందుకో ఈ మధ్య ఇలాంటి మాటలు వింటే చాలా చిరాగ్గా ఉంటోంది. ఏ టీవీ చానెల్ పెట్టినా, ఏ పేపర్ చదివినా - ఇలా చేయాలి - అలా చేయకూడదు అంటూ ప్రతి ఒక్కరూ ఇంకొకరికి ఉపదేశాలు చేసేవారే. మళ్ళీ తమ దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఎవరి వేదం వారిదే!

పండగ వస్తోందంటే చాలు  - ఒక తెలుగు క్యాలెండర్ లో ఒక రోజు, ఇంకో క్యాలెండర్ చూస్తే ముందుదో, వెనకదో ఇంకో రోజు. పండగ వచ్చేది ప్రతి ఏడాది అదే నెల, అదే తిథి అయితే పంచాంగాల్లో ఇన్ని తేడాలెందుకు? 

నీకన్నా నాకు బాగా తెలుసు - నా మాటే విను అనే వాదాలెందుకు?

ఈ ప్రపంచమంతా మాయ, మిధ్య- కోరికలు వుండకూడదు అంటూనే 'శతమానం భవతి' ఆశీస్సులు!

అసలు నువ్వే ఆలోచించు. నేను బాగా చదువుకున్నాను - నాకు చాలా తెలుసు అనుకునే ఏ మనిషికైనా నిజంగా - అన్నీ సరే - తనకు తెలుసు అనుకునే కొన్నిటి గురించయినా పూర్తిగా తెలిసుంటుందా?

ఒక మనిషి నిండు నూరేళ్ళు బ్రతికి, అందులో ప్రతీ సంవత్సరం ఓ 50 క్రొత్త మంది తనకి పరిచయమవుతారు అనుకుందాము. 

ఎవరైనా సరే - తల్లి, తండ్రి, అన్నలు, తమ్ముళ్ళు, అక్కలు, చెల్లెళ్ళు, అత్తలు, మామలు, పిల్లలు, స్నేహితులు, బంధువులు, తనతో పని చేసే వాళ్ళు, ఇరుగు-పొరుగు వాళ్ళు ... ఎవరైనా సరే – కాని, వాళ్ళు అందరూ 'తన వాళ్ళు' అనుకునే వాళ్ళు అయి వుండి - తన గురించి ఎంతో కొంత తెలిసి ఒక రెండు నిముషాలన్నా పలకరింపు దాటి మాట్లాడుకోగలిగే వాళ్ళు అయివుండాలి. 

అంటే జీవిత కాలంలో 'తన' అనుకునేవాళ్లు మొత్తం ఐదు వేల మంది వుంటారు. 

(సంవత్సరానికి 50 మంది అనేది బదరి అనుకున్న చాలా optimistic number. నా ప్రస్తుత వయసు X 50 మంది పేర్లు రాయగలనేమో ప్రయత్నించి చూడాలి - ఇదొక తమాషా ఎక్సర్సైజ్ - ప్రస్తుతానికి నా ఈ వారాంతానికి).

అలాగే, ప్రతీ సంవత్సరం ఓ 5 సరి కొత్త ప్రదేశాలు చూశాడు అనుకుంటే, జీవిత కాలంలో చూసేవి 500 ప్రదేశాలు.

మరి ఈ ప్రపంచంలో ప్రస్తుతమున్న జనాభా 800 కోట్లు. చూడతగిన ప్రదేశాలు కొన్ని లక్షలు!

నిజంగా లెక్కల్లో మాట్లాడుకుంటే ఎంతో తెలుసనుకునే మనకి ఎంత తక్కువ తెలుసో కదా!

ఎంత ఎత్తుకైనా ఎగిరే ఓ పక్షి ఏమేం చూడగలదో, మబ్బుల్లో తిరుగుతూ ఎంత సంతోషిస్తుందో తెలియదు. 

నీళ్ళలో ఈదే ఓ చేప ఎంత ఆనందం గా వుంటుందో తెలియదు. వాతావరణ మార్పులను బట్టి ఒక సముద్రం నుంచి ఇంకో సముద్రానికి వేల మైళ్ళు ఈదుకుంటూ ఎలా వెళ్ళగలుగుతుందో తెలియదు. 

ఎక్కడికీ తిరగకుండా ఒకేచోట వుండే ఓ చెట్టు అనుభవాలు ఎలా ఉంటాయో తెలియదు. తను బ్రతికి వుండే పదులు, వందల ఏళ్లలో తన చుట్టూ జరిగే మార్పులు చూస్తూ, తన మీద వాలే పక్షితో, పాకే ప్రతి ప్రాణితో కబుర్లు చెప్తూ, గాలికి ఊగుతూ, వర్షాలకి తడుస్తూ, ఎండలకి ఎండిపోతూ, చలికి ముడుచుకుపోతూ అది అనుభవించే జీవితమేమిటో తెలియదు. 

సీతాకోకచిలుక (మోనార్క్ బటర్  ఫ్లై) లాంటి ఒక చిన్న ప్రాణికి కొన్ని వేల మైళ్ళు, సముద్రాల మీదుగా ప్రయాణించి ఇంకో ప్రదేశానికి ప్రతీ సంవత్సరం వెళ్లి రాగలిగే శక్తి ఏమిటో తెలియదు. 

కంటికి కనపడని ఇంకా ఎన్నో జీవాలు ఎలా ఉంటాయో తెలియదు. 


సైన్సూ-శాస్త్రాలు, సంగీతాలు-సాహిత్యాలూ, వింతలూ-విశేషాలూ పక్కన పెట్టు - అవతలి మనిషి ఎంత దగ్గర వారైనా, తెలియని వారైనా వారికి మన మాటల చేత కానీ, చేతల వల్ల  కానీ - ఆనందం సరే - కనీసం ఇబ్బంది కలిగించకుండా ఉండగలుగుతున్నామో లేదో  - తెలుసా - అనిపిస్తూ వుంటుంది.  


ఇవన్నీ తెలియకపోయినా ఈ ప్రపంచంలో మనిషి జన్మే మహోన్నతమైనది. మంచిది, ఆనందం! 


ఓ అడవిలో పుట్టి, వేరే ప్రపంచం ఉందనే స్పృహే లేకుండా అడవిలోనే పెరిగి, అడవిలోనే చనిపోయే మనిషి జన్మ కూడా అనాగరికంగా less equally మహోన్నతమే. నాగరికం అయితే ఇంకా మంచిది - more equally మహోన్నతం! 

అంతెందుకు మనం విమానం ఎక్కినప్పుడు – అది  పైకి వెళ్ళే కొద్దీ కింద మనుషులు, ఇళ్ళు, రోడ్లు, పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులు అన్నీ చిన్నవిగా, చీమల్లాగా కనపడతాయి కదా - అప్పుడనిపిస్తుంది ఇక్కడి నుంచి చూస్తేనే ఇలా వుంది - ఇంకా పైకి వెళ్లి ఏ స్పేస్ స్టేషన్ నుంచైనా చూడగలిగితే మనమీ ప్రపంచం లో ఎంత చీమల్లాంటి వాళ్ళమో అనిపించేస్తుందేమో !!!

  
చీమలంటే గుర్తొచ్చింది - Disney-Pixar వాళ్ళు తీసిన “A Bug’s Life” మూవీ గుర్తుందా?!  అందులో Flik వాళ్ళ ఊళ్ళో ఓ మామూలు చీమ కుర్రాడు. ఆ ఊళ్ళో జరిగే బోల్డన్ని సమస్యలకి సంఘటనలకి, సమాధానాలు పరిష్కారాలు వెతుక్కుంటూ వేరే ఊరు వెళ్లి, అక్కడ కలిసిన చీమలు కాని వాళ్ళతో ఫ్రెండ్ షిప్ చేసి, వాళ్ళని ఎలాగోలా తన ఊరు తీసుకెళ్ళి అవన్నీ తీర్చేసి హీరో అయిపోతాడు.


ఆ “A Bug’s Life” లో  మొదటి సీన్ జాగ్రత్త గా చూస్తే - బోల్డన్ని పెద్ద పర్వతాలు, పెద్ద మైదానం, ఇంకా పెద్ద పెద్ద చెట్ల మీదనుంచి ఒక చెట్టు చుట్టూ వుండే పొదల మధ్యలో ఓ చిన్న చీమల పుట్టలోకి నెమ్మది గా వెళ్తుంది కెమెరా. అక్కడ బోల్డన్ని చీమలు వాటి ఆహారం సంపాదించే పని లో వుంటాయి. Flik కనిపిస్తాడు ఓ నిమిషంలో, మూవీ మొదలు!


నాకయితే మనమూ మనదనుకునే మనముండే ఈ ఇళ్ళు, ఊళ్ళు, దేశాలు కూడా మనకన్నా పెద్దవాళ్ళయిన, గొప్పవాళ్ళయిన ఏ super-humans కో ఆ సినిమా లో వుండే చీమల ప్రపంచంలాగే కనిపిస్తాయేమో అనిపిస్తుంది... 


 ----------------------------------------------------------------------

ఇలా మోక్షం నుంచి చీమల దాకా ఒక టాపిక్ నుంచి ఇంకోదానికి అలా అలా అలవోకగా వెళ్తూ ఒక వారాంతపు మధ్యాహ్నం వెచ్చగా గడిచింది. 

ఉపసంహారం:

తర్వాత ఇంకో అరగంటకి చాలా రోజులయింది అని ప్రియ-నేస్తానికి  ఫోన్ చేశాను. 

"లలితా! నీతో చాలా మాట్లాడాలి - ముందు గుడ్ న్యూస్ చెప్తాలే"

"ఏంటది? తొందరగా చెప్పు మరీ!"

"ప్రిన్సీకి మంచి లా స్కూల్ లో సీట్ వచ్చింది - లోకల్ లోనే"

"వావ్! కంగ్రాట్స్ చెప్పు. ఆగాగు - ఇంగ్లీషులో కాదు కన్నడాలో చెప్పు"

"కన్నడా లోనా ...." అటునుంచి ఆలోచిస్తూ నేస్తం "కన్నడ సరే తెలుగు ఏమంటారో చెప్పు నువ్వు"

చటుక్కున 'అభినందన' అన్నమాట గుర్తుకొచ్చినా ఎందుకో చిన్నపిల్లకి అర్థం కష్టం గా వుంటుందేమో - ఇంకో తేలికయిన మాట వుంటే బావుండును అనిపించి "లేదులే! కరెక్ట్ మాట గుర్తు రావట్లేదు - కంగ్రాట్స్ అని చెప్పేయ్" అంటే-

"అదే లలితా! పిల్లలు ఏమన్నా మంచి పని చేస్తే ఆయుక్షీణం అని చెప్పి పొగడడం అస్సలు అలవాటు లేదు మన society లో. అందుకే congratulations కి సరైన మాటలు ఎక్కువ లేవు మన భాషల్లో. ఎవరైనా బాగా చదివారు - పైకొచ్చారు అంటే చటుక్కున - వాళ్లకి అలా రాసి పెట్టి వుంది - అందుకే అలా బాగుపడ్డారు అంటారు కానీ - ఎంత కష్టపడితే ఆ స్థాయికి వచ్చారో గుర్తించరు - ఒప్పుకోరు! ప్రతీదీ కర్మ సిద్ధాంతానికి ముడిపెట్టటం లో మన తర్వాతే ఎవరైనా!"

బుజ్జిజింకలు తెచ్చే 365 అమ్మ-రోజులు

ఉత్తర అమెరికా అంతటా సందడీ - హడావిడీ. 
అంగడులన్నీ అమ్మలకిచ్చే బహుమతుల కోసం నింపుకున్న సరంజామా - సామగ్రీ 
అమ్మల రోజు వస్తోంది కదా - ఈ రోజు !!!
ప్రతీ ఏడాది మే నెలలో రెండవ ఆదివారం మదర్స్ డే గా జరుపుకుంటారు అమెరికాలో.

మా పక్కనే వుండే టాడ్ ఇల్లు, ఎదురుగా వుండే రేండీ ఇల్లు - ఇరువైపుల - అంటే - భార్యా భర్తల ఇద్దరి తల్లిదండ్రుల రాకతో, తాత - అమ్మమ్మ / నాన్నమ్మలను చూసిన సంతోషంలో గంతులు వేసే పిల్లల సంబరంతో - బోల్డంత సందడి సందడి గా వుంటాయి. 

వీధిలో మిగిలిన ఇళ్ళ ముందు కూడా ఎప్పుడూ ఉండేవి కాక ఇంకో రెండో మూడో కార్లు ఎక్కువ పార్క్ చేసి వుంటాయి. 

స్వధర్మే నిధనం శ్రేయః - పరధర్మో భయావహః  - అన్నది నమ్మికో, ఇష్టం లేని వాటిని తప్పించుకోవడానికి వాడుకునే నెపమో - ఎప్పుడూ అలవాటు లేని, కాలేని మదర్స్ డే జరుపుకోలేదు. 

ఆఫీసు లో మెలిస్సా ప్రశ్న - లలితా! ఎలా సెలబ్రేట్ చేసుకుంటావు మదర్స్ డే అని. 

ఇద్దరు అబ్బాయిల అమ్మనైన నేను - మేలో ఈ ఒక్కరోజేమేటి - ఏడాదిలో ప్రతి రోజూ సెలబ్రేట్ చేసుకుంటాను మదర్స్ డేని - అనేది నా ఉత్తరం. 

గత పదేళ్లుగా అదే తను అడుగుట - అదే  నేను చెప్పుట. 

సరే! నేను అనుకున్నా- అనుకోకపోయినా, జరుపుకున్నా- జరుపుకోకపోయినా, ప్రతీ ఏడాది తమ తమ అమ్మల కోసమని బుల్లి బుజ్జాయిలు బడిలో తమ చిట్టి చిట్టి చేతులతో చేసిన బొమ్మో, నాటిన మొక్కో, రాసిన కవితో తీసుకొచ్చి ఉరికే కాళ్ళతో వచ్చి అమ్మ చేతిలో పెట్టి అమ్మ మెప్పు కోసం మెరిసే కళ్ళతో, నవ్వే బుగ్గలతో అమ్మ మొహంలోకి ఆతృతగా చూస్తారు కదా - అందులో మా బుజ్జిజింక కూడా వుంటుంది. (నెలల పాపాయిలప్పట్నుంచీ అమ్మ, నాన్న ఎత్తుకుని కబుర్లు చెప్తుంటే జింక పిల్లల్లాగా కళ్ళు తిప్పుతూ ఊ ... కొట్టేవారని మా బుజ్జి బుజ్జాయిలని బుజ్జిజింకలని పిలవడం అలవాటు.)

అలాంటి ఒకానొక మదర్స్ డేకి - 
అమ్మ హోం వర్క్ కాగితాలు వెతుకుతుంటే దొరికింది 
బుజ్జిజింక తెచ్చిన అమ్మ - పొగడిక పత్రం
అందులో చదివిన మాట మాటకీ 
అమ్మకి కలిగిన ఉలికిపాటో - కలవరపాటో
ఇంకేదో - మరేదో - ఇదిగో ఇలా... 

"మున్నమ్మా! ఏంటమ్మా ఇది అమ్మ కోసం రాశావా" - ఆనందంగా, ఏం రాశాడో చూద్దామని  ఆతృతగా అమ్మ. 

"ఊ ...", నేస్తులతో ఆటలకి ఉరికే పరధ్యానంలో బుజ్జిజింక. 

"అప్పుడే రారులే - శ్యాము, అనీషు. గబగబా స్నాక్ తిని మనిద్దరం కలిసి చదువుదామా?" అమ్మ ఆత్రపు ప్రశ్న. 

"ఊ ... ఊ ... ", స్నాక్ నోట్లో వుంది కదా - అందుకే రెండు ఊ-లు - అంటే సరే అని. 

"అయితే - దా. నేను చదువుతాను, నువ్వు విను", సంబరంగా అమ్మ. 

"ఊ ... ఊ ... " - ఇంకో రెండు ఊ-లు. 

అమ్మ తెరిచింది కాగితం. ఒక పక్క  - గడ్డి పరకల్లాంటి జుట్టుతో వున్న అమ్మ,  పక్కనే బుజ్జిజింక వున్న బొమ్మకనిపించింది. 

బుంగమూతి పెట్టింది - పెన్సిల్ కి ఇష్టం లేనప్పుడు గీసినట్లున్న అమ్మతో-వున్న-బుజ్జిజింక బొమ్మ చూసి. 

"ఇదేంటమ్మా - అమ్మ జుట్టు ఇలా వుంది?" 


"ఊ ... ఊ ... ఉ ... ఉ... ఊ ... " - చిలిపి కన్నుల జాలువారిన నవ్వులతో వెలిగిన బుగ్గలతో "నేనే గీశా - బావుందా?", అనడం అది. 

ఆ వెలుగుకే ఎప్పటిలా కర్పూరమై కరిగి మురిసింది అమ్మ. 

"నువ్వు గీసిన నేను చాలా బావుంది." కుడి చేతి బొటనవేలు, చూపుడువేలు సున్నాలా చుట్టి బుగ్గన చిటిక వేసి గలగలా నవ్వింది. 

కింద వున్నది బుజ్జిజింక ఎలా పాడుతుందో అలాగే పాడుతూ చదవడం మొదలు పెట్టింది అమ్మ.

మై మామ్ రాక్స్! షి ఈజ్ ఆసం
"ఆసం అన్నావా మున్నమ్మా! యూ ఆర్ మై ఆసం సన్" - పట్టరాని సంబరం అమ్మ గొంతులో

వెన్ షి స్లాప్స్ మి, ఇట్ మేక్స్ మి సో హాపీ
అమ్మ తల ఎత్తి అడిగింది - "ఇదేంటి నాన్నా - నేను కొడితే సంతోషమా ?"

అమ్మ మాటలో తేడా ఏదో తెలిసిందేమో బుజ్జిజింక కన్నార్పక చూపు కలిపింది.

మొదటి నిట్టూర్పుతో అమ్మ ముందుకు చదివింది - ఇంకొన్ని నిట్టూర్పులు ముందు ముందు ఇంకేం ఉంటాయో అని దాచుకుంటూ. 

ఐ లవ్ డూయింగ్ థింగ్స్ విత్ హర్, ఎస్పెషల్లీ టాకింగ్
మళ్ళీ అమ్మ మాటలో హుషారు ...

షి ఈజ్ గుడ్ ఎట్ కుకింగ్
అమ్మకి అమృతం తాగినా కలగనంత తృప్తి... 
 

 షి రియల్లీ ఈజ్ ద బెస్ట్ 
 అమ్మకి  ఎలిజబెత్ రాణి కన్నా ఎత్తుగా కూర్చున్నట్టు అనిపించింది... 

ముందు పక్క చదవడం అయ్యింది కదా - కాగితం వెనక్కి తిప్పింది అమ్మ. 

"అయ్యో! ఇటు బొమ్మ లేదే! పోన్లే బుజ్జిజింకకి టైం సరిపోలేదా?!!" - సర్దేసుకుంది అమ్మ

మళ్ళీ బుజ్జిజింక పూరించిన ఖాళీల వెంట అమ్మ కళ్ళ పరుగులు...

 మై మామ్ ఆల్వేస్ సేస్ స్టాప్ ఇట్

 అర్రే! మళ్ళీ అమ్మ జోరు తగ్గింది...  - (రెండో నిట్టూర్పు)
 
మై మామ్ లుక్స్ ప్రెట్టీ వెన్ వి గో ఔట్
అయ్యో! ఇంట్లో బావుండనా ?! అంతేలే నాన్నా - ఇలా అనేస్తావా అమ్మను? -  (మూడో నిట్టూర్పు)

 బుజ్జి జింక కళ్ళలో తగ్గిన మెరుపు... అమ్మకేదో నచ్చట్లేదని... 

మై మామ్ లైక్స్ టు కుక్ నథింగ్ 

అరె! అమ్మ కంట్లో ఏంటది మెరిసింది - ముత్యమైతే కాదే - తెల్లగా లేదే - ఓహ్ - నీటి ముత్యమా! - (నాలుగో నిట్టూర్పు)

నవ్వబోతూ సాగబోయిన బుగ్గలు మొగ్గలల్లే ముడుచుకున్నాయి - బుజ్జాయికి.
  
మై మామ్ మేక్స్ మి లాఫ్ వెన్ షి మేక్స్ వియెర్డ్ ఫేసెస్
కంట మెరిసిన నీటి ముత్యం జారకుండా అమ్మ పూరించిన బుగ్గలు ఆపాయి... 
హమ్మయ్య! అమ్మ నవ్వింది - అనుకున్నాడు బుజ్జిజింక.

ఐ లవ్ మై మామ్ బికాజ్ షి ఈజ్ మై మామ్
అమ్మ సంతోషం శిఖరమే దాటింది - ఆనందం అంబరమే అయ్యింది.   
నాలుగు నిట్టూర్పులూ మరచి నాలుగు దిక్కులా తనే అయినట్టు రెండు చేతులతో బుజ్జిజింకని పట్టేసుకుని ఎత్తేసుకుంది ... 

కానీ అమ్మకి ఏదో తెలియని ఉక్రోషం ... 
కన్నులు రెండూ నీటి ముత్యాల సరాలు పేర్చాయి ... 
బుజ్జిజింకకిప్పుడు తెలిసింది ఇంక - అమ్మకేదో ఆయ్ అయ్యిందని. 
కొంచెం కన్నా ఇంకొంచెం ఎక్కువే అర్థమయ్యింది - మందేదో తనే ఇవ్వాలని ... 

అమ్మ పక్క మెల్లగా చేరింది .... 

"అమ్మా ! మనిద్దరం ఒకటోసారి:రెండోసారి:నాలుగోసారి-ఆట  ఆడేటప్పుడు నేను మూడోసారి అనడిగితే ... చెప్పేది నేనా నువ్వా అని ... చెంప మీద కొడితే నేను నవ్వుతానే ... అందుకే వెన్ ఐ ప్లే దట్ గేమ్ విత్ యు, అండ్ వెన్ యు స్లాప్ మీ, ఇట్ మేక్స్ మీ హ్యాపీ" - మొదటి నిట్టూర్పు బుజ్జి బుగ్గ మీద ముద్దయ్యింది. 

"మరీ! నేను చాలా సార్లు అల్లరి చేస్తూ ఏడుస్తూ వుంటే - చాలా సేపు ఏమనకుండా ఊరుకుని - అప్పుడు స్టాప్ ఇట్ - అంటావు కదా! నేనేడవకపోతే నువ్వనవు కదా!! మరి నువ్వన్నప్పుడు అన్నావని రాయాలి కదా - అందుకే అలా ...." - రెండవ నిట్టూర్పు బుజ్జి కంటి మీద ముద్దు ముత్యమయింది. 

"నువ్వు ఇంట్లో కూడా బావుంటావు. కానీ మనం ఆంటీ వాళ్ళింటికో, పార్టీకో వెళ్తే మంచి షైనీ-షైనీ చీర కట్టుకుంటావు కదా - అది నాకిష్టం - అప్పుడెక్కువ బావుంటావని అలా రాశా" - మూడవ నిట్టూర్పు బుజ్జి అరచేతిలో ముద్దు ముద్ర వేసింది

"మరి యు కుక్ సో గుడ్ అండ్ యు ఆర్ ద బెస్ట్ కుక్ - కానీ మనం రెస్టొరాంట్ కి వెళ్తే నువ్వు మంచిగా చీర కట్టుకుని హాపీగా వస్తావు. అదే ఇంట్లో వంట చేస్తే యు లుక్ సో టయర్ద్ - నిజమే కదమ్మా !!! - నాల్గో నిట్టూర్పు అమ్మ పట్టరాని ప్రేమై బుజ్జి జింకని చుట్టేసింది. 

అమ్మ నవ్వు గోదావరిలా గలగలా - అమ్మ నవ్వు చూసి బుజ్జి జింక కిలకిలా!!!

అమ్మకి ఇప్పుడు మరింత నమ్మకం కుదిరింది - సంవత్సరానికి 365 అమ్మ-రోజులని ... అవి బుజ్జి జింకలు తెస్తాయని... 

త్వామనురజామి

ముందో చిన్న మాట... 

బాల్యపు చిటికెన వేలు విడిచిన రోజులు 
కళ్ళల్లో నక్షత్రాలు మెరిసిన రోజులు

అప్పుడప్పుడే కృష్ణ శాస్త్రి - గేయం లోని ఆకులో ఆకునై , పూవులో పూవునై - 
ఆకలా ... దాహమా...  , చింతలా...వంతలా !! - అని గొంతెత్తి పాడుతూ-
చెల్లెళ్ళతో, ప్రియ నేస్తం తో అల్లిబిల్లి అల్లరి ఆటలు ఆడుతూ -

శలవు వస్తే - జనరంజని తో మొదలు పెట్టిన రోజులు... 
మన్-చాహే-గీత్ తో అలరించిన బద్ధకపు మధ్యాహ్నాలు... 
ఛాయా-గీత్ తో అప్పుడే అయిపోయాయా అనిపించిన రాత్రులు ... 

ఇవాళంటే...  ఇప్పుడు నవ్విన నవ్వులే
రేపంటే ...సూర్యుడొచ్చి ఇచ్చే వెచ్చటి వెన్నెలే 

Anne of Green Gables నుంచి Jane Austen కి ఎదిగిన అభిరుచి 
లైఫ్ అంటే ఏంటో కాదు నువ్వూ-నేనూ పాడుకునే సుహానా సఫర్ అని నేస్తం తో చెప్పుకున్న కబుర్లు 

ఇంతలో... ఏమయిందో ఏమో ... 
మెరుపే మెరిసిందో 
మనసే మురిసిందో 
మిన్నే వంగిందో
కన్నే చెదిరిందో

ఓయ్  లైఫ్ ! 
ఎలుగెత్తి  చెప్పాలనిపించింది నీతో ... 
అందుకే చెప్పేశా ...

త్వామనురజామి!! 
త్వామనురజామి!! 
త్వామనురజామి!! 


<<తర్వాతేం జరిగిందంటే... : త్వామనురజామి -1 - ఎవరేమన్నను - అపర్ణ తోడు రాకున్నను ఒంటరిగానే పో....>>

24వ కళ "వంట"బట్టిన విధం - ముక్తాయింపు

నాంది ఇక్కడ: 24వ కళ "వంట"బట్టిన విధం - నాంది 

... ఆ విధంగా మొదలయిన నా పాక కళా శాస్త్ర అధ్యయనం మా అమ్మ హైదరాబాదు నుంచి తిరిగి రావడంతో అక్కడే ఆగిపోయింది. 

చదువూ... అవుతూనే పెళ్ళీ అవడం, బెంగళూరు వెళ్ళడం, వెళ్ళీ వెళ్ళగానే ఉద్యోగం లో చేరకపోవడం - దానితో అప్పటిదాకా కాలేజ్ అనీ, ప్రాజెక్ట్ అనీ హడావిడిగా నడిచిన లైఫ్ ఒక్కసారిగా సుదీర్ఘ శలవు లా తోచడం, దానితో రోజంతా బోల్డంత టైం ఉన్నట్లు అనిపించేది. 

మామూలుగానే నాన్న ఇచ్చే పాకెట్ మనీ ఏ మాత్రం మిగిలినా, ఎవరైనా పెద్దవారు సందర్భాన్ననుసరించి (అంటే పుట్టిన రోజులు, దండాల పండగలు లాంటివి) ఇచ్చే డబ్బులు వున్నా వాటితో పుస్తకాలు కొనుక్కోవడం అలవాటు. అసలు నాకు గుర్తుండి పుస్తకం కొనుక్కోదగని సందర్భం ఏదీ లేదు నాకు. గుంటూరు లోని - నవోదయ, విశాలాంధ్ర, ప్రబోధ బుక్ స్టోర్స్- నా సర్వకాల దర్శనీయ స్థలాలు. 

ఆ వరసలో పెళ్ళవగానే మొదట కొనుక్కున్న పుస్తకం - మాలతీ చందూర్ రాసిన వంటలు-పిండివంటలు పుస్తకం. ఆ పుస్తకమూ, దానితో పాటు దొరికిన తీరికా - కోతికి కొబ్బరికాయ - దొరికినట్టే అయింది (ఈ సామ్యం ఎందుకు వాడానో అవమానం-1 లో తెలుస్తుంది). కొన్నాళ్ళు ఆవిడ పుస్తకం ఫాలో అయినా తర్వాత ఇంక వంట అంతా జిహ్వ-జ్ఞాపకం మీదే ఆధారపడి నేర్చుకున్నాను - అంటే చిన్నప్పుడు నాన్నమ్మ, అమ్మ వండి పెట్టిన వంటల రుచిని గుర్తు చేసుకుని దానికి తగినట్టు ingredients కలుపుకుంటూ మొత్తానికి బానే చేసేదాన్ని. 

నా 24 వ కళాధ్యయనం లో రాజపూజ్యావమానాలు:

{రాజపూజ్యం = మెచ్చుకోళ్ళు; అవమానం = పెద్ద చేశావులే - అనుకోళ్ళు)

రాజపూజ్యం - 1

అసలే ఫిజిక్స్, కెమిస్ట్రీ ప్రాక్టికల్స్ ఇష్టంగా చేసిన అలవాటేమో - going by rule book - అనేది వంటలో కూడా అనుసరించడం మొదలు పెట్టాను. కొత్త విద్య నేర్చుకునే ఉత్సాహమో, దానికి తోడు దొరికిన బదరి ప్రోత్సాహమో - కారణం ఏదైనా కానీ - రోజూ పొద్దున్నే నాలుగింటికి లేచి ఒక పప్పు, కూర, పెరుగు పచ్చడి, ఒక సింపుల్ గా చేయగలిగే రవ్వ లడ్డు టైప్ స్వీట్ - ఇన్ని చేసి నాలుగు గిన్నెలు హాట్ ప్యాక్ లో నింపి పెట్టేదాన్ని. బదరి ఇంటికి వచ్చి వాటి బాగోగులు చెప్పేదాకా పరీక్ష రాసి ఫలితానికి ఎదురు చూస్తున్నట్లుండేది. ఎప్పుడయినా తన ఆఫీసు వాళ్ళు కలిస్తే "లలితా! Was Chemistry your main subject? All your dishes are so perfect & taste very good as if you are preparing them to the correct measure in a lab" అనే వారు. కొంత మందేమో బదరి లంచ్ అంతా ఇవాళ మేమే తినేశాము అని చెప్పేవారు. 

అవమానం - 1

అదే ఉత్సాహం తో నేను చేసిన వంటలు మా ఇంటి ఓనర్ ముద్దమ్మ కి ఇచ్చేదాన్ని. వాళ్ళ కన్నడ వంటల కన్నా భిన్నంగా వున్న నా ఆంధ్ర వంటలు ఆవిడకి నచ్చి మెచ్చుకునేవారు. ఒకసారి ఆవిడ అదే మాట మేడ పైన వున్న ఒక్క గదిలో అద్దెకుండే ఇందిరమ్మ గారనే ఒక పెద్దావిడతో  అంటే ఆవిడ ಹಿಂಗೂ, ತೆಂಗೂ ಇದ್ರೇ ಮಂಗಾನೂ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡತ್ತೇ (హింగూ, తెంగూ ఇద్రే మంగానూ అడిగే మాడత్తే - ఇంగువ, కొబ్బరి వుంటే కోతి కూడా వంట చేస్తుంది)  అన్నారు. ఇందిరమ్మ గారి మాట ముందు నాకర్థం కాలేదు - అప్పటికి ఇంకా కన్నడ అంత అలవాటు కాకపోవడం వల్ల.  అర్థం తెలిశాక -  ముందు కొంచెం నిరుత్సాహంగా అనిపించినా కన్నడ లో ఒక మంచి సామెత తెలిపినందుకు ఇందిరమ్మ గారిని కావాలని పలకరించి మరీ మాట్లాడేదాన్ని - ఆవిడ కన్నడ భాష నచ్చి. తర్వాత ఆవిడా ఒప్పుకున్నారు - నేను పాకకళా విశారదనే అని ;). 

రాజపూజ్యం - 2; అవమానం - 2:

ఆ  వంటోత్సాహపు తొలినాళ్ళలో బదరి ఒక ఆదివారం ఇద్దరు బెంగాలీ స్నేహితులని (కుందు, కార్తీక్ ) ఇంటికి భోజనానికి పిలిచారు. మొదటి సారిగా చపాతీలు చేద్దామని పిండి కలిపాను. మామూలు వంట (కూర , సాంబారు, స్వీటు etc.,) అంతా అయ్యాక చపాతీలు చేద్దామని కలిపిన పిండి తీస్తే ఎప్పటికీ వత్తడానికి రాదే !!! తీరా చూస్తే అర్థం అయింది ఏంటంటే - నాకు గోధుమ పిండి, శనగ పిండి మధ్య తేడా తెలీక చపాతీలకి శనగ పిండి కలిపాను. వెంటనే నా భుజం నేనే తట్టేసుకుని - చపాతీల కన్నా బజ్జీ చేయడం తేలిక కదా - ఏ పిండి కలిపినా మన మంచికే అనేసుకుని - బో .......ల్డన్ని బంగాళదుంప బజ్జీలు ఒక పెద్ద బేసిన్ నిండా చేసేశాను. 

కుందు, కార్తీక్ రాగానే అన్ని పదార్థాలతో పాటు ఆ బజ్జీల బేసిన్ కూడా - గొప్పగా ఎన్ని బజ్జీలు చేసేశానో చూపించడానికి  - వాళ్ళ ముందు పెట్టి భోజనం వడ్డించాను. షరా మామూలు అన్నట్లు ఆంధ్ర భోజనం మెచ్చుకుంటూ తిన్నారు వాళ్ళిద్దరూ. బజ్జీలు టీ టైం లో తింటామన్నారు.  బదరికి , నాకు పట్టలేనంత ఆనందం - మా మొదటి ఆతిధ్యం విజయవంతం అయినందుకు. భోజనం అయ్యాక కొంచెం సేపటికి టీ తో పాటు బజ్జీలు పెట్టాను. కుందు, కార్తీక్ చెరో ఐదు తిన్నారు మొదట. తర్వాత టీ అయిపోయినా బజ్జీలు తింటూనే వున్నారు. "పాపం! వీళ్ళు ఇంత రుచిగా వుండే బజ్జీలు ఎప్పుడో తినలేదేమో , ఎంత బాగా చేశాను నేను ?!!! పోన్లే మొత్తం వాళ్ళనే తిననీయ్ !" - అని లోలోపల సంతోషంతో ఉబ్బి తబ్బయిపోతూ పెడుతూ నేనూ, బజ్జీలు తినే కొద్దీ మారుతున్న ముఖ కవళికలతో వాళ్ళూ - మొత్తానికి బజ్జీల బేసిన్ ఖాళీ చేసేశాము. 

తర్వాత బదరి చెప్పారు - వాళ్ళిద్దరూ రెండు రోజులు ఆఫీసుకి శలవు పెట్టారని. అసలు సంగతేంటంటే - ఎవరైనా భోజనానికి పిలిస్తే పెట్టిందంతా తినకపోతే వారిని అవమానించినట్టు అవుతుందని నేను చేసిన బజ్జీలు అన్నీ ఒక్కటి కూడా వదలకుండా తినేసి వాళ్ళిద్దరికీ కడుపు నొప్పి వచ్చిందట :( అందుకే - ఒక అవమానం నా ఖాతాలో. 



అవమానం - 3:

అప్రతిహతం గా సాగుతున్న నా పాక కళారాధన చిరు దివ్వె నుంచి దివిటీ స్టేటస్ వచ్చింది - కోనసీమ, గుంటూరు, కర్ణాటక - conglomerate వంటలతో. 

ఎన్నో ఆతిథ్యాలు, pot luck లలో మెప్పులతో శాకాహార పాకాల జండాని అమెరికా గడ్డ మీద రెపరెపలాడిస్తున్న తరుణంలో మళ్ళీ ఒకసారి బదరి స్నేహితులిద్దరు డిన్నర్ కి వచ్చారు. దొండకాయ కొత్తిమీర కారం కూర, పాలకూర పప్పు వగైరా వగైరాలు వండి - వారు తింటూ వుండగా - బావుందాండీ - అనడిగాను. అంతే! ఊహించని సమాధానం -  మేము రోజూ తినే మా బ్రహ్మచారి వంటల కన్నా ఏదైనా బావుంటుంది లెండి - అని. 

ఆరోజు తర్వాత ఈ రోజు వరకూ ఇంకెప్పుడూ  నేను చేసిన వంట తినే అతిథులు ఎవ్వరినీ - వంట నచ్చిందా - అని అడగలేదు. 

రాజపూజ్యం - 4; అవమానం - 4

అప్పుడప్పుడు అంటే వీలయినప్పుడు రెండు మూడు కుటుంబాలని భోజనాలకి పిలవడం, సరదాగా వాళ్ళతో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ గడపడం తరచుగా జరిగేదే. అలాంటప్పుడు "వంట చాలా బావుంది లలితా " అనగానే పొంగిపోబోయే తరుణంలో "ఎలా అయినా చిన్నప్పట్నుంచీ వంట చేస్తే ఎలాగైనా ఒక mastery వస్తుంది. మా మిస్సెస్ కొంచెం బిజీ కదా - ఈ మధ్యే కొంచెం నేర్చుకుంటోంది" అన్న మాట వినగానే "మరే! నేను మరి గాడి పొయ్యి దగ్గర బొంత వేసుకు పుట్టాను - అందుకే ఇలా వండేస్తున్నాను" అనుకుని కుంగిపోతాను. వెంటనే  ఇంకో అవమానం వేసేసుకుంటాను లెక్కలో. 
 
ఇవన్నీ ఒక ఎత్తూ - నా రెండు పూటలా వండే అలవాటు ఇంకో ఎత్తు. అసలే మా అమ్మ వారానికి రెండు సార్లు ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా పొరపాటున గొంతు ఏమన్నా కొంచెం నీరసం గా వినిపిస్తే వెంటనే "లల్లీ! కోటి విద్యలూ కూటికొరకే అన్నారు - work లో ఎంత బిజీగా వున్నా సరైన భోజనం లేకపోతే ఆరోగ్యం పాడవుతుంది. A sound mind in a sound body. తిండి కలిగితే కండ కలదోయ్ - కండ కలవాడేను మనిషోయ్ " అని ఆవిడకి తెలిసిన తిండికి సంబంధించిన సామెతలు, sayings, పాటలు అన్నీ గబగబా చెప్పేసి నాకు వంటెంకరేజుమెంటు తెగ ఇచ్చేస్తుంది. అదీ కాక చిన్నప్పట్నుంచీ ఆవిడ చేసిన అలవాటే - అన్నం పొగలు ఆరకుండా తినేయడం - దానితో ఎంత హడావిడి వున్నా ఒక నలభై నిముషాల్లో అయిపోయేలా రెండు పూటలా వండడం అలవాటు అయింది - మొదట్నుంచీ. 

ఇంత చేసినా నాకు మాట్లాడడానికి వంట ఒక టాపిక్ కాదు. బదరి మాత్రం ముచ్చటగా చెప్పుకుంటూ వుంటారు - తను లోకల్ ఆఫీసుకి వెళ్ళేటప్పుడు ఐదింటికి లేచి ఎలా  లంచ్ బాక్స్ పెడతానో. అలా చెప్పడం కొంచెం తక్కువ ఇష్టులని, మరి కొంచెం ఎక్కువ మనసు-కష్ట పెట్టుకున్నవారిని పరిచయం చేసింది. అందుకే ఎవరినైనా కలిసినప్పుడు అసలు food కి సంబంధించిన ఏ మాటా రాకుండా వుంటే చాలు అనుకుంటూ వుంటాను. 

 మహా రాజ పూజ్యం:

మా పిల్లలు చాలా picky భోజనం దగ్గర. ఎంతా అంటే వాళ్ళకి ప్రతీదీ Around the World in 80 Days లో Phileas Fogg లాగా should be at certain temperature & with a specific taste. అలాంటి వాళ్ళు  ఎక్కడికయినా వెళ్తే - అన్ని చోట్లా మనకి ఇష్టమయిన పదార్ధాలే వుండవుగా - అయినా సరే వాళ్ళ ఇబ్బందిని కొంచెం కూడా ప్రకటించకుండా పెట్టినది తినేసి ఇవతలకి వస్తారు. "ఇంట్లో రోజూ నువ్వు మాకిష్టమయినవి  చేసి పెడతావు కదా - We can live with it for one day అమ్మా!"- అంటారు.


అలా - ఇష్టులయిన వాళ్ళ, బదరి  ప్రోత్సాహంతో నా 24 వ (కళాధ్యయనం + కళాభ్యాసం)  మూడు పూటలు, నాలుగు శాకాలు , రెండు పాకాలుగా (24 = 3*4*2) అమోఘంగా ఘుమ ఘుమలాడుతూ జరుగుతోంది.

24వ కళ "వంట"బట్టిన విధం - నాంది

కొన్నిసార్లు నన్ను ఎవరైనా ఎలా గుర్తు పెట్టుకుంటారో తెలిస్తే హఠాత్తుగా నాకు నేనే కొత్తగా కనిపించడం మొదలవుతుంది. 

వారమంతా రోజు ఎప్పుడు మొదలయిందో ఎప్పుడు పూర్తయిందో తెలియనంత, తెలుసుకోలేనంత బిజీగా అయిపోయే ఆఫీసు లైఫ్ లో ఒక శుక్రవారం మధ్యాహ్నం మాత్రం ఒక గంట ప్రస్తుత + పాత స్నేహితులని ఆఫీసు IM లో పలకరించడం ఇష్టం గా కొనసాగిస్తున్న ఒక అలవాటు. 

నిన్న శుక్రవారం ఆ అలవాటు ప్రకారం పదకొండేళ్ళ క్రితం సెయింట్ లూయిస్ నుంచి కాలిఫోర్నియా వెళ్ళిన గాయత్రితో కొంచెం సేపు మాట్లాడడం కుదిరింది. హాయ్ అంటే హాయ్ అనుకుని కుశలప్రశ్నలు అయ్యాక పిల్లల గురించి ఒకరినొకరు అడుగుతూ ప్రస్తుతానికి ఎవరి పిల్లలు ఏం చేస్తున్నారో తెలుసుకుని "Time flies!!!" అని ఆశ్చర్యపోయాము. ఇంతలో తను అన్నారు - I still remember how you used to teach Vedic Math to your little one....అని కొనసాగింపుగా - and your fresh food. Are you still cooking that way? టైప్ చేసిన ఆ వాక్యం చూడగానే నన్ను తను అలా గుర్తు పెట్టుకున్నందుకు ఆశ్చర్యం, అసలు ఏదో ఒకలా గుర్తున్నాను కదా అని ఆనందం, how I arrived at that "being-associated-with-fresh-food" అనే ఆలోచన అన్నీ ఒకసారి కలిగాయి. వెంటనే అసలు నాకీ ఇరవై నాలుగో కళ ఎలా "వంట" బట్టిందో .....ఇదిగో ఇలా మొదలు... 

డిగ్రీ చదివేటప్పుడు అమ్మకి కూరలు తరిగి ఇవ్వడం తప్ప ఇంక ఎప్పుడూ వంటింట్లోకి వెళ్ళింది లేదు. అమ్మ కూడా "రేపు పెళ్ళయితే ఎలాగో తప్పదు" అని పాపం - కుంచమంత కూతురుంటే మంచం లోనే కూడు (అంటే తల్లికి అని ఆవిడ అర్థం) అనే సామెతని నాకు నచ్చినట్టు - ఆ మంచం లో కూడు ఆ కుంచమంత కూతురుకే అనుకునేలా పెంచింది తన ముగ్గురాడపిల్లలని. 

అలాంటి అమ్మ ఒకసారి - అదే మొదటి సారి , అదే ఆఖరు సారీ కూడా - మా ముగ్గుర్ని వదిలి ఏదో పని మీద గుంటూరు నుంచి హైదరాబాదు వెళ్ళింది. వంట ఎలా చేయాలో తెలీదు. ఇంక మా నాన్న అత్యుత్సాహంగా ఆయన డైరెక్షన్ లో - హన్నా! ఆడపిల్లలకి వంట రాకపోతే ఎలా? మీ అమ్మ వచ్చేలోగా మీకు నేర్పేస్తా చూడండి అని దగ్గరుండి బియ్యం కడిగి కుకర్ లో అన్నం, పప్పు వండడం,  టొమాటో- బంగాళ దుంప కూర చేయడం నేర్పించారు. రెండు రోజులవగానే మా కుట్టికి అమ్మ మీద బెంగ, దాంతో పాటే బెల్లం గారెలు తినాలనే కోరిక కలిగేశాయి. 

బెల్లం గారెలు చేసి పెడితే అమ్మని మర్చిపోతుందేమో అనే ఆలోచన & ఆశ తో నాన్న నాతో మినప్పప్పు నానబోయించారు. అమ్మ లేకుండా బెల్లం గారెలు చేయబోతున్నాము అనే excitement తో నేను, పప్పీ , కుట్టీ, నాన్న నలుగురం యుద్ధ ప్రాతిపదిక మీద పొద్దున్న పదింటికి మినప్పప్పు నానబోసిన దగ్గర్నుంచీ అది నానిందా, లేదా అని అర గంటకొకసారి చెక్ చేస్తూ మూడింటికి అది నానేటప్పటికి సగం అయిపోయేలా తినేశాము. 

మొత్తానికి నానింది మా చేత "చిక్కి" సగమయిన మినప్పప్పు. నేనూ, పప్పీ మళ్ళీ నాన్న దర్శకత్వ పర్యవేక్షణలో సుమీత్ మిక్సీలో పిండి రుబ్బాము. 

అప్పటికే ఫిజిక్స్, కెమిస్ట్రీ ల్యాబ్ demonstrations అలవాటయిన నాకు నాన్న నూనె ఎంత కాగాలో, ఎలా గారెకి చిల్లు పెట్టాలో, ఎంత వేగాక తీయాలో చెబ్తూ వుంటే సైన్స్ ల్యాబ్ తో రిలేట్ చేసుకుని - అబ్బా! వంట కూడా ల్యాబ్ లో లాగే - అని మురిసిపోతూ విన్నాను. 

అలా ఒక పావుగంట పాకం గారెలు - వాటి తయారీ సెషన్ అయాక నాన్న ఇంక పాకం గారె practical మొదలు పెట్టారు. ఈ పాకం గారెల కోసం ఆఫీసు బోయ్ వెంకటేశ్వర్లు చేత బాదం ఆకులు కూడా తెప్పించారు. ఒక బాదం ఆకు మీద కొంచెం పిండి పెట్టి గుండ్రంగా వత్తారు. చిల్లు పెట్టబోతే కుదరలేదు. ఒక పది నిముషాలు స్పూనుతో, అట్లకాడతో రకరకాలుగా ప్రయత్నించి - గారె వేగక ముందు పెట్టినా, వేగాక పెట్టినా చిల్లు చిల్లే - అనే ఒక కొత్త సిద్ధాంతం ప్రతిపాదించి రుబ్బిన పిండంతా ఒక పాతిక గారెలు చేసి మా ముగ్గురి చేతికీ మూడు చిన్న, పెద్దా - వంటింట్లో వున్న అట్లకాడలన్నీ వెతికి ఇచ్చి దగ్గరుండి చూపించి మరీ చిల్లులు పెట్టించారు. 

ఈలోగా అంతకు ముందే కోరిన బెల్లం, నీళ్ళు గ్యాస్ స్టవ్ మీద పెట్టి పాకం పట్టారు. కాకపోతే నాన్నకి ఆ పాకం ఏ లెవెల్లో ఆపాలో తెలీలేదు. మేము సరే సరి - మా "రోలు" మోడల్ నాన్న. ఆయన పాకం అంటే పాకం, శాకం అంటే శాకం. మొత్తానికి పాతిక గారెలూ ఆ చిక్కగా వచ్చిన బెల్లం పాకం లో వేశారు. గారెలు భలే glazed గా వూరాయి. కుట్టమ్మ అసలే ఆకలీ-ఆత్రం మీద ఉందేమో గబగబా ఓ ఆరు గారెలు తినేసింది. ఆరో గారె సగంలో నాకేసి, పప్పీ కేసి మత్తుగా ఒకసారి చూసి హాల్లో తరగడ (అది తలగడే - కానీ మా ఇంట్లో తరగడ అనడం అలవాటు) వేసుకుని అలా నాలుగింటికి వాలిన పిల్ల రాత్రి తొమ్మిదింటికి లేచింది. లేచింది వూరికే లేచిందా - పడుకున్న పప్పీని, నన్ను లేపి - బట్టల స్టాండ్ మీద తగిలించి వున్న దాని ఇస్త్రీ చేసిన చుడీదార్ మాకు చూపించి మళ్ళీ పడుకుండిపోయింది. ఆ రాత్రి ఇంక మేమిద్దరం పడుకుంటే ఒట్టు. పాకం గారెలకి కుట్టికి ఏం తేడా చేసిందో - మళ్ళీ లేచి ఏం కలవరిస్తుందో అని. 

పొద్దున్న లేచాక - అదేంటే కుట్టీ! రాత్రి అలా చేశావూ- అనడిగితే - ఏమోనే! ఆ పాకం గారెలు తిన్నాక ఆ తీపికి చాలా సేపు పడుకుండిపోయాను. ట్యూషన్ కి వెళ్దామని లేచాను, కానీ తర్వాత ఏమయిందో ఇంక తెలీదు - అంది. అంటే అది హేంగర్ చూపించడం అదంతా పాకం గారెల తీపి మత్తులో చేసింది. (ఇప్పటికీ పప్పీ, నేను కుట్టీని తలుచుకుంటే అది పంచే నవ్వుల్లో ఈ పాకం గారెల "తీపి" గుర్తు ఒకటి)

అలా మొదలయింది నా చతుర్వింశతితమ కళ  -  చిత్ర శాకాపూప భక్ష్య వికార క్రియ అధ్యయనం :)

ఇది నాంది మాత్రమే. ముక్తాయింపు వచ్చే వారాంతం లో ... 

ఎసెస్. రీ - ఎసెస్. వూ

తెల్లవారింది .

ఎసెస్. వు   లేచి బెడ్రూం లోంచి బయటకి రాబోయి కాలు చటుక్కున లోపలి తీసుకున్నాడు. అలాగే వెళ్ళిపోతే ఇంకేమయినా ఉందా?! గబగబా వెనక్కి వెళ్లి వార్డ్రోబ్ లో తగిలించి వున్న నైట్-గౌన్ తీసి వేసుకుని ఈపాటికి చిన్న సైజ్ కిష్కింధలా కోలాహలంగా వుండాల్సిన ఇల్లు - అదీ ఆదివారం పూట ఇంత నిశ్శబ్దంగా వుందేంటా అనుకుంటూ ఎసెస్. రీ ని వెతుక్కుంటూ  వంటిటికి అవతల వున్న బాల్కనీ లోకి వెళ్ళాడు.

అక్కడ రెయిలింగ్ కి దగ్గరగా కుర్చీ వేసుకుని ఐఫోన్ చూసుకుంటూ ఎసెస్. రీ కనిపించింది.

అటు పక్కగా పనిమనిషి వాషింగ్ మెషీన్ లో బట్టలు వేస్తూ "నా నిన్నా మరియలారే" అని కన్నడ కంఠీరవ రాజకుమార్ పాటేదో పాడుకుంటోంది.

 ఎసెస్. వు రావడం చూసినా వాళ్ళిద్దరూ చూపు తిప్పలేదు - పాట ఆపలేదు - రెస్పెక్టివ్లీ.

ఒక నిముషం అక్కడే నించుని ఇంక ఉండబట్టలేక అడిగేశాడు - "సుందరీ - వైదేహి, విరించి ఏరీ?" అని.

 పెళ్ళైన పదేళ్ళకి రకరకాల వేడుకోళ్ళు-మొక్కుబళ్ళు అందరు దేవుళ్ళకి కిట్టించాక పుట్టిన వరప్రసాదాలు - వైదేహి, విరించి. లేవగానే వాళ్ళని చూడందే ఎసెస్. వు కి తోచదు.

"అబ్బ! హౌ మెనీ టైమ్స్ ఐ టోల్డ్ యు వూ? కాల్ దెం హీ అండ్ చీ. ", ఫోన్ మీంచి చూపు తిప్పకుండానే విసుక్కుంది రీ.

ఒక ఆరు నెలలు ఆన్ సైట్ అమెరికా వెళ్లి వచ్చింది సీలా సుబ్బారావు గారి భార్య సీలా సుందరి. అక్కడ వున్నప్పుడు వాళ్ళ క్లైంట్ మేనేజర్ ఎప్పుడూ వాళ్ళ టీం లీడ్ చాంగ్ ని తెగ పొగిడే వాడట. పైగా టైగర్ మదర్ పుస్తకం రాసిన ఏమీ చౌ ఆ చాంగ్ కి స్వయానా కజిన్ అట. ఒక ఆటోగ్రాఫుడు కాపీ ఒకటి సుందరి కి ఇచ్చాడు. అసలు కజిన్స్ అయిన ఆ చాంగు, చౌవూ ఎంత దగ్గర కజిన్సో తెలీదు కానీ ఆ పుస్తకం చేతికి వచ్చిన దగ్గర్నుంచీ సీలా సుందరి కాస్తా  ఎసెస్. రీ అలియాస్ టైగర్ మామ్ (ఆవిడ వాట్సాప్ గ్రూప్ పేరు అదే మరి) గా మారిపోయింది.


ఇంక ఇండియా కి తిరిగి వచ్చినప్పటినుంచీ అందరి పేర్లూ మార్పించేసింది - అఫిడవిట్లూ, న్యూస్ పేపర్ , గజెట్ నోటిఫికేషన్స్ తో - అప్పటినుంచీ వాళ్ళు నలుగురూ - ఎసెస్. వు, ఎసెస్. రీ, ఎస్వీ. హి , ఎస్వీ. చి.

పేర్ల మార్పుతో పాటు ఇంకా రకరకాల మార్పులు తెచ్చింది తన ఇంటికి - వూ కి నైట్-గౌన్, తనకి బాత్ రోబ్ తో సహా. హాయిగా లుంగీ కట్టుకుని రంగురంగుల నెమలిలా తిరిగే వూ కి ఆ నైట్-గౌన్ అసలు నచ్చలేదు. కానీ రీని కాదనే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.

 అన్నిటికన్నా వూ కి ఎంతో ఇష్టమైన బారెడు జడని బాబ్ చేయించేసుకుంది. అదేంటీ అని బాధపడిన అమ్మ-అత్తలని "మీరేగా ఎప్పుడూ అనేవారు బుద్ధిమంతుల జుట్టు భుజాలు దాటదని" అని దబాయించేసింది.

ఎవరైనా అమెరికా అంటారు, లేకపోతే యూరప్ అంటారు నీకెందుకు చైనా అంటే అంత ఇష్టం అంటే - అమెరికా అంతటి దేశమే వాళ్ళ జండా దగ్గర్నుంచీ "మేడ్ ఇన్ చైనా" వస్తువులే వాడుతుంది. నాకందుకే చైనా నచ్చుతుంది - అంటుంది రీ. అంతకన్నా ఎక్కువ మాట్లాడితే ఎక్కడ చైనీస్ నేర్చుకుందామంటుందో - ఈ వయసులో ఆ బాధ పడలేను అని భయపడి దాదాపు ఆరడుగులు పొడుగుండే  సీలా సుబ్బారావు "పేరు"కే  కదా అని ఎసెస్. వు గా కుదించబడడానికి ఒప్పుకున్నాడు. పిల్లలదేముంది - అమ్మతో పాటు చీనా మాయ లో పడిపోయారు .

"ఓకే ఓకే ! వేర్ ఆర్ హీ అండ్ చీ ?"

"దే విత్ సుమీ మామీ డౌన్ స్టెయిర్స్ "

అమెరికా ఆన్ సైట్ వెళ్ళాల్సిన అమ్మాయికి పెళ్లి కుదరడం తో అనుకోకుండా అవకాశం వచ్చి వెళ్ళింది కానీ - సుందరమ్మది అచ్చ తెలుగు బ్రాండే. నోరారా చక్కగా పలకగల తెలుగు వచ్చినా - అబ్బే - అసలు పొరపాట్న కూడా అందమైన తెలుగుతనాన్ని ఒప్పదు - వచ్చీరాని ఇంగ్లీష్ లోనే ముద్దు ముద్దు గా "యా... యా...యయయ్య... యా...యా..." అని యా-భాషే టాకుతూ వుంటుంది.

"అదేంటి? ఇంత పొద్దున్నే వాళ్ళింటికి ఎందుకు వెళ్లారు? బ్రేక్ ఫాస్ట్ ఏమైనా తిన్నారా?"

"ఇవాళ ఇంట్లో నో కుకింగ్"

"బట్ వై?"

"టుడే మై స్టార్స్ ఆర్ నాట్ గుడ్"

"నీ నక్షత్రాలు బాలేదా? అదేంటి?" - వూ నోరు తెరిచేశాడు.
"7:49 టు 9:19 ఎయం - రాహుకాల; 12:54 టు 3:24 పీఎం యమగండ; 8:23 టు 9:46 పీఎం వర్జ్య"

నోరు తెరిచేశాడు ఎసెస్. వు "ఇదెప్పట్నుంచీ ?"


"యు డోంట్ నో వూ -  మై  టీం లీడ్ చాంగ్ వాంటెడ్ మీ టు  షిప్ హిం పంచాంగ. ఐ గో బై  దట్ టూ"

పొద్దున్నే శోష వచ్చినట్టయ్యి సీలా సుబ్బారావు / ఎసెస్. వు శిలలా నిల్చుండిపోయాడు. వంటక్కూడా నక్షత్రాలు, తిథులూ చూడడం మొదలు పెట్టింది అంటే తన జీవిత నౌకకి టైటానిక్ స్టేటస్ వచ్చినట్టు అనిపించి ఒక్క నిముషం ఉక్కిరిబిక్కిరి అయాడు.

ఇంతలో పనమ్మాయి పరిమళ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది - "అక్కా! హాలు - బుస్ బుస్! " అంటూ.

ఉత్తర కర్నాటక నుంచి వచ్చిన పరిమళకి కన్నడ, తుళు  తప్ప వేరే భాష రాదు. ఎసెస్. రీ తెలుగు నేర్వనివ్వదు.

గ్యాస్ స్టవ్ మీద పెట్టిన పాలు పొంగి పోతున్నాయి అని ఇంకెలా చెప్పాలో తెలీక అలా కన్నడలో అరుచుకుంటూ వచ్చింది.

ఒక్క ఉదుటున వంటింటిలోకి పరిగెత్తాడు ఎసెస్. వు - క్రితం సారి అలాగే అయితే స్టవ్ కడిగిన అనుభవం మరి.  అప్పటికే పాలు పొంగి వేడికి స్టవ్ మీద అట్ట  కట్టేశాయి.

గ్యాస్ స్టవ్ ఆపి ఇవతలకి రాగానే ఎసెస్. రీ ఎవరితోనో మాట్లాడుతోంది ఐఫోన్లో.

"వాట్? యు డోంట్ హావ్ స్కైప్ ఐడీ? వాట్ యార్ - యూ టెల్లింగ్  మీ నౌ?"

ఏదో చెప్పబోయిన వూ ని చెయ్యి పైకెత్తి మణికట్టు దగ్గర వంచి ఆపు అన్నట్టు సైగ  చేసింది.

పక్క నుంచి పరిమళ నెమ్మదిగా అంటోంది "అక్క ఈవత్తు వ్రత మాడ్తిద్దారె. అదిక్కే మక్కళన కెళగడె అవురి మనేగే కళుసిద్దారె" (అక్క ఈరోజు వ్రతం చేసుకుంటున్నారు. అందుకే  పిల్లలను కిందవారి ఇంటికి పంపారు"

దగ్గరలో పండగలేమీ లేవుగా ఏ వ్రతమో అర్థం కాక అమెరికా నుంచి వచ్చిన కొత్త అలవాటైన నైట్-గౌన్ ని జారిపోకుండా సర్దుకుంటూ, ఇంకో చేత్తో బుర్ర గోక్కుంటూ రీ మాటలు వింటూ నించున్నాడు వూ.

ఓ పది నిముషాలయాక స్కైప్ ఐడీ ఎలా క్రియేట్ చేయాలో చెప్పి "*$%!" అనుకుంటూ ఫోన్ ఆఫ్ చేసింది.

"ఏంటి రీ ఈ హడావిడి?"

"ఇవాళ ఈవెనింగ్ అయాం డూయింగ్ లక్ష లైకు నోం "

"అబ్బ సుందరీ ! ఈ ఒక్కసారికీ తెలుగు లో చెప్పవా ప్లీజ్ ! అమెరికా వెళ్లి వచ్సినప్పటినుంచీ నీ యాక్సెంట్ పట్టుకోవడం కష్టం అవుతోంది"

పడిపోయింది సుబ్బారావు మెచ్చుకోలుకి.

"అదే ! లక్ష లైకుల నోము"

"అదెక్కడి నోము ? మీ అమ్మ, మా అమ్మ ఎపుడూ చేసినట్టు గుర్తు లేదే" మేనమామ కూతుర్నే పెళ్ళాడిన సుబ్బారావు ఆలోచనతో కూడిన ఆక్రోశం.

"అదే మరి! అన్నీ పాతవే చేస్తామేంటి ఈ ట్వంటీ ఫస్ట్ సెంచరీ లో కూడా. ఇది నా డిజైనర్ నోము"

"నువ్వు డిజైన్ చేశావా?"

"ఊ ! నేనే . చాంగ్ పేటెంట్ కూడా చేయమన్నాడు"

"ఆ చాంగ్ కనిపిస్తే వాడిని మడిచి చిమీ చాంగా చేస్తాను" పళ్ళు కొరుక్కున్నాడు ఎసెస్. వు.

"అలా అయితే నేను చెప్పనంతే"

"అబ్బే! చాంగ్ ఎంత మంచి ఐడియా ఇచ్చాడో అని ఆశ్చర్య పోతున్నాను. నీకు తెలుసుగా ఐ అప్రిషియేట్ సచ్ క్రియేటివ్ ఐడియాస్. టెల్ మీ అబౌట్ లక్ష లైకు నోం"

"యూ ! చో చ్వీట్ " సుబ్బారావు బుగ్గని ఓ మైలు దూరం లాగి వదిలింది సుందరి.
పళ్ళ బిగువున భరించాడు.

"ఇవాళ సాయంత్రం అయిదింటికి మొన్న ఉత్సవ్ డాట్ కామ్ లో కొన్న పటోలా చీర కట్టుకుని నేను మన ఐమాక్ లో స్కైప్ ఆన్ చేసి కూర్చుంటాను. అదే టైం కి నా వాట్సాప్ టైగర్ మామ్ గ్రూప్ వాళ్ళందరూ వాళ్ళ వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో స్కైప్ లో లాగిన్ అయి నా చీర చూసి వెంటనే ఫేస్బుక్ లో లైక్ కొడతారు. వెంటనే వాళ్ళ ఫేస్బుక్ ఫ్రెండ్స్ లైక్ కొడతారు. అలా ఫ్రెండ్స్, ఫ్రెండ్స్ ఫ్రెండ్స్ కొట్టిన లక్ష లైకులు ఓ గంట లో వచ్చేస్తాయి. లక్ష లైకులూ పూర్తవ్వగానే అప్పుడు ఉద్యాపన చేసుకుంటాను"

"దీనికి స్కైప్ ఎందుకు? నీ ఫేస్ బుక్ లో పెడితే సరిపోతుంది కదా! మళ్ళీ ఆ ఉద్యాపన ఏంటి?"

"సర్లే  ! మొన్న ఆ శ్రీవారి ముచ్చట్ల బ్రాండ్ ఎంబాసడర్ లేడూ - అదే ఆఫీస్-స్పౌస్ వుందని పోజ్ కొడితే వున్న స్పౌస్ వదిలేసింది - ఆ భుజంగ రావు గారు - ఆయన "Without Spouse There Is No Spice in Life" అని ఫేస్-బుక్ స్టేటస్ పెడితే మా తింగర మేళం అంతా  కలిసి 100 లైకులు, కీపిటప్పులు పెట్టారు. ఎవరు ఏం పెట్టినా వాళ్లకి లెక్క వుండదు. అందుకే వాళ్ళ లైకుని లైవులో కేప్చర్ చేద్దామని ఈ వ్రతం డిజైన్ చేశా. స్కైప్ లో ముందు జాయిన్ అయిన రెండు డజన్ల మందికి స్క్రీన్-ప్రైజెస్ ఉంటాయని చెప్పా. అవి వుద్యాపనలో ఇస్తానని ఈ-వైట్ పంపా " ఎలా వుంది నా ఐడియా అన్నట్టు చూసింది రీ.

అసలే పొద్దున్నించి బాగాలేని గ్రహ-స్థితుల, వక్ర నక్షత్రాల గమనం వల్ల కనీసం కాఫీ కూడా అందక నీరసం గా వున్నాడేమో రీ పక్కనే వున్న కుర్చీలో నెమ్మదిగా కూర్చుని అడిగాడు - "ఇంతకీ ఎం ప్లాన్ చేశావు నీ స్క్రీన్-ప్రైజెస్ కి ?"

 "ఏముందీ! మొన్న వచ్చిన బోనస్ తో ఓ ఇరవై నాలుగు ఉప్పాడ చీరలు కొన్నా. ఇవాళ సాయంత్రం స్కైప్ లో లైకుల వ్రతం అయిపోగానే మనింటికి వస్తారు - నువ్వూ పిల్లలూ ఓ రెండు గంటలు ఎక్కడికయినా వెళ్లి రండి ... " అని ఇంకా ఏదో ప్లాన్ చెప్తూ వుంది రీ - అప్పటికే వూ కి వూపిరాడక శోషొచ్చి పడి పొయాడు .

దుర్ముఖి ... అవదా సుముఖి?

చల చల్లని మంచు ముద్దల శీతాకాలాన్ని అలా అలా మెల మెల్లని మాటల కరగింప జేసి సాగనంపి ఇదిగో ఇలా ఇలా వచ్చేసింది నులి వెచ్చని వసంతం. 

శిశిరపు భూమికి రంగులద్దే సరదాలో ఆకుల అలంకారాలు పుడమికి పంచిన చెట్లు మళ్ళీ వివిధ వర్ణ పత్ర, పుష్పాలంకృతలై బంగరపు ఎండల మేలిముసుగులో స్వయంవరం కోసం వేచి వున్న వృక్ష కన్యల్లా వరసగా దారికి అటూ ఇటూ నించుని వున్నాయి. 

అప్పటిదాకా చలికి ముడుచుకుని ఇళ్ళ కిటికీల లోంచి వచ్చేపోయే కార్లని లెక్కపెడుతూ రోజులు నెలలలా గడిపిన వాడిన ముఖాలు చిరు దరహాసపు మొలకలతో తలుపులు తెరచి వీధులలో నవ్వుల పువ్వులు పంచుదామని వచ్చి గల గలా మాటల పేరులు అల్లుతున్నారు. 

రంగు రంగు సీతాకోకచిలుకల్లా అల్లి బిల్లి ఆటలతో బుల్లి తువాయిల్లా గంతులేస్తూ దారికే పూచిన పూవుల్లా వున్నారు పిల్లలు. 

ప్రతీ ఉగాదికీ ఇదే చిత్రం మనసులో 
ప్రతీ ఉగాదికీ ఇదే ఆనందం బ్రతుకులో 
ఉగాది అంటే నోరారా మాటలే 
ఉగాది అంటే చిరు నవ్వుల వెలుగులే 
సంవత్సరం లో ఒక్క రోజు ముఖ-పుస్తకం కాక ముఖాలు చూస్తే 
ఏడాదిలో ఒక్క రోజు వాట్సాప్ వదిలి మాటలు కలిపితే 
పేరుకి దుర్ముఖి అయితే ఏం - ఉగాది పూటైనా అవదా సుముఖి?

శ్రీ దుర్ముఖి నామ సంవత్సర ఉగాది శుభకామనలు!!!!

 

గ్రాఫులు - ఆటోగ్రాఫులు - ఫోటోగ్రాఫులు

గ్రాఫులు

చిన్నప్పుడు నాకు మాథ్స్ లో గ్రాఫులు గీయడం అంటే చాలా ఇష్టం గా వుండేది. మామూలుగా లెక్కలు చేసే తెల్ల కాగితాల పుస్తకం కాకుండా లేత ఆకుపచ్చ రంగులో చిన్న చిన్న గళ్ళతో నాన్నమ్మ కట్టుకునే వరయూరు చీరలా అనిపించే ఆ గ్రాఫు పేపర్ మీద X-యాక్సిస్ మీద ఒక చుక్క, Y-యాక్సిస్ మీద ఒక చుక్క పెట్టి స్కేల్ తో వాటిని కలుపుతూ గీత గీసి అదేదో లెక్కలకి సంబంధించిన కొత్త సూత్రమేదో నేనే కనిపెట్టేసినట్టు ఆనందపడిపోయేదాన్ని. ఇంతకీ అక్కడ గీసేది రెండు బిందువులని కలుపుతూ ఒక సరళరేఖ. అంత కన్నాఒక చుక్క ఎక్కువా కాదు. ఒక చుక్క తక్కువా కాదు.

తర్వాత్తర్వాత para-బోలాలు, hyper-బోలాలు అంటూ ఎంత గందరగోళం చేసినా ఋజు వర్తన కలిగిన సరళరేఖ మీద మక్కువ పోలేదు. అందుకే ఇప్పటికీ ఎన్ని చుక్కలు పెట్టయినా కమలాలు, గుమ్మడి కాయలు అంటూ సరళరేఖలతో కలపగలిగే ముగ్గులే వేస్తాను కానీ రెండు మెలికలు తిప్పగానే చేతి వేళ్ళు ముడిపడిపోయేలాంటి మెలికల ముగ్గుల జోలికే వెళ్ళను.

నాకు నేను గీసుకునే నా గ్రాఫు ఒకటి వుంది - వృద్ధి(X)-బుద్ధి(Y). ఇంత పెద్దయ్యాను ఎంతో బుద్ధి వచ్చేసింది అని అనుకుందామనుకుంటే ఏదో ఒక సందర్భం లో ఆ గ్రాఫు కొంచెం Y-యాక్సిస్ మీద ఒక్కోసారి ఫ్లాట్ అవుతున్నట్టు నాకే తెలుస్తూ వుంటుంది. అలాంటప్పుడు అమ్మతో "ఏంటో అమ్మా! ఎప్పటికప్పుడు ఏదో పాఠం నేర్చుకుంటున్నట్టే వుంటోంది. ఇంకెప్పుడు బుద్ధి వస్తుందో నాకు " అంటే ఆవిడ నన్ను మించిన ఆశాజీవి - "గోడ మీద రేపు అని రాసుకో లల్లీ !" అంటుంది.  

నాదైన గ్రాఫు కాకుండా వేరే వాళ్ళు గీసే నా గ్రాఫు సందర్భాన్ని బట్టి పడుతూ లేస్తూ వుంటుంది. అదేముందిలే - తానొకటి గ్రాఫితే తమరొకటి గ్రాఫారని - ఉండనే వుందిగా :)

ఆటోగ్రాఫులు

ఇంక నాకసలు అచ్చిరాని ఇంకో రకం గ్రాఫులు - ఆటోగ్రాఫులు.

ఆటోగ్రాఫులు అచ్చిరానివి ఎలా అయాయీ అంటే...

ఎవర్నైనా అడగాలంటే నాకు మొహమాటం

ఎవరికైనా నన్నడగాలంటే వాళ్లకి వెనకాటం (ఇది నా మాట - డిక్షనరీల్లో వుండదు).

నా జీవితం మొత్తం లో ముగ్గురే ముగ్గురి దగ్గర ఆటోగ్రాఫులు తీసుకున్నాను.

ఆ ముగ్గురూ ఎవరంటే -

ఇద్దరేమో  - నేను, అపర్ణ ఇంటర్మీడియట్ లో బోంబే-గోవా excursion  కి వెళ్ళినప్పుడు మా BH కాలేజ్ వాళ్ళు కుదుర్చుకున్న బస్సు డ్రైవ్ చేయడానికి వచ్చిన  డ్రైవర్ అంకుల్ & డ్రైవర్ తాత గారు. 

ఇంక మూడో వారు - నటసామ్రాట్ అక్కినేని నాగేశ్వర రావు గారు.

వరసగా వాళ్ళిచ్చిన ఆటోగ్రాఫులు ఇవీ ...

డ్రైవర్ అంకుల్ - "May God Bless you !"

డ్రైవర్ తాతగారు - "మంచి బొమ్మలు లాంటి అమ్మాయి"

అక్కినేని : "Love Art"

మొదటి రెండిటినీ అర్థం చేసుకోవడానికి నాకేమీ కష్టం అనిపించలేదు కానీ మూడో దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి నా ఇంటర్మీడియట్ బ్రెయిన్ కి ఉదాత్తత తగ్గి దాన్ని తెలుగులో "ప్రేమ కళ" అని చదువుకుని "ఇదేంటబ్బా - ఈయన ఇలా రాశారు? అంటే ప్రేమ నగర్, ప్రేమాభిషేకం సినిమాల్లో యాక్ట్ చేశారు కదా - అందుకే అలా రాసి వుంటారు" అని నాకు తోచిన అ(పా)ర్థాలేవో చేసేసుకున్నాను. తర్వాత ఎప్పటికో కొంచెం నా వృద్ధి(X)-బుద్ధి(Y) గ్రాఫు పెరిగాక అది ఒక Imperative Sentence అయిన "కళని ప్రేమించు" అని అర్థమయింది.

ఆ మూడు ఆటోగ్రాఫులు కూడా ఏదో అలా గుర్తు వుండి పోయాయి అంతే తప్ప వాటిని ఎక్కడ పడేసుకున్నానో కూడా గుర్తు లేదు.

ఆ తర్వాత కాలేజ్, యూనివర్సిటీ చదువులు అయాక - సీనియర్స్ , క్లాసు మేట్స్ కి ఆ చివరి రోజున Good Luck చెప్పడం తప్ప ఇంకే కాగితపు గుర్తులూ లేవు.

ఇప్పటికీ నా లైఫ్ గ్రాఫు లో చిన్ననాటి స్నేహితుల నుంచి యూనివర్సిటీ మిత్రుల దాకా - ఎవరో ఒకరితో - నెలకొకసారైనా జరిగే ఆత్మీయ సంభాషణల్లో నాకు దొరికే సంతోషం ఎక్కడో అలమారుల్లో దాచుకునే ఆటోగ్రాఫు పుస్తకాల కన్నా మిన్నగా అనిపిస్తుంది.

ఫోటోగ్రాఫులు

మొన్నొకరోజు ఫోటోలు చాలా వున్నాయి వాటిని కొంచెం సర్దుదామని అనిపించి బయటికి తీశాను.

ఎన్ని ఫోటోలు ...ఎన్ని ఫోటోలు ...

చిన్నప్పటివి

పప్పీ, కుట్టీలతో వున్నవి

మేం ముగ్గురం అమ్మా నాన్నలతో వున్నవి

కాలేజ్ లో ఫేర్ వెల్ పార్టీలవి

అపర్ణ నేను గుంటూరు న్యూ టోన్ స్టూడియో లో తీయించుకున్నవీ

పెళ్ళికి ముందువి

పెళ్లివి

పెళ్ళికి తరవాతవి

పిల్లలు పుట్టక ముందువి

పుట్టిన వెంటనేవి

పెరుగుతున్నప్పటివి

పెరుగుతూ వున్నప్పటివి

ఎప్పటివో

అప్పటివీ

ఇప్పటివీ...

అదిగో... అన్ని కనిపించాయి.

అవి కాక -
డిజిటల్ కెమెరా లో వున్నవి
మా దగ్గర వున్న మూడు ఐ-ఫోనుల్లో వున్నవి.

ఆ ఫోటోలన్నీ చూశాక అసలు సర్దడం మర్చిపోయి ఎక్కడివక్కడే వదిలేసి ఆ ఫోటోల మధ్యలో కూర్చుని చూడడం మొదలుపెట్టాను. టైం ఎలా గడిచిపోయిందో తెలీదు. ఒక గంట అయాక నేను గమనించింది ఏంటంటే ఎన్ని ఫోటోలు చూస్తున్నా- ఒక్కొక్కదాన్ని ఎంత మార్చి మర్చి చూస్తున్నా- ముందుగా ప్రతీ ఫోటోలో నేనున్నానా లేదా అని చూసుకుని , నేనుంటే ఆ ఫోటోకి అంతకు ముందు చూసిన ఫోటోకి నాలో మార్పు ఏముందా అని, ఎందులో ఏం కట్టుకున్నానా అని - ఇంతే - అంతా నా గురించే దృష్టి.

నవ్వొచ్చింది - తర్వాత ఆలోచిస్తే. ఏమని అంటే - ఎక్కడికి అయినా విహార యాత్రకి వెళ్లి వస్తే బోల్డన్ని ఫోటోలు తీసేసుకుని అందరికీ చూపించేసుకుంటామా!!

అప్పుడు - పక్క పక్కనే కూర్చుని ఒకే ఫోటో కేసి ఇద్దరం చూస్తుంటే - ఫోటోలో వున్నవారు ఫోటోలో ఎందరు వున్నా ముందు తమకేసే చూసుకుంటారు. 

ఫోటోలో లేకుండా కేవలం చూపిస్తున్నారు - చూడాలి కాబట్టి అని చూసేవాళ్ళు ఫోటోలో వున్నమనుషుల చుట్టూ వున్న పరిసరాలు - అసలెక్కడికి వెళ్ళారు, ఎంత బాగా తిరిగారు - అని చూస్తారు. ఫోటోగ్రాఫు ఒకటే అయినా దృష్టి గ్రాఫులు వేరే మరి :)

ఫోటోగ్రాఫులలో ఇంకో రకం సెలెబ్రిటి ఫోటోలు. నావరకు నాకు అవి మాన్యుమెంటల్ టైపు. క్రితం ఏడాది మా వూళ్ళో ఈ-టీవీ వాళ్ళ పాడుతా - తీయగా కార్యక్రమం జరిగితే అందరం చూడడానికి వెళ్ళాము. అందరూ SPB తో మాట్లాడడానికి, ఫోటోలు తీసుకోవడానికి సరదా పడుతున్నారు. నేను, పిల్లలు ఒక పక్కగా కూర్చుని చూస్తూ ఉన్నాము. నాకప్పుడు అనిపించింది - అప్పుడే కాక ఎప్పుడు ఏ సెలబ్రిటీ-లోడెడ్ కార్యక్రమానికి వెళ్ళినా అనిపించేది ఒకటే - ఏ హైద్రాబాదో వెళ్తే చార్మినార్ ముందు నిలబడో, బిర్లా మందిర్ దగ్గర కూర్చునో ఫోటో తీసుకుంటాము. దాన్ని మనం పదే పదే చూసుకుని, చూపించుకుని ఆనందపడతాం.   అది ఆ చార్మినార్ కి గానీ, బిర్లా మందిర్ కి గానీ తెలీను కూడా తెలీదు. ఒక వేళ తెలిసినా (తెలిసే అవకాశం లేదు కానీ just an abstract thought ) పట్టదు. సెలబ్రిటీ లతో నేను తీసుకునే ఫోటో అయినా అంతే. సెలబ్రిటీ లకి వాళ్లకి ఎవరు సెలబ్రిటీ లో వాళ్ళతో ఫోటోలు లెక్క గానీ నాతో తీయించుకునే గ్రాఫులు కాదు కదా :)

హలో .... నీకే .... ~ ఇట్లు నేను.

హలో .... నీకే ....

నీకే ... అంటే ? నాకేం పేరు లేదా అంటావా? 
అరరె ... నా ఉద్దేశ్యం నీకు పేరు లేదని కాదు. 
కానీ ఎన్నిపేర్లని సంబోధించను? ఏదో ఒక పేరుతో పిలుద్దామంటే నువ్వు ఒక "నువ్వు" మాత్రమే కాదే ? 
ఎన్నో చోట్ల ఎన్నెన్నో రకాలుగా కనిపించి నన్ను ఆహ్లాద పరుస్తావు, ఆశ్చర్యపోయేలా చేస్తావు, ఆలోచనల్లోకినెడతావు. 
అందుకే నిన్ను అలానే పిలవనీయ్ - ఈ ఒక్కసారికి. 

నువ్వు నాకు పరిచయమూ కాదు అలా అని తెలీదనీ కాదు
నీతో మిత్రత్వమూ లేదు శత్రువ్వీ కాదు
నీకు నా దృష్టిలో స్త్రీ-పురుష భేదమూ లేదు
నాకు నీ గురించి కొంత తెలుసు చాలా ఎక్కువ తెలీదు
మరి నాకెందుకు ఈ ఉత్తరం రాస్తున్నావు అనడుగుతున్నావా?
ఆ విషయానికే వస్తున్నాను.

ఎంత కాదనుకున్నా నీకు నాకు ఎక్కడో వేలు విడిచిన సంబంధం ఉండనే వుంది. 
ఎలా అంటావా - ఎప్పుడో నీ, నా పూర్వీకులు గుహలలో తిరుగుతున్నప్పుడు మొదటి సారిగా నిప్పు రాజేసినప్పుడు, ఉరుముకి అదిరి ఆకాశానికిచేతులెత్తి మొక్కినప్పుడు, ఎండ కాసి పూవు విరిస్తే సంతోషంతో చిందు వేసినప్పుడు పక్క పక్కనే వుండి వుంటారేమో? 
కాదనగలవా?

తర్వాత తెగలుగా విడి ఖండాలుగా వలసపోయినా, కొత్త కొత్త భాషలు కట్టి మాటలు పేర్చినా నీకూ నాకూ ఇంకా ఒక మనదయిన భాష మిగిలేవుండి వుండాలి - అది నీకేమైనా తెలుసా? మనమెలాంటి సంబంధీకులమో, మనదెలాంటి అనుబంధమో నేను నీకిప్పుడు చెప్పలేకపోయినా ముందు ముందు చదువుతూ వుంటే నీకే తెలుస్తుంది.

ఈ మధ్య కాలంలో చూశావా ఎంతగా ప్రతీ దానికీ చిరాకు పడుతున్నామో అందరమూ? 
అంటే నేనూ నువ్వనే కాదు - ఎందరో నాలాంటి అనేక నేనులు, ఇంకెందరో నీలాంటి అనేకానేక నువ్వులూ - పలికే ప్రతి వాక్యానికి, జరిగే ప్రతి సంఘటనకీ దేని ముఖ విలువ దానిదిగా తీసుకోకుండా మనదైన రంగు పులిమి మనకి కావాల్సిన అర్థం వెతుక్కోవడం అలవాటయిపోయింది కదూ?  

ఒకరు రాసిన రాత బాలేదని, తీసిన సినిమాలో కావాల్సిన సందేశం లేదని, ఎవరు చెప్పిన ఏదీ కూడా అందరూ ఆమోదించేలా లేదని వాదిస్తున్నామే మనం- ఒక్క నిముషం ఆగి అన్నీ మనకి నచ్చేవే ఉండాలనే స్వార్థం ఎందుకో చెబ్తావా? 
మనలాగే అవతలవాళ్ళకీ ఒక ఇష్టం, అయిష్టం ఉంటాయని వాటిని గుర్తించి గౌరవిస్తేనే ప్రశాంతమయిన సహజీవనపు మనుగడ అని ఎప్పటికి తెలుస్తుంది నీకు, నాకు?

ఆరుస్తామో, తీరుస్తామో అని కాకపోయినా ఎవరో తమ తరతరాల అణిగి వున్న, అదిమి పెట్టి వున్నఆక్రోశపు గోడు వెళ్ళబోసుకుంటుంటే - మన తీరిక వేళలో కాలక్షేపానికి  విని, చదివి - ఇది అసలు ఒక బాధే కాదని తీసి పారేయడానికి మనకేం  హక్కుంది? 
నీదీ నాదీ వాళ్ళ అనుభవానికి ఆవల వున్న ప్రపంచమేమో !! 
మనకి వారి వైపు నుంచి ఆలోచించడానికి కూడా అందనంతగా వారు దెబ్బ తినివున్నారేమో!!!
ఎందుకిలా ఇప్పుడు గొంతు విప్పారని ప్రశ్నించే బదులు ఇప్పటికయినా మనకి ఇంకో వైపు వాదన విని మన ఆలోచన పరిధి పెరిగే అవకాశం దొరికిందని అనుకుందామా?

ఎప్పటికి గుర్తిస్తామో కదా -
మనకి పూర్తిగా భిన్నమయిన ఆహారపు అలవాట్లు, ఆచార వ్యవహారాలు వున్నవాళ్ళు ఎప్పుడూ వున్నారు, ఇంకెప్పటికీ వుంటారు అని ...
ఎవరినీ మనకి శారీరక హాని కలిగించనంత వరకూ వారి వ్యక్తిత్వపు పరిధిలోకి వెళ్లి "ఎందుకిలా ఆలోచిస్తునారు - ఇదేంటిలా చేస్తున్నారు?" అని అడగకుండా ఉండడమే వారి వ్యక్తి స్వేఛ్చ ని గౌరవించడం అని ...

ఇంకో విషయం చెప్పనా - అందరమూ మన మన దేవుళ్ళే వేరయినప్పుడు మనమెలా ఒక్కటవుతాం అంటావు చూడు - అప్పుడు నాకెంత తమాషాగా అనిపిస్తుందో తెలుసా? 

ఒక శతాబ్దకాలం పూర్తిగా జీవించలేని నువ్వూ నేనే రోజు రోజూ ఒక అమ్మగా (నాన్నగా), అక్కగా (అన్నగా), అత్తగా (మామగా), స్నేహితురాలిగా (స్నేహితుడిగా) - బంధాన్ని బట్టి, భావాన్ని బట్టి మనచుట్టూ వున్న మనకి కావాల్సిన, మనము కావాలనుకున్న వారందరికీ - వారి వారికి కావాల్సిన రూపాల్లో కనిపిస్తూ మనగలుగుతున్నప్పుడు... 
ఎప్పుడో యుగాయుగాలనుంచి ఉన్నాడని అందరూ నమ్మే అందరి కన్నా అన్నిటికన్నా ఎంతో శక్తిమంతుడయిన దేవుడు చమత్కారుడై ప్రతి మతానికి వేరుగా, ఎవరి నమ్మకానికి తగ్గట్టు వారి దృష్టికి కావలసినట్టుగా కనిపించగల డేమో అని నమ్మడానికి కష్టమంటే ఎలా?

ఒకటి మాత్రం నిజం - మనం మెచ్చామని ఏ రాతా శిలాక్షరమయిపోదు, మనకి నచ్చలేదని ఇంకేదీ నీటిలో రాతై పోదు. మనం పట్టించుకున్నా,  పట్టించుకోక పోయినా మంచి మాట ఎప్పటికీ ఎక్కడో ఒక చోట వినిపిస్తూ వుండకపోదు.

ఇప్పుడు చెప్పకతప్పదు నీకు నేనేమవుతానో.
మనిద్దరం - సమూహాలు పెరిగిపోతున్నాయి అనుకున్నప్పుడు ఆచారాల వీలుకో, వ్యవహారాల సులువుకో, మనకు తెలియని, అంచనాకి అందని ఇంకే కారణానికో  పెద్దలనేవాళ్ళు ఒక చోట చేరి మన మధ్య గీతలు గీసి తెగలుగా విడగొడితే - అప్పుడే ఆ యుగసంధి కాలంలో విడిపోయిన - ఆ మనిషి-కులపు,  మానవత్వపు-మతపు ఆనవాళ్ళం. ఖండాలుగా వీడి, దేశాలుగా ఏర్పడినా నువ్వూ, నేనూ ఆ కులమే - ఆ మతమే.

ఇప్పటికయినా గుర్తు పట్టావా?

పరవాలేదులే -  మనం-మనం అనే భావన నుంచి విడివడి నేను-నువ్వు అని ఇంత దూరం వచ్చేసిన తర్వాత కొంచెం సమయం పడుతుంది మళ్ళీ మనం మనంగా మనగలగడానికి .

అంత వరకూ వేచివుండగలను...

ఎన్నో నువ్వులు  మరెన్నో నేనులు మనమయ్యే రోజు కోసం ఎదురు చూస్తూ ...

ఇట్లు ,

నేను

మొట్టమొదటిసారిగా...

ఓటేసేశా ....
మొదటిసారిగా ...
జీవితం లో మొట్టమొదటిసారిగా...

నిజమే ....ఒక రకంగా ఇదేమీ గొప్పపని కాదు ...
పుట్టిన ఇన్నేళ్ళకి - నాకు పుట్టిన వాడికి ఓటు హక్కు వచ్చాక...
నేను వెళ్లి ఓటు వేయడం - అబ్బే అని తీసి పడేయాల్సిన విషయమే...

కానీ - ఇన్నేళ్ళకయినా వెళ్ళగలిగానని ఒక ఆనందం.

ఎప్పుడో 15 రోజుల క్రితం ఎలక్షన్ సెంటర్ నోటిఫికేషన్ వచ్చినప్పుడు డేట్ కూడా మార్క్ చేసి పెట్టుకున్నాను - మార్చ్ 15 అని.

ఇవాళ సాయంత్రం అయిదున్నరకి కిరణ్ ని టై క్వాన్ డో క్లాసు లో వదిలి పిల్లలరూం కి తెల్ల పెయింట్ కొనుక్కువద్దామని ప్లాన్.

వాడి క్లాస్ దగ్గరకి వెళ్ళగానే గుర్తొచ్చింది - ఇవాళ US ప్రెసిడెన్షియల్ ప్రైమరీ ఎలెక్షన్, ఏడింటికి ముగిసిపోతుందని. అంతే - ఇంక పెయింట్ షాపింగ్ ని ఏడింటి తర్వాతకి వాయిదా వేసి సెల్విడ్జ్ మిడిల్ స్కూల్ కి వెళ్లాం - నేను, బదరి.

ఇద్దరం టచ్ స్క్రీన్ ఆప్షన్ తీసుకున్నాము - తనది తొందరగానే అయిపోయింది.  ఓటర్ నమోదు లో నా మిడిల్ నేం తప్పు వుండడంతో ఒక పదిహేను నిముషాలు ఆలశ్యం అయింది.

ముందు ఆ ఎలెక్షన్ సూపర్వైజర్ మిడిల్ నేం సరి చేయందే ఓట్ చేయకూడదంటే ఒక నిముషం ఉసూరుమనిపించింది. ఆయన నా మొహం చూసి - ఒక నేం కరెక్షన్ ఫాం నింపేసి ఇస్తే ఓటు వేయొచ్చు అనగానే మళ్ళీ ప్రపంచం అంతా వెలుగ్గా జిగేలుమనిపించింది.

అన్నీ ముగించుకుని ఓటు వేసి రాగానే - ఎలాగైనా గుర్తుగా బ్లాగ్ చేయాలనిపించింది - అది కూడా ఇవాళే ...

అట్ట పెట్టెలో ఇంద్రధనస్సు

ఇవాళ మధ్యాహ్నం మా ఇంటికి ఇంద్రధనస్సు వచ్చింది. అదేంటీ అంటే... కొంచెం గతం నుంచి స్వగతం ...

తోచీ తోచని ఒక పొద్దున్నే అమ్మాయి నుంచి అమ్మకి ఫోన్ ... (అలాంటి పొద్దున్నలెన్నో, ఎన్నెన్నో)

ట్రింగ్ .... ట్రింగ్.... ట్రింగ్....
నాన్న తీస్తారు  ఫోన్ - అది నాన్నదే మరి.
అమ్మకి ఫోన్ వుంటుంది కానీ ఏ హ్యాండ్ బేగ్ లోనో వెచ్చగా బజ్జుని వుంటుంది , లేదా మనవల ఆటలకి బొమ్మై వుంటుంది.

"చెప్పు లల్లీ!" అని అటు నుంచి నాన్న
"ఎలా వున్నారు, నాన్నా!" ఇటు నుంచి పలకరింపు
"బ్రహ్మాండం గా వున్నాను - ఇప్పుడే వాకింగ్ అయి కిందకి వచ్చాను " (ఈయన  వాకింగ్  అపార్ట్ మెంట్ కాంప్లెక్స్ డాబా పైనే - దూరంగా మెరిసే గోదారిని చూసుకుంటూ నడక-పర్వం ముగించి కిందకి వచ్చారన్నమాట)
"ఎలా వుంది మీ ఆఫీసు ? అందరూ బావున్నారా?"
"నా ఆఫీసు బ్రహ్మాండం  - పొద్దున్నే వెళ్తాను , మధ్యాహ్నం లంచ్ కి ఇంటికి వస్తాను - అంతే ఆ తర్వాత వెళ్ళను. కాలక్షేపం అయిపోతోంది"
"సరే అమ్మ ఉందా అక్కడ? మాట్లాడుతుందా?" -
"ఎందుకు మాట్లాడదూ - ఇదిగో లల్లీ ఫోన్ "
  
"హలో అమ్మా! బావున్నావా?"
"నిక్షేపంలా వున్నాను - మీరు బావున్నారా ?"

ఇలా ఒకటి రెండు కుశల ప్రశ్నలు అవగానేఇంక ఇప్పుడు మొదలు చిత్ర విచిత్ర వర్ణాల ఊసులు.

"లల్లీ - వచ్చేవారం హైద్రాబాదు వెళ్తున్నాను - అక్కడ పప్పీ వాళ్ళింటికి చీరలు అమ్మే ఆయన వస్తాడు . పప్పీ అన్నీ  అతని దగ్గరే కొంటుంది. ఈసారి ఏవో గళ్ళ చీరలు తెస్తాడట. చీరంతా ప్లెయిను. కుచ్చిళ్ళు , పమిట కొంగూ గళ్ళు. కాపర్ సల్ఫేటు, నలుపు కాంబినేషన్ తెమ్మన్నాను - నీకు తీసుకుంటాను - సరేనా?"

ఇట్నుంచి నాకప్పుడే టెన్షన్ మొదలు - అదేం చీరో అని.

"అమ్మా! వద్దు తల్లీ - నాకే చీరా వద్దు. గళ్ళూ వద్దు, గిళ్లూ వద్దు. మొన్న నువ్వు పంపిన ఆ బ్రౌన్ గళ్ళ చీర - అదే చీరంతా గళ్ళు - కుచ్చిళ్ళు , పమిట కొంగూ ప్లెయిను - గుర్తుందా - దాన్నే నా కళ్ళకి కనపడకుండా లోపల ఎక్కడో పెట్టేశాను. ఇంకే చీరా వద్దమ్మా. నాకసలు ఏ చీరా కట్టుకోవాలని లేదు" - అని చీర-వైరాగ్యం ప్రదర్శించేసి "హమ్మయ్య ! ఇంకే చీరా కొనదింక" అనుకుని "ఇంకేంటమ్మా   విశేషాలు " అనగానే మా "బంగారు" తల్లి కబుర్ల దారి బంగారమే ఇంక.

"లల్లీ! మొన్న తనిష్క్ కి వెళ్ళినప్పుడు (ఖజానా,తనిష్క్ - అవేవో ఈవిడ వెళ్ళకపోతే బెంగ పెట్టుకుంటాయని బెంగ పడి ఒకసారి అలా వెళ్లి పలకరించి వస్తూ వుంటుంది) చిన్న చిన్న తెల్ల రాళ్ళ బుట్టలు చూశాను - తీసుకోనా నీకు?"

"అమ్మా! నాకిప్పుడు బుట్టలేంటమ్మ  - అలాంటివేం వద్దు ఇప్పుడు" ఇటునుంచి నా బాధ.

"అది కాదు లల్లీ ! ఇప్పుడు  పెద్ద పెద్ద వాళ్ళే పెట్టుకుంటున్నారు. చిన్నపిల్లవి నీకెందుకు బావుండవు?  ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడు పెట్టుకుంటావ్? " అటునుంచి అమ్మ ప్రశ్నల వరద.

(సరే ... అరవై దాటిన ఆవిడకి ఇరవై రాబోతున్న కొడుకు తల్లిని నేను చిన్నపిల్లని అనిపించడం నాకు బాగానే వుంది కానీ ఆ వంకతో ఆ రాళ్ళ బుట్టలని అవుననాలని అనడం అంత బాగా అనిపించలేదు నాకు)

మాట మారుద్దామని -" అది సరే కానీ అమ్మా ! నాకొక రెండు వైట్ చుడిదార్లు కొంటావా - సమ్మర్ లో వేసుకోవడానికి " అంటే

అంతే ...

ఫోన్ లోనే ఆ కళ్ళ మెరుపు కనిపించేస్తుంది - కొత్త టాపిక్ మీద ఇంట్రెస్ట్ తో - ఆ మెరుపు గొంతులో ఉత్సాహంలా మారి - "అవును మర్చేపోయాను - మొన్న గంగోత్రి అమ్మాయి పటియాలా వేసుకుంది. ఎంత బావుందో - నీకూ అలాంటిది కొంటాను - కొననా ?"

అమ్మో! - గంగోత్రి అమ్మాయి అంటే రాజమండ్రి లో పెద్ద చుడీదార్ మెటీరియల్ షాప్ ఓనర్. ఆవిడకి అంటే టైలర్లు చేతిలో వుంటారు - ఎలా చెప్తే అలా వింటారు - కుడతారు.
నా లాగా ఫోన్లో తెలుగింగ్లీషు లో చెప్పి, అది మా అమ్మ తెలుగు నుంచి టైలర్ కుట్టు-భాషలోకి తర్జుమా అయేటప్పటికి ఎలా వుంటుందంటే --అబ్బే అది ఒక రెండు మాటలతో తెమలదు మరి.

ఒకసారి ఇలాగే ఆ గంగోత్రి లో డ్రెస్ కుట్టించుకుంటే అది బాగా చిన్నదిగా కుట్టారని అమ్మతో  చెప్పాను - అది ఫాషన్ అని తెలీక కొంచెం, తెలిసినా అంత  చిన్న డ్రెస్ లో దూరలేక కొంచెం - "ఇంకోసారి కొంచెం లూజ్ గా కుట్టమని చెప్పు " అని.
వాళ్ళు అది మరీ సీరియస్ గా తీసుకుని పై నుంచి కిందకి ఒక బురఖా లాగా కుట్టారు.

రాజమండ్రి వెళ్ళినప్పుడు అదే డ్రెస్ వేసుకుని గంగోత్రి కి వెళ్తే అది కుట్టిన టైలర్ నన్ను పైనుంచి కిందకి ఒకసారి చూసి "ఇది నేను కుట్టిన్దేనండీ - ఆయ్ " అనేసి లోపలి వెళ్ళిపోయాడు.

అతని కళ్ళల్లో తన వృత్తికి తనచేతులతో తనే చేసిన ద్రోహం తాలూకు పశ్చాత్తాపం కంటి చుక్క గా రాలబోయి ఆగినట్టు నాకనిపించింది అంటే అతిశయోక్తి ఎంత మాత్రమూ కాదు.

ఈ విషయమే తర్వాత ఒకసారి అపర్ణ తో చెబ్తూ - "అపర్ణా! ఇంక  ఆ షాప్ లో నా ఫోటో పెట్టి దానికింద రాస్తారేమో - ఒక హామీ పత్రం లా - ఈ ఫోటో లోని అమ్మాయికి మేమెప్పుడూ బట్టలు కుట్టలేదు - అని. మొత్తానికి నేను గంగోత్రి కి బ్రాండ్ - అన్ - ఎమ్బాసడర్  అయిపోయా " అంటే దానికి అప్పర్ణ సవరింపు - "బ్రాండ్ - అన్ - ఎమ్బాసడర్ (brand-un-ambassador)కాదు లలితా - నువ్వు గంగోత్రి -బ్రాండ్ - ఎమ్బరాసడర్ (brand-embarassador) " అని.

 అసలే గంగోత్రి -బ్రాండ్ - ఎమ్బరాసడర్ స్టేటస్ లో వున్న నేను ఎలాగోలా ఆ  టాపిక్  తప్పించాలని "సరే అమ్మా - ఇంకా ఆఫీసు టైం అయింది మళ్ళీ రేపో ఎల్లుండో చేస్తాను" అని పెట్టేయబోతూ మళ్ళీ ఇంకో గళ్ళ చీర ఎక్కడ కొనేస్తుందో అని "నువ్వు హైద్రాబాదు వెళ్ళినప్పుడు చక్కగా నీక్కావల్సినవి కొనుక్కో - నేనింకా నువ్వు లాస్ట్ టైం పంపిన చీరలే ఇంకా కట్టుకోలేదు - ప్రస్తుతానికి ఏమీ వద్దు - సరేనా?" అని చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్తే "అలాగే లల్లీ! ఏదో చూసేకొద్దీ కొనాలనిపిస్తుంది కానీ - నాకూ బోల్డు వున్నాయి - ఈసారి కొననులే " అని హామీ ఇచ్చేస్తుంది.

ఓ పదిహేను రోజుల్లో హైద్రాబాదు లో పప్పీ దగ్గరున్నపుడు ఫోన్ చేస్తే "అదే నీకు చెప్పాను - కాపర్ సల్ఫేటు గళ్ళ చీర అది తీసేసుకున్నాను - బ్లౌస్ కుట్టడానికి ఇచ్చేశాను" అని మెల్లిగా చెప్తుంది.

 "అదేంటమ్మా వద్దన్నాను కదా" అని నీరసం గా అంటే

 "లల్లీ! ఏంటి నీరసం గా వున్నావు - రాత్రి పడుకునేముందు పాలు తాగు. పళ్ళూ అవీ తిను బలంగా వుంటుంది " అంటూనే "పాపం - లాస్ట్ టైం వచ్చినప్పుడు తీసుకుంటానని చెప్పానని మనకోసమే తెచ్చాడు చీరలు. పంపిస్తాను - నీకంతగా నచ్చకపోతే ఒకసారి కట్టుకుని నాకిచ్చేయ్." అని ఓదార్పు.

పక్కవాళ్ళు కొనుక్కున్నది బావుందనో , లేకపోతే తమకి నచ్చిందనో కొనుక్కునేవాళ్ళు వుంటారు - కానీ అమ్మేవాళ్ళ కి మాట ఇచ్చామనో, వాళ్ళమీద జాలితోనో కొనే మా అమ్మ ("లాంటి వాళ్ళు" అనలేను ఎందుకంటే ఆవిడ "లాంటివాళ్ళు" ఎక్కడా వుండరు) ని తలుచుకుని "చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పాను అయినా అమ్మ వినలేదు ఎందుకంటే ఆవిడ చిలక కాదు - మా అమ్మ కాబట్టి" అని అనేసుకుని ఆ గళ్ళ చీర కోసం కళ్ళలో వత్తులు వేసుకుని ఎదురు చూడడం తప్ప ఏమీ చేయలేను.

ఇప్పటికి అలా నా దగ్గర
1)చీరంతా ప్లెయిను - కుచ్చిళ్ళు , పమిట కొంగూ గళ్ళు
2) చీరంతా గళ్ళు - కుచ్చిళ్ళు , పమిట కొంగూ ప్లెయిను
3) బ్రౌన్ గళ్ళు
4) కాపర్ సల్ఫేట్ గళ్ళు
5) పర్పుల్ గళ్ళు
6) ఆ గళ్ళు, ఈ గళ్ళు, అనేక గళ్ళు..... ఇలా ఎన్నెన్నో గళ్ళ చీరలు

ఆ గళ్ళ గళ్ళ చీరల మీదకి "పాప గారికి నచ్చదంటారండి  ఆ డిజైను" అని టైలర్ పద్మ గారంటే "పది వేల మైళ్ళ అవతల వుంది మీరేం కుట్టినా వేసుకుంటుంది" అని హామీ-అభయం ఇచ్చి మా అమ్మ కుట్టించే రకరకాల బుట్ట చేతుల చోళీలు...

ఆ గళ్ళ గళ్ళ చీరల్లో ..ఆ బుట్ట చేతుల చోళీల్లో (ఫోటోల్లో ) నన్ను చూసి "నీకేం బావుంటాయో నీకన్నా ఆంటీకే బాగా తెలుసు" అనే లక్ష్మి, "నీ బ్లౌస్ డిజైన్ లో ఆంటీ కష్టం-ఇష్టం కనిపిస్తున్నాయి" అనే అపర్ణ సాక్షిగా ఇప్పటికీ మా అమ్మే కొని పంపించే "ఇంద్రధనస్సు" అట్ట పెట్టెలో వచ్చేసింది ఇవాళ.