దాదాపు ఓ నెల క్రితం ఒంట్లో బాలేదని హాస్పిటల్లో చేరుతున్నావని విని - "ఆ పెద్దాయన అమితాబ్బచ్చన్ ఇలా వెళ్ళి అలా వచ్చెయ్యలేదూ... ? ఈయన ఆయన కన్నా చిన్నవాడు కూడానూ. ముందు జాగ్రత్తగా వెళ్తున్నాడు. అంతే!" అని పదేపదే అనుకున్నాను, అన్నాను కూడా.
నీ గురించి అట్టే మాట్లాడకుండా ఉంటూ, నీ గురించి రోజురోజూ వచ్చే వార్తలు వినకుండా ఉంటే - ఏదో ఓ మంచిరోజు ఇంటికొచ్చేసి - టీవీలో పువ్వులా నవ్వుతూ కనిపించి - "నేనొచ్చేశానర్రా, ఇంతకు ముందు ఎక్కడ ఆపామో అక్కణ్ణించి మన పాట పాడేసుకుందాం - సరి సరి... పద పదండి !" - అంటూ గలగల్లాడుతూ మువ్వలా మోగిపోతావనుకున్నాను.
ఇప్పుడొస్తావు, అప్పుడొస్తావు అని తేదీలు మార్చుకుంటూ, నీ పాటనే పలవరించుకుంటూ ఎదురు చూస్తుండగానే - నువ్వెళ్ళిపోయావు అన్న మాట తెలిసింది.
ఆ మాట వినగానే చెప్పలేని ఉక్రోషం.
చేతులు నులుముకుంటూ "ఇదేంటి? ఇలా అయ్యిందేంటి?" అనుకుంటూ, అనుకుంటున్నది పైకే గట్టిగా అంటూ - ఏదో చెప్పలేని helplessness తో, ఎక్కడ మొదలయిందో చెప్పుకోలేని నొప్పితో - చెప్పా పెట్టకుండా వెళ్ళిపోయిన నీ మీద అలిగాను.
మళ్ళీ - "నాకేమీ కాని నీ గురించి నేనెందుకు పట్టించుకుని ఏడవాలీ. అయినా... లోకంలో జరిగే ప్రతీ విషయం గురించి నాకో అభిప్రాయం ఉండాలీ అన్న పట్టింపే లేదు కదా నాకు! ఇంతకు ముందు ఎంతోమంది వెళ్ళిపోయారు. వాళ్ళలాగే ఈయన కూడా. ఉంటేగింటే వాళ్ళింట్లో వాళ్ళకి బాధుండాలి కానీ ఏమీ కాని మనకేం బాధ!" అని నాలో నేను అదే పనిగా అనుకుంటూ, నాకే నేను పదేపదే చెప్పుకుంటూ - దూర లోకపు మజిలీకి మారిన నీ బదిలీ వార్తని పట్టించుకోకుండా ఉందామని ఎంతో ప్రయత్నించాను.
కానీ అది అంత సులువైన పనిలా అనిపించలేదు.
అందుకే - నువ్వెళ్ళిపోయావని తెలియగానే - అప్పటివరకు చెంగటనే ఉన్న చుట్టమెవరో చటుక్కున చేయి వదిలేసి తరలిపోయినట్టు - చెప్పుకోలేని బాధేసి - తలారా స్నానం చేసి వచ్చానా ?!
అప్పట్నుంచి ఏదో తెలియని నొప్పి. ఏ పని చేస్తున్నా - నీదే ఆలోచన.
తడిసి కురవబోయే కన్నుని ఊరుకోబెట్టటానికి "పల్లవించవా నా గొంతులో... పల్లవి కావా నా పాటలో..." అంటూ నీ పాటలే పాడుకున్నా. పాడుకుంటూ నువ్వెక్కడికీ వెళ్ళిపోలేదని నన్ను నేనే మభ్యపెట్టుకున్నా.
నువ్వు పాడిన పాటేదో పాడుకుందామనుకున్న నా ప్రయాస పాడలేని పాటై, నవ్వులాటగా మిగిలింది. పలకలేని నా నోట నలిగి నీ పాట పొగిలి పొగిలి ఏడ్చింది. .
పాడలేని ఈ పూట నువ్వు నాకు పరిచయమయిన మొదటి రోజులు నెమరేసుకుందామనుకున్నాను.
ఇంట్లో - అమ్మను కన్న అమ్మమ్మో, అమ్మో, నాన్నో, మమత పంచిన మామో - ఎవరో ఒకరు పాడుతున్న పాటలు వింటూ పెరుగుతున్న నాకు మాటలతో పాటే పాటలొచ్చాయి. నాకు పాటలొచ్చిన మొదటి రోజు నుంచి - అప్పటికి నీ పేరు తెలియకపోయినా నువ్వు నాకు తెలుసు. నీ గొంతు నాకు తెలుసు.
నీ గొంతు వింటూ, నీ గొంతుతో నేనూ గొంతు కలిపి పాడుతూ పెరిగాను. ఆడుకుంటూ నీ పాటలే పాడుకున్నాను. నీ పాటలే పాడుకుంటూ ఆడుకున్నాను.
"ఇదే పాట - ప్రతీ చోట ఇలాగే పాడుకుంటాను" అని నువ్వన్నట్టే - నువ్వు పాడిన ఏదో ఒక పాట ప్రతీ పూటా నేనూ పాడుకున్నాను - ఆ పాటలో మాటలకి అర్థాలు తెలీకపోయినా. అప్పుడు అలా మొదలెట్టిన నీ పాటలు ఇప్పటికీ పదేపదే పాడుకుంటూనే ఉన్నాను.
అలా అని నువ్వు పాడిన పాటే పరమానందమన్నట్టు ప్రతీ పాటకీ పరవశించిపోయాననుకోకు. "వాయించు ఆదితాళం - మెప్పించు నేటి మేళం.... రంగన్నా ... రంగన్నా... రసాభాస చెయ్యకురా" అని నువ్వు పాడితే "ఎబ్బే! ఇలాంటి పాటలు సుబ్బయ్య పాడకపోతే తనకేం తక్కువయ్యేది?" అని ఆ పాట విన్న ప్రతీసారీ విసుక్కుంటాను.
అన్నట్టు - నిన్ను నేను "సుబ్బయ్య" అని పిలుచుకుంటాను. నాకెంతో ఇష్టమైన పాటలు పాడిన నీ గొంతు వింటూ పెరిగానేమో... అంత ప్రత్యేకమైన ఇష్టానికి నాకు నచ్చి నేను పెట్టుకున్నపేరు "సుబ్బయ్య".
నీకు - "బాలుగారు, ఎస్పీబీ, బాలసుబ్రహ్మణ్యం గారు" - ఇలా ఎన్నో పేర్లు ఉండొచ్చు గాక - ఆ పేర్లూ, ఆ పేర్ల వెనకాల గార్లూ నాకు పట్టవు.
అసలు నువ్వు నాకేమౌతావూ అని ప్రశ్నించుకుంటే - నేనెవ్వరో నీకు తెలిసే అవకాశమే లేదు అన్నది సత్యం. నువ్వు పాటగా నాకు బాగా తెలుసు అన్నది నా తరఫు నుంచి నిత్యసత్యం.
ఒకట్రెండు సార్లు నిన్ను కలిసి, దగ్గరిగా చూసి మాట్లాడే అవకాశం వచ్చినప్పుడు కూడా నేను నీకు దగ్గరగా వచ్చి పలకరించను కూడా లేదు.
ఒకవేళ వచ్చినా ఏం మాట్లాడతాను చెప్పు?
సభామర్యాద కోసం "మీరు చాలా బాగా పాడతారండి! మీ పాటంటే నాకు బోల్డు ఇష్టమండి" అని ఏవో రెండు ముక్కలు ముక్కున పట్టుకొచ్చినట్టు మాట్లాడేశాననుకో - ఆ మాటలెంత పేలవం? ఆ శబ్దమెంత పలచన?
ఎప్పుడూ ఆకాశంలో ఉండే ౘందమామ వాకిట్లో ఉన్న నూతి నీళ్ళలో చేతికందేలా కనిపిస్తే "నీ వెన్నెల ఎంత తెల్లగా ఉంటుందో! అది నాకెంత ఇష్టమో!" అని మామూలు మాటలు చెప్తామా? అలా చెప్తే మాత్రం నా ఉనికేమన్నా పెరుగుతుందా? నేనలా చెప్పకపోతే ఆ ౘందమామ విలువ ఏమన్నా తరుగుతుందా?
గాలి బాటలో - అది సోకినంత మేరా - ఊగే చెట్టూ, కొమ్మా, రెమ్మా, ఆకూ, పువ్వూ, మొగ్గా - వాటికి తగిలిన గాలి - వాటిని మాత్రమే తాకిందనీ, వేటికి వాటికి ఆ గాలి తనదే అని మురిసిపోతాయి, కానీ వాటి మీదుగా వీచిన మలయమారుతానికి వాటి ఉనికి కూడా తెలియదేమో! నీ పాట కూడా ఆ గాలి లాంటిదే. అది తాకిందని మురిసిపోవడమే నాకు దక్కిన privilege.
నీ పాట విన్న నేను - నువ్వు నాకు నేస్తమని - అనుకున్నాను - అంతే! కానీ అది తీసుకొచ్చి నీకు చెప్పగలిగే స్థాయి నాకు లేదు.
నీళ్ళల్లో బెడ్డ వేస్తే కదిలే అలల్లాంటి నా లాంటి పరిచయాలు నీ దాకా రావక్కర్లేదు కూడా.
అందుకే నీ దరిదాపుల్లోకి కూడా రాకుండా దూరంగానే ఉండి ఎప్పట్లాగే నీ మాటని, పాటని మాత్రం చెవుల్లో నింపుకెళ్ళాను.
అన్నట్టు ఓ విషయం చెప్పాలి - ఇదొకలాంటి confession కూడా.
ఓ పదేళ్ళుగా నువ్వు చేస్తున్న ఏ కార్యక్రమాలూ నేను చూడట్లేదు. నువ్వు పాడిన పాటలే మళ్ళీ మళ్ళీ ఎందరో వేదికల మీద పాడి నిన్నే మెప్పిస్తున్నా - అవి నువ్వు తప్ప ఇంకెవరు పాడినా - ఈ కొత్తకొత్త గొంతుల్లో వినీవినీ - నీ పాతపాట మీద ఇష్టం తగ్గుతుందేమో అని బెంగేసి కూడా - పాడుతా-తీయగాలూ, స్వరాభిషేకాలూ చూడడం కూడా మానేశాను.
ఏమాటకామాట చెప్పుకోవాలి...
నీ పాటే లేకపోతే సినిమా-హీరోలు అంత అందంగా కనిపించేవాళ్ళు కాదేమో!
నీ పాటే లేకపోతే కన్నెపిల్లల కళ్ళకు అంత మంచి కలలు వచ్చేవి కావేమో!
నీ పాటే లేకపోతే కుఱ్ఱాళ్ళు కవ్వించే సోగ్గాళ్ళై ఊగకపొయ్యేవాళ్ళేమో!
నీ పాటే లేకపోతే ఎన్నో ప్రేమకథలు మొదలవకుండానే ఆగిపోయ్యేవేమో!
పాట పాడి నవ్వించి, ఏడిపించి, కవ్వించి, మరిపించి, మురిపించి - మైమరపించి - అంత హఠాత్తుగా - పాడుతున్న పాట ఆపి అలా ఎలా వెళ్ళి పోయావు?
పుట్టిన ప్రతి ప్రాణానికీ వెళ్ళిపోవడానికి ఒక నెపం కావాలి అనుకుంటే నీకు నీ ప్రాణమైన పాటే ఒక నెపమయ్యింది.
నువ్వు లేని ఈ పూట
పాట మూగబోయింది
పెగలలేని ఆ పాట
కనుల కరిగి నీరయ్యింది
అవునయ్యా! నువ్వేమన్నావ్ - ఒక్కసారి గుర్తు తెచ్చుకో!
పాట నాకు సైదోడు పక్షి నాకు తోడు
విసుగు రాదు ఖుషీ పోదు
వేసట లేనే లేదు
అసలు నా మరోపేరు ఆనంద విహారి
- అనే కదా పాడావ్?
అన్నట్టుగానే పాటే తోడుగా, సైదోడుగా - మేఘాల్లో తేలిపోయే పక్షిలా "మనసైన చోట మజిలీ... కాదన్న చాలు బదిలీ" అని పాడుకుంటూ పరవశించిపోయేవాడివి.
అలా ఉన్నవాడివి ఉన్నచోట ఉండకుండా ఇప్పుడు మరి - మరలి రాలేని ఏ మజిలీలకి తిరిగి రాలేని నీ బదిలీ???
దాదాపు నాలుగేళ్ళుగా రాగపూరిత రాగమై మోగుతున్న "త్వామనురజామి" ఇక్కడితో ఆగి - సరాగమవుతోంది.
ఇది ఎప్పుడో మొదలయి జరిగిపోయిన - ఇప్పటికీ జరుగుతున్న కథ.
ఇంతకు ముందు ఎవరో అన్నట్టు ముగింపు ముందే తెలిసినా - నా వైపు నుంచి అసలేం జరిగిందో నేను చెప్తే తప్ప ఎవరికీ తెలియని నా కథ ఇది.
నే చెప్పిన నా కథే వెనక నుంచి చెప్పుకొచ్చినట్లు ఉంటే, అసలు నా కథ చెప్పాలని నాకెందుకు అనిపించిందో చెప్పాలంటే ఈ కథ మొదలెట్టిన నాలుగేళ్ళకు ఇంకో ఆరేళ్ళు వెనక్కెళ్ళాలి.
ఓ పదేళ్ళ క్రితం శ్రావణమాసం.
ఏడాదికి ఒకసారి నాకు నచ్చిన, మనసుకు దగ్గరగా వచ్చిన నలుగురినీ ఇంటికి పిలిచి కబుర్లాడుకోవడానికి వరలక్ష్మీవ్రతం నాకో అనువైన, అందమైన నెపం.
ప్రతీ ఏడాది లాగే ఆ శుక్రవారం కూడా ఓ పదిహేను కుటుంబాలని భోజనానికి పిలిచాను.
ఆ వచ్చిన వాళ్ళల్లో ఇద్దరు కొత్త పెళ్ళికూతుళ్ళు - వాళ్ళిద్దరూ కూడా నేను చేసే టీమ్ లోనే పని చేస్తుండేవాళ్ళు. అందులో ఒకరు సిమ్లా-చిన్నది సరితా శర్మ, ఇంకొకరు జమేకా-సుందరి వేనెట్ బర్క్ .
వచ్చిన వాళ్ళందరూ భోజనాలు చేసి - కబుర్లతో ఇల్లంతా గలగలలాడుతున్న సమయంలో - కొత్త పెళ్ళికూతుళ్ళు సరితని, వేనెట్టుని - మిగిలిన మేమందరం వాళ్ళ పెళ్ళి విశేషాలు అడుగుతూ, వాళ్ళిద్దరినీ సరదాగా ఆట పట్టిస్తూ - వేళాకోళాలాడుతుండగా - ఉక్రోషం వచ్చిన వేనెట్ హఠాత్తుగా నా కేసి తిరిగి "నన్నూ, సరితనీ అడగడం కాదు. ముందు నీ పెళ్ళి సంగతి చెప్పు. Gentleman బదరీని ఎలా వేధించి పెళ్ళి చేసుకున్నావో నాకు తెలీదనుకున్నావా?" అని దబాయిస్తూ - అటు పక్కగా కూర్చున్న సరిత కేసి చూస్తూ కన్ను గీటింది.
దాంతో సరిత కూడా "ఏదో పెద్ద కథే ఉందన్నమాట! చెప్పాల్సిందే!" అని నా రెండు చేతులూ పట్టుకుని డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర తనకీ, వేనెట్కీ మధ్యనున్న కుర్చీలో కూర్చోపెట్టేసింది.
ఇక మిగిలిన వాళ్ళందరూ కూడా చెప్పాల్సిందే అన్నట్టు, వాళ్ళు అప్పటిదాకా చెప్పుకుంటున్న కబుర్లు కూడా ఆపేసి నాకేసి చూస్తూ ఉన్నారు.
నాకసలే - "శ్రీరామ" దగ్గర మొదలుపెట్టి "చిత్తగించవలెను" అన్న దాకా - కథలు వినిపిస్తూ కబుర్ల లోకి గెంతుతూ, కబుర్లు చెప్తూ కథల్లోకి దూకుతూ - అడిగినవారిది పుణ్యం అన్నట్టు - చెప్పినది చెప్పకుండా - బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పడం చాలా ప్రియమైన విషయం.
మరీ ఇంతమంది చుట్టుముట్టేసి, నా చేయి పట్టి కట్టేసి "చెప్పూ, చెప్పఁవూ? చెబుదూ?" అని మొహమాటపెట్టేస్తే, ఆ మాటల-మోహం నుంచి విడిపించుకుని ఊరికే ఉండడం నా వశమా? నా కబుర్ల-మేఘం కురిపించే ముచ్చట్ల-వాన నుంచి తప్పించుకుని ఉరికి పారిపోవడం ఇక అడిగినవారి తరమా?
చెప్పడం మొదలెట్టేశా.
నేను గుంటూరులో డిగ్రీ చదివేటప్పుడు రిక్షాలో కాలేజ్కి వెళ్తూ తన మొహం కూడా చూడకుండా, తనెవరో కూడా తెలీనప్పుడు బదరిని కసురుకోవడం, ఆ తర్వాత తిరుపతిలో MCA చేరినప్పుడు అక్కడే MBA చదవడానికొచ్చిన బదరి నన్ను చూడడం, నాకు మూగ అబ్బాయిగా పరిచయం కావడం - ఆ పరిచయం పెళ్ళి దాకా పెరగడం - ఒక అరగంట పైగా ఆపకుండా నేను చెప్తూనే ఉన్నాను.
నా ముందున్న పేరంటాళ్ళు కంటి-రెప్ప వెయ్యకుండా నన్ను చూస్తూ, మధ్యలో ప్రశ్న లేస్తే నేను నా కథ లోంచి ఇంకే కబుర్లలోకో జారిపోతానని - అస్సలు నోరు విప్పి మాట్లాడకుండా - నేను చెప్పిన కథంతా విన్నారు.
అంతా విన్న తర్వాత సరిత "లలితా! ఇంత unique ప్రేమకథ నేనింతకు ముందెప్పుడూ వినలేదు, ఏ సినిమాల్లోనూ చూడలేదు. ఇది మీరు కథగా రాయాల్సిందే!" అని తెగ సంబరపడింది.
వేనెట్ కూడా "ఇది కథగా రాసి - నిన్నింత భరిస్తున్న బదరికి కానుకగా ఇవ్వు" అని మేలమాడింది.
అప్పుడు అనుకున్నా "కదా! నా కథ నేనే ఎందుకు రాసుకోకూడదూ?!" అని.
మరి కథ రాయాలంటే దానికో పేరు పెట్టాలి కదా! ఆ పేరు కూడా ఇప్పటివరకు ఎవరూ వినని పేరై ఉండాలి. నా కథలో నేను చెప్పబోయే నా ప్రేమ నాకెంత ప్రత్యేకమో, ఆ ప్రేమకథకి నేను పెట్టుకోబోయే పేరూ అంత ప్రత్యేకంగానూ ఉండాలి.
ఇలా అనుకుని ఎంతెంతో ఆలోచించుకున్నా - ఎన్నెన్నో పేర్లు అనుకున్నా. దానికే ఓ నాలుగు రోజులు పట్టింది. అప్పటికి నాకు తట్టిన పేర్లలో ఏ ఒక్కటీ కూడా నాకు నచ్చలేదు.
అప్పుడు google చేసి చూశా - I love you కి సంస్కృతంలో సమానార్థ వాక్యం ఏంటీ అని. అలా వచ్చిన వాటిల్లో "त्वामनुरजामि (tvāmanurajāmi)" నాకు చాలా నచ్చింది.
వెంటనే "త్వామనురజామి" పేరుతో ఒక private blog మొదలుపెట్టి - ఓ మూడు episodes రాసి - ముచ్చటగా ముగ్గురంటే ముగ్గురు ఆప్తులతో పంచుకున్నా - అపర్ణ, లక్ష్మి, సుస్మిత. అది ఎప్పుడో 2012 లో జరిగిన సంగతి.
ఆ మొదటి మూడు ఎపిసోడ్ల తర్వాత ఇంకేం రాయాలో, ఎలా రాయాలో తెలీక - ఆ కథ సాగక - అక్కడే ఆగిపోయింది. అప్పుడు సుస్మిత అననే అన్నారు "ఇలా రాస్తే మీ కథ మీ షష్టిపూర్తికి కూడా పూర్తి కాదు" అని.
అప్పటికే "బోల్డన్ని కబుర్లు" కూడా మొదలు పెట్టాను. కానీ అది కూడా అంతంత మాత్రం గానే సాగుతోంది.
2016 మార్చ్ నెలలో - బదరి ఇచ్చిన సలహా ప్రకారం ఎప్పుడైతే వారం, వారం బ్లాగ్ రాద్దామని అనుకున్నానో - అప్పుడే - త్వామనురజామి బ్లాగ్ పోస్టులని ప్రతీ నెల 19 వ తారీఖుకి రాద్దామని అనుకున్నా.
పంథొమ్మిదే ఎందుకూ అంటే అది నన్ను బదరి కలిసిన మొదటి రోజు - డిసెంబర్ 19.
అలా మొదలయింది ... నా "త్వామనురజామి" - 2016 May నెలలో.
ముందు మా ఇద్దరి ప్రేమకథగా మాత్రమే చెబ్దామనుకుని మొదలు పెట్టిన కథ - రాస్తూ రాస్తూ ఉండగా - జీవితం మీద మాకున్న ప్రేమకథగా మారి - మాతో పాటు మాకు కావల్సిన, మాతో కలిసొచ్చిన వాళ్ళందరి మీదా మాకున్న ప్రేమ కథగా సాగింది.
(ఈ కొసరు-పాటకి అసలు పాటేదో కనిపెట్టేసుకుని పాడేసుకోండి మరి!)
మా మేటి చెలిమి ... ఒక కథ...
కథ కాదు ... నిజము మా కల...
మనసులోని - మాటలన్నీ...
చెప్పకుంటే - మరి ఎలా?!
ఇంతకీ కథ దేని గురించి?
నా గురించి...
తెలిసీ తెలియని అమాయకపు రోజుల గురించి.
అన్నీ తెలుసుననుకునే నా ఆరిందాతనం గురించి.
అనుకున్నది అనుకున్నట్టుగా అవ్వాల్సిందే అన్న నా పంతం గురించి.
ఇవన్నీ మా త్రమే కాదు - వీటన్నిటితో పాటు...
నా మాట మన్నించిన మా అమ్మా-నాన్నల గురించి.
నన్నిష్టపడ్డ బదరికి వెన్నుదన్నుగా నించున్న మా అత్తగారి గురించి
నాతో ఆడిపాడిన నా చెల్లెళ్ళ గురించి.
నన్నభిమానించే నా మరిదీ, ఆడపడుచుల గురించి
"మా లల్లెమ్మ" అని నన్ను తలుచుకునే అయినవాళ్ళ ఆపేక్ష గురించి.
నా కాలేజ్ స్నేహితుల అభిమానం గురించి.
నా ప్రియనేస్తం అపర్ణ గురించి.
అందరి కన్నా ముఖ్యంగా బదరిని నాకు పరిచయం చేసిన తన సీనియర్ రాజశేఖర్ గురించి.
వీళ్ళలో ఏ ఒక్కరి గురించి చెప్పకపోయినా నా "త్వామనురజామి" పల్లవి మాత్రమే పాడేసి ఆపేసిన ఓ అసంపూర్ణ గీతమే!
నా కథలో ఎన్ని మంచి జ్ఞాపకాలు!
ఏ జ్ఞాపకమైనా ఎవరి ప్రమేయమూ లేకుండా నాకై నాకే పుట్టెయ్యదుగా!
ఆ జ్ఞాపకాలు అంత అందంగా నాకందించిన ప్రతి ఒక్కరూ ఆయా జ్ఞాపకానికి సంబంధించిన కథకు - కథానాయికలూ, కథానాయకులూ.
వాళ్ళందరికీ - వాళ్ళందరితో పాటు, నేను చెప్పిన నా కథని చదువుతూ - ప్రతీ నెల 19వ తారీఖుకి నేను బ్లాగ్ పోస్ట్ చేయడం ఆలస్యం అయితే "లలిత గారూ! ఇవాళ 19, మర్చిపోయారా?" అని గుర్తు చేసిన ఎంతో మంది బ్లాగ్-మిత్రులకి నా కృతజ్ఞతాభివందనాలు!
ఇక్కడితో - నా జీవితానికి నేను చెప్పుకునే "త్వామనురజామి" - ఇక్కడే ఒక పాటగా మోగుతూ ఉంటుంది.
ఈ మన-సు-ఆత్రేయ రాసిన పాట నాకు ఇష్టాన్ని పంచిన ప్రతీ ఒక్కరి కోసం... పేరుపేరునా పాడుకున్నా ... పాడుకుంటున్నా... పాడుకుంటూనే ఉంటా...
ఒక్కో అప్పుడు ఒక్కో పాట వింటుంటే ఆ పాటలో ఏముంటుందో ఏమో గానీ - నెయ్యంపు గాలి ఏదో తాకి - తనతో గొంతు కలిపి పదం పాడమని - కవ్వించినట్టనిపిస్తుంది.
ఇంకోసారి ఇంకేదో పాట విన్నప్పుడు - అల్లరల్లరి గాలి వెళ్తూ వెళ్తూ ఆకతాయితనంగా ఓ సారి చుట్టుముట్టి - నా చేయి పట్టి - తనతో నేను చెట్టాపట్టాగా - పాదం కలిపి ఆడేదాకా కుదురుగా ఉండనియ్యక - ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నట్టనిపిస్తుంది.
అలాంటి పాటలకి నేను పెట్టుకున్న ముద్దుపేరు - గాలిపాటలు. ఒకప్పుడు రేడియోలో వివిధభారతి జనరంజని, మన్ చాహే గీత్, ఛాయా గీత్ కార్యక్రమాల్లో విన్న చాలా గాలిపాటలు ఇప్పుడు యూట్యూబ్ పుణ్యమా అని చూడడానికి వీలవుతోంది.
అప్పటివరకూ వింటూ, ఊహించుకుంటూ ఉన్న పాట చూస్తున్నపుడు - ఆ పాట అప్పటివరకూ అనుకున్న ఊహకి దగ్గర గానో, అంతకన్నా మెరుగ్గానో కనిపిస్తే - ఇహ అప్పుడు కలిగే ఆనందం ఏమని చెప్పాలి?! ఎంతని చెప్పాలి?!
ఎప్పట్నుంచో నా చెవిలో రొదరొదగా సందడి చేస్తూ, పెదవుల మీద చేరి పదేపదే పలుకుతున్న గాలిపాటలు ఓ రెండున్నాయి.
నా ఎత్తు మఱిగి, నా గొంతులో చేరి పూటపూటా నన్ను మోగేలా చేస్తున్న ఆ పాటల్ని - బ్రతిమాలి, బామాలి, బుజ్జగించి - మీకందరికీ అందేలా ఇక్కడ దించక పోతినా - ఆ రాలుగాయి పాటల రాగాలు నా నోట ఆగేలా లేవు.
మా నట్టింటిని ఆ రాగాల మోతలు వీడేలా లేవు.
ఇంట్లో వాళ్లందరికీ నిద్రలో కూడా ఆ పాటలే - కనులు తెరిచే వేళ పలకరింపులుగా - కనులు మూస్తే కలవరింతలుగా - కలల వేళ పలవరింతలుగా - వినబడుతున్నాయట.
అందుకే ఇవాళ ఆ పాటలు రెండిటికీ - అల్లరి చేసిన పాపాయిల్ని మాట మార్చి ఏమార్చి కుదురుగా కూర్చోపెట్టటానికి వాళ్ళ గురించిన కథలే వాళ్ళకి చెప్పినట్లు - ఆ పాటల గురించిన కబుర్లే వాటికి చెప్పి ఊర్కోపెడితే కానీ నాకు కుదురుండేలా లేదు.
ఇంతకీ ఆ రెండు పాటలకీ - భాష వేరు, భావం వేరు - రాగం వేరు, తాళం వేరు - రంగు వేరు, హంగు వేరు - సమయం వేరు, సందర్భం వేరు.
వాటికున్న చుట్టరికమూ, పోలిక అల్లా - ఆ రెండూ పాటలు కావడమే.
అందులో మొదటిది చల్తే చల్తే పాట - పాకీజా సినిమాలోది. పాట రాసినది ఉర్దూ కవి కైఫీ అజ్మీ.
(ఈ కైఫీ అజ్మీ పిల్లలే ప్రముఖ హిందీ నటి షబానా అజ్మీ, ఛాయాగ్రాహకుడు బాబా అజ్మీ. బాబా అజ్మీ భార్య తన్వీ అజ్మీ. దూరదర్శన్ సీరియళ్ళు చూసే రోజుల్లో మొట్టమొదటి సారిగా తన్వీ అజ్మీ షబానాకి వదిన అని తెల్సి - ఆ చిన్నపాటి celebrity titbit ఇచ్చిన excitement ఇప్పటికీ గుర్తు నాకు.
బాబా అజ్మీ, తన్వీ అజ్మీల పెళ్ళి గురించి ముళ్ళపూడి వెంకటరమణగారు "కోతికొమ్మచ్చి"లో ప్రస్తావించారు కూడా. బాబా అజ్మీ కజిన్ ఇషాన్ ఆర్యా బాపు సినిమాలు - ముత్యాలముగ్గు, గోరంతదీపం - సినిమాలకి కెమెరామన్.)
కైఫీ అజ్మీ రాసిన గుబాళించే ఉర్దూ కవితకి గులాబీ పరిమళాలని అద్దింది గులామ్ మొహమ్మద్ సంగీతం. పాటని గొంతులో గాలి అలలుగా వినిపించింది లతా మంగేష్కర్.
ఆకాశంలో ఉండే ౘందమామ - తను అమ్మాయిగా మారితే ఎలా ఉంటానో చూసుకుందామని సరదా పడి - అలంకరించుకుని భూమ్మీదకి వస్తే ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంటుంది మీనాకుమారి ఈ పాటలో.
అలాసరదా పడి వచ్చి - పిల్లతెమ్మెర లాంటి పాట పాడుతూ - అలవోకగా - అందెల చిరుసవ్వడితో ఆడుతున్న తన ప్రతిబింబాన్ని అద్దంలో దొంగచాటుగా చూసుకుని మురుస్తున్నట్టుగా - ౘందమామ ఈ పాట సాగుతున్నంత సేపూ ఆకాశంలో దోబూచులాడుతూ కనిపిస్తూ ఉంటాడు.
ౘందమామ లాంటి మీనాకుమారి వెనకాల - వెన్నెల నద్దుకున్న మబ్బుతునకల్లా అలా-అలా అలల మీద జంట నావల్లా - కదిలీ కదలనట్లుగా ఉన్న - తేలిక పాటి కదలికలతో - నాట్యం చేస్తున్న అమ్మాయిలిద్దరి మీంచి చూపు మరల్చుకుందామన్నా మరలదే - అది ఏమి మాయో - మదిని మురిపించి మైమరపించే... మరదే !
ముందు కనిపిస్తున్న మీనాకుమారి దెంత మురిపించే అందమైనా - ఆ వెనకున్న అమ్మాయిల హొయలుకి మైమఱచె నా డెందమే!
పాట మొదలు పెడుతూ - వహీ థమ్కే రహ్ గయీ హై అన్న చోట మీనాకుమారి ఒక చేతిని అలా చులాగ్గా కదుపుతూ, కళ్ళతో కనిపించీ కనిపించనట్లుగా చేసే ఒక చిన్న సైగతో... వాహ్! ఆ జాణతనం చూడాల్సిందే!
ఇంకా - కే ఫసానా బన్ గయీ హై ... మేరే బాత్ టల్తే-టల్తే అని పాడేటప్పుడు చేతుల తోనూ, ఒక పక్కకి కొద్దిగా వంచిన తల తోనూ కూడా కూడా నాట్యం చేయించేసింది మీనాకుమారి.
షబ్-ఏ-ఇంతెజార్ ఆఖిర్ - కభీ హోగీ ముఖ్తసర్ భీ అన్న చోటఅంత అందంగామందమారుతపు సాయంతో తూగుతున్న రాత్రి అక్కడితో ఆగిపోతుందేమోనని దిగులుతో - ౘందమామ - చిన్నబుచ్చుకున్న మొహంతో మబ్బుల చాటుకి వెళ్ళి పోతున్నట్టు కనిపిస్తాడు.
ఈ పాటలో నాకు బోల్డంత నచ్చింది ఏంటీ అంటే...ముగ్గురమ్మాయిలూ చేసిన డాన్స్.
ఆట్టే కదలకుండా ఎంత బాగా చేశారో... ఆ చల్లని వెన్నెల రాత్రిలో వెన్నెల తాగి మత్తిల్లిన వెన్నెలపులుగులు - చకోర పక్షుల్లా.
వాళ్ళకి తోడు ఆ వెనకగా పాటకి ఆడుతున్న జలయంత్రపు నీళ్ళు, దాని పైగా కింద ఆడుతున్న వయ్యారిభామకి దీటుగా మబ్బుల మేలిముసుగులో దోబూచులాడుతున్న జాబిలి పోకళ్ళు - చూసిచూసి నా కళ్ళ ముందు కలలా నిలిచిపోయాయి ఆ తళుకులు, బెళుకులు, మెరుపులు, జిలుగులు.
ఇది మహా సొగసైన పాట.
ఈ పాట తెలుగులో రాస్తున్నంత సేపూ రాస్తున్న ఒక్కో మాట దగ్గర ఆగి - ముఖ్యంగా - సర్-ఏ-రాహ్, షబ్-ఏ-ఇంతెజార్, ముఖ్తసర్, చల్తే-చల్తే, టల్తే-టల్తే, ఢల్తే-ఢల్తే, జల్తే-జల్తే - అన్న మాటలు రాస్తూ నేనెంత మురిసిపోయానో నాకే తెలుసు.
ఈ పాటలో అక్కడక్కడ పెట్టిన three dots (ellipses), hyphens, line breaks అన్నీ కూడా - నేను రాస్తున్న పాటని ఎంత అందంగా ఎక్కెడెక్కడ ఆపితే ఇంకెంత అందంగా అర్థం స్ఫుటంగా ఊరిస్తూ స్ఫురిస్తుందో అనుకుంటూ పెట్టినవి.
అన్నట్టు ఇంకో మాట... హిందీ कोई ని మన తెలుగులో సాధారణంగా కోయీ అని రాసేదాన్ని. ఈ పాటలో మాత్రం అలా రాయడానికి మనసొప్పక తెలుగులో కూడా కోఈ అని రాసుకున్నాను.
రాస్తూ రాస్తూ ఈ పాట మీద నాకు కలిగిన మోహం, పెరిగిన వ్యామోహం మాటల్లోకి తర్జుమా చెయ్యాలంటే బోల్డన్ని కబుర్లు చెప్పే నాకే మాటలు దొరకట్లేదు.
ఇక్కడికి ఈ పాట గురించి చెప్పడం ఆపుతాను. అంతా దీని గురించే చెప్పేస్తే ఆ రెండో హోరుగాలి పాట అలుగుతుంది నా మీద.
చల్తే-చల్తే... చల్తే-చల్తే... యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే... సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే...
వహీ థమ్కే - రహ్ గయీ హై వహీ థమ్కే - రహ్ గయీ హై మేరీ రాత్... ఢల్తే-ఢల్తే... మేరీ రాత్... ఢల్తే-ఢల్తే...
జో కహీ గయీ న - ముఝ్సే జో కహీ గయీ న - ముఝ్సే వో - జమానా కహ్ రహా హై వో - జమానా కహ్ రహా హై కే ఫసానా... కే ఫసానా - బన్ గయీ హై కే ఫసానా - బన్ గయీ హై మేరీ బాత్... టల్తే-టల్తే మేరీ బాత్... టల్తే-టల్తే యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే... సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే... యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే... చల్తే-చల్తే సర్-ఏ-రాహ్... చల్తే-చల్తే... చల్తే-చల్తే చల్తే-చల్తే... చల్తే-చల్తే
చల్తే-చల్తే... చల్తే-చల్తే యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా! యు హీ కోఈ - మిల్ గయా థా!
షబ్-ఏ-ఇంతెజార్ ... ఆఖిర్ షబ్-ఏ-ఇంతెజార్ ... ఆఖిర్ కభీ హోగీ ముఖ్తసర్ భీ... కభీ హోగీ ముఖ్తసర్ భీ... యే చిరాగ్... యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై మేరే సాథ్... జల్తే-జల్తే మేరే సాథ్... జల్తే-జల్తే యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై యే చిరాగ్ - బుఝ్ రహే హై మేరే సాథ్... జల్తే-జల్తే మేరే సాథ్... జల్తే-జల్తే
*****************
*****************
నన్ను చుట్టుముట్టి ఊపేస్తున్న ఇంకో గాలిపాట - ప్రాణం ఖరీదు సినిమాలో ఏలియల్లో... ఏలియల్లో ... ఎందాకా ? పాట.
ఈ పాట రాసినవారు జాలాది రాజారావు. పాడిన వారు జి. ఆనంద్, ఎస్పీ శైలజ. పాట మొదట్లో వచ్చే ఏలియల్లో అంటూ వచ్చే రెండు లైన్లూ పాడింది డాక్టర్ కోనాల సువర్ణ చంద్రశేఖర్ గారట.
ఈ పాటకి సంగీతం కూర్చినవారు స్వరరాగపూరితగానానువర్తి**- చక్రవర్తి. తెలుగు సంగీత దర్శకుల్లో నాకు చాలా ఎక్కువగా నచ్చే బాణీ చక్రవర్తిది. పాట ఎంత అలవోకగా ఆడుతూ పాడుతూ కట్టినట్లు ఉంటుందో! పాటలో ఉన్న మాటలు స్పష్టంగా వినిపించేలా - ఒకే రాగంతో అన్ని పాటలూ కట్టినట్లున్నా ఏ పాటకాపాటే తన రాగమేదో వేరన్నట్టుగా ఉంటుంది.
(**స్వరరాగపూరితగానానువర్తి : ఇది సంగీతంలో ఓనమాలు కూడా దాటలేకపోయిన నేను కూడా పాడుకునేంత సులువైన రాగాలతో పాటలు కట్టిన చక్రవరి పాటల మీద ఇష్టంతో ఆయనకి నేను పెట్టుకున్న పేరు. )
ఇక పాటలో ఆడినవారు ప్రాణం ఖరీదు సినిమాకి నూతనతారలు - రేష్మీ, చిరంజీవి.
పైన చెప్పుకున్న హిందీ పాటలో మీనాకుమారి వెన్నెల కురిసే జాబిలి కన్నె అయితే - ఈ తెలుగు పాటలో చిరంజీవి కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపించే సూరీడు.
గాలిలో....లీలగా ... అవలీలగా - చేసిన తన డాన్స్ చూస్తే ఇదసలు చిరంజీవికి - విడుదలైన మొట్టమొదటి సినిమా - అంటే నమ్మలేం.
ఆ వెలిగే కళ్ళ నవ్వు మొహం, గాలిలో తేలుతున్నట్టుగా కదిలే పాదాలు, చేస్తున్న డాన్సులో చిరంజీవికే సొంతమైన ease, grace చూస్తే Gifted he is! అనిపించింది.
ఇక పాటలో పల్లెటూరి మొనగాడు - కుచ్చుపంచెల చిరంజీవికి - జతగా ఆడిన జడకుచ్చుల పల్లెటూరి పిల్ల రేష్మి ఎంత బావుందో!
గళ్ళచీర, బుట్ట చేతుల జాకెట్టు, పొడుగు జడ, మెళ్ళో ఆడే గుళ్ళపేరు, నున్నగా జడ దువ్వుకుని జతగా ఆడుతున్న సూరీడి వెలుగుని కొంచెం పంచుకుని మెరుస్తున్న ౘందమామ లాంటి మొహం - బంగారంలా మెరిసింది తెర మీద.
ఈ గాలిపాటలో బంగారి రేష్మి కనిపించడమే - రెండు చేతులూ బారచాచి - తానే గాలేమో అన్నట్టు కమ్ముకుంటూ వస్తుంది. ఆ పరుగులో - ఒక విరుపు, ఒక మెరుపు, ఒక వెతుకులాట, ఒక వలపు పాట - కనిపిస్తాయి.
పాట చూస్తున్నంత సేపూ - నలుపు-తెలుపుల పాటే అయినా - ఎఱ్ఱగా మెరుస్తున్న సూరీడు, ఎండ పొడన వెచ్చగా కాగుతున్న చెట్లూ కనిపిస్తాయి. వాటితో పాటే వెచవెచ్చని గాడుపు తగులుతున్నట్టనిస్తుంది.
ఇక జాలాది రాసిన పాటలో నాకు నచ్చిన మాటలు రాయాలంటే పాట మొత్తం మళ్ళీ ఇక్కడ రాసెయ్యాల్సిందే. పాటలో ఎంత కవిత్వం!
వారమంతా ఆఫీసు పనిలోనూ, ఇంటి పనిలోనూ ఎంత హడావిడిగా గడిచిపోయినా శుక్ర, శనివారాలు సాయంత్రాల్లో ఒక్క రెండు సినిమాలు చూస్తినా.... ఆ వారం నాకు నచ్చినట్టు వచ్చిపోయినట్టే.
అందులోనూ నాకు దొరికిన ఇంకో సినీ-మా-అదృష్టం ఏంటంటే నాతో పాటు నాకిష్టమైన సినిమాలు చూడడానికి అంతే ఇష్టంగా సిద్ధపడే బదరి సినీ-మా-సాంగత్యం.
మేమిద్దరం కలిసి - కంబైన్డ్ స్టడీ లాగా సినిమాలు చూసేస్తూ ఉంటాం.
మా ఇద్దరికీ టైం కుదిరి కొన్ని సినిమాలు చూస్తే - మా టైం బాలేక కొన్ని సినిమాలు చూడాలనుకోకపోయినా చూసేస్తాం.
సినిమా ఎలాంటిదైనా ఒక్కటే ఒప్పందం. ఆట మొదలెడితే ఆపకూడదు.
ఈ మధ్య చేసుకున్న ఇంకో అలవాటు ఏంటంటే వారం మధ్యలో కూడా ప్రతీ సాయంత్రం ఒక
అరగంట ఏదో ఒక సినిమా చూడడం. అంటే సినిమాలని డైలీ సీరియళ్ళలా చూస్తున్నాం.
ఈ వారం సీరియల్గా చూసిన సినిమాలు రెండు - ఒకటి పాత హిందీ సినిమా ముఘల్-ఏ-ఆజం, రెండోది కొత్త తెలుగు సినిమా శ్రీరాముడింట శ్రీకృష్ణుడంట.
మొదటి సీరియల్-సినిమా ముఘల్-ఏ-ఆజం లో నాకు నచ్చినవి - అక్బర్ ఇలాగే ఉండేవాడేమో అనిపించేలా చేసిన పృథ్వీరాజ్ కపూర్, లేలేత దానిమ్మ పూవులాంటి మధుబాల అందం, అనార్కలిగా అలరించిన ఆమె అభినయం. ముఖ్యంగా కంటికి విందుగా తళుక్కుమన్న ముఘల్ అద్దాల అలంకరణల grandeur. ఇవన్నీ కాకుండా ఇంకొక్క తమాషా విషయం ఏంటంటే మన పాత తెలుగు సినిమాల్లో ఉండే సినిమా-వకుళ శాంతకుమారిలా ఉండే దుర్గా ఖోటే ముఘల్-ఏ-ఆజం సినిమాలో అక్బర్ భార్య జోధాబాయి. ఆవిణ్ణి చూస్తున్నంత సేపూ ఇటీవలి జోధాబాయి ఐశ్వర్యా రాయ్ కూడా జ్ఞాపకం వస్తూనే ఉంది.
రెండో సీరియల్-సినిమా శ్రీరాముడింట శ్రీకృష్ణుడంట లో కనిపించిన గోదారి-సీమ అందంగా ఉంది. అనాథగా పెరిగిన హీరో ఆర్నాల్డ్ ష్చ్వార్జ్నెగ్గర్ లాగా రెండరడజన్ల మందిని చితక్కొట్టేయడం, పల్లెటూళ్ళో ఉన్న ఆరున్నొక్క రోజుల్లోనే నాట్లేసేసి, అరక దున్నేసి, కుప్ప నూర్చేసి, తూర్పార పట్టేయటం - నేనిప్పటికీ అరిగించుకుని అర్థం చేసుకోలేకపోతున్న అద్భుతం. పైగా ఇంకెవరితోనో పెళ్ళి కుదిరిన అమ్మాయికి పాఠం చెప్పరా అంటూ హీరో లాంటి అబ్బాయిని హీరోయిన్ను తండ్రి బ్రతిమాలడం, వాళ్ళిద్దర్నీ ఊళ్ళో ఎక్కడ బడితే అక్కడ ట్యూషన్ చెప్పుకోండ్రా అని ఊరి మీదకి వదిలేయడం - అర్థం చేసుకుందామన్నా అరగని అపార్థం. చివరాఖరుగా చెప్పాలంటే ఈ సినిమా - ఎగిరెగిరి ఉట్టి కొట్టలేకపోతున్న హీరోని తన భుజాల మీదకి ఎక్కించుకుని ఉట్టి కొట్టించిన హీరోయిన్ నాన్నని చూసి అవాక్కయిన నేను - ఆ సినిమా అప్పటికప్పుడు కట్టేసి ఎందుకు walk-away చేయలేదూ అని అనుకుంటూనే - అనుభవించేసిన అనర్థం.
ఇంకొక్క సినిమా - నిన్నంటే నిన్నే చూసిన "V" గురించి - మరీ ఎక్కువగా ఏమీ చెప్పను - కానీ.... నానీకో మాట...
నువ్వు విక్కీవో, విష్ణువో కానీ ... ఓ నానీ! నీ సినిమా నిండా అంత రక్తమేంటయ్యా బాబూ? నీ సినిమా అంటే ఎంచగ్గా పిల్లా-పాపలతో డ్రాయింగ్ రూంలో pillow లేసుకుని చూసే సినిమా అని తెగ మురిసిపోయేదాన్ని. ఇహిప్పట్నుంచీ అలా అనుకోవడానికి లేదని తెలిసిపోయింది. నీ V కథ గురించి, అందులో ఇంట్లో కూడా కత్తులు పట్టుకు తిరిగే అమ్మాయీ, అమ్మ-నాన్నల గురించి, ఆ అమ్మాయి నాన్న మాట్లాడే తలా-తోకా లేని మాటల గురించి - ఎంత తక్కువ మాట్లాడితే అంత మంచిదేమో! అసలయినా... మీరందరూ మాట్లాడిన డైలాగులేమిటో ఇప్పుడు సినిమా చూస్తే మీకైనా వినిపిస్తాయా? అర్థమవుతాయా? చూసేది తెలుగు సినిమా, మన మాతృభాష - అనుకుంటూ సబ్-టైటిల్స్ పెట్టుకోవడానికి మొహమాట పడి - ఏం వింటున్నామో ఎంత సౌండ్ పెంచినా అర్థం కాక - ముందుకీ వెనక్కీ వెళ్తూ రెండున్నర గంటల సినిమాని మూడు గంటల సేపు చూశాం - నిద్రనాపుకుంటూ. పోన్లే! మాలాంటి వాళ్ళం చూడకపోతే తెలుగు సినిమా పరిశ్రమకి పోయేదేం లేదు. ఇదే గొప్ప సినిమా అనుకుని తీసినవారికి వందనం! తెలుగు సినిమా ఇక మారదు అన్న నమ్మకాన్ని నిలబెట్టినందుకు అభివందనం!!
చిట్టచివరగా - ఈ వారం చూసిన ఇంకొక్క మలయాళం సినిమా "C U Soon" గురించి.
ఫహాద్ ఫాజిల్ సినిమా అని తెలియగానే చూడకుండా ఉండలేకపోయాం. చూశాక 'ఎంత బాగా తీశారు!' అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాం. సినిమా టైటిల్స్ దగ్గర నుంచి సినిమా చివరివరకూ Google - Hangouts స్క్రీన్స్ లోనే కథని నడిపించిన - గంటన్నర సేపు సినిమాని ఎంతో imagination తో, creative గా తీసిన ఈ సినిమాని నిజ్జంగా కళ్ళార్పకుండా చూశాం.
అసలూ ... ఇదేం సినిమా అబ్బా?
మరీ కథే హీరో అనుకుంటూ గంటన్నరకే చుట్టేస్తారా? హన్నా! ఇదే మా తెలుగులో అయితేనా... కెవిన్కీ, వాళ్ళ ఆడబాస్ సంజనాకి ఓ డ్యూయెట్టు - జిమ్మీకి, అనూకి ఓ డ్యూయెట్టు - అనూకి ప్రిస్క్రిప్షన్ రాసిన డాక్టర్ ప్రశాంతుతో ఓ కామెడీ ట్రాకూ - జిమ్మీ ఇల్లు సోదా చెయ్యడానికొచ్చిన దుబాయి పోలీసులతో ఇంకో కామెడీ ట్రాకూ - అనూకి ఎఱ్ఱ జిగేల్, జిగేల్ గౌను వేసినప్పుడు ఓ క్లబ్బుదో, పబ్బుదో ఓ డాన్సూ - అనూ ఎక్కిన విమానం రెక్కలు పట్టుకుని కిటికీలోంచి దూకి జిమ్మీ అనూని చేరే ఏక్షన్-ప్యాక్డ్-సీను - అబ్బబ్బా! ఎన్ని పెట్టేవాళ్ళో! ఇంకో గంటన్నర అయినా కథ సాగేది.
మంచు కొండల్లో లేకపోతే పోయే దుబాయి ఎడారి ఇసుకలో డ్యుయెట్లు పెట్టలేరూ? సినిమాకి తీసుకున్న కథ ప్రకారం ఎంతెంత OTT-type సీన్లు చూపించడానికి ఎంతో అవకాశం ఉన్నా మరీ అంత చెప్పీ-చెప్పకుండా చెప్పినట్టు అంత decent గా సినిమాని నడిపించెయ్యడమే! అనూ పడ్డ కష్టాలు వీడియోలో చూస్తూ కెవిన్ ఒక్క చుక్క కన్నీరు కార్చేసి, కళ్ళెఱ్ఱబరచుకున్నట్టు - అంత బరువైన సీన్ అసలు అలా అంత చులాగ్గా ఎలా తీసేశారో!?
పాదాల దగ్గర మొదలుపెట్టి పైకి కెమెరా పోనిస్తూ హీరోని కథ లోకి పట్టుకు రాకపోతే సినిమాల్లో ఇంకేం చూసేట్టు? అంటే...కథ బావుంటే ఎలాగైనా చూసేస్తామనే కదా వాళ్ళ ధీమా!!
ఏ మాటకామాట చెప్పుకోవాలి - సినిమా అంతా చూసేశాక - పోన్లేబ్బా! ఈ సినిమా ఉన్నదున్నట్టుగా తెలుగులో ఎవ్వరూ తియ్యరు, తియ్యలేరు - అని నమ్మకంగా అనిపించింది. అంతే కాకుండా ఇలా కూడా చెప్పాలనిపించింది... డోంట్ ట్రై టు సే "C U Soon" ఇన్ తెలుగు, ప్లీజ్!
చివరాఖరుగా ఓ మాట...
నా మటుక్కి నాకు -సిట్టసివరిదాకా - నిద్దరోకుండా - మాటాడుకోకుండా .... సూసేదే అసలు-సిసలైన సినిమా...
అనువుగాని కాలం
అలవిమాలిన కాలం
అయినవాళ్ళందరూ అక్కడక్కడే ఉన్నా అందరు కలిసి మెలిసి ఉండలేని కాలం
అత్తిపత్తి పోలికని అందరూ అరువు తెచ్చుకున్న కాలం.
అలాంటి అర్థం-పర్థం లేని కాలంలో అక్కడ అమ్మ ఒక్కతే ఒంటరిగా.
ఆ ఏకాంతం కూడా "అందరిలో ఉన్నా నాకు నేనే... నాతో నేనే ఉన్నా మీరందరూ ఉన్నట్లుంటుంది నాతోనే. అందుకే నా ఇష్టం వచ్చినట్టు, నా మనసుకి నచ్చినట్టు నన్నుండనీయండ్రా బాబూ ! " అని గలగలా నవ్వేసే అమ్మ కోరుకున్నదే.
అమ్మకి బోల్డంత ధైర్యం, ధీమా.
అమ్మ ఎప్పుడు మాట్లాడినా ఆ మాటల్లో ధిలాసా.
అమ్మ హమేషా కులాసా.
అసలు అమ్మే అందరికీ దన్నూ, ధైర్యం, అండా, దండా!
ఇక్కడున్న అబ్బాయి - ఇండియాలో ఇంటిలో ఉన్న అమ్మకి రోజూ ఫోన్ చెయ్యాల్సిందే...
అబ్బాయితో పాటు అబ్బాయి అందించిన వేలు పట్టుకుని వచ్చేసిన కోడలు పిల్ల-అమ్మాయి కూడా అ(త్త)మ్మతో మాట్లాడాల్సిందే!
ఒకరి తర్వాత ఒకరొకరుగా మాట్లాడుతున్న అబ్బాయి-అమ్మాయిలతో అ(త్త)మ్మ "హమ్మయ్య! ఇవాళ్టికి అందరూ హాజరు వేయించుకున్నారా?" అని మేలమాడాల్సిందే.
ఎంత మార్చిమార్చి అడిగినా ఇవే ప్రశ్నలు. అవే సమాధానాలు.
కానీ ఈ మధ్య - అమ్మ - మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ - వారంలో ఓ రెండు-మూడు సార్లైనా "పెద్దదాన్నవుతున్నానుగా..." అనేస్తోంది.
అది వింటుంటే అబ్బాయికి ఏదో తెలియని గుబులు మనసులో.
తెలిసీ తెలియని చిన్నారి వయసులో పెళ్ళై పెద్దరికం తెచ్చుకున్న అమ్మ - ఉన్నపళాన నాన్నగారు గుండెనొప్పితో కూలిపోతే - అయినవాళ్ళెవ్వరూ అండలేని వేళ అదరక, బెదరక - దేనికైనా వెరవక - తనని, తమ్ముడిని, చెల్లాయిని - కంటిరెప్పల కావలిలో పెంచి పెద్దచేసిన అమ్మ అప్పుడే పెద్దయిపోవడమేంటి? పెద్దదాన్నయి పోతున్నానని అనుకోవడమేంటి? - అని.
ఉన్న సమస్యకి చేతనైన పరిష్కారం వెతుక్కోవటం తప్ప - ఊర్కే బెంగ పడి ఆగిపోవడం అసలు అలవాటు లేదు అబ్బాయికి.
అమ్మని పెద్దతనపు తలపు నుంచి తప్పించాలి - ఆ మాట మరిపించాలి. ఆ మాట మరిపించాలంటే అమ్మ కోసం ఏమన్నా చెయ్యాలి - అమ్మకి నచ్చినదేదన్నా కొనుక్కోమనాలి.
కానీ అమ్మకి ఏమీ వద్దంటుందే! అమ్మ చేతిలో పెట్టిన డబ్బు పారాడే పాపాయి చేతిలో బొమ్మలాంటిది. అటూ-ఇటూ చూసి ఎక్కడో పెట్టి మళ్ళీ తిరిగి తన చేతికే ఇచ్చేస్తుంది. అందుకని అమ్మకేదైతే నచ్చుతుందో అబ్బాయే ఆలోచించి కొనిపెట్టాలి.
అలా అనుకున్నదే తడవు అబ్బాయి నుంచి తమ్ముడికి పిలుపు వెళ్ళింది - అమ్మకో స్మార్ట్ ఫోన్ కొనిపెట్టి అది ఎలా వాడాలో నేర్పించమని.
అమ్మ "నాకు వద్దురా బాబూ!" అన్నా వినిపించుకోలేదు అబ్బాయి. మొత్తానికి అమ్మకి ఆడుకోవడానికి ఓ కొత్తబొమ్మ దొరికింది - అదే అబ్బాయి అమ్మకి కొనిపెట్టిన స్మార్ట్ ఫోన్.
ముందు వద్దు-వద్దన్నా అమ్మకి ఆ ఫోన్ నచ్చింది. అది నొక్కి, ఇది నొక్కి అన్నీ ఒక్కటొక్కటిగా నేర్చుకోవడం మొదలు పెట్టింది.
ఇక్కణ్ణించి అబ్బాయి, అక్కడున్న తమ్ముడు కలిసి అమ్మకి చిన్నచిన్న పరీక్షలు పెట్టారు - "రాజమండ్రి ఆంటీకి voice call చెయ్యి, శివకోడు చెల్లాయత్తకి video call చెయ్యి, సౌండ్ పెంచు- తగ్గించు" అంటూ already smart ఐన అమ్మకి smart-phone వాడడం ఆడుతూ, పాడుతూ నేర్పించారు.
కొన్నదేదైనా కొత్తలో కాలక్షేపంగా ఉంటుంది కానీ పాతబడేకొద్దీ అలవాటుగా మారి అంతగా అలరించదు కదా!
మరి అమ్మని హుషారుగా ఉంచాలంటే ఇంకేం చెయ్యాలీ అని మళ్ళీ అబ్బాయికో ఆలోచన.
అప్పుడు తట్టింది అబ్బాయికి - మహత్తరమైన ఓ idea.
చిన్నప్పుడు అమ్మ అబ్బాయికి "అనగనగా ఓ రాజుగారుండేవారు. ఆ రాజుగారికి ఏడుగురు కొడుకులూ. వాళ్ళో రోజు వేటకెళ్ళి ఏడు చేపలు తెచ్చారు...." అంటూ మొదలుపెట్టి బోల్డన్ని కథలు చెప్పేది.
అబ్బాయి కూడా తాను పెరుగుతూ ఉన్నప్పుడు అమ్మ చెప్పిన కథలకి దీటుగా - చెప్పిన పని చెప్పినట్లు చెయ్యకుండా ఉండడానికో, చేసిన పని చేసినట్లు చెప్పకుండా ఉండడానికో చెప్పిన కథలు - ఉన్నవీ, లేనివీ, ఊహించుకున్నవీ, ఊహకందనివీ - ఇంకా బోల్డన్ని ఉన్నాయి.
అవన్నీ అబ్బాయికి గుర్తొచ్చాయి.
అవి అలా గుర్తు రాగానే "అమ్మకెందుకు మళ్ళీ కథలు చెప్పకూడదు?!" అనిపించింది అబ్బాయికి.
అబ్బాయి ఇటీవల చేసుకున్న కథ-లవాట్లు రెండు.
కొప్పర్తి వారి కథావాహినిలో కొప్పర్తి రాంబాబు గారు చదివే కథలు వినే అలవాటొకటి - విన్నవి ఎవరికైనా చెప్పకుండా ఉండలేని అలవాటింకొకటి.
అలా విన్న కథల్లో వారానికో కథ అమ్మకి చెబ్దామన్నదే అబ్బాయికొచ్చిన బహు-మంచి ఆలోచన.
అనుకున్నదే తడవు వారం, వారం - కథలు చెప్పుకొనువారం - చెప్పిన కథలు వినువారం అయ్యారు అబ్బాయీ-అమ్మా.
సాధారణంగా శుక్రవారం కథల వారం.
మొదటి వారం మునిమాణిక్యం నరసింహారావుగారి కాంతం కథల్లో "వెండి కంచం" కథతో మొదలయ్యింది.
"అమ్మా! ఇప్పట్నుంచి నీకు వారానికో కథ చెప్తాను.వింటావా?" ఊరింపుగా అబ్బాయి ప్రశ్న.
అలా మొదలు - ఇటు నుంచి అబ్బాయి చెప్తున్న కథలూ - అటు నుంచి అమ్మ కథ వింటూ కొడుతున్న "ఊఁ ఊఁ - లూ...
ఒక ఇరవై నిముషాల్లో కథ చెప్పడం పూర్తయింది. అబ్బాయి చెప్పిన కథ అమ్మకి నచ్చింది.
రెండో శుక్రవారం అబ్బాయి చెప్పిన కథ భమిడిపాటి రామగోపాలం గారి "వెన్నెల నీడ".
"అమ్మా! ఇవాళ నీకు 'వెన్నెల నీడ' అనే కథ చెప్తున్నానూ... దీన్ని భమిడిపాటి రామగోపాలం అనే ఆయన రాశారు. విను మరి!" గొంతు సవరించుకుంటూ అబ్బాయి.
"చెప్పయ్యా బాబూ వింటాను" చెవులు అప్పగిస్తూ అమ్మ.
"ఒకమ్మాయి, వాళ్ళాయన, ఇద్దరు పిల్లలతో ట్రెయిన్ ఎక్కుతారు - బంధువుల పెళ్ళికెళ్ళి వాళ్ళ ఊరికి తిరిగెళ్తూ.అప్పుడు ఆ అమ్మాయి తన ఎదురు సీట్లో కూర్చున్న ఒకతన్ని అదే పనిగా చూస్తూ - ఇతన్ని ఇంతకు ముందు ఎక్కడ చూశానా? - అని గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటుంది" అంటూ మొదలు అబ్బాయి చెప్తున్న కథ.
అమ్మ వింటోంది. కథఎక్కడా ఆగకుండా భలే సాగుతోంది.
కథ చెప్తూ ఉన్న అబ్బాయికి ఓ చిలిపి ఆలోచన వచ్చింది.
చెప్తున్న కథ హఠాత్తుగా ఆపేసి "ఇవాళ ఇక్కడికి ఆపేస్తాను. మిగిలిన కథ వచ్చేవారం. ఈలోగా కథలో తర్వాత ఏం జరుగుతుందో నువ్వు ఊహించి నాకు చెప్పు" అని అనగానే ఫక్కున నవ్వి "నాకు హోంవర్క్ ఇస్తున్నావన్న మాట. బావుంది నాయనా!" సంబర పడింది అమ్మ ఆట్లాడే-బాలలా.
"అంతే మరి! నువ్వు రోజూ కార్తీకదీపం, వదినమ్మ సీరియల్స్ చూస్తావు కదా... అలాగే నేనూ నీకు కథలు సీరియళ్ళలా చెప్తా. వచ్చే వారం నేను కథ ఎక్కడాపానూ అనడిగితే సరిగ్గా నేనెక్కడ ఆపానో గుర్తు పెట్టుకుని నాకు చెప్పాలి." అమ్మ సంబరం విని అబ్బాయి గొంతులో ఆనందం.
అమ్మకి కథలు ఆసక్తికరంగా చెప్పడంలో అబ్బాయి వేసే ఎత్తుగడలు - అబ్బాయి పక్కనే ఉండి వింటున్న అమ్మాయి క్కూడా భలే సరదాగా అనిపించింది.
తర్వాత శుక్రవారం అమ్మ అప్పటివరకూ విన్న 'వెన్నెల నీడ' కథ గుర్తు చేయడం, అక్కణ్ణించీ మొదలుపెట్టి అబ్బాయి మిగిలిన కథ పూర్తి చెయ్యడం - అంతా అనుకున్నట్టుగానే జరిగింది.
మరసటి శుక్రవారం అబ్బాయి ఫోన్ చేసీ చెయ్యగానే అమ్మ తనంతట తానే అడిగింది "కథ చెప్తావా నాయనా!" అంటూ.
అలా అడిగినప్పుడు అమ్మ చిన్నప్పుడు అమ్మమ్మని ఇలాగే అడిగేదేమో అనిపించి చాలా సంతోషమేసింది అబ్బాయికి. అమ్మ అడగ్గానే అబ్బాయి మొదలు పెట్టి చెప్పిన కథ వెధవ డబ్బు. ఈ కథ రాసినవారు పాలంకి వెంకట రామచంద్రమూర్తిగారు.
కథ మొదలుపెట్టి చెప్తున్న అబ్బాయికి మధ్యలో ఎందుకో అమ్మ కథ వినట్లేదేమో అనిపించింది.
"అమ్మా! నేను చెప్తున్న కథ వింటున్నావా? లేకపోతే టీవీ చూస్తున్నావా? నీకు వినాలని లేకపోతే చెప్పు. ఇంకోసారి చెప్పుకుందాం" అబ్బాయి గొంతులో ఇసుమంత కినుక.
"అయ్యో! లేదురా బాబూ! నువ్వు చెప్పే కథే వింటున్నా. చెప్పు. చెప్పయ్యా బద్రీ! "చెప్తూచెప్తూ ఉన్న కథ అబ్బాయి ఆపేస్తాడేమోనన్న బెదురు అమ్మకి.
"సరే! విను... " అంటూ అబ్బాయి మొదలుపెట్టిన కథ పూర్తయింది.
"హమ్మయ్య! కథ మధ్యలో ఆపేసి మిగిలింది మళ్ళీ వచ్చేవారం చెప్తాననలేదురా బాబూ నువ్వు!" అప్పటిదాకా ఊపిరి బిగబట్టి కథ విన్న అమ్మ 'చూశావా! నువ్వెలా బోల్తా కొట్టావో?' అంటున్నట్టు కలకలా నవ్వింది.
ఫోన్ తీగకి ఇవతల నుంచి అమ్మకి కథ చెప్తున్న అబ్బాయి కళ్ళు నవ్వుతో వెలిగాయి - అమ్మ కోసం ఇంకోటేదో ఆలోచించుకుని అట్టేపెట్టాడుగా మరి!
ఆ అమ్మ పెంచిన అబ్బాయి మరి! అమ్మ చిన్నప్పుడు ఆడించిన ఆటల్లో ఆరితేరిన అబ్బాయి! మరిప్పుడు అమ్మని ఆడించే వంతు తనదని మురిసిపోతున్న అబ్బాయి!
ఓస్ ఇంతేనా - ఈ మాత్రం నాకు తెలీదా అనుకుంటూ "ఆగష్టూ...." అంటూ దీర్ఘం తీసింది అమ్మ.
"కరెక్టుగా చెప్పావ్" అబ్బాయి మెచ్చుకోలు విని అమ్మ చిన్నపిల్లలా మురిసింది - ఆ మెచ్చుకోలు తర్వాత దేనికి దారి తీస్తోందో అమ్మకి ఇంకా తెలీదు కదా!
"అమ్మా! ఇప్పటికి మొత్తం మూడు కథలు చెప్పాను - అవేంటో చెప్పు!" మెత్తటి గొంతుతో అబ్బాయి నుంచి తర్వాతి ప్రశ్న.
అమ్మకి హుషారొచ్చేసింది - తనకి సమాధానం తెలుసు కదా!
"ముందు చెప్పిన కథ డబ్బులు దాచి వాళ్ళాయనకి వెండి కంచం కొనిపెట్టిన కాంతం కథ, రెండోది వాళ్ళాయన ఊరెళ్తే బెంగ పెట్టుకున్న అమ్మాయి కథ వెన్నెల నీడ, ఇవాళ చెప్పింది - కింద పడ్డ కాణీనేరుకున్న డబ్బున్న ముసలాయన కథ వెధవ డబ్బు ... సరిగ్గా చెప్పానా?" గబగబా తడుముకోకుండా చెప్పేసి గొప్పగా అడిగింది అమ్మ.
అమ్మ - పైకనలేదు కానీ - "నేనంటే ఏమనుకున్నావురా!" అనుకుంటున్నట్టుగా నవ్వింది. ఆ తర్వాత ఇంకేమేం ప్రశ్నలు రాబోతున్నాయో అమ్మకింకా తెలీదు కదా!
"సరే! అమ్మా! ఇప్పుడేం చేద్దామంటే... ఇప్పుడు చెప్పినట్టే ప్రతీవారం నీకో కథ చెప్తాను. డిసెంబర్లో నీకు పరీక్ష. పరీక్ష ఏంటంటే - ఎన్ని కథలు చెప్పాను? ఏం కథలు చెప్పాను? ఇవన్నీ గుర్తు పెట్టుకోవాలి నువ్వు. నేనడిగిన కథ నువ్వు మళ్ళీ నాకు చెప్పాలి. మరి సంక్రాంతికి ముందు చిన్నప్పుడు మాకు హాఫర్లీ పరీక్షలు పెట్టేవాళ్ళు కదా బళ్ళో. అలాగే నీక్కూడా ఇది హాఫర్లీ పరీక్ష " నెమ్మదిగా అమ్మకి పెట్టబోయే పరీక్ష గురించి చెప్పాడు అబ్బాయి.
"అమ్మో! కథంతా అంటే నువ్వు చెప్పినట్టే చెప్పలేను కానీ - టూకీగా చెప్తా" అమ్మ స్కూల్ కెళ్ళే పాపాయిలా మారాం చేసింది.
"సరే! సరే! టూకీగానే చెప్పు. కానీ నేను చెప్పే కథలు అన్నీ నువ్వు గుర్తుంచుకోవాలి. ఏ కథ అడుగుతానో నాకే తెలీదు" అమ్మని సరదాగా సవాల్ చేస్తున్నట్టు అన్నాడు అబ్బాయి.
"అలాగేరా బాబూ! గుర్తు పెట్టుకుంటాను. కాయితం మీద రాసుకోవచ్చా?" అబ్బాయి పెట్టబోతున్న పరీక్ష ఎలాగైనా పాసవ్వాలన్న ఆరాటంతో ఆరాగా అడిగింది అమ్మ.
"రాసుకో అమ్మా! నే చెప్పే ప్రతి కథ గురించి ఒకటో రెండో లైన్లు రాసుకో - నీ గుర్తు కోసం. " ఏదో రాయితీ ఇస్తున్నట్లుగా అబ్బాయి సమాధానం.
అలా అమ్మకి హాఫర్లీ పరీక్షకి సిలబస్సు, తేదీ ఖరారు అయిపోయాయి.
అమ్మ అప్పుడే పరీక్షలకి తయారవడం మొదలు పెట్టింది.
అమ్మతో మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టిన వెంటనే అబ్బాయి తమ్ముడికి ఫోన్ చేశాడు - "చిన్నా! అమ్మకి కథలు చెప్తున్నా" అంటూ.
అది వింటూనే అటునుంచి తమ్ముడు నవ్వి "అమ్మేమందిరా, అన్నాయ్!? నాకెందుకురా ఈ కథలు అందా?" అనడిగాడు.
వెంటనే అబ్బాయి "అమ్మ అలా ఎప్పుడూ అనదురా చిన్నా! అన్నట్టు అమ్మకి డిసెంబర్లో హాఫర్లీ పరీక్ష కూడా పెడతానన్నాను. పేపర్ కూడా లీక్ చేశాను" అని ఇటునుంచి నవ్వులు రువ్వాడు.
అటునుంచి తమ్ముడు కూడా "హహ్హహ్హా!" అని నవ్వి "మంచి పని చేశావన్నాయ్! లాపోతే చిన్నపుడు ఎప్పుడూ మన చేత పరీక్షలకి చదివించి, పరీక్షలు రాసొచ్చాక కూడా ఏం రాసొచ్చామో కూడా మన చేతే చెప్పిస్తుందా? అమ్మకి అట్టా పరీక్ష పెట్టాల్సిందే!" అంటూ అన్నైన అబ్బాయి నవ్వులకి ఇంకొన్ని రవ్వలు చేర్చాడు.
ఇక అ(త్త)మ్మకి కోడలైన అమ్మాయి...
ఇటునుంచి అబ్బాయి అ(త్త)మ్మకి చెప్పిన కథలూ వింది.
అటునుంచి అ(త్త)మ్మ కొట్టిన "ఊఁ -ఊఁ" లూ వింది.
అబ్బాయి అ(త్త)మ్మకి పెట్టబోయే హాఫర్లీ పరీక్ష కబుర్లూ వింది
అ(త్త)మ్మ రాయబోయే పరీక్షకి రాసుకోబోతున్న నోట్స్ వివరాలూ వింది.
ఆఖర్న - అన్నదమ్ములిద్దరూ కలిసి అ(త్త)మ్మ రాయబోయే పరీక్ష గురించి రువ్విన నవ్వుల సవ్వడీ వింది.
ఎన్నో మాటలు...
మాటలు పేర్చగా పుట్టిన పదాలు
పదాల రాగం కూర్చగా మోగిన పాటలు
పాటలు ఎన్నని వింటాను?
పాట విన్న హాయి ఎంతని మోస్తాను?
హాయి మోయలేక అశ్రువై ఎంతని కురుస్తాను?
ఇలా అనుకునే - నేను నా దారిన నే పోతుంటానా?!
అదేంటో కానీ... కొన్ని పాటలు - ఆడబోయిన తీర్థాల దొరికిన పాడబోయిన పదాలై - ఏ గోడ చాటునుంచో "దోబూచ్చి!" అని ఒక్క ఉదుటున నా మీదకి దూకి పలకరిస్తాయి.
నిన్న కాక మొన్నటి రోజున - సరిగ్గా ... అల్లాంటిదే ఓ పాట - అదాటున నన్నల్లుకొని - "నన్నాలకించు"మని నన్నాటకాయించింది.
ముందు నేను బెట్టు చేశాను. .
"నీకన్నా ముందు విన్నవే ఇంకా వదిలించుకోలేకున్నాను, విన్న పాటలే పదేపదే వింటూ పలవరిస్తున్నాను. ఇహ ఇప్పుడు ఇంకొక నువ్వా? చాలు, చాలు! నన్ను వదులు" అని విదిలించుకుని ముందుకి పోబోయాను.
నేను విదిలించుకుని వెళ్ళిపోతే "పోన్లెమ్మ"ని నన్ను వదిలి వెళ్ళడానికి - అది పాటా? మరొహటా?
"ఇంతకుముందు విన్నవేవో విన్నావు. ఇక ముందు వినబోయేదాన్ని నేనొక్కదాన్నే నీకు ఎక్కువయ్యానా? అంత వెక్కసమయ్యానా? నన్నొక్కసారి వినవూ?" అని నన్ను పీడించింది. పదేపదే వినిపించింది.
అప్పుడిక నాకు నిలిచి వినక తప్పలేదు.
విన్నాను.
విన్న పాటలన్నీ విన్నపాటునే నచ్చుకుని నెత్తికెక్కిచ్చుకోవాలనేమీ లేదుగా!
నచ్చలేదంటే అలిగి వదిలిపోతుందని "చాల్లే! ఇంతోటి పాటవు - విన్నాను గానీ ఏముందని నీలో? విన్నానుగా ... ఇహ నీ పల్లవిని చరణాల మీద మోసుకుంటూ వెళ్ళిరా!" అని వెక్కిరించి పారిపోబోయా.
వదులుతుందా పాట? పోబోయిన నన్ను గాలిలా చుట్టేసింది. పసిపాపలా మారి ఎత్తుకోమని మారాం చేసింది. చివరికి భుజాలెక్కి చెవుల చేరి మోగింది. దానితో చేరి నన్నూ మోగమంది.
మొగమాటం లేకుండా తను మోగి నన్ను మోగిస్తున్న రాలుగాయి పాటతో చేరిన నా పాట రాగాల మోతల మా ఇల్లు ఆగమయింది.
మోగుతున్న పాటతో పాటు ఊగుతున్న నేను అలుపొచ్చి ఓసారి ఆగాను.
ఆగి పాటతో "నచ్చలేదన్నానా? ఏ గాలితో పాటు వచ్చావో ఆ గాలిలో తేలిపో. నెలవు లేదిక్కడ. నీకిదే నా సెలవు" అన్నానో లేదో - అప్పటివరకూ విచ్చిన మువ్వలా గలగల్లాడుతున్న పాట కాస్తా - మూసిన ముత్యమై, ముడుచుకున్నదై - సన్న గొంతు రాగాల "నన్ను కూర్చిన వారే పేర్చిన నా అప్పో, చెల్లో ఒహతుంది. తనంటే నీకిష్టమనీ, తనలాగే ఉన్న నన్నూ చేరదీస్తావనీ చెప్పి గాలి అలల మీద నన్నంపింది." అంటూ సన్నాయి నొక్కులు నొక్కింది.
"ఏమన్నా చెప్పు. నిన్నానమాలు కట్టలేకపోతున్నాను." ఎలా అయినా పాటని 'పద పద పమ్మక్క' అని పంపేద్దామనే నా పాట్లు.
"సర్లే! ఎంత చెప్పినా వినేట్లు లేవు. నన్నంపకాలు పెట్టక మానేట్లు లేవు. ఎలాగూ వెళ్ళిపోయేదాన్నేగా - నా మాటొహటి వింటావా?" చరణాల మీద పల్లవినెత్తుకుని లేచింది పాట.
జాలేసింది నాకు "అసలే చెప్పుల్లో కాళ్ళెట్టుకుని ఉన్నావు - ఆ మాటేదో తొరగా చెప్పు మరీ!" అన్నా.
అప్పుడు మొదలెట్టింది - పదే పదే పాడుతున్నా పాడిన పాటే - అన్నట్టు మొట్టమొదటినుంచీ చెప్పడం తన కథ.
"నువ్వు నన్ను విన్నావుగా - తెలుగు మాటలతో మొదలయ్యే నేను అసలుకే హిందీ పాటను. నన్ను సరిగ్గా విను - మధ్యలో నేను యెంకన్నా... యెంకన్నా...బత్కమ్మా... బత్కమ్మా... అని వినిపిస్తాను కదా?! అది వింటే నీకేమీ గుర్తు రావట్లేదూ?" అడిగింది పాట.
"ఆ... నిజమేనోయ్... ఇప్పుడు గుర్తొస్తోంది - మాకూ తెలుగులో జీవితచక్రం సినిమాలో మా ఘంటసాల అచ్చు ఇలాగే వస్తావా? మురిపిస్తావా? అని పాడినట్టు గుర్తు. అన్నట్టు ఆ పాటకి సంగీతం కట్టింది శంకర్ - జైకిషన్ కదూ? అందులో శంకర్ మా హైద్రాబాద్ వాడేగా? భలే! అయితే నిన్నూ వాళ్ళిద్దరే కట్టారంటావ్?"
"అదే కదా మరి! అందుకేగా బత్కమ్మని నా మాటల్లో చేర్చిందీ?! మీ తెలుగు 'జీవితచక్రం' లో కూడా 'బతుకమ్మ బతుకమ్మ ఉయ్యాలో - బంగారు గౌరమ్మ ఉయ్యాలో' అనే పాట కూడా ఉంది - నీవు జ్ఞాపకం ఉందా? అంతే కాదు మీ ఘంటసాల 'వస్తావా? మురిపిస్తావా? 'అంటూపాడిన పాటనే ఇంకో అమ్మాయి కూడా పాడింది'ఆశలు... దాచకు..' అంటూ " తనని గుర్తుపడుతున్నానని ఉత్సాహపడి ఊపిరోసుకుంది పాట.
"ఆ... ఆ... గుర్తుందిలే ... అదే 'కంటి చూపు చెప్తోంది - కొంటె నవ్వు చెప్తోంది- మూగ మనసులో మాట... ఓ రాజా!' అనే పాటేనా?" పాట నన్ను రెట్టిస్తోందని నా ఉక్రోషం.
"అద్దీ ... అద్గదే! నా తోబుట్టువైన ఆ పాటను పాడింది, నన్ను రఫీ సాబ్తో పాటు పాడింది ఒక్కళ్ళే - శారద అని" అంటూ గెంతింది పాట.
"ఎవరూ శారదా? అంటే మా ఊర్వశి శారదే? ఆవిడ పాడుతుందని నాకు తెలీదే?" కళవెళ పడి తికమకలయ్యా.
"బానే ఉంది సంబడం! పుట్టినప్పట్నుంచీ పాటలు వింటున్నానంటావ్. నటనమాడే శారద, పాట పాడే శారద ఒకరే ననుకుంటావ్. నన్నూ, మీ 'కంటి చూపు చెప్తోంది' తెలుగు పాటనూ పాడింది ఒకటే శారద - శారదా రాజన్ అయ్యంగార్." నన్ను వెక్కిరించింది పాట. "ఛ" నాలుక్కరుచుకున్నా. "ఎంత పనయ్యింది. ఇన్ని పాటలూ పాడి, అన్ని పాట్లూ పడి ఓ పాట చేత ఇవన్నీ చెప్పించుకోవాల్సి వచ్చిందే" అని సతమతమయ్యా. పాట అప్పటికే నా భుజమెక్కేసింది.
చెవి మీదుగా ఒరిగి "ఒకసారి విని చూద్దూ... నీకే తెలుస్తుంది నేనెలాంటిదాన్నో" అంటోంది. నాకేమో ఇంకొక్క సందేహం మిగిలిపోయింది. ఇంతవరకూ వచ్చాక ఇక ఈ పాటతో మొహమాటమెందుకు అనేస్కుని అడిగేశా..."శత్రంజ్ ముందా? జీవితచక్రం ముందా?" అని. "ఏమో... మీ మనుషులు రాసుకున్న వికీలో చూసొచ్చా...ఒకటి 69, ఇంకోటి 71 అని. ఏది ముందైతే ఏముంది చెప్పు. రెంటినీ కట్టినవారు ఆ ఇద్దరే , రెండిట్లో పాడిన ఇద్దరిలో ఒకరు ఆ శారదే! ఆ రెండు ముక్కలూ చాలవూ - ఈ రెండు పాటలని నీ కవలపాటల్లో చేర్చుకోవడానికి?" దబాయించింది పాట. నా మీద పాట గెలిచిందనక ఇంకేమంటాను?
కిమ్మనక ఆ పాటలు రాసి ఈ కింద పెట్టుకున్నా ... వాటి బొమ్మలూ తెచ్చి ఇక్కడ అట్టే పెట్టుకున్నా...
ఈ పాటలో హెలెన్ నాకు భలే నచ్చేసింది. అందులోనూ పాట మొదట్లో ఆవిడ వేసుకున్న డ్రెస్సు ఎలాంటిదంటే నా చిన్నప్పడు నాలుగుస్తంభాలాట ఆడుకున్న శ్రీరామనవమి పందిట్లో కట్టిన ప్లాస్టిక్ పూల హారాల్లోంచి తీసిన పూలతో కుట్టినట్లుంది.
అంతే కాదు ... హెలెన్ మొహం మీద మెరుపులు, ఒంటిలో తిరిగిన మెలికలు.... వాహ్! చూడాల్సిందే!
బత్కమ్మా! ఓ బత్కమ్మా! ఏమి? ఏమైందిరా...?
బత్కమ్మ ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
చిన్నమ్మ... చిన్నమ్మ ... చిన్నమ్మ... చిన్నమ్మ... ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
తేరీ ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో పల్కో మే ఛుపాఊ ఎంకన్న పల్కో మే ఛుపాఊ ఎంకన్న
ఛుపాఓ
బత్కమ్మా... బత్కమ్మా...
యెంకన్నా... యెంకన్నా...
బత్కమ్మా! ఓ బత్కమ్మా!
యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
బత్కమ్మ ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
ఏ ... యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న... యెంకన్న...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
ఏ... బత్కమ్మ ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ... బత్కమ్మ...
ఎక్కడ పోతోరా? ఎక్కడ పోతోరా? ఇక్కడ ఇక్కడ రా!
బత్కమ్మా! ఓ బత్కమ్మా!
అరే బత్కమ్మ
ఏ ... మేరీ దిల్ కీ రానీ బత్కమ్మా!
మేరే హోనేవాలే బచ్చోం కీ అమ్మా!
జీవితచక్రం పాట: కంటి చూపు చెప్తోంది...
'కళాభినేత్రి' వాణిశ్రీ గురించి చెప్పేదేముంది?
కాకపోతే రెండో చరణంలో 'కొమ్మ మీదా ... గోరువంకా - రామచిలుకా ముద్దు పెట్టుకున్నాయి' అన్నదగ్గరా, ఆ తర్వాత "ఓయ్... " అనే దగ్గర ఎంత కులుకుగా చేసిందో వాణిశ్రీ. అది చూస్తుంటే నాకింకేదో పాట గుర్తొస్తున్నట్టుగా ఉంది కానీ - అదేంటో, ఎందుకో గుర్తు రావట్లేదు.
సర్లే! ఇప్పటికే ఈ రెండు పాటలు నా చెరో భుజం ఎక్కి చెవిలో జుయ్-జుయ్ మంటున్నాయి. ఇప్పుడింకో పాట-హాయిని మోసే సోయి లేదు నాకు. అందుకే ఇప్పటికి గుర్తొచ్చినవి చాలు, మిగిలినవాటిని ఆనక్కి అట్టే పెట్టుకున్నా...
కంటి చూపు చెప్తోంది - కొంటె నవ్వు చెప్తోంది మూగ మనసులో మాట... ఓ రాజా!
కంటి చూపు చెప్తోంది - కొంటె నవ్వు చెప్తోంది మూగ మనసులో మాట... ఓ రాజా!
ఆశలు... దాచకు! ఆశలు... దాచకు!
కంటి చూపు చెప్తోంది - కొంటె నవ్వు చెప్తోంది మూగ మనసులో మాట... ఓ రాజా! ఓ... రాజా !
ఆడపిల్ల - పూలతీగే - ఒక్కలాగే చక్కనైనవి ఆడపిల్లా ... పూలతీగే... ఒక్కలాగే చక్కనైనవి ఆడపిల్లా - పూలతీగే - ఒక్కలాగే అండ కోరుకుంటాయి ఓయ్ ! అందమైన జవరాలు - పొందు కోరి వచ్చింది ఎందుకలా చూస్తావు, ఓ రాజా?! స్నేహము... చేయవా? స్నేహము... చేయవా? కంటి చూపు చెప్తోంది - కొంటె నవ్వు చెప్తోంది మూగ మనసులో మాట... ఓ రాజా! ఓ... రాజా !
పొద్దున్నేఅమ్మ లేపుతుంటే లేచిన నాకు మొదలయింది - ఆ కల లాంటి రోజు.
నేను తలంటుకుని రాగానే అమ్మ ఓ కొత్త చీర ఇచ్చి కట్టుకోమంది.
ఈలోగా అమ్మ, చెల్లాయత్త కలిసి ఓ బుట్టలో దేవుడి సింహాసనం, కుందులు, ఒత్తులు, అగ్గిపెట్టె, పసుపు, కుంకుమ, పూలు - ఇంకో బుట్టలో అంతకు ముందు రాత్రే తెప్పించి ఉంచిన మల్లెపూల జడ, జడగంటలు సర్దారు. నేను ముందే చెప్పాను నా జుట్టుతోనే జడ వెయ్యాలి, సవరాలు అవీ పెట్టొద్దని.
ఇంకో చిన్న పెట్టెలో సర్దుతూ అమ్మ చెల్లాయత్తకి చెప్తోంది - "ఇదిగో - ఇటు చూడండి - బుట్టలోకి కొన్న చీర ఈ గోల్డ్ కలర్కి పింక్ బోర్డర్ చీర. జాకెట్టు కూడా అందులోనే పెట్టాను. అదెలాగూ కన్నెధార పోసేటప్పుడు దానికని చేయించిన పలకసర్లు, మెళ్ళో ఉన్న చిన్న గొలుసు తప్ప ఇంకేమీ పెట్టుకోనంది. వాటితో పాటే దాని వడ్డాణం కూడా ఆ పక్కనే పెట్టాను. మీరక్కడికి వెళ్ళగానే అక్కడ పనివాళ్ళు కళ్యాణమండపం ముందు ముగ్గు వేశారో లేదో చూడండి. అక్కడ మనకి గదులవీ ఉన్నాయి. వాటికి తాళాలు అవీ ఇస్తాను. అక్కడ లల్లీకి చీర అదీ కట్టి, పూలజడ వేసేసి మీరు రెడీగా ఉంటే ఈలోగా మేమందరం తయారయి వస్తాము."
చెల్లాయత్త "అలాగే, పాపా! నేనన్నీ చూస్తాను. మీరొచ్చేలోగా గౌరీపూజకి కూడా అన్నీ సర్దేస్తాను. మీరేమీ కంగారు పడకండి" అంటూ అమ్మకి భరోసా ఇస్తున్నారు.
ఇంకో పక్కనుంచి నిద్ర కళ్ళతో పప్పి, కుట్టి కూడా వచ్చారు. కుట్టి వస్తూనే ఓ చిన్న పెట్టె చెల్లాయత్త చేతికి ఇచ్చి "చెల్లాయత్తా! ఇందులో ఉన్నది లల్లెమ్మ చేతికి పెట్టండి" అంటూ అందించింది.
అది చూస్తూనే నేను "అదేంటి మళ్ళీ? నాకేమీ వద్దన్నానా?" అంతకు ముందు రోజే తలలో పెట్టుకునే రాగిడీ పెట్టుకోమని అదీ, అది నా జుట్టు పీకేస్తుంది పెట్టుకోనని నేనూ - మా మధ్య జరిగిన చిన్న గొడవోటి గుర్తొచ్చి అడిగాను.
"ఏం లేదు లేవే బాబూ... ఇది పెట్టుకుంటే నీ చేతులు వీడియోలో, ఫొటోల్లో బాగా కనిపిస్తాయని బోల్డు షాపులు తిరిగి తీసుకొచ్చాను నేను. ఇది పెట్టుకోనంటే ఇహ బావుండదు." అని నా మీద విసుక్కుంటూ - చెల్లాయత్త కేసి తిరిగి "ఇదిగో ...చెల్లాయత్తా! ఇది మీరు దీనికి మర్చిపోకుండా పెట్టండి. ఒద్దంటే చూడండి...నేనొచ్చాక ఆ చేతులు కట్టి మరీ పెడతాను" అని ఆవిడ చేతిలో ఆ ప్లాస్టిక్ బాక్స్ పెట్టింది కుట్టి.
"కుట్టెమ్మా! ఇలా ఇయ్యది - నువ్వే చూస్తావుగా మన లల్లెమ్మని నేనెలా తయారు చేస్తానో" అంటూ చెల్లాయత్త అత్యుత్సాహం, ఆపేక్ష చూపిస్తూ కుట్టి అందించిన ప్లాస్టిక్ డబ్బాని ఆవిడ హ్యాండ్బేగ్లో పెట్టుకున్నారు.
నేనింకేం మాట్లాడలేదు. ఈ రోజు ఎవ్వరినీ కాదనదలుచుకోలేదు - దేన్నీ వద్దనదలుచుకోలేదు. నిజం చెప్పాలంటే గత రెండు రోజులుగా జరుగుతున్న సందడి నన్ను ఒక కలలా నన్ను మూసేసింది. ఒక మైకంలా నన్ను కమ్మేసింది. నేను physical గా మెలకువలో ఉంటూ, నా mind మహా blank గా ఉన్న క్షణాలవి.
సరే! కావాల్సినవన్నీ సర్దిపెట్టి - నన్నూ, చెల్లాయత్తని కారెక్కించి - చిలకలూరిపేట రోడ్డులో ఉన్న - ఇండియన్ టొబాకో అసోసియేషన్ కళ్యాణ మండపానికి పంపించింది అమ్మ.
అక్కడికి వెళ్ళేటప్పటికి అప్పటికే మా రాములమ్మ, కూతురు శ్రీదేవి కళ్యాణ మండపం బిల్డింగ్ బయట నీళ్ళు జల్లి ముగ్గేసేశారు.
ఓ పక్కగా ఎవరో నలుగురు ఓ చిన్న లారీ లాంటి దాంట్లోంచి చిన్నచిన్న పంజరాలు దింపుతున్నారు. అందులోంచి బుజ్జిబుజ్జి కుందేళ్లు, తెలతెల్లని పావురాలు, చిగురాకుపచ్చ చిలకలు కనిపిస్తున్నాయి. పక్కనే బుల్లిబుల్లి వాటర్ ఫౌంటెన్స్ కూడా ఉన్నాయి.
వాటిని చూడగానే - అంతకు ముందు రాత్రి నాన్న అమ్మతో చెప్తుండగా నేను ఆ పక్కనే పడుకుని విన్నది గుర్తుకొచ్చింది - ఆ డెకరేషన్ సాంబశివరావుగారెవరో నాన్నతో 'సార్! పాప పెళ్ళికి నేనే చెయ్యాలండి డెకరేషన్ - చిలకలు, పావురాళ్ళు, కుందేళ్ళు అన్నీ పట్టుకొస్తాను' చెప్పారట - అయన చెప్పినట్టే అవన్నీ తెచ్చేసినట్టున్నారు అనుకున్నాను.
వాటిని చూస్తూనే చెల్లాయత్త భలే సంబరంగా "బాబన్నయ్య ఎంత బాగా చేయిస్తున్నారు నీ పెళ్ళి ఏర్పాట్లు, లల్లీ! అమ్మకి, నాన్నగారికి నువ్వంటే ఎంత ప్రేమో చూశావా?!" అంటూనే నన్ను తీసుకుని కల్యాణ మండపంలో ఒక గదిలోకి తీసుకెళ్ళారు. ఈలోగా కార్లో ఉన్న మిగిలిన సామాన్లు అన్నీ కూడా డ్రైవర్ తీసుకొస్తే వాటిని ఇంకో గదిలో పెట్టించారు.
తడిగా ఉన్న నా తల ఆరుతుందని జుట్టంతా రబ్బర్ బ్యాండుతో కట్టి వదిలేసి, అమ్మ చెప్పినట్టు బంగారం రంగుకి గులాబీ అంచున్న జలతారు పట్టుచీరని గోచీ పోసి కట్టి, కుడి పక్కకి పమిట వేస్తూ - చీరకున్న జరీ పమిట చెంగు ముందుకి కనిపిస్తే బావుంటుందని - పమిట చెంగుని మాత్రం మార్వాడీలు కట్టుకునేట్టు ముందుకి వేశారు. అసలు అంతకు ముందు కూడా నేను ఓణీలు, చీరలు ఎక్కువగా మార్వాడీ కట్టే కట్టుకునే దాన్ని. నా ముక్కుకున్న వేలాడే ముత్యం, నా చీర కట్టూ చూసి నన్ను తెలియనివాళ్ళు నేను మార్వాడీ అమ్మాయిని అనుకుంటూ, నా నోట అచ్చతెలుగు విని ఆశ్చర్యపోతూ ఉంటే నేను, పప్పి, కుట్టి - వాళ్ళని నా చీరకట్టు - నోటి వాక్కు confuse చేసినందుకు నవ్వుకునే వాళ్ళం. అదే తలుచుకుంటూ నాలో నేనే నవ్వుకుంటున్న నా మొహం చూసి "ఏం గుర్తొచ్చింది లల్లీ - అలా నవ్వుకుంటున్నావ్?" అంటూ ఆవిడ కూడా నవ్వుతూ నా పమిటకి పిన్ పెట్టారు అత్త.
చీర కట్టడం అవగానే నాకు నుదుటిపై తిలకం పెట్టి, దానిమీద కుంకం అద్ది నామం పెట్టారు. ఎడమ బుగ్గన కాటుకతో చుక్క పెట్టారు. మెళ్ళో పలకసర్లు వేసి, నడుముకి వడ్డాణం పెట్టారు.
ఆ తర్వాత జడగంటలు పెట్టి నాకు జడ వేసి - పక్కనే బుట్టలో ఉన్న ready-made మల్లెపూల జడ తీశారు చెల్లాయత్త. దాంతో పాటే ఓ దారపుండ కూడా.
ఆ రెండూ తీస్తూనే "అయ్యోయ్! లల్లెమ్మోయ్!" అన్నారు అత్త.
అటువేపు తిరిగున్న నేను వెనక్కి చూస్తూ "ఏమైంది చెల్లాయత్తా?" అనడిగాను.
"హడావిళ్ళో చూసుకోలేదు చూశావా? ఈ దారపుండకి సూది గుచ్చి లేదు. ఇప్పుడెలా?" అన్నారు.
ఒక్క నిముషం నేనేం మాట్లాడలేదు. "హమ్మయ్య! ఆ బరువు జడ వేసుకోక్కర్లేదు. అత్తకి ఓ పెద్ద పూలమాల తీసి నా జడకి చుట్టెయ్యమని అడుగుతాను" అని మురిసిపోతూ ఉన్నానో లేదో ఇంతలో అత్త "ఉండు ఇప్పుడే వస్తాను" అని పూజ సామాన్లు పెట్టిన గదిలోకి వెళ్ళారు.
అలా వెళ్ళినావిడ చేతిలో ఓ అగ్గిపుల్లతో తిరిగొచ్చారు. వస్తూనే పక్కనే పెట్టున్న దారపుండ తీసి ఓ పెద్ద దారంముక్క తెంపి దాన్ని ఆగిపుల్ల తల దగ్గర చుట్టి, మల్లెపూల జడని నా జడకి పెట్టి - దారం కట్టిన అగ్గిపుల్ల రెండో కొసని మల్లెపూల జడకి వెనకున్న అట్టలోంచి నా జడ లోకి దింపి నాకు జడ కుట్టటం మొదలుపెట్టి ఓ పది నిముషాల్లో జడ కుట్టడం, పైన పూలు పెట్టడం అంతా పూర్తి చేశారు. అప్పటిదాకా ఏవో చిన్నచిన్నగా మాట్లాడుతున్న నేను జడ కుట్టడం పూర్తవగానే మాట్లాడడం మానేశాను. కొంచెంగా తలనొప్పి మొదలవుతున్నట్టనిపించింది.
ఇంతలో అత్త పాపిడిబొట్టు పెట్టి నా అలంకరణ పూర్తి చేశారు. అన్నట్టు కుట్టి ఇచ్చిన - దాని పేరేంటో నాకు తెలీదు - చేతి మణికట్టు దగ్గర్నుంచీ ఐదు వేళ్ళకీ గొలుసుల్లా పెట్టుకునే ఉంగరాల్లాంటివి కూడా పెట్టారు. అత్త నా జడ కుడుతుండగానే అమ్మ, నాన్న, పప్పి, కుట్టిలతో పాటు ఒక్కరొక్కరుగా పెళ్ళివారందరూవచ్చారు.
గురువుగారు వెంకన్నగారు కూడా వచ్చారు. పూజ సామాన్లు అన్నీ పెట్టి వున్న గదిలోనే లలితత్తయ్య, లలిత దొడ్డ, జయాంటీ - వీళ్ళందరూ లలితాసహస్రనామం చదువుతుండగా - ఆకుపచ్చ మెరుపు కాయితాలు అంటించిన
మేదర బుట్టలో కూర్చున్న - నా చేత గౌరీపూజ చేయించారు గురువుగారు. అది జరుగుతున్నంత సేపూ నేను మాట్లాడకూడదు అని చెప్పారు. చేతిలో కుంకం తీసుకుని పసుపు గౌరమ్మకి పూజ చేస్తూ మధ్యలో కళ్ళెత్తిన నాకు ఎదురుగుండా గుమ్మంలో నిల్చున్న గణపవరం కరణంగారు అనుమంచి లక్ష్మీనారాయణగారు కనిపించారు. కళ్ళెత్తి చూసిన నన్ను చెయ్యెత్తి పలకరించి అయన వెళ్ళిపోయాక అప్పుడు చూశాను ఆయన భార్య అన్నపూర్ణమ్మ గారు కూడా నా పక్కనే కూర్చుని లలిత చదువుతున్నారని. అప్పుడు నాకు కలిగిన సంతోషం అంతా ఇంతా కాదు. నన్ను చిన్నపిల్లప్పట్నుంచి వాళ్ళ మనవలతో సమానంగా అభిమానించిన వాళ్లిద్దరూ నా పెళ్ళికి రావడం నాకు అపురూపంగా అనిపించింది.
అన్నపూర్ణమ్మగారే నేను టెన్త్ క్లాసులో ఉన్నప్పుడు వేసవి సెలవుల్లో అమ్మతో కలిసి గణపవరం వెళ్తే - లల్లీకి ఒంటిరాయి ముక్కుపుడక కన్నా వేలాడే ముత్యం అయితే బావుంటుంది అని చెప్పి - నాకు ముక్కుకి ఉన్న ఎఱ్ఱరాయి ముక్కుపుడకని తీయించేసి ఓ చిన్న బంగారం రింగుకి వేలాడే ముత్యం, దానికిందో ఎఱ్ఱపూస వేసి కుట్టించారు.
నేనిక్కడ గౌరీపూజ చేస్తూ ఉన్నాను - ఇంతలో నాకేదో చుట్టూ కొంచెం హడావిడి ఏదో జరుగుతున్నట్టు అనిపించింది. నన్ను పూజ చేస్తూ ఉండమని చెప్పి గురువుగారు బయటికి వెళ్ళిపోయారు.
ఓ ఐదు నిముషాల తర్వాత కుట్టి వచ్చి నా పక్కనే కూర్చుని చిన్నగా "లల్లెమ్మా! కంగారేం లేదు - పెళ్ళికొడుకు వాళ్ళు రావడం ఆలస్యం అయింది. నాన్న కొంచెం టెన్షన్ పడ్డారు. వాళ్ళొచ్చేశారులే! కాకపోతే వాళ్ళు రావడమే ఆలస్యం అయిందని గురువుగారు ఎదురుసన్నాహం నువ్వు లేకుండానే చేయించేశారు. నువ్వు నీ పూజ కానీయ్" అని నా జడ సర్దేసి వెళ్ళిపోయింది.
ఈలోగా అమ్మ ఓ బాసికం పట్టుకుని వచ్చి నాకు కడుతూ "మనకి ఆనవాయితీ లేదు. కానీ మీ అత్తవారింట్లో బాసికాలు కడతారట. వీటికోసం ఎక్కడికి పరిగెత్తాలా ఇప్పుడు అనుకున్నాం కానీ కల్యాణమండపం వాళ్ళ దగ్గరున్నాయట." అంటూ "జడ లాగేస్తోందా? కొంచెం ఓర్చుకో. ఈ ఒక్క పూటకేగా!" అమ్మ కదా నేనేమీ నోరు తెరిచి చెప్పకుండానే నా నొప్పి తెలిసినట్టు నా తల నిమిరి వెళ్ళిపోయింది.
అమ్మ - నా మనసెరిగి - నాన్న వెనక ఉండి - నాకు మనసైన - నా పెళ్ళి జరిపిస్తోంది కానీ - ఎందుకో దిగులుగా, moody గా ఉంది. ఏదో గుర్తు చేసుకోకూడనిది మరిచిపోవడానికన్నట్లు నవ్వుతోంది - అంతలోనే మరిచిపోవాలనుకున్నది గుర్తొచ్చినట్టు నవ్వలేకపోతోంది. అమ్మ పడుతున్న అవస్థ నాకు తెలుస్తూనే ఉన్నా - ఇదీ నా కలే - అనుకుని అది నాకు తెలియనట్టు ఉండిపోతున్నా.
ఈలోగా నా గౌరీపూజ పూర్తయింది. బయట పోలీస్ బ్యాండు వాళ్ళు ముఠామేస్త్రీ పాటలు "హోయిరబ్బా .... హోయిరబ్బా" పాట ఓ రెండు, మూడు సార్లు వాయించి ఉంటారు. పక్కనుంచి పప్పి, కుట్టి మాట్లాడుకుంటున్నారు "మన పాపాయి పిన్ని వాళ్ళ నాని కొడుక్కి ఆ పాట ఇష్టంట. వాళ్ళ దగ్గరికెళ్ళి అదే పాట వాయించమని మళ్లీమళ్లీ అడుగుతున్నాడని వాళ్ళూ అదే వాయించేస్తున్నారు." అని.
ఇంతలో బుట్టలో కూర్చుని ఉన్న నా చేతుల్లో గుమ్మడిపండు, కొబ్బరిబొండం, గంధం చెక్క పెట్టారు. తంబి మామయ్య, ప్రసాద్ బాబయ్య (జ్యోతిపిన్ని husband), పాపాయి అమ్మమ్మ గారి నాని (మామ), పాపాయత్తయ్య గారి రామం (బావ) వచ్చి బుట్టలో కూర్చున్న నన్ను - బుట్టతో సహా ఎత్తి ఆ గది లోంచి కళ్యాణమండపం మీదకి తీసుకెళ్ళారు. నాకేమో బోల్డంత మొహమాటం - వాళ్ళ నలుగురూ నన్నలా ఎత్తుకు తీసుకెళ్తున్నారని. అప్పుడే పోలీస్ బ్యాండ్ వాళ్లు "బంగారుబొమ్మ రావేమే!" పాట వాయించడం మొదలుపెట్టారు. చిన్నప్పట్నుంచీ చూసిన ప్రతీ పెళ్ళిలో విన్న ఆ పాట నా కోసం వాయిస్తున్న ఆ క్షణాన నాలో నాకే తెలియని ఒక excitement. నన్నలా తీసుకెళ్ళి పెళ్ళికొడుకు బదరికి ఎదురుగా కూర్చున్న నాన్న-అమ్మల పక్కన బుట్టతో సహా కూర్చోపెట్టారు. మా ఇద్దరికీ మధ్య తెఱసెల్లా.
తంబి మామయ్య కొడుకు పన్నెండేళ్ళ వాసు ఆ తెఱసెల్లా ఒక కొస పట్టుకుని నా పక్కనే నిల్చుని ఉన్నాడు. మా పెళ్ళికి ఫోటోలు తీస్తానని వచ్చిన బదరి ఫ్రెండ్ సాయి అనే అతను వాసుని తెఱసెల్లాని కొంచెం కిందకి పట్టుకోమని బోల్డు దబాయించాడు. అలా చేయడంలో తను బదరికి ఏదో పే... ద్ద సాయం చేసేస్తున్నట్టు కాసేపు ఫీల్ అయ్యాడు కూడా. ఆ ఉత్సాహంలో చిన్నపిల్లాడిని చేసి వాసుగాడికి రెండు బుల్లి మొట్టికాయలు కూడా వేశాడు. ఆ సాయి ఒక్కడే కాకుండా నాన్న ఏర్పాటు చేసిన ఫోటో/వీడియోగ్రాఫర్ కూడా ఫోటోలు, వీడియోలు తీశాడు.
నాకు అంతకు ముందు బదరి ఎంత తెలిసినా పెళ్ళిపీటల మీదకి వెళ్ళేటప్పటికి నాకు తల ఎత్తలేనంత సిగ్గుగా అనిపించింది. అందులోనూ ఓ పక్కనుంచి ప్రభావతి దొడ్డ వాళ్ళ సాయి అమ్మతో, నాన్నతో "పెద్దపాపా, బాబయ్యా! నవ్వండి ....నవ్వాలి మీరు!" అని అనడం విని వున్నానేమో కొంచెం బెంగగా కూడా ఉన్నాను.
బదరి తల నాకు సరిగ్గా అందలేదు (తను కావాలని కొంచెం పైకి పెట్టుకుని ఉన్నారు) కానీ మొత్తానికి జీలకఱ్ఱ-బెల్లం పెట్టడం అయింది అనుకున్న ముహూర్తానికి.
అప్పుడు చూశాను నాకు అక్షింతలు వేయడానికి వచ్చిన అతిథి దేవుళ్ళని ....
నా చేత పలక-బలపం పట్టించి చదువు నేర్పిన మల్లయ్య మాష్టారు...
నా చిన్నతనాన్ని గుర్తుచేసుకుని మురిసిపోయే గణపవరం కరణంగారు, అన్నపూర్ణమ్మగారు...
నా చదువుని నమ్మి వాళ్ళ పిల్లలకి ఆడుతూపాడుతూ నాచేత లెక్కలు చెప్పించిన ఆర్మీ ఆఫీసర్ సంతోష్ ఆల్ఫ్రెడ్ గారు...
నా ప్రియ నేస్తం అపర్ణ, పక్కనే వాళ్ళమ్మగారు శాంత ఆంటీ...
BH లో ఇంటర్ చదివేరోజుల్లో కొరకొరా చూసుకున్నా MCA లో ఫ్రెండ్ అయిన నిరుపమ...
నాన్న ఆఫీసులో జనరల్ మేనేజర్ రామ్మోహన్ గారు
బదరి డిగ్రీ ఫ్రెండ్స్ బాలాజీ, సాయి గిరిధర్, CK (చెన్నకేశవరెడ్డి), నాగశ్రీను, జార్ (రాజగోపాల్), మదన్...
నా డిగ్రీ క్లాస్మేట్, బదరి ఫ్రెండ్ - వేణుగోపాలకృష్ణమూర్తి
బదరి MBA ఫ్రెండ్ - సాయి ప్రసాద్...
ఇంకా....బదరిని మొట్టమొదటగా నాకు పరిచయం చేసి మా పెళ్ళికి మూలకారణమైన రాజశేఖర్...
అక్షింతలు వెయ్యడానికి ఒక్కొక్కళ్ళుగా వస్తున్న వీళ్ళందరినీ చూస్తుంటే నాకు బోల్డంత ఆనందం.
అసలు పెళ్ళి జరుగుతున్నంతసేపూ ఏదో బెరుకు నాకు. అన్నీ శాస్త్రోక్తంగా చెయ్యడానికి టైం ఉంటుందో ఉండదో అని. ఎదురుసన్నాహం లాగానే ఈ గురువుగారు అన్నీ హడావిడిగా జరిపించేస్తారేమో అని.అంతలోనే ఒక చిన్న సందేహం - ఈ గుంటూరు టౌనులో పెళ్ళిలో తల మీదుగా పట్టుకునే కాడి దొరికిందో లేదో నని. అవన్నీ నా ఉట్టుట్టి బెంగలే కానీ అన్నీ చక్కగా జరిగేలా చూశారు నాన్న.
మధుపర్కాలు కట్టుకుని, జ్యోతులు పట్టుకుని వచ్చిన నా మెళ్ళో బదరి మంగళసూత్రాలు రెండూ కట్టడం - ఆ కట్టే సమయంలో మా చెల్లాయత్త నా జడని ఎత్తి పట్టుకోవడం - అది చూస్తూ నా వెనకనే కూర్చున్న కుట్టి "చెల్లాయత్తకి ఏం చేస్తే ఫొటోల్లో బాగా పడతారో బాగా తెలుసు" అనడం - అది వింటూ మా అత్త ఫక్కున నవ్వడం - కల... కల... కలే అది నాకు!
ఈలోగా తలంబ్రాలు.అమ్మ నెమ్మదిగా నా పక్కకొచ్చి కుడిపక్కగా వేసుకున్న మధుపర్కం పమిటని నెమ్మదిగా తీసి నా ఎడమ భుజం మీదుగా కప్పింది. అమ్మ కదా! చేతులెత్తి తలంబ్రాలు పోసే వేళ కొంగు కప్పి ఉంటే ఇబ్బంది ఉండదని - అప్పుడు నా మనసెరిగిన అమ్మ మనసు నాకెంత హాయినిచ్చిందో!
పెళ్ళి తతంగమంతా అవుతూ ఉండగా - బదరి వెనకాల మా ఆడపడుచు తులసి, నా వెనకాల కుట్టి కూర్చుని ఉన్నారు.
లాజహోమం చేస్తుండగా ఆ నిప్పుసెగకి నా చేతికి కుట్టి పెట్టిన గొలుసులు వేడెక్కాయని చూసి - అదే వచ్చి - "అయ్యో లల్లెమ్మా! చేతులు కాల్తున్నాయని చెప్పొద్దే?! అని చెప్పి వాటిని తీసేసింది.
చివరికి - అప్పగింతలు. అప్పటిదాకా ఫోటోలు తీస్తున్న బదరి ఫ్రెండ్ సాయి "నేను అప్పగింతలు చూడలేను - ఫోటోలు తియ్యను" అని చెప్పి దూరంగా వెళ్ళిపోయాడు.
అమ్మ, నాన్న - వెండిపళ్ళెంలో పోసిన పాలలో నా చేతులు ముంచి - వాళ్ళ చేతులకి ఆ పాలు అద్దిస్తూ - మా అత్తగారికి, మరిదికి, ఆడపడుచుకి - అప్పగించారు. నాకెదురుగా నించున్న మా జ్యోతిపిన్ని ఏడుపు ఆపుకోలేకపోతోంది. పప్పి, కుట్టి ఏడుపు ఆపుకుంటూ ముక్కు పీలుస్తున్నారు. నాకూ బోల్డు ఏడుపొచ్చింది. ఎందుకో తెలీదు - కానీ ఏడుపొచ్చింది. ఏడుస్తున్న నన్ను దగ్గరగా తీసుకుని - "మా లల్లి చాలా సున్నితం. మీకప్పగిస్తున్నాను. మీ పిల్లలాగే చూసుకోండి" అంటూ మా అమ్మ మా అత్తగారితో అంటూ - ఆవిడ "ఇక మీ అమ్మాయేంటి, వదినగారూ!--- మా అమ్మాయే!" అంటుంటే - ఆవిడ పక్కనే నించున్న మా ఆడపడుచు తులసి "మా వదినని అచ్చు మీలాగే చూసుకుంటాము ఆంటీ!" అంది. తను అలా అంటూ ఉండగా విన్న నాకు తను ఒక మంచి ఫ్రెండులా అనిపించింది. ఆ మాటకి అమ్మకి కూడా హాయిగా అనిపించిందో ఏమో - తేటగా నవ్వుతూ - మా మరిది కేసి చూసి - "లల్లీ! లక్ష్మణస్వామి లాంటి మరిది నీకు" అనగానే మా విజయ్ కళ్ళలో తళుక్కుమన్న ఆనందం నాకు నా రేపటి రోజుకి వెలుగుగా కనిపించింది.
అన్నట్టు - మా పెళ్ళిలో విశేషం - మా ఇద్దరి కళ్ళల్లో మెరిసిన నక్షత్రాలు అరుంధతిని మరిపించేట్లున్నాయి కాబోలు - మాకు అరుంధతీ నక్షత్రాన్ని చూపెట్టలేదు.
మా పెళ్ళిలో ఇంకో విశేషం - అసలు బాబి ఈ పెళ్లెలా చేస్తాడా? వంకలేమి వెతుకుదామా? - అని బస్సులెక్కి వచ్చిన వాళ్ళందరూ "అబ్బా! ఏం చేశాడు బాబీ వాళ్ళ పెద్దపిల్ల పెళ్ళి! మాకు హోటల్లో ఏసీ రూములు ఏర్పాటు చేశాడు. బెల్లు నొక్కితే చాలు ఒక బోయ్ రావడం - ఏది కావాలంటే అది అమర్చడం. అబ్బబ్బబ్బా! మహ బాగా చేశాడులే!" అని చెప్పుకునేలా చెయ్యగలగడం మా నాన్నకే చెల్లింది. అందులో సగం మెప్పు ఆయన వెనకాల ఉన్న మా అమ్మకి చెందుతుంది.
అదండి ... మా కథ!
మా కథలో అసలు నాయికా-నాయకులు - ఎవరేమనుకున్నా మన పిల్లల ఇష్టాల్ని మన్నించడమే మిన్న అనుకుని, మాకు వెన్నుదన్నుగా నిలబడి మా పెళ్ళి చేసిన - మా అమ్మా-నాన్నలు, మా అత్తగారు.
ఇక
మేమిద్దరం ఒకరికొకరం
తనో సగం - నేనో సగం
ఒకరికొకరం మేలి-సగం !
ఇప్పటికి - ఇక్కడ - ఈ రాతలో ... ఇక్కడికి... ఇలా... ఆపుతున్నట్టనిపించినా - ఈ రాతకి ఆవల ఎప్పుడూ జరుగుతుండే 'త్వామనురజామి' కి ఒక చిన్న కామా పెడుతూ... ఆ విరామ వ్యవధిలో ఒక చిన్న మేలి-కబురు, ఆ కబురుతో పాటు ఓ మంచి పాట ....
ఎర్రంచు తెల్ల మధుపర్కాలు - పసుపుతాడు తోడు, నల్లపూసల పేరు సౌరు.
ఎప్పుడైనా ఎవరైనా పాట పాడమంటే - "కోయిలను నేను - పాడమన్నప్పుడల్లా పాడను -
నాకు పాడాలనిపించి నే పాడితే మీరు వినండి" - అని మాటలతో దబాయించే
చిలిపితనపు కలికి.
బావగారి నోట నుంచి విన్న మొదటి కోరిక "నువ్వు బాగా పాడతావని మీ అక్క చెప్పింది - ఒక్క పాట పాడవా? " అంటూ.
వెంటనే గొంతు సవరించుకుని ఆ ఫాల్గుణ మాసపు మధ్యాహ్నాన - చిగురాకు-మేతరిని
మావికొమ్మల వూగ రమ్మని పిలుస్తూ - తాను నేర్చిన ఓ పాట పాడింది మా ఇంటి
కోయిల - విన్న బావగారి గుండెలో ఆ నవనీతగీతి మరపురాని మైమరపు-గీతి కాగా.
ఆ రోజు విన్న ఆ పాట - ఈ పూట మా నాన్న పాడగా... మా నాన్న గొంతులో
<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్నీ మాత్రమే మిగిలాయి కబుర్లు >>
అసలు చెప్పాలంటే నా ఈ బ్లాగ్ పోస్టుకి పెట్టిన శీర్షిక - మక్కికి మక్కి దింపుటే ... మహా మంత్రస్య ... - వ్యాకరణ పరంగా - తప్పు - తప్పున్నర తప్పు - మహా తప్పు.
కాకపోతేప్రాస కోసం పడిన ఆయాసమనండి... ఇంచుకగా మొదలై
ఇనుమడించిన ఆక్రోశమనండి -అదే... సరిగ్గా
అదే ... నాచేత అలాంటి టైటిలు పెట్టించింది.
సి....ని...మా...
ప్రపంచంలో మిగిలిన దేశాలూ, జాతులూ సంగతి నాకు తెలీదు కానీ - నేను పుట్టిన తెలుగు
దేశంలో - నాకూ, నాలాంటి వాళ్ళకూ - సినిమా వస్తే పండగొచ్చినట్టే.
అదీ ఓ పండగ పూట రిలీజైతే ఆ పండగకే పండగొచ్చినట్టు. పండగకే సంబరమై సందడి చేసినట్టు.
పండగొస్తే ఇంటిల్లిపాదీ సినిమా కెళ్ళేవాళ్ళం.
ఇంటికి పదిమంది బంధువులొస్తే అందర్నీ తీసుకునిసినిమా
కెళ్ళేవాళ్ళం.
తోచీతోచని సెలవు పూట సైకిళ్ళెక్కి అక్కచెల్లెళ్ళం ముగ్గురం ఫ్రెండ్సుతో సినిమా
కెళ్ళేవాళ్ళం.
సినిమాలోహీరో ఎంతవాడైనా తన కన్నా ఎంతో ఎత్తున్న విలన్ని ఎగిరెగిరి
తంతుంటే -ఇంట్లో మొదలెట్టిన ఫైటింగు ఇల్లూ, ఊళ్ళూ దాటి
- రాళ్ళల్లో, రప్పల్లో, బండరాతికొండల్లో
'డిష్యుం, డిష్యుం' అని మోతెక్కిపోతుంటే - పోలీసులుజీపేసుకొచ్చి "హేండ్సప్పు" అని విలన్ని బేడీలేసి
పట్టుకుపోయాక - హీరో, హీరోయిన్ను పాట పాడుకుంటూనో, ఫ్యామిలీ ఫోటో
తీసుకుంటూనో ఉండగా - అదేదో మనఇంట్లోనే
జరిగినట్టు - ఇహ అప్పట్నుంచీ హీరో కథతో పాటు మనకి కూడాసుఖాంతమయినట్లు -
మొహం నిండా నవ్వు వెలిగించుకుని - వేస్తున్న అడుగులుగాల్లో
తేలుతున్నట్టుగా - సినిమాలో నవ్వించిన రాజబాబునో, అల్లురామలింగయ్యనో,
బ్రహ్మానందాన్నో తలుచుకుని నవ్వుకుంటున్న నవ్వులునాలుగింతలు
చేసుకుని - ఆ తర్వాత నాలుగు రోజులపాటు నలుగురు కలిసిన వేళలతలుచుకుని
నవ్వుకునేవాళ్ళం.
సినిమా సెన్సార్ సర్టిఫికెట్చూపిస్తుండగా
అందులో ఏ పధ్నాలుగో, పదహారో కాకుండా ఓ పద్ధెనిమిదో, ఇరవైఒకటో రీళ్లు అని కనిపిస్తే ఆ సినిమా-పూటకి మహా ఆనందం -
సినిమా తొందరగాఅయిపోదని. ఎంచగ్గా ఓ రెండు చిప్స్
పాకెట్స్ కరకరలాడించి , కూల్డ్రింకు తాగేదాకాఉంటుందని.
కుర్చీలో కాళ్ళు పైకి పెట్టేసుకుని, పక్కనున్న వాళ్ళుమాట్లాడుతున్నా
చెవులు మాత్రం అటొగ్గి, కళ్ళు రెండూ తెరకప్పగించేసి 'ముందుసీట్లపై కాళ్ళు పెట్టరాదు' , 'ధూమపానం చేయరాదు'
తో మొదలుపెట్టి - 'నిశ్శబ్దం' అన్న స్లైడు దాకా అక్షరం పొల్లు పోకుండా చదివేసుకుంటూ - ఆతర్వాత మొదలైన సినిమాని అత్యంత భక్తితో, అనిర్వచనీయమైన
ఆరాధనతోచూసేవాళ్ళం.
సరే! ఇప్పుడా రోజుల్లేవు. బయటికి వెళ్ళేపరిస్థితి లేదు.
అయితే మాత్రం చిరకాల-వినోద-నేస్తం సినిమాని ఒదులుకుంటామా? పాతదైతే
యూట్యూబులో చూస్తాం. కొత్తదైతే OTT లో చూడాలని ఆశపడతాం. సినిమాచూసిన ప్రతిసారీ
అది బావున్నా, బాలేకపోయినా అనుకునే మాట ఒకటుంటుంది - "ఎంతకష్టపడి తీస్తారో కదా! పెద్ద ప్రాజెక్ట్ లాంటి సినిమా. ఇది
బాగా ఆడితేబావుణ్ణు - ఇందులో పని చేసినవాళ్ళందరూ బ్రతికిపోతారు,
బాగుపడతారు" - అని.
ఇంతఇష్టపడతామా సినిమాని!? ఒక్కో సినిమాని
చూస్తే - "ఈ సినిమా ఎలా తీశారసలు? ఏది తీస్తే అది
చూసేస్తున్నామని అంత అలుసయ్యామా?" అనిపించి పిచ్చిఉక్రోషమొస్తుంది.
అలాంటప్పుడు "ఎహె! ఈ సినిమా గురించి అస్సలు మాట్లాడకూడదు, ఎవ్వరికీ చూడమని చెప్పకూడదు.' అనుకుంటాను నేను.
అలా అనుకోవడం ఎందుకంటే - ఒకవేళ అనవసరంగా ఆవేశపడి 'ఫలానా సినిమా బాగాలేదు, చూడకూ!' అని చెప్పామనుకో - అప్పటిదాకా అసలు ఆ సినిమా పేరు కూడా విననివాళ్ళు కూడా ఇప్పుడు పేరు తెలిసింది కదా, బాలేకపోయినా టైం పాసుకి చూద్దామనుకుని చూసేవాళ్ళు కొందరూ - ఎందుకు బాగాలేదోఅని చూసేవాళ్ళు
కొందరూ - మనం చెప్పినట్టే నిజంగా బాగాలేదా, అబద్ధంచెప్తున్నామా అని చూసొచ్చి argue చేద్దామనుకునేవాళ్ళు కొందరూ - మనం బాగాలేదని
చెప్పాం కాబట్టి 'బాలేకపోయినా ఫర్లేదు, నువ్వు చూడొద్దన్నావు కదా అందుకైనా చూస్తా' నని పంతంపట్టి చూసేవాళ్ళు కొందరూ - ఇలా ఆ కొందరూ, ఈ కొందరూ, ఇంకొందరూ కలిసి బోల్డంత మంది ఏ సినిమానైతే ఎవ్వరూ చూడకూడదని అనుకుంటామో అదే సినిమాని చూసేస్తారు.
ఇది సినిమాల వరకే కాదు - ఏదైనా negative news అయినా అంతే - దాన్ని ఎంత ఇగ్నోర్ చేస్తే ఆంత propagate అవకుండా ఉంటుందని - నాకు నచ్చని సినిమాలు, విషయాల గురించి ఆట్టే మాట్లాడను.
కానీ కొన్ని సినిమాల్లో చూసినవి ఒక్కోసారి ఉడికించేస్తాయి. వాటిని గురించి రాసేసుకోమని సతాయిస్తాయి.
ఉమామహేశ్వర ఉగ్రరూపస్య - సినిమా పేరు మహా గొప్పగా అనిపిస్తోంది కదూ!
ఇంకా నేనేదేదో రాసే ముందు ఒక మహా చిన్నdisclaimer: నేను రాస్తున్న ఈ రాతలో పదేపదే 'మహా' అన్న మాట రావడం మహా-యాదృచ్ఛికమూ మరియు మహా-కాకతాళీయమూ మాత్రమే తప్ప అది ఈ రీమేకు దర్శకుడిని ఉద్దేశించి పదేపదే రాసింది కాదు.
సరే! నేను చెప్పదలుచుకున్న సినిమా దగ్గరకొస్తే అసలు మలయాళంలో "మహేషింటే ప్రతీకారం" చూసినప్పుడే ఆ సినిమా కథ అంత గొప్పగా అనిపించక - అంతకు ముందు చూసిన మిగిలిన మలయాళం సినిమాల ముందు కొంచెం తేలిపోయినట్టు అనిపించింది.
మామూలుగా అయితే ఏ మాత్రం కథ బావున్నా భాషాభేదం లేకుండా సినిమా చూసే మేము - చాలా సరళంగా, సాదాసీదాగా, నిరాడంబరంగా ఉండే మలయాళం సినిమాలు సినిమా చూస్తున్నప్పుడే అనుకుంటాము - దీన్ని తెలుగులో ఎవ్వరూ తియ్యకపోతే బావుండును అని. కాకపోతే "మహేషింటే ప్రతీకారం"ఎవరైనా తెలుగులో తీస్తారని కూడా ఊహించలేదు.
తీశారని పేపర్లలో చదివాక, Netflix లో ఉందని తెలిశాక - పాతవీ, కొత్తవీ చూడదగ్గ సినిమాలు అన్నీ చూసేసి ఉన్నామేమో - ఈ ఉమామహేశ్వరుడి ఉగ్రరూపం కూడా ఓ సారి చూద్దాం అనుకున్నాము.
మొదటగా సినిమా పేరే నాకు సరిగ్గా అనిపించలేదు. అది కనీసం ఉమామహేశ్వరస్య ఉగ్రరూపం అని ఉన్నా కొంచెంలో కొంచెం ఫర్వాలేకపోయేది.
అలాగే సంస్కృతంలో "స్య (स्य)" అనేది షష్ఠీ విభక్తి. దానికి అర్థం "యొక్క".
ఉదాహరణలు: రామస్య సఖా (रामस्य सखा ) - రాముడి స్నేహితుడు సూర్యస్య ఉదయః (सूर्यस्य उदयः) - సూర్యుడి ఉదయం
ఈ షష్ఠీ విభక్తి వ్యాకరణ రూపం ప్రకారం ఈ సినిమా పేరు ఉమామహేశ్వరస్య ఉగ్రరూపః అయి ఉండాలి - తప్ప ఉమామహేశ్వర ఉగ్రరూపస్య కానేకాదు. అది మొదటి పలుకు-రాయి. (అందుకే మొదట్లోనే చెప్పాను నా మహా మంత్రస్య మహా తప్పని... అది కూడా మహా మంత్రః - అని ఉండాలి - అంటే గొప్ప ఉపాయం అని అర్థం.)
మలయాళపు ఇడుక్కి తెలుగు అరకు అవడం బానే ఉంది. మలయాళపు పోస్టర్ ప్రింటింగ్ ప్రెస్ తెలుగులో నరేష్ ఆయుర్వేదపు అంగడి కావడమూ సరే! నటీనటులూ, అరకు అందాలూ అంతా సరే సరే!
కానీ - కేరళలో తిన్నట్టు అరటిపళ్ళు తిని, టీ ఎక్కడ తాగుతారబ్బా తెలుగు వాళ్ళు? ఏ చిన్న కార్యక్రమం జరిగినా టీతో పాటు బజ్జీలో, బోండాలో, ఉప్మావో, ఉల్లిపకోడీనో తింటారు కానీ అరటిపండుని ఆవురావురని ఎవరైనా తింటారా? కేరళలో 'జనగణమన' వినిపించగానే రోడ్డు మీద ఎక్కడున్నవాళ్ళు అక్కడే చెప్పులిప్పి నించున్నారని అదే తెచ్చి తెలుగులో చూపెట్టక్కర్లదేమో!?
మాండలికం పేరుతో ఏ మాటైనా మాట్లాడించెయ్యొచ్చు అనుకుంటున్నట్టున్నారు మాటలు రాసే వాళ్ళు కూడా. పదిమందిలో ఉన్నప్పుడు అనదగని మాటలని పదిమందితో కూర్చుని చూసే సినిమాలో - అందునా - నరేష్ లాంటి పెద్దమనిషితో అనిపించడం ఏం బాగు? సరే! ఇవన్నీ కాదు. నిజంగా తియ్యాలనుకుంటే తెలుగులో ఎంత గొప్ప కథకులు లేరు? ఎంత మంచి కథలు ఎన్ని లేవు?
ఇప్పటికిప్పుడు నాకు చటుక్కున గుర్తుకొస్తున్న కథలు - శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి "కలుపు మొక్కలు", మునిపల్లె రాజు "వారాలపిల్లాడు". వాటిల్లో జీవితం ఉంది, ఆశ ఉంది, వంచన ఉంది. ఇది ఇలా జరగకుండా ఉండి ఉంటే ఎంత బావుండునో అనిపించేంత విషాదమూ ఉంది. ఇవి కాకుండా ఇంకా ఎన్నో, ఎన్నో వేల కథలు - శ్రీపాద, కొడవటిగంటి, భరాగో, వాకాటి పాండురంగారావు, మునిపల్లె రాజు, ఇంకా ఎందరో గొప్పగొప్ప రచయితలు రాసినవి ఎన్నో ఉన్నాయి. కానీ ఆ కథలని తీసుకుంటే సినిమాగా తీయాలంటే ఎంత పని? పాత్రలు, ఆహార్యాలు, పరిస్థితులు, వాతావరణాలు - ఇలాంటివన్నీ రాసి ఉన్న కథను బట్టి ఊహించాలి - ఊహకు తగ్గట్టుగా స్క్రీన్ ప్లే రాసుకోవాలి - మాటలు రాసుకోవాలి - ప్రదేశాలు వెతుక్కోవాలి. అదే వేరే భాషలో వచ్చిన సినిమా రీమేక్ చేసుకుంటే అన్నీ అందుబాటులో ఉంటాయి.
అసలీ సినిమాల రీమేక్ నాకెలా అనిపిస్తుందంటే - ఎవరో గీసిన బొమ్మని - మనకి కావాల్సిన ఫ్రేములో పెట్టుకుని మన ఇంట్లో మేకుకి రీ-మేకు చేసుకుని - Framed by me - అని రాసుకున్నట్టుంటుంది.
చివరాఖరికి - ఈ ఉమామహేశ్వర ఉగ్రరూపస్య - నా మటుకు నాకు కొబ్బరినూనె వేసి చేసిన కేరళ వంటకాన్ని - కొంచెం చింతపండు చేర్చి - నూపప్పు వేసి ఇంగువ పోపేసిన ఆంధ్రా పులిహారలా చేసి వడ్డించేసినట్టనిపించింది - రుచిగానూ లేదు - అలా అని అరుచీ కాదు. ఏదో చేసేసుకున్నాం - ఈ పూటకి ఇలా కానిచ్చేద్దాం అన్నట్టే ఉంది తప్ప - ఇంకోసారి చూద్దాం, ఇంకొకరికి చూపిద్దాం అనేలా అయితే మాత్రం లేదు.
