ఇచ్చుకాలం... మనసు విచ్చుకాలం...

ఇచ్చుటలో ఉన్న హాయీ - వేరెచ్చటను లేనేలేదని ... ఉత్తరమెరికాలో డిసెంబర్ నెలకి తెల్సినట్లుగా ఇంకే నెలకీ తెలీదేమో...

పిల్లల బళ్ళకి సెలవులిస్తారు.
ఆఫీసులో పనులకి ఆటవిడుపులిస్తారు.

మబ్బుల్లేని ఆకాశం చుక్కల తళుకు తళుకు మెరుపు నిస్తుంది.
బల్బుల వరసలు పెట్టుకున్న భూమి మిణుకు మిణుకు వెలుగు నిస్తుంది.


తెలిసేలా కొందరు, తామెవరో తెలియనీకుండా ఇంకా ఎందరో - తమకున్న దాంట్లోనే కొంత తీసి ఇస్తూ - తమకు అసలు తెలియని వారి కనుల సంతోషపు దీపాలు వెలిగిస్తారు. 

మనిషి మనిషికి మధ్య దయ ధారాళంగా వినిమయమవుతూ ఉంటుంది.
ఇచ్చుకాలం మనసు విచ్చు కాలమవుతుంది.

శీతాకాలపు వాతావరణం కరుణతో కవోష్ణమవుతుంది.

మా ఇంట్లో మేం కూడా ఈ ఇచ్చుకాలానికి ఎంతగానో ఎదురు చూస్తాం.

ముఖ్యంగా ముగ్గురి కోసం కొంత డబ్బు తెచ్చి ఇంట్లో ఉంచుకుంటాము.

ఆ ముగ్గుర్లో ఒకరు మామూలు ట్రాష్ ట్రక్ డ్రైవర్, ఇంకొకరు రీసైకిల్ ట్రాష్ ట్రక్ డ్రైవర్, మూడోవారు మా మెయిల్ మ్యాన్.

క్రిస్మస్ వచ్చే వారాని కన్నా ముందు వారంలో సోమవారం నాడు ఈ ముగ్గురికీ మూడు గ్రీటింగ్ కార్డులు, ఆ కవర్లలో కొంత డబ్బూ పెట్టి ఇవ్వడం ఇప్పటికి ఈ ఇంటిలోకి వచ్చిన పధ్నాలుగేళ్ళ అలవాటు. మేమిచ్చే ఆ కొన్ని పదుల డాలర్లకే మురిసిపోయి కళ్ళు మెరిపించుకునే వాళ్ళని చూస్తే కలిగే ఆనందపు-స్వార్థం బదరీది, నాది.

ఇంతకీ ఈ రోజు ఈ ఇచ్చిపుచ్చుకునే కబుర్లు రాస్తోంది మేమేమిచ్చామూ, ఇస్తామూ అన్నదాని గురించి కానే కాదు. దానికోసమైతే రాయాల్సిన పనే లేదు. 
రాసుకోగలిగినంత విషయమూ, రాసిపెట్టుకోదగిన విశేషమూ లేనే లేవు.

అసలు విషయమేంటంటే...

క్రిందటి ఏడాది ఎప్పట్లాగే క్రిస్మస్ ముందు వారంలో బాగా మంచు కురిసింది. బాగా చలిగా వుంది. ఆ రోజు సోమవారం. మా సబ్-డివిజన్‌లో ట్రాష్ ట్రక్కులొచ్చే రోజు.

నేను ఇంటి కిటికీ దగ్గర నుంచుని మా ఇంటి ముందు ఆగబోయే ట్రాష్ ట్రక్కు కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను.  ట్రాష్ ట్రక్కులో డ్రైవర్ ఒకడే ఉంటాడు. అతను ప్రతి ఇంటి దగ్గర ఓ రెండు నిముషాలు ఆగి, తను దిగకుండానే ట్రక్కుకున్న robotic-arm తో ట్రాష్ బిన్‌ని ఎత్తి చెత్తని ట్రక్కులో వేసేసుకుని వెళ్ళిపోతాడు.

నేనలా చూస్తూ ఉండగానే మా ఇంటి ముందు ట్రాష్ ట్రక్ వచ్చి ఆగింది. మళ్ళీ ఎక్కడ వెంటనే వెళ్ళిపోతాడో అని గబగబా తలుపు తీసుకుని పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చిన నన్ను చూసి - గబగబా ట్రక్ దిగి వచ్చి - విశాలంగా నవ్వుతూ - నా చేతిలో వున్న కవర్ అందుకుని Happy Holidays! అని చెప్పి - ముందుకి సాగి పోయాడు మా ట్రాష్ ట్రక్ డ్రైవర్.

నేను మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళి - అదే కిటికీ దగ్గర నించుని - అంతలోనే రాబోయే రీసైకిల్ ట్రాష్ ట్రక్ కోసం ఎదురు చూస్తూ వున్నాను. మా రీసైకిల్ ట్రక్ డ్రైవర్ ఒక అమెరికన్ అమ్మాయి. కనిపించినప్పుడల్లా నవ్వుతూ పలకరిస్తుంది. తన కోసమని నేనెప్పుడూ వెతికి ఒక మంచి పూలపూల గ్రీటింగ్ కార్డు రాసి పెట్టుకుంటాను.

నేనలా చూస్తూ ఉండగానే ఓ పది నిముషాల్లో ఒక నీలం ట్రక్ వచ్చింది. అది చూడగానే మళ్ళీ బయటికి పరిగెత్తాను. కానీ ఆ ట్రక్ మా ఇంటి దగ్గర ఆగకుండా ఇంకో రెండిళ్ళ అవతల ఆగింది.

నేను అలానే ముందుకి పరిగెట్టాను - ఎందుకంటే అప్పుడు ఇవ్వకపోతే ఆ ట్రక్ సబ్-డివిజన్ అంతా తిరిగొచ్చేసరికి ఇంకో గంట, గంటన్నర పడుతుంది. నేను అంతసేపు పని మానేసి కిటికీ దగ్గరే కూర్చోలేను. అందుకని ట్రక్ డ్రైవర్‌కి కనిపించేలా ట్రక్ ముందుకి పరిగెట్టాను.

నన్ను చూసి ట్రక్ ఆపి ఆ డ్రైవర్ కిందికి దిగడం కనిపించింది. నేను కొంచెం ముందుకి కదిలి "హాయ్" అనగానే అటునుంచి ఒక ఆఫ్రికన్-అమెరికన్ అబ్బాయి వచ్చాడు.

అప్పుడు చూశాను - అది ఎప్పుడూ సోమవారం పొద్దున్నే వచ్చే రీసైకిల్ ట్రక్ కాదు. అంతకు ముందు శుక్రవారం రావాల్సిన యార్డ్ వేస్ట్ ట్రక్. వాళ్ళు సాధారణంగా నేను పనిలో వుండే వేళల్లో వస్తారు. వాళ్ళు వచ్చినట్టూ, వెళ్ళినట్టూ కూడా నాకు తెలిసేది కాదు. అందులోనూ మా ఇంటి ముందు యార్డ్ వేస్ట్ ఎక్కువగా ఉండకపోవడంతో ఒక్కోసారి అసలు మా ఇంటిముందు ఆగను కూడా ఆగరు. అందుకే ఆ రోజు కూడా ఆగలేదు.

సరే! ఆ అబ్బాయి దిగాడు కదా... అతను కూడా నవ్వుతూ ముందుకి రాబోయాడు.

నా మొహంలో - అమ్మాయి దిగుతుందని అనుకుంటే అబ్బాయి దిగాడేంటా అన్న ఆశ్చర్యపు చూపు - అతనికి నేను చెప్పనిదేదో చెప్పినట్టు అనిపిపించిందేమో - ఒక్క క్షణం ఆగి - "మీరు ఎవరనుకున్నారో ఏమో ...నేను ఈ ఏరియాకి ఎప్పుడూ వచ్చేవాడిని కాదు. మీరివ్వబోయేది నాకోసమని అనుకోలేను" అంటూ వెనక్కి తిరగబోయాడు.

నాకు వెంటనే - "అరె" - అనిపించింది.

అతనిని అలా ఉట్టి చేతులతో పంపిచేస్తే అంతకు మించిన బాధ నాకింక ఆ రోజుకి ఉండదు అనిపించింది.

వెంటనే అతని ముందుకి గబగబా వెళ్ళి - "ఇది మీ కోసమే! Happy Holidays!" అనగానే - అతని కళ్ళలో వెలిగిన వెలుగులకి చుట్టూ పరుచుకుని వున్న మంచు తెలుపులు వెలవెలలాడాయి.

అనుకోకుండా నేను చేసిన ఒక మంచి పనేంటంటే ఏ గ్రీటింగ్ కార్డులోనూ - Dear Friend! - అని తప్ప పేర్లు రాయకపోవడం.

ఆ తర్వాత మా రీసైకిల్ అమ్మాయి జేన్‌కి వేరే కార్డు ఇచ్చాను. అది వేరే సంగతి.

కానీ పేరు కూడా తెలియని  - నేనివ్వబోయినది తన కోసం కాదేమో అనిపించగానే తనకు వద్దని వెనక్కు తిరిగిన - ఆ ఆఫ్రికన్-అమెరికన్ అబ్బాయి నాకెప్పుడూ గుర్తుంటాడు.

మా ఇంటి Holiday Season కబుర్లలో మెదులుతూనే ఉంటాడు.

మామూలు మనుషులకి అది పెద్ద పట్టించుకోదగ్గ విషయమేమీ కాకపోవచ్చు. కానీ కనీసపు వేతనాలతో, పూటపూటా కనీసావసారాలకి కూడా వెతుక్కునే వాళ్ళలో కనిపించే డబ్బంటే ఆశలేనితనం నాకెప్పుడూ గొప్పగా కనిపిస్తుంది. 

వాడు 

వయసులో చిన్నవాడు

లేమి ఎంతో వున్నవాడు

కలిమి తాన లేనివాడు

చిరుజీవి వాడు

వాడు 

తనను చేరిన 

తనది కానిది 

తనకు వలదని 

మరలినవాడు 

వాడు 

మనసులో మిన్న వాడు 

మనిషికే వన్నెవాడు

మా మనసులోనే వున్నవాడు 

చిరంజీవి వాడు

 

త్వామనురజామి - 42 - వింత-Chaట్లు వినవలె వింతవింతలూ...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 41 - నీవీ నావీ కలలే... ఒకటే రంగులే...

డిసెంబర్లో బెంగుళూరు మరీ చలిగా అనిపించింది.

BTS లో వెళ్ళేటప్పుడు నాకు కిటికీ దగ్గర సీట్లో కూర్చుని రోజూ చూసే రోడ్లూ, బిల్డింగులే అయినా సరే ఏ రోజుకారోజు కొత్తగా చూడడం ఇష్టం. దాని కోసం ఒకట్రెండు బస్సులు మిస్ అయినా సరే - నాతో పాటు బస్సెక్కాల్సిన వాళ్ళందరూ ముందు బస్సుల్లో వెళ్ళిపోయాక ఆ తర్వాత ఖాళీగా వుండే బస్సు కోసం వెయిట్ చేసేదాన్ని. అప్పుడు నాకు కిటికీ సీటు దొరికేది - పైగా కిటికీ మూ సెయ్యమని చెప్పడానికి నా పక్కన ఎవరూ వుండేవాళ్ళు కాదు. దాంతో హాయిగా గాలి తగలాలని కిటికీ బయటికి మొహం పెట్టి కూర్చునేదాన్ని. అలా చేసినప్పుడు నాకు నచ్చేది. కానీ ఆ చలిగాలి తగిలి నాకు కొంచెం తలనొప్పి, మెడనొప్పి రావడం మొదలు పెట్టాయి. నా గాలి-ఇష్టం ముందు ఆ నొప్పి-కష్టాన్ని అంతగా పట్టించుకోలేదు.

నవంబర్ ఆఖరివారంలో ఇంటికి ఫోన్ చేసినప్పుడు అమ్మ చెప్పింది డిసెంబర్లో హైదరాబాదుకి వచ్చేలా ప్లాన్ చేసుకొమ్మని. ఎందుకూ అంటే మా ప్రభావతి దొడ్డ కొడుకు నానిబాబు పెళ్ళి అని చెప్పింది.

చాలా రోజుల తర్వాత మళ్ళీ రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో  ట్రెయిన్ ప్రయాణం. బెంగుళూరు నుంచి నేను, వైజాగ్ నుంచి కుట్టి హైదరాబాదు చేరాం. పప్పి అమ్మ, నాన్న లతో గుంటూరు నుంచి వచ్చింది.

సాంబశివరావు పెదనాన్నకి నేనంటే బోల్డు ఇష్టం. పెళ్ళికి వచ్చిన వాళ్లందరికీ నేను ఎంసీఏ చదువుతున్నానని భలే గొప్పగా పరిచయం చేశారు. నిజం చెప్పాలంటే నేనూ ఆ అటెన్షన్‌ని బోల్డంత ఎంజాయ్ చేశాను.

నానిబాబు పెళ్ళికి అమ్మ మా ముగ్గురి కోసం పట్టుచీరలు కొంది - నాకు నెమలికంఠం రంగుకి ముదురునీలం అంచుది, కుట్టీకి గులాబీ రంగుకి ముదురునీలం అంచు వున్నది.

మా ఇద్దరికీ కొన్న చీరలు అమ్మే సెలెక్ట్ చేసింది-మరి మేమిద్దరం గుంటూరులో లేం కదా! పప్పీ మాత్రం గోరింటాకు రంగుకి మెరూన్ బోర్డర్ చీర కొనుక్కుంది. ఇక నేను, కుట్టీ బోల్డంత unique గా వున్న పప్పీ చీర కాంబినేషన్ చూసి కొంచెం సేపు - కుహూ కుహూ - అన్నాం. పప్పెమ్మేమో మమ్మల్ని చూసి ముసిముసి నవ్వులు. అది చూసి ఇంకొంచెం ఉడికిపోయాం.

ఇంతలో అమ్మ  - "నాకు నచ్చినవేవో కొన్నాను. ఈ ఒక్క చీర తోనే అయిపోదు కదా? ఈసారి మీక్కావాల్సినవి కొనుక్కుందురు గానీ" అనగానే చీరల కబుర్లు అక్కడితో ఆగిపోయాయి. అసలు నిజం చెప్పాలంటే రంగుల పట్టింపులు లేనేలేవు. అమ్మ ఏది కొంటే అదే కట్టుకునేవాళ్ళం. కాకపోతే పప్పి చీర కొంచెం వేరేగా కనిపించేటప్పటికి నేను, కుట్టి దాంతో అరువుదెబ్బలాటాడుదామనుకున్నాం. ఆడాం. అంతే!

నానిబాబు పెళ్లి హడావిడిగా, సరదాగా జరిగిపోయింది. మేం ముగ్గురం కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పాటలు పాడుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ బోల్డంత ఎంజాయ్ చేశాం.

సత్యనారాయణవ్రతం రోజున కొత్త పెళ్ళికూతురు రాణి "ఆప్ కీ నజరోం నే సమ్‌ఝా" పాట పాడింది. చాలా బాగా పాడింది. కుట్టి కూడా  అన్నమాచార్య కీర్తనలు "కొండలలో నెలకొన్న", " జగడపు చనవుల జాజర", "వినరో భాగ్యము విష్ణు కథా", "భావము లోనా బాహ్యము నందునూ" పాడింది.

వాళ్ళిద్దరూ పాడగానే వింటున్న వాళ్ళందరూ "లల్లీ! నువ్వూ పాడతావుగా - ఒక పాట పాడు" అని అడగ్గానే నేను పాడిన పాట "సారీ సారీ రాత్ తేరీ యాద్ సతాయే". అడిగారే కానీ ఒక్కళ్ళూ నా పాట సరిగ్గా వినలేదు. అది వాళ్ళ తప్పేం కాదు. మా కుట్టి పాట వినేవాళ్ళని కట్టిపడేసేలా వుంటే, నా పాట మాత్రం వాళ్ళని కట్టి పడేస్తేనే వింటారు.

డిసెంబర్ నాలుగో తారీఖు నా ప్రయాణం బెంగుళూరుకి. సాయంత్రం ట్రెయిన్.

ఆ రోజు పొద్దున్నే ప్రభావతి దొడ్డ నాకూ, పప్పి, కుట్టీలకి బట్టలు కొనిపెడతాని ఆబిడ్స్‌కి షాపింగ్ తీసుకెళ్ళింది. ఇక ఇంటికొచ్చేటప్పటికి నాకు బాగా తలనొప్పి, మెడనొప్పి వచ్చాయి. భరించలేక ఏడ్చేశాను. అందరూ కంగారు పడిపోయారు. నా తలకి నూనె రాసి, మెడకి అమృతాంజనం రాసి "ఏడు మల్లెపూలెత్తు మన లల్లెమ్మ" అంటూ బోల్డంత సేవలు చేసేశారు. పెళ్లికూతురు రాణి మెడిసిన్ చదువుతోంది. తను కూడా వచ్చి డిస్ప్రిన్ వేసుకోమని ఇచ్చింది.

ఎంత మంది ఏ మందిచ్చినా తగ్గదే నా తలనొప్పి!!!

వెంటనే ప్రభావతి దొడ్డ వాళ్ళ ఫ్యామిలీ డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లింది. ఆయన చూసి ఏదో మందిచ్చి సైనస్ ఉన్నట్టుంది, ENT స్పెషలిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్ళమని అన్నారు. అప్పటికి నొప్పి తగ్గింది. అప్పుడే అమ్మ చెప్పింది సంక్రాంతికి గుంటూరు వస్తే ENT డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళొచ్చని. 

మొత్తానికి సాయంత్రం దొడ్డ కొనిచ్చిన కొత్త చీర కట్టుకుని, అమ్మ కాళ్ళకు రాసిన పసుపుపూతతో ట్రెయిన్ ఎక్కి బెంగుళూరు వెళ్ళాను. ఆ మరసటి రోజు డిసెంబర్ 6వ తారీఖు. ఆఫీసుకి వెళ్ళలేకపోయాను. బెంగుళూరులో కర్ఫ్యూ - ఢిల్లీ దగ్గర కర్ సేవ జరిగిందని. నేను హైద్రాబాదులో బయల్దేరడం ఒక్క రోజు ఆలస్యం అయి ఉంటే నేను బెంగుళూరు ఇంటికి చేరగలిగేదాన్ని కాదు. అది తలుచుకుని "అమ్మో!" అనిపించింది అప్పుడు.

ఓ నాలుగు రోజుల కర్ఫ్యూ తర్వాత మళ్ళీ 14వ తారీఖునే NALకి వెళ్ళగలిగాను నేను.

మళ్ళీ నా వర్క్, సునీతతో కేంటీన్లో కబుర్లు - అన్నీ మామూలే. NAL కేంపస్‌లో ఒక సూపర్ మార్కెట్ ఉండేది. సునీతా, నేనూ రోజూ లంచ్ కాగానే అక్కడికి వెళ్ళి ఒక చాకొలెట్ బార్ కొనుక్కుని వచ్చేవాళ్ళం. నాకు అమూల్ - ఫ్రూట్ & నట్ బోల్డంత ఇష్టం. ఎందుకంటే అది అబ్బాయి కల్పించిన ఇష్టం. తిరుపతిలో నన్ను హాస్టల్లో కలవడానికి వచ్చిన ప్రతిసారీ ఓ బార్ తెచ్చి, నా చేతిలో పెడుతూ ఆ రేపర్ మీదున్న A gift for someone you love... అన్న ఫ్రేజ్ కేసి "చూడూ" అన్నట్టు కళ్ళతో నవ్వుతూ చేసిన అలవాటది. ఆ గుర్తుగా NAL  సూపర్ మార్కెట్లో నేను అదే అమూల్ కొనుక్కుని తినేదాన్ని.

సరే! తిరగడాలు-తినడాలు నిరవధికంగా జరుగుతున్న రోజులు. డిసెంబర్ 19 శనివారం. ఆ రోజు శ్రీను, శ్యామల ఎక్కడికో బయటికి వెళ్ళారు. నేను సాధారణంగా వాళ్ళతో వెళ్ళేదాన్ని కాదు. ఇంట్లోనే వుండి పుస్తకమేదో చదువుకునేదాన్ని. ప్రస్తుతానికి Gone with the wind లో స్కార్లెట్ ఓ'హారాతో పాటు నేనూ అట్లాంటా కాటన్ ప్లాంటేషషన్స్‌లో తిరుగుతున్నానేమో - దాన్ని వదలాలనిపించక హాల్లో సోఫాలో కూర్చుని చదువుకుంటున్నాను. ఇంతలో నా కళ్ళ చివరల నుండి బయట గేటు దగ్గర ఎవరో నించున్నట్టు అనిపించింది.

ఎవరా...  అని చూసి ఒక్క గెంతులో గేటు దగ్గరికి పరిగెత్తాను.

గేటుకవతల - గేటు తీయబోతూ తను, గేటుకివతల - గేటు తీయనీకుండా నేను.

అప్పటికి బదరిని చూసి, మాట్లాడి చాలా రోజులైపోయింది. అప్పుడెప్పుడో మే లో తను మెడ్రాస్ వెళ్లే ముందు తిరుపతిలో చూడ్డమే. మళ్ళీ ఈ రోజు - ఇలా... తనని చూడగానే ఏదో తెలియని మొహమాటం ...

చేరువనున్న మోము చూడబోతే

అడ్డు వచ్చింది సిగ్గు తెఱసెల్లా

నన్ను చూస్తూనే "నువ్వు బెంగుళూర్ ఇష్టమన్నావని ఇక్కడే ఉద్యోగం వెతుక్కుందామని వచ్చేశాను...." అని ఇంకేదో చెప్పబోతుంటే నేను మాత్రం కుశల ప్రశ్నలు కూడా అడక్కుండా - "మీరు లోపలికి రావొద్దు. శ్రీను వాళ్ళు ఇంట్లో లేరు." అని గబగబా అనేశాను. 

ముందో నిముషం తనకి నేనేం చెప్తున్నానో అర్థమయినట్లు లేదు. అర్థం కాగానే - నాచేతిలో అమూల్ ఫ్రూట్ & నట్ బార్ పెట్టి - ఎప్పట్లాగే ఓ కనుబొమ్మ ఎత్తి A gift for someone you love...కేసి చూపించి - " రేపు NAL దగ్గర కలుస్తాను" అని చెప్పి వెళ్లిపోయారు. 

చెప్పొద్దూ...నాకెంతో బెంగగా అనిపించింది. కొంచెమంటే కొంచెమే కన్ను తడిసింది.

దూరమౌతున్న మిము కనబోతే

కన్నీరు మూసేసింది నీహారికలా... 

 
... అంత దూరం నుంచి తనొస్తే కనీసం మంచినీళ్ళు కూడా ఇవ్వకుండా అలా పంపించేశానని.

కానీ కావాలనే అలా చేశాను. అప్పటికే శ్రీను చేత చెప్పించుకున్నాను - బదరి టెలిగ్రాం పంపించినప్పుడు వాళ్ళ ఇంటి ఓనర్ ఆవిడ కంగారు పడ్డారని, అది తనకూ నచ్చలేదని. ఇక ఇంకోసారి తనతో చెప్పించుకోవడం నాకిష్టం లేదు. పైగా బదరి విషయం నేను మా అమ్మా-నాన్నతో ఒప్పించుకోవాల్సివుంది. అందుకే అలా వెళ్లిపొమ్మన్నాను.

అన్నట్టుగానే మరుసటి రోజు NAL దగ్గరికి వచ్చారు బదరి. తనని సునీతకి పరిచయం చేశాను. ఆ రోజు ముగ్గురం కలిసి లంచ్ చేశాము. ఆ రోజు సాయంత్రం వరకు నాతోనే ఉండి నాతో పాటే విజయనగర్ బస్టాప్ దాకా వచ్చారు తను. తనతో ఉన్నంత సేపూ మాట్లాడుతూనే వున్నాను. ఒకటా, రెండా - ఆర్నెల్ల కబుర్లు మరి.

W. Besil నుంచి నాన్న పేరు మీద వచ్చిన కొరియర్ గురించి
డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర నూనెగిన్నె కబుర్లు
బెంగుళూరు నుంచి వెళ్ళే ముందు నాన్న నాకు చెప్పిన మాటలు
BTS ప్రయాణాలు
NAL కబుర్లు - అక్కడ సైంటిస్టులు నాకు పెట్టిన కొత్త పేర్లు
తను పంపిన పాట టెలిగ్రాం తెచ్చిపెట్టిన ఇబ్బంది

- ఇలా వింత-Chaట్లు వినవలె వింతవింతలూ... ఇంతగ నేనింత నోరెత్తగానయ్యా... అన్నట్లు తన విన్న-పాట్లు కూడా పట్టించుకోకుండా చెప్తూనే...చెప్తూనే వున్నాను. బదరి వింటూనే...వింటూనే వున్నారు.

అప్పుడే చెప్పాను అమ్మ, నాన్నల పెళ్ళిరోజుకి ఎవరో W. Besil గిఫ్ట్ పంపించారని, నాన్న బ్రాడీపేటలో కొరియర్ వాళ్ళందర్నీ అడిగినా ఎవరు పంపించారో తెలీలేదు అని.

నేను చెప్పింది వింటూనే ఓ చిన్న నవ్వు, ఆ నవ్వుతో ఓ బుల్లి ప్రశ్న "ఎవరూ డబ్ల్యు బెసిలేనా?" అంటూ.

"అరె! అదే పేరు... మీకెలా తెలుసు?" అసలే తను కనిపించిన ఉత్సాహం, పైగా తనకన్నీ తెలిసిపోతున్నాయేంటా అని హాచ్చెర్యం.

"మళ్ళీ ఇంకోసారి అనుకుని చూడు... W...BE... S. I. L." అని స్పెల్లింగ్ విడివిడిగా చెప్తుంటే కూడా నాకు తట్టలేదు.

"ఉహూఁ ... ఏంటో చెప్పొచ్చుగా" ఆలోచించే ఓర్పు లేక విసుగొచ్చేస్తోంది నాకు. నాకు చెప్పడంలో ఉన్న ఉత్సాహం వినడంలో, ఆలోచించడంలో ఉండదు మరి.

"మీ నాన్నగారికి అంత మంచి పక్షుల బొమ్మ అసలెవరు పంపిస్తారని అనుకుంటున్నావు?.... కాబోయే అల్లుణ్ణి నేను తప్ప" తన మార్కు నవ్వు-సహిత-వాక్కు అది.

అప్పుడర్థమయ్యింది నాకు. "రిదం సురపుత్రి తాలిలవి" అంటూ నా పేరుతో ఆట్లాడే తను సృష్టించిన ఇంకో పేరు W. Besil (Would Be Son-in-law) అని.

భలేగా అనిపించి ఆ excitement లో తాను ఉలిక్కిపడేలా గట్టిగా విజిల్ వేసేశా. అప్పటికే ఓ రెండులక్షల ఏభైవేల ఆరువందల తొంభై సార్లు (అది నా లక్కీ నంబర్) అనిపించినట్లు మళ్ళొక్కసారి అనిపించింది ఈ అబ్బాయితో నా లైఫ్ మూడు పజిళ్ళు - ఆరు విజిళ్ళుగా ఉంటుందీ అని.

సరే! అప్పట్నుంచి తనకి కుదిరినప్పుడల్లా - రోజు విడిచి రోజో, రెండ్రోజులకోసారో - నాతో పాటు NAL దాకా బస్సులో రావడం - నన్నక్కడ దింపి తను సెయింట్ మార్క్స్ రోడ్లో వున్న ఆఫీసుల్లో ఇంటర్వ్యూల కోసం ప్రయత్నించడం - రోజులు BTS చక్రాల మీదే పరిగెడుతున్నట్లున్నాయి.

ఓ రోజు అలాగే కలిసినప్పుడు బదరి నాకేం చెప్పారంటే ఆ పై వారం తన ఫ్రెండ్ రాకు మెడ్రాస్ నుంచి బెంగుళూరు వస్తున్నాడని, అతనితో బెంగుళూరులో ప్లేసెస్ చూడ్డానికి వెళ్ళడానికి ప్లాన్ చేస్తున్నట్లు. చెప్తూ నన్ను కూడా వాళ్ళతో నందిహిల్స్ చూడ్డానికి రమ్మని అడిగారు. రాకు అసలు పేరు రాజకుమార్ అయితే రాకు బదరి తనకిచ్చిన Peట్టు-పేరు.

నాకు వెళ్లాలని అనిపించినా మళ్ళీ శ్రీనుకి చెప్పాలా వద్దా అనాలోచిస్తూ అసలు వెళ్ళకపోతే ఎలా చెప్పాలా అన్న గొడవే లేదు కదా అనుకుని నేను ముందు రానని అన్నాను కానీ బదరి "నేన్నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి - అదేంటో వినాలంటే నాతో రావాల్సిందే" అనగానే సరేనన్నాను.

అనుకున్నట్టుగానే రాకు రావడం, మేం ముగ్గురం బస్సులో నందిహిల్స్ వెళ్ళడం జరిగింది. ఒక కిటికీ సీట్లో నేను, నా పక్కనే బదరి కూర్చున్నాము. రాకు మా ముందు సీట్లో కూర్చున్నాడు. అప్పుడు అడిగాను బదరిని - "ఇప్పుడు చెప్పండి. ఏంటో చెప్తానన్నారు ... " అంటూ.

" ఏం లేదు బుజ్జాయ్... నేను ఇక్కడికి వచ్చే ముందు గుంటూరు వెళ్లి వచ్చాను. అమ్మకి నీ విషయం చెబ్దామని అనుకున్నాను. అప్పుడేం చేశానంటే ..." - అంటూ - ముందున్న రాకు భుజం తట్టి "ఔను రాకూ...మద్రాసులో మన వాళ్ళందరూ ఎలా వున్నారు ? వచ్చేముందు ఎవర్నైనా కలిశావా? " అని రాకుతో మాట్లాడడం మొదలు పెట్టారు.

మామూలుగా  సుఖాంతం అని తెలిసిన నవలనైనా వెనక నుంచి ముందుకు చదివే నేను - బదరి నాతో చెప్తున్న విషయం మధ్యలో ఆపేసరికి - ఇక గోళ్లు కొరకడం మొదలు పెట్టాను.

అది చూడగానే - నన్ను ఉడికించాలని కావాలని రాకుతో మాట్లాడుతున్న బదరి - నేనింక నా గోళ్ళు అయిపోయి తనవి కొరికేస్తానేమో అనేస్కుని - మళ్ళీ నాకేసి తిరిగి చెప్పడం మొదలు పెట్టారు.

"అమ్మ, తమ్ముడు, చెల్లాయ్ అందరితో సినిమాకి వెళదామని చెప్పాను. తమ్ముణ్ణి, చెల్లాయిని ముందో రిక్షాలో టికెట్లు తీసుకోమని మంగా థియేటర్‌కి పంపించి, నేను అమ్మతో ఇంకో రిక్షాలో ఎక్కాను. అమ్మకి అప్పటికే నేనేదో చెప్పబోతున్నానని అర్థం అయింది.

రిక్షా శంకర్ విలాస్ దగ్గరికి వెళ్ళగానే - నవ్వుతూ  "ఏంట్రా? ఏంటీ హడావిడి? ఏంటి సంగతి"? అని అడిగింది.

నేను "అమ్మా! మనింటికి వచ్చిందే - అదే లలిత - నేను తనని పెళ్ళి చేసుకుందామనుకుంటున్నాను" అని గబగబా చెప్పేశాను.

అంతే! అమ్మ అక్కణ్ణించి రిక్షా బ్రిడ్జ్ దిగి ఏసీ కాలేజ్ దగ్గరకెళ్ళేదాకా మాట్లాడలేదు. నాకు ఆ కొంచెం టైం కూడా చాలాసేపు అనిపించింది.

సరిగ్గా ఏసీ కాలేజ్ దాటగానే అమ్మ నన్నడిగింది కొంచెం సీరియస్ గానే... "ఏరా... నిజంగా ఆ అమ్మాయంటే ఇష్టమా? లేకపోతే ఏదో ఆదర్శాలకి పోతున్నావా?" అంటూ.

"లేదమ్మా...తనంటే నాకు ఇష్టం" నెమ్మదిగా చెప్పాన్నేను.

మళ్ళీ అమ్మ చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా, స్థిరంగా చెప్పింది "నీ ఇష్టం. చేసుకో. నాకభ్యంతరం లేదు. కానీ వాళ్ళ అమ్మగారు, నాన్నగారు కూడా ఒప్పుకోవాలి. వాళ్ళు ఒప్పుకోకుండా పెళ్లి చేసుకోవడానికి వీల్లేదు. నువ్వెలాంటి పిచ్చిపిచ్చి వేషాలు వెయ్యొద్దు" అని".

బదరి వాళ్ళమ్మగారితో మాట్లాడిన సంగతి వినగానే నాకు సంతోషంగా అనిపించింది. నేను వెంటనే తన చెయ్యి గట్టిగా పట్టేసుకున్నాను - ఇంకెప్పటికీ వదలనన్నట్టు.

తనింకా ఏం చెప్పారంటే "అన్నట్టు బుజ్జాయ్! నేను మద్రాసులో వున్నప్పుడు ఆంటీ, అంకుల్ మా ఇంటికి వచ్చారట. అంకుల్ బయట వరండాలో కూర్చుంటే ఆంటీ అమ్మతో లోపల డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని చాలా సేపు మాట్లాడారట. మాట్లాడినంత సేపూ - "మీ అబ్బాయి మంచివాడిలా వున్నాడండి. మీ మాట వింటాడు కూడా. మీరైనా చెప్పండి అతనికి. మాది పల్లెటూరు. మా ఇంట్లో పట్టింపులెక్కువ. ఇలాంటివన్నీ ఒప్పుకోరు" అని - "పెళ్ళి" అన్న మాట ఒక్కసారి కూడా ఆవిడ నోట్లోంచి రాకుండా జాగ్రత్త పడుతూ - మరీమరీ చెప్పి వెళ్ళారట. అందుకే అమ్మ కూడా మరీమరీ చెప్పింది ఆంటీ-అంకుల్ ఒప్పుకుంటేనే మన పెళ్ళి అని" అని.

అది వినగానే అప్పటిదాకా అనిపించిన హాయేదో తగ్గుతున్నట్టు అనిపించినా అంతలోనే ధైర్యం - బదరితో కలిసి అమ్మా-నాన్నని ఒప్పించగలనని.

మొత్తానికి రాకు, బదరి, నేను నందిహిల్స్ అంతా బోల్డంత నడిచి అక్కడున్నవన్నీ - టిప్పు సుల్తాన్ వేసవి విడిదితో సహా - చూశాం. నేను ఐస్క్రీమ్ తిన్నా - చలిలో వణుకుతూ తినడం నాకిష్టం మరి :) అన్నట్టు నేను అప్పుడెప్పుడో గుంటూరులో అమ్మాయిలు మెచ్చుకున్న నా ఆఫ్-వైట్ బెంగాల్ కాటన్ చీర కట్టుకెళ్ళాను నంది హిల్స్‌కి. రాకు తను తెచ్చిన కెమెరాతో ఫోటో కూడా తీశాడు.

సాయంత్రం నాలుగు కాగానే వెనక్కి వచ్చేశాము. మెజెస్టిక్ బస్టాండులో దిగగానే రాకు, బదరి నన్ను విజయనగర్ వెళ్లే బస్ ఎక్కించడం కోసం వెయిట్ చేస్తున్నారు. ఇంతలో రాకు కాఫీ తాగి వస్తానని కేంటీన్ లోకి వెళ్ళగానే బదరి నా చెయ్యి పట్టుకుని "బుజ్జాయ్! అమ్మ అలా ఆంటీ-అంకుల్ని ఒప్పిస్తేనే పెళ్లి అంది కానీ నాకెందుకో కొంచెం బెంగగా వుంది. అందులోనూ సంక్రాంతికి గుంటూరు వెళ్తున్నానని చెప్పావు. నిన్ను అక్కణ్ణించి ఏ అనాతవరమో పంపించేస్తే ఇక నిన్నెప్పటికీ చూడలేనేమో అని భయమేస్తోంది" అన్నారు.

బదరి అలా మాట్లాడుతూ ఉంటే నాకు నవ్వొచ్చింది. తనకి అలా చేయడం అలవాటే... ఏదో చాలా సీరియస్ విషయం చెప్తున్నట్లు మొదలుపెట్టి నేనది విని కంగారు పడుతుంటే - "చూశావా... నేను చెప్పింది మళ్ళీ నమ్మేశావ్... ఇలా ప్రతిదీ నిజమని నమ్మేస్తే ఎలా?"  - అని నన్ను వేళాకోళం చేయడం, నేను ఉడుక్కోవడం మామూలే.

అందుకే  నేను వెంటనే నవ్వుతూ "ఇంకా నయం! నా ప్రాజెక్ట్ ఇంకా ఫిబ్రవరి వరకు వుంది. నన్నెందుకు అనాతవరం పంపిస్తారు? నా ఇష్టం లేకుండా అలా చెయ్యనే చెయ్యరు" అనేశా.

బదరి వెంటనే.. "నీకు అసలు నే చెప్పేది అర్థం కావట్లేదు - నా క్లోజ్ ఫ్రెండొకడు ఓ అమ్మాయిని ఇష్టపడితే ఆ అమ్మాయి ఇంట్లో వాళ్ళు అలాగే చేశారు - ఆ అమ్మాయిని ఎక్కడికో పంపించేశారు. ఇప్పుడు వాడి బాధ చూడాలి నువ్వు ." అని కొంచెం గట్టిగా చెప్పారు.

నేనప్పటికీ పట్టించుకోకుండా "ఆ అమ్మాయి అమ్మ-నాన్న ఎలాంటివాళ్ళో నాకు తెలీదు కానీ మా అమ్మ-నాన్న నన్ను గట్టిగా ఓ మాట అనడానికే ఆలోచిస్తారు. అస్సలలా చెయ్యనే చెయ్యరు. మీకెందుకు అంత భయమో నాకర్థం కావట్లేదు" అన్నాను.

"నువ్వేమైనా చెప్పు. మనిద్దరం రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకి వెళదాం - కాదనకు" బతిమిలాడుతున్నట్టు అన్నారు బదరి.

నాకప్పటికి అర్థం అయ్యింది - ఇది సరదాగా సాగుతున్న సంభాషణ కాదని.

"కుదరనే కుదరదు. నా పెళ్ళి మా అమ్మా-నాన్నే చెయ్యాలి. అదెంత కాలం పట్టినా సరే!" అన్నా మొండిగా నేను.

"నీ... పెళ్ళా? సరే! ఇహ నే చెప్పేదేముంది? నీ పెళ్ళి ... నీ ఇష్టం. నే వెళ్తున్నా. Bye" అని బోల్డంత కోపంగా రాకు వెళ్లిన కేంటీన్ వైపు వెళ్లిపోయారు బదరి నన్ను వదిలేసి.

రాకుతో కలిసి తిరిగి వస్తారేమో చూశాను కానీ - ఉహూఁ - చేసేదేం లేక విజయనగర్ బస్సెక్కి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను.

రెండో రోజు, మూడో రోజు ...బదరి రానేలేదు. తనకి బాగా కోపమొచ్చినట్టుంది.

నేను మామూలుగానే ఆఫీసుకి వెళ్లి వస్తున్నాను.

ఆ రోజు లంచ్ అయిపోగానే ఎప్పట్లాగే నేను, సునీత సూపర్ మార్కెట్లో అమూల్ బార్ కొనుక్కుని వస్తుంటే ఎదురుగా నవ్వుతూ అనూప్-ద్వారక్ కనిపించారు.

నన్ను చూడగానే అనూప్ నవ్వుతూ చెయ్యి చాపాడు - "A gift for you" -  అంటూ అమూల్ ఫ్రూట్ & నట్ బార్ ఇస్తూ.

వెంటనే నేను నా చేతిలో వున్న అమూల్ చూపిస్తూ - "I bought my own gift" - అని నవ్వేశా.

అనూప్ అది ఊహించలేదు. అయినా సరే అక్కడితో ఆగక "విండ్సర్ మేనర్లో న్యూ ఇయర్ డిన్నర్‌కి టేబుల్స్ రిజర్వ్ చేసుకున్నాం NAL నుంచి కొందరు ఫ్రెండ్స్ . మీరూ జాయిన్ అవుతారా?" అనడిగాడు సునీతనీ, నన్ను.

సునీత తను మదనపల్లి వెళ్తున్నట్లు చెప్పింది.

అనూప్ అలా అడగ్గానే కొంచెం చిరాగ్గా అనిపించినా - నేను మొట్టమొదటిసారిగా snappy గా కాకుండా - చాలా మర్యాదగా "నాకు కుదరదు. మా అన్న ఇంట్లో ఏదో పార్టీ ప్లాన్ చేస్తున్నాడు" అని చెప్పి తప్పించేసుకున్నా.

అన్నట్టు నే చెప్పనేలేదు కదూ... సునీత దాదాపు ప్రతివారం మదనపల్లి వాళ్ళింటికి వెళ్ళేది. దాని కోసం KR మార్కెట్లో బస్సెక్కేది. నాకు విజయనగర్ వెళ్లాలంటే మెజెస్టిక్ మీంచి కానీ, KR మార్కెట్ మీంచి కానీ ఒకటే దూరం. ఎలాగూ రెండు బస్సులు మారాలి. ఈ మధ్య కొంచెం BTS ప్రయాణాలు బాగానే అలవాటయ్యాయి. అందుకని ప్రతి శుక్రవారం సునీతతో KR మార్కెట్ దాకా వెళ్ళి తను మదనపల్లి బస్సెక్కాక నేను విజయనగర్ వెళ్ళడం అలవాటయ్యింది.

నేను ఏదో తప్పించుకోవడానికి అన్నట్లు చెప్పినా నిజంగానే శ్రీను డిసెంబర్ 31 రాత్రికి సాగి-ఇందిర లను డిన్నర్‌కి పిలిచాడు. శ్రీను, శ్యామల, సాగి, ఇందిరలతో న్యూ ఇయర్ ఈవ్ భలేగా గడిచింది. నేను NAL వాళ్ళ న్యూ ఇయర్ పార్టీ గురించి చెప్పగానే శ్రీను-సాగి నన్ను "అరె లల్లీ! భలే ఛాన్స్ మిస్ చేసుకున్నావ్.." అని ఆట పట్టించారు.

పైకి అంతా సవ్యంగా, సరదాగా జరుగుతున్నట్టున్నా... లోపల్లోపల ఏదో బెంగ -బదరికి న్యూ ఇయర్ విషెస్ చెప్పే వీలు కూడా లేదని. 

పన్నెండింటి దాకా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, టీవీ చూస్తూ ఉండి - అప్పుడు న్యూ ఇయర్ విషెస్ చెప్పుకుని - దాదాపు ఒంటిగంట అవుతూ ఉండగా - వెళ్ళొస్తామని చెప్పి సాగి, ఇందిర వాళ్ళింటికి వెళ్లిపోయారు. 

అంతకుముందు శ్రీను, శ్యామలతో విజయనగర్ లెండింగ్ లైబ్రరీలో బుక్స్, ఆర్చీస్ కామిక్స్ తెచ్చుకోవడానికి వెళ్ళినప్పుడు - విజయనగర్ రోడ్ల మీద అప్పుడప్పుడూ వాకింగుకో, షాపింగుకో సాగితో వస్తుండే ఇందిరని కలిసినా - ఇదే మొదటిసారి తనతో ఎక్కువసేపు మాట్లాడడం. నాకు తన కోనసీమ-టింజ్‌తో మాట్లాడే ఇంగ్లీష్, వెండి మోగుతున్నట్టు వినిపించే nasal voice, తన మాటలు, గలగలలాడే నవ్వులు బోల్డంత నచ్చేశాయి. 

సాగి, ఇందిర వెళ్ళిపోగానే నేను కూడా నా గదిలోకి వెళ్ళి - వెంటనే నిద్ర పట్టక కాసేపు Gone with the wind చదువుదామనుకున్నాను కానీ కళ్ళ ముందు స్కార్లెట్ ఓ'హారా కథ కన్నా - తలలో రఫీ పాడిన పాట పదేపదే వినిపిస్తోంది... అదేదో అచ్చంగా - నా మీద కోపమొచ్చి వెళ్లిన బదరి - అక్కడెక్కణ్ణుంచో - నాతోనే అంటున్నారేమో అనిపించే మాటల్లా...

తేరీ గలియోం మే న రఖేంగే కదమ్ ... ఆజ్ కే బాద్...
తేరే మిల్‌నే కో న ఆయేంగే సనమ్ ... ఆజ్ కే బాద్... 

వెంటనే - ఇలాక్కాదు - అని లేచి కూర్చుని నా NAL ప్రాజెక్ట్ నోట్‌ప్యాడ్‌లో నా కొత్తసంవత్సరపు జ్ఞాపకం ఇలా రాసుకున్నా...

సాయంకాలపు నీరెండలో

కనబడిన నీ నీడను

ఆశగా అందుకోబోతే

వెక్కిరింతగా నవ్వుతావు గుండెలోంచి నువ్వు

నడిరేయి వెన్నెలను

నీ నవ్వనుకుని

కళ్ళలో దాచుకోబోతే

చడీ చప్పుడు లేకుండా ముత్యమై రాలుతావు నువ్వు

రెప్పపాటులో కదిలిపోయే నీ రూపు... 

అందుకోలేని పరుగుతో అలసిపోయిన నేను...

అనిమేషనై ఎంత సేపుండను?

గుండెలోనే దాగున్నా అందుకోలేని నేను!

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

మనసే జతగా పాడిందిలే - 17 - కవలపాటలు - కురిసింది వాన నా గుండె లోనా...సిరిమల్లె వాన పడుతోంది లోన...

"మార్గశిర పుష్య మాసములు - హేమంత ఋతువు  - మంచు కురియును."

చిన్నప్పుడు ఎక్కాల పుస్తకంలో, పెద్దబాలశిక్షలో చదువుకున్న ఋతువుల పాటలో వాక్యమది.

మా ఊళ్ళో మంచు కురుస్తుంది.

అసలే చలికాలం.
అందులోనూ మంచు కురిస్తే - ఆదమరపుగా వేసిన కాలు జర్రున జారే కాలం.
అయినా సరే - ఏ కాలానికాకాలం - కాయాల్సిన ఎండా, పడాల్సిన వానా, కురవాల్సిన మంచూ - ఇలా జరగాల్సినవి జరిగితేనే హాయిగా అనిపిస్తుంది.
అందుకే డిసెంబరు నెల మొదలయీ అవగానే మంచు కోసం ఎదురుచూపు.

ప్రతి ఏడాదీ మంచు కురుస్తుంది.
కురిసిన మంచు ప్రతీసారీ కొత్తగా కనిపిస్తుంది.
కనిపించిన మంచుని చూసిన ప్రతీసారీ ఏదో చెప్పాలని అనిపిస్తుంది.

నాక్కనిపించిన మంచుని చూసి నా కనిపించినదేదో ...ఇదిగో..ఇలా...
"మురిసింది - మంచు పూల వానలో..." అంటూ ఇక్కడిలా...

వడి లేని నింగిచూలి అలల నెక్కి అలా 

సడి లేని మంచుపాట ఒకటి ఇల వైపు వచ్చెనిలా

మళ్ళొక్కసారి తడిసింది...

మా వూరు... 

మురిసింది - మంచు పూల వానలో... 

కదిలీ కదలని గాలి పెదవుల రాగమది 

మెదలీ మెదలని తెల్లపూవుల సోన అది

చూరు మీద మంచు జాలు కురిసింది ...

మా వీడు...

మురిసింది - మంచు పూల వానలో...

మంచుకాఱిదె మరి వచ్చెనని 

మనసును మురిపించు కాఱిదేనని...

ఇలకు అద్దిన వెన్నెల మించు గని ... 

నా మది... 

మురిసింది - మంచు పూల వానలో... 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

********************************************************************************

********************************************************************************

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

మంచుపూల వానని చూసి మురుస్తూ ఉంటే ఓ రెండు మాం...చి వానపాటలు గుర్తొచ్చాయి.

ఒకటి అసలుది,
ఇంకోటి కొసరుది.

ఒకటి ఎప్పుడో చిన్నపుడు - మండువాలో - కురిసే వాననీళ్ళల్లో - కాగితప్పడవలు వదుల్తూ, ఆ పక్కనే వున్న రేడియో గదిలోంచి వివిధభారతిలో విన్న పాట.
ఇంకోటి "పాడుతా-తీయగా" లో విన్నప్పుడు - "అరె! ఈ పాట ఆ పాటలా వుందే?!" అనుకుని - ఆనవాలు పట్టుకుని - యూట్యూబ్లో ఆనుపానులు పట్టుకున్న పాట.

ఒకటి డోలక్ సత్యంగారి అచ్చంగా సొంతమైన పాట.
ఇంకోటి సత్యంగారి అసలు పాటకి తాళం హెచ్చించిన కొసరు పాట.

సరే! ఇప్పుడా రెండు పాటలేంటో చూద్దాం...

అసలు పాట: కురిసింది వానా - నా గుండె లోనా..

సిన్మా: బుల్లెమ్మ బుల్లోడు
పాట్రాసినోరు: రాజశ్రీ
ఆట ఆడినోరు: చలం, విజయలలిత
పాట పాడినోరు: ఎస్పీబీ, పీసుశీల
పాట పాడించినోరు: డోలక్ సత్యం గారు

ఈ పాటలో ఆడినవారు ఆంధ్రా దిలీప్ కుమార్ చలం, రివాల్వర్ రాణి విజయలలిత.

పాటలో లేతగా వినిపించే ఎస్పీబీ గొంతు ఎంత బావుంటుందో!
"కథలను తెలిపే కాటుక కనులు" అన్న లైన్లో "థ" అన్న అక్షరాన్ని బాలు పలికిన వైనం బహు బాగు!

ఈ సినిమాకి సంబంధించి ఓ పిట్ట కథ:

ముందు కన్నడలో "భలే జోడి" అనే సినిమా వచ్చిందట. అందులో రాజ్ కుమార్, భారతి హీరో హీరోయిన్లు.
ఆ తర్వాత చలం, విజయలలితలతో "బుల్లెమ్మ బుల్లోడు" తీశారు.
దాంతర్వాత జితేంద్ర, రీనారాయ్ లతో "జైసే తో వైసా" అని హిందీలో కూడా తీశారట.

అన్నట్టు "జైసే తో వైసా" లో కూడా ఓ వానపాట వుంది. "అబ్ కే సావన్ మే జీ డరే ... రిమ్ ఝిమ్ తన్ పే పానీ గిరే" అంటూ. ఆ పాట విశేషం ఏంటీ అంటే - అది "మనసే జతగా పాడిందిలే, తనువే లతలా ఆడిందిలే" అన్న మన తెలుగు పాటకి హిందీ కవల.

(ఆ "మనసే జతగా పాడిందిలే" అన్నది ఈ కవల పాటల సిరీస్ శీర్షిక కూడా!)

కథలూ, కబుర్లూ అయిపోయాయి. పాట చూస్తూ, పాడేసుకోండి మరి!

కురిసింది వానా...

నా గుండె లోనా... 

నీ చూపులే జల్లుగా... 

కురిసింది వానా - నా గుండె లోనా - నీ చూపులే జల్లుగా

ముసిరే మేఘాలు - కొసరే రాగాలు

కురిసింది వానా ... నా గుండె లోనా - నీ చూపులే జల్లుగా

అల్లరి చేసే - ఆశలు నాలో - పల్లవి పాడేను

తొలకరి వయసు - గడసరి మనసు - నీ జత కోరేను

అల్లరి చేసే - ఆశలు నాలో - పల్లవి పాడేను

చలిగాలి వీచే - గిలిగింత తోచే

కురిసింది వానా - నా గుండె లోనా

నీ చూపులే జల్లుగా

ఉరకలు వేసే - ఉహలు నాలో - గుసగుస లాడేను

కథలను తెలిపే - కాటుక కనులు - కైపులు రేపెను

ఉరకలు వేసే - ఊహలు నాలో - గుస గుస లాడేను

బిగువు ఇంకేలా - దరికి రావేలా

కురిసింది వానా - నా గుండె లోనా

నీ చూపులే జల్లుగా 

ముసిరే మేఘాలు - కొసరే రాగాలు

కురిసింది వానా - నా గుండె లోనా

నీ చూపులే జల్లుగా... 

 

కొసరు పాట: సిరిమల్లె వాన పడుతోంది లోన...

సిన్మా: వాన 
పాట్రాసినోరు: సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి
ఆట ఆడినోరు: వినయ్, మీరా చోప్రా
పాట పాడినోరు: రంజిత్, చిత్ర
పాట పాడించినోరు: కమలాకర్

అప్పుడెప్పుడో మా వూళ్ళో "పాడుతా-తీయగా" జరిగినప్పుడు మేం చూడగా-వినగా వెళ్ళినప్పుడు ఓ అమ్మాయి ఈ పాట పాడింది. అది వింటూనే మన సత్యం గారి ట్యూన్ని భలే వాడేసుకున్నారు అనేసుకున్నాన్నేను.

అనుకుని నా కవల పాటల సిరీస్ కోసం దాచుకున్నా. ఈ రోజిలా రాసుకున్నా.

"వాన" అన్న ఓ మాట పదేపదే పాటలో వాడారు కాబట్టి మొహమాటానికి పాటలో వానని కాసేపు చూపించారు కానీ ఇదేమీ వాన పాట కాదు.

ఈ పాట మొదట్లో హీరోకి ఓ చొక్కా వేశారు - మెరూన్ కలర్లో, మెరుపులు కుట్టినది. హీరోయిన్ డ్రెస్ కన్నా నాకది బాగా నచ్చింది.

ఈ పాటలో సీత, జయసుధ కనిపించడం కూడా నచ్చింది. అలా అని సినిమా చూడాలని మాత్రం అనుకోవట్లేదు.

అన్నట్టు ఈ "వాన" కూడా కన్నడ సినిమా "ముంగారు మళె" కి రీమేక్.

ఈ పాటలో ఆడిన మీరా చోప్రాని ఈ మధ్యే "సెక్షన్ 375" అనే హిందీ సిన్మాలో చూశాం.

ఈ పాట కూడా చూస్తూ పాడుకుంటారని...

సిరిమల్లె వాన - పడుతోంది లోన - కనిపించదే కంటికి

వడగళ్ళ వాన - వురిమింది మీనా -వినిపించదే జంటకి

తడిసే తరుణాన - గొడుగై నే లేనా 

సిరిమల్లె... 

సిరిమల్లె వాన పడుతోంది లోన

కనిపించదే కంటికి

 

వల అనుకోనా - వలపనుకోనా - కలిపిన ఈ బంధం

వలదనుకున్నా - వరమనుకున్నా - తమరికి నే సొంతం

చినుకై వచ్చావే - వరదై ముంచావే  

సిరిమల్లె... 

సిరిమల్లె వాన - పడుతోంది లోన- కనిపించదే కంటికి

చిలిపిగ ఆడి - చెలిమికి ఓడి - గెలిచా నీపైన

తగువుకి చేరి - తలపుగ మారి - నిలిచా నీలోన

మనసే ఈ వింతా - మునుపే చూసిందా 

సిరిమల్లె

సిరిమల్లె వాన - పడుతోంది లోన- కనిపించదే కంటికి 

వడగళ్ళ వాన - వురిమింది మీనా -వినిపించదే జంటకి

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

********************************************************************************

********************************************************************************

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

మంచు కురిసిన వేళలో 

మనసు మురిసి 

పంచుకున్న పాటలివి 

వినుమని నేనన 

వినమని అనక 

వింటారని 

అనుకుంటూ... 

~ పాటల భైరవి

నవ్వంబర్ మాసపు నవ్వుల నవ్వులాటల నాలుగు రోజులు...

నాకు ఆమని ఎంతిష్టమో నేను అంతే Autumn-పక్షం కూడా! 

కిందున్న ఫొటోలో ఆ రంగుటాకుల మలుపు ఎంత బావుందో కదా!? 

ఇంత అందమైన చిత్రవర్ణాల చిత్రాన్ని అడగ్గానే ఇచ్చిన మెహరపర్ణకి బోల్డన్ని థాంక్స్! 

అందమైన బొమ్మ దొరికింది. 

దొరికిన దాన్ని చూసి ఊరుకుంటానా? 

చూసి ఊరుకుంటే అది నేనవుతానా? 

అందుకే నాక్కనిపించిన అందాన్ని చూసి - నాకనిపించింది రాసి - ఇక్కడ వుంచుకుంటున్నా... పంచుకుంటున్నా... 

ఆమని విరిసి మురిసె ఆ వని... 

అని అనుకుని మురిపెమెందుకో?

ఆమని పూసే రంగులు కొంతవరకే 

పూలు తూగు కొమ్మ వరకే

కొమ్మ చివరనూగు పూవు వరకే 

మరి... ఆకురాలు తెచ్చు వరాల కేమనాలో?

రంగులెల్ల రంగరించి 

ఆకులెల్ల రంగు పెంచి 

రాలు ఆకు బెంగ తుంచి 

నీవు రాలి చిగురునంపుమని... సాగనంపు 

ఆకురాలు దేమి లోటు?

ఆమనికది సరితూగు... దీటు...

 
 ఆ బొమ్మ చూసి రాసిందానితో అక్కడాగక - అక్కడందిన ఆకురాలు కబురు గురించి చెప్పకపోతే ఎలా - అనుకుని - అనుకున్నదే తడవు ఇలా రాసుకున్నా... 

ఉరికి వచ్చిన చలి నిలవనీక వణకించె 

చురుకు లేని ఎండ చలవ పందిరాయె

ఆకురాలుకారు ఇటు వచ్చినట్టు కబురదే... అందెనదె!

కొమ్మ రెమ్మ రంగు నలది సొబగు మించెనదె 

నిమ్మళించె పవలు నిశలు సాగి చిక్కనాయె

ఆకురాలుకారు ఇటు వచ్చినట్టు కబురదే... అందెనదె!

ఆగి ఆగి వీచు గాలి ఓపలేని రాగమాయె 

ఆకు ఆకు రాలి వాకిలంత ఆగమాయె
ఆకురాలుకారు ఇటు వచ్చినట్టు కబురదే... అందెనదె!

నవంబర్ నెల. నాకు మాత్రం అది నవ్వంబర్ నెల.

ఏడాది పొడుగునా సెలవు రోజులెన్ని వున్నా, ఆ అన్నిటిలో ఎన్నదగినవి నవంబర్ ఆఖరివారంలో వచ్చే ఆ నాలుగు రోజుల థాంక్స్ గివింగ్ సెలవులు.

చిక్కని సాయంత్రాలు.
తళుకు చుక్కలు నేలకు దిగాయా అనిపించే మిణుకు మిణుకు లైట్లు.
కాలు బైట పెట్టనీయని చల్లదనాలు.
వెచవెచ్చని వంటింట్లో కబుర్లు.

కలిపిచ్చిన వేడిబువ్వల పళ్ళాలతో సహా టీవీ ముందు చేరి అప్పటికి ఓ పదివేల సార్లు చూసినవైనా సరే అప్పుడే మొదటిసారి చూస్తున్నట్లు - feeling nostalgic about it  అనుకుంటూ టామెండ్జెర్రీయో, డిస్నీ వారి రాబిన్హుడ్డో చూస్తూ నవ్వుకునే బుజ్జిజింకలు.

వాళ్ళతో పాటే గత మూడేళ్ళుగా మా థాంక్స్ గివింగ్ ఆనవాయితీ అతిథి, అన్నజింక నేస్తం కెవిన్.

వాడికీ చేత్తో తినడం నేర్పేశాం. అచ్చతెలుగు భోజనం మరి!

వాడికలవాటైన చెంచాల్తో చారు తాగాలన్నా, ముళ్ళ చెంచాల్తో సనసన్నని ముల్లంగి పచ్చడిముక్కలు తినాలన్నా, తిండి పుల్లల్తో సాంబారు తాగాలన్నా తినాలంటే అయ్యే పనేనా?

అందుకే మా ఇంటి నట్టింట్లో నాలుగు వేళ్ళూ సుబ్బరంగా నోట్లోకి వెళ్తాయి వాడికి.

వాళ్ళ నవ్వులు చూస్తూ, కబుర్లు వింటూ - మేమూ కబుర్లాడుకుంటూ వున్నవి తినీ, తిన్నవి కడుక్కునీ - దొరకునా ఇటువంటి తోమా-ల సేవా .... అని పాడుకుంటూ పొద్దుపుచ్చుకుంటాం మా కన్నబాబుల్ని కన్న మేమిద్దరం.

వెచ్చావెచ్చని బువ్వల బొజ్జలు నిండిన బాబులు నెమ్మదిగా కింద నుంచి కదిలి పైన గదిలో చేరతారు. భుక్తాయాసి నాన్నగారు అల్పనిద్ర కొరుగుతారు.

గదిలో చేరిన పిల్లలు ఊరికే వుండరు. గుడి గోపురాల గూళ్ళల్లో పావురాయిల్లా కువకువలాడుతుంటారు. నవ్వుతూ వుంటారు.

నవ్వులు వినిపిస్తే మరి నేనాగలేను. పరుగున నేనూ ఆ గదిలో చేరతాను.

"అన్నా! నీకు తెలుసా అమ్మేం చేసిందో?" అంటూ మొదలు నా మీద నవ్వుతాలు.

అలా అంటూ మొదలెట్టాక చెప్పకపోతే ఎలా - నన్ను చూసి నేనే నవ్వకపోతే వాడికి దొరికిపోనూ!

గదిలో వున్న ముగ్గురు గడుగ్గాయిలకీ తెలుసు నేనేదో చెప్పబోతానని, చెప్పకుండా ఉండబోనని, ఉండలేనని.

మూడు జతల చెవులూ సద్దు-తిరుగుడు చెవులవును.

ఇహ... నా కథ మొదలు... అనగనగా అనక్కర్లేకుండానే...

------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------

"ఏం లేదురా...నాన్నా! మొన్న నేనేదో నా వంట నేను చేసుకుంటూ నా పాట నే పాడుకుంటున్నా. 

ఇదిగో... వీడు - ఎదురుగ్గా హాల్లో నించుని ఆడుకుంటున్నాడు. 

ఎంతసేపని నాలో నేనే పాడుకుంటా? 

ఈలోగా పక్కింటి గేరీ కుక్క - అదే.. ఆ టోసీ లేదూ... అది అరిచింది. అంతలోనే గేరీ బిస్కెట్టేదో పెట్టాడేమో ముద్దుగా - కుయ్ కుయ్ - అంది. 

నాకు అది అలా అనడం నచ్చింది. నేనూ అలా అనాలనుకున్నా...అన్నా... 

వీడేమో ఆడుకుంటున్నవాడు ఆడుకోవచ్చు కదా... ఉహూఁ ! ఆడుతున్న ఆట ఆపి మరీ మన మెట్ల railing సందుల్లోంచి నాకేసే చూస్తున్నాడు. 

నేనూ వాడికేసి చూశా అప్పుడే. 

చూసి అడిగా "Do you think అమ్మ is weird?" అని. 

వీడేమో తలొంచి అడ్డంగా తిప్పుకుంటూ "అమ్మా! You're raising a dishonest kid" అంటాడు తప్పితే - Yeస్సో , No నో చెప్పడు. 

మరప్పుడు నేనేం చేస్తాను ...చెప్పు?

వెంటనే అన్నా... Well! I know that no other mom would do this - unless she is a dog.

అని నా వంట నే చేసుకున్నా... 

వీడు మాత్రం ఆట కూడా మానేసి నవ్వుతూ దొర్లితే  దానికి నాదా పూచీ?" 

------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------


హమ్మయ్య! భళ్ళున నవ్వులు దొర్లాయి.

దొర్లిన నవ్వుల్నేరుకుంటూ ఈ కథతో నా థాంక్స్ గివింగ్ ఆనవాయితీ నిలుపుకోగలిగాను.

ఆ మాత్రం నవ్వుల్లేనిదే ఈ మాసం ఉట్టి నవంబర్ అయిపోదూ?

అన్నట్టు ఈసారి నవ్వంబర్ విశేషం ఏంటంటే తెలుగులో "అ" మాత్రం గుర్తు పట్టగల దక్షిణ-కొరియను కెవిను నా "బోల్డన్ని కబుర్లు" పుస్తకం తీసుకుని చదవడం.

వాడికి మరి నా కథలన్నీ తెలుసు.

Canon camera అనుకుని printer మోసిన వైనం
బుజ్జిజింక నా గురించి రాసిన Mom's Gazette, 
వాడి నింటెండో స్విచ్చు కోసం అర్థరాత్రి క్యూలో నించున్న వైనం, 
అన్నజింక పుట్టినరోజుకి చేసిన సర్‌ప్రైజేస్కో, అప్పుడు కెవినూ, నేనూ కలిసి తీసుకున్న నీలం ఆటో ఫోటో, 
నే ఆడుకునే పజిల్స్, 
నే కట్టుకున్న గళ్ళ లెక్కల సూత్రాలు - 

అవన్నీ గుర్తు పట్టి, అక్కడక్కడా వున్న English script తో అవే కబుర్లో కనిపెట్టి, నాకు చూపెట్టి  - Canoనోపాఖ్యానం ఇంకోసారి తలుచుకుని చప్పట్లు కొట్టుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ ఆ రోజు నా రోజుగా చేసిపెట్టాడు.

వాడు చదివిన పేజీలు గుర్తుగా దాచుకోబోతే ఎలా?


Canon camera అనుకుని printer మోసిన వైనం:  Canoనోపాఖ్యానం - అనబడు - ప్రహసన-వారసత్వపు కొనసాగింపు

బుజ్జిజింక నా గురించి రాసిన Mom's Gazette: బుజ్జిజింకలు తెచ్చే 365 అమ్మ-రోజులు 

 వాడి నింటెండో స్విచ్చు కోసం అర్థరాత్రి క్యూలో నించున్న వైనం: ఏంటండో అచ్చట? - నింటెండో స్విచ్చట!

అన్నజింక పుట్టినరోజుకి చేసిన సర్‌ప్రైజేస్కో, అప్పుడు కెవినూ, నేనూ కలిసి తీసుకున్న నీలం ఆటో ఫోటో: ఎక్కడికో చెప్పుకో - సర్‌ప్రైజెస్కో... 

 నే ఆడుకునే పజిల్స్: గజిబిజి-జిగిబిగి 

 నే కట్టుకున్న గళ్ళ లెక్కల సూత్రాలు: గళ్లలెక్కలు - కళ్లచిక్కులు

మొత్తానికి ఈ ఏడాదికి - 

నవంబర్ మాసపు నాలుగు రోజులు 

నవ్వుల రోజులు 

నవ్వులాటల రోజులు 

వెరసి...  

నవ్వంబర్ మాసపు నవ్వుల నవ్వులాటల నాలుగు రోజులు...

అందమైన ఊహలా... నేహల

 హంపి ... ఆ పేరు విన్నప్పుడల్లా ఏదో చెప్పలేని fascination.

హంపి అంటే.... నావరకు నాకు....

చిన్నప్పుడు చరిత్ర పాఠాల్లో చదువుకున్న హంపి విజయనగరంలో కుందేళ్ళు వేటకుక్కలను తరిమిన వైనం ...

పాఠంలా కాకుండా చారిత్రిక నవలలా చదువుకున్న Non-detailed Text Book "విశ్వనాథ నాయకుడు" కథ ...

ముత్యాల తలపాగా పెట్టుకుని భువనవిజయంలో "తిలకాష్ఠ మహిషబంధనం" అంటే ఏంటో విప్పిచెప్పిన తెనాలి రామకృష్ణుడి కొంటె తనానికి గుబురుమీసాల చాటు నుంచి ముసిముసినవ్వులు నవ్విన విశ్వవిఖ్యాత నటసార్వభౌముడే సాహితీ సమరాంగణ సార్వభౌముడూ అనేసుకోవడం...

మహామంత్రి తిమ్మరుసుని దోషిగా నిలబెట్టి "చరిత్ర ఎరుగని మహాపాతకం మా దేశానికి పట్టినదా?" అంటూ కుమిలిన నటసార్వభౌముడితో పాటు తెలీకుండానే గొంతులో పట్టేసిన దుఃఖం తెలియడం...

బెంగుళూరు నుంచి ప్రశాంతి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో వెళ్ళిన ప్రతి సారి పెనుగొండ అన్న ఊరి పేరు చూసి ఇది కూడా మన శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు కాలూనిన ఊరే అని మురిసిపోవడం...

శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు - ఆముక్తమాల్యద -  భువనవిజయం -  అష్ట దిగ్గజాలు -  ఏకశిలారథం -  విరూపాక్ష ఆలయం -  హజార రామాలయం -  తుంగభద్రా నది...ఈ పేర్లు తలచినంత మాత్రాన "నీ పేరు తలచిన చాలు... మదిలో పొంగు జయ తుంగభద్రా తరంగాలు..." అని పాట మార్చి మరీ పాడుకోవడం...

అలాంటి హంపి విజయనగరం ఒకే ఒక్కసారి చూడగలిగాను - బీహెచ్‌లో ఇంటర్మీడియెట్ చదివేటప్పుడు excursion కని హంపీకి వెళ్ళినప్పుడు.

ఇంటి దగ్గరే ఎంచుకుని మరీ పట్టుకెళ్ళిన పచ్చిమామిడి కాయ రంగుకి గులాబీ అంచున్న పట్టు పరికిణీ వేసుకుని మాత్రమే తుంగభద్రని చూడాలీ, ఏకశిలారథం తాకాలీ అనుకుని అదే పరికిణీ కుచ్చిళ్ళ అంచుల్లో తుంగభద్ర నీటి ముత్యాల్ని కూర్చుకుని,  వాటికి జోడింపుగా ఏకశిలారథ ప్రాంగణపు సైకతమణుల్ని పేర్చుకుని ఒకప్పుడు శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు నడిచిన దారుల్లో నడుస్తున్నానని ఎంత మురిసిపోయానో!  భువనవిజయపు ఆనవాలు కోసం ఎంతగా వెతుక్కున్నానో!

అది అప్పటి మాట.

నాలాగే బదరికి కూడా హంపి అంటే చాలా ఇష్టం. తనూ నాలాగే డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో హంపి వెళ్లొచ్చారు. కాకపోతే తన ఇష్టం కాలేజ్ రోజుల్లో excursion వెళ్ళి రావడం, ఆ జ్ఞాపకాలతో మురిసిపోవడం దగ్గర ఆగిపోలేదు. Google Books లో కనిపించిన A Forgotten Empire, Vijayanagar అన్న పుస్తకం చదివి, దాన్ని ప్రింటులో దక్కించుకోవడం దాకా సాగింది.

అలా హంపి కథ పుస్తకమై నా చేతిలో వాలింది.

2014లో ఈ పుస్తకం చదివినప్పుడు మాత్రం అంత మంచిగా అనిపించలేదు - అలా అనిపించకపోవడానికి కారణం - రాజులూ, రాజ్యాల మధ్య జరిగిన రక్తపాతానికి హంపి కేంద్రమయిందని Nuniz, Firishtah, Briggs లాంటి చరిత్రకారులు రాసినవి చదవలేక చదువుతూ A Forgotten Empire పూర్తి చేశాను.

అలా చదివినప్పుడు అంతటి "drank the sherbet of martyrdom" లాంటి రాతల మధ్య ఒక అందమైన అమ్మాయి ప్రసక్తి - ఒకట్రెండు పేజీలదే - ఆసక్తిగా అనిపించింది.

Firishtah మాటల్లో "There resided in th town of Mudkul a farmer, who was blessed with a daughter of such exquisite beauty, that the Creator seemed to have united all his powers in making her perfect." అంటూ మొదలయ్యే పెర్తల్ అన్న పేరున్న ఆ అమ్మాయి పరిచయం చదివినప్పుడు భలే అనిపించింది. ఆ అమ్మాయి వల్లే యుద్ధం కూడా జరిగిందని ఆ తర్వాత పేరాల్లో చదివినప్పుడు, ఇంక ఆ తర్వాత ఎక్కడా పెర్తల్ ప్రసక్తి ఎక్కువగా లేనప్పుడు "అరె! ఈ పెర్తల్ ఎవరో, ఆ యుద్ధం ఎలా, ఎందుకు జరిగిందో తెలిస్తే బావుండును" అనుకున్నాను.

Firishtah పెర్తల్ అని పిలిచిన ఆ అమ్మాయినే Briggs నేహల్  అని పిలిచాడని foot-note లో చదివి - విజయనగరాన్ని Beejanuggur అని రాసిన ఈ విదేశీ చరిత్రకారుల కలాల్లో "పెర్తల్, నేహల్" గా మారిన ఆ అందమైన అమ్మాయి అసలు పేరేంటా అని అనుకున్నాను. అంతకు మించి వివరాలు ఎక్కడా దొరక్క ఆ విషయాన్ని అప్పుడే మర్చిపోయాను. 


ఆ తర్వాత నాలుగేళ్ళకు నా బ్లాగులో రాసుకున్న గాలికబుర్లలో కొన్నిటిని పోగుచేసి "బోల్డన్ని కబుర్లు" గా అచ్చు వేసినప్పుడు ఒక పుస్తకాన్ని కాలిఫోర్నియాలో వున్న గొర్తి సాయి బ్రహ్మానందం గారికి పంపించాను. మరి 2017-తానా సమావేశాల్లో  ఆయన రాసిన నవల అంతర్జ్వలన అడిగి మరీ తీసుకోవడమే కాకుండా మా ఊరి తెలుగు పుస్తకప్రియులు అమృతరెడ్డిగారికి కూడా ఇప్పించాను కదా!

నేనలా నా "బోల్డన్ని కబుర్లు" పంపించగానే బదులుగా సాయి బ్రహ్మానందం గారు తను రాసిన చారిత్రిక నవల "నేహల" పంపించారు.

ఆ పుస్తకం చూడడానికే ఎంత అందంగా ఉందో! పైగా అందులో అంతకన్నా అందమైన book-mark.

ముందు పక్కే కాదు వెనక కవర్ కూడా అంతే అందంగా వుంది.

అసలా పుస్తకాన్ని చూడగానే అంత అందంగా ఉందా!

మరి ముట్టుకోవడానికి వెన్నపూస పూసినట్టు మెత్తని స్పర్శ.

పుస్తకంలో ఒక అక్షరం చదవకుండానే నాకు భలే నచ్చేసింది.

ఆ కవర్ల మీద బొమ్మలు అంత అందంగా వేసింది ఎవరా అని చూస్తే...ఇంకెవరూ? ఆర్టులో హార్టుని నింపే హార్టిస్టు అన్వర్ గారు.

తన పుస్తకాన్ని అంత అందంగా డిజైన్ చేసుకున్నసాయి బ్రహ్మానందం గారిని బదరి భలే మెచ్చుకున్నారు. అందులోనూ తనకి చారిత్రిక నవలలు అంటే ఇష్టమేమో వెంటనే చదవడం మొదలు పెట్టేశారు. ఒక వారపు విమాన ప్రయాణంలో తనకి తోడు "నేహల". చదవడం పూర్తి కాగానే చెప్పారు "చాలా బావుంది... నువ్వూ చదువు" అని. నేనెలాగూ తనెప్పుడు పూర్తి చేస్తారా, నేను చదువుదామా అని ఎదురు చూస్తున్నాను కదా... నేనూ చదవడం మొదలు పెట్టాను.

ఇదొక రైతు కుటుంబంలో పుట్టి అల్లారుముద్దుగా పెరిగిన స్వాభిమాని అయిన ఒక అందమైన అమ్మాయి నేహల కథ.

నేహలని ప్రేమించి, నేహలచే ప్రేమించబడిన రేవన్న కథ.

నేహలని ప్రేమించి, ఆమె ప్రేమకి పాత్రుడు కాలేక రేవన్న మీద అసూయతో నేహలని రాజుల పాలు చేసిన శంభుడి కథ.

నేహలకి మంచి చేస్తున్నాననుకుని ఆమెని దేవరాయల జనానాలో బందీ చేయబోయిన వేదరాయశర్మ కథ.

నేహలని అందుకోలేక పోయిన దేవరాయల కథ.

నేహల మీద సానుభూతి వున్నా, ఏమీ చేయలేక ఆమెని రాజరికానికి బలిచేసిన మౌల్వీ గిసుదరాజ్ కథ.

"నా చేతను, నీ చేతను" అన్నట్లు వీరందరి స్వార్థాలూ, దురభిమానాల కారణంగా - తను కోరుకున్న చిన్న చిన్న ఆనందాల జీవితం దక్కక - చేతకాని హసన్ భార్య అయి అలమటించిన నేహల కథ.

ఆ కథ ఏంటో తెలియాలంటే "నేహల" నవల చదవాల్సిందే.

ఇది చదువుతుండగానే - సగంలోనే - ఇంత మంచి నవల రాసిన సాయి బ్రహ్మానందంగారికి - మెసేజ్ చేశాను "చాలా బావుందండి మీ నేహల. ఇటీవల కాలంలో contemporary తెలుగు రచయితలు రాసిన చారిత్రిక నవలల్లో నాకిది చాలా బాగా నచ్చింది" అంటూ.

అప్పుడే అనుకున్నాను ఎప్పటికైనా నేహల గురించి నా బ్లాగులో రాసుకోవాలని. నాకు నచ్చిన ఈ పుస్తకం గురించి అందరికీ చెప్పాలని.

ఈ నవలలో నాకు నచ్చిన విషయాలు చాలా వున్నాయి.

నవల మొదలుపెట్టబోయేముందు ప్రతి అధ్యాయంలో మొదటిసారిగా పరిచయం చేయబోయే పాత్రలన్నిటినీ "ప్రధాన పాత్రలు - ప్రవేశపరంగా" అని ఒక జాబితాగా ఇవ్వడం చాలా నచ్చింది.


ఇంకా  ఏంటంటే కథని చాప్టర్ 1 , చాప్టర్ 2 అని విభజించకుండా  ఆ కథ జరిగే ప్రదేశాల పేర్లతో - అంటే - ముద్గల్, లింగసుగూరు, హంపి విజయనగరం - అంటూ చెప్పడం చాలా బావుంది.

అలా చేయడం వల్ల పాఠకులకి ఒకే సమయానికి రెండు ప్రదేశాల్లో సమాంతరంగా జరుగుతున్న సన్నివేశాల్ని చదువుతూ, ఆ రెండిటికి మధ్య వున్న ఒక subtle connection ని ఊహించుకుంటూ చదవగలిగే వీలు కుదిరింది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే "నేహల" ఒక మంచి సినిమా కాదగిన  స్క్రీన్‌ప్లేలా వుంది.

అన్నట్టు ఈ నవలలో ఒక చోట రేవన్న నేహల కోసం జయదేవుని అష్టపది "సా విరహే తవ దీనా" లో ఒక చరణాన్ని తెలుగులో రాసి ప్రేమపత్రంగా ఇస్తాడు.

"నిందతి చందనమిందుకిరణమను విందతి ఖేదమధీరం ।
వ్యాళనిలయ మిళనేన గరళమివ కలయతి మలయ సమీరమ్‌ ॥
మాధవ మనసిజ విశిఖ భయాదివ భవదవనయా త్వయి లీనా ।
సా విరహే తవ దీనా!"

పై చరణానికి సాయి బ్రహ్మానందం గారి తెలుగు సేత... ఈ కింద... నాకైతే -  "వ్యాళనిలయ మిళనేన గరళమివ కలయతి మలయ సమీరమ్‌" కి "మలయ పవనము హలమై తోచగా లాలన చెందెను ఖేదనం" - అంత సరిగా కుదిరినట్లు అనిపించలేదు కానీ మొత్తం మీద బావుంది. 


"అలరుల గంధము శీతల వెన్నెల కలతలా చెంత మదీయం 
మలయ పవనము హలమై తోచగా లాలన చెందెను ఖేదనం 
మాధవ తలపున పూవులు తాకెడి భావనలే మదిలోనా 
నా విరహం కనలేవా?"

[లలిత ఉవాచ: ఈ అష్టపది చరణానికి నాకు తోచిన అర్థం: 
కినిసి కసరితి గంధమునే, మరి శీతల కౌముదినే... 
వీచు మలయ పవనము తోచె చందనతరువసిత సర్పపు విషమై...
మాధవ! బేలను...ఓర్వలేను విరిశరముల, దాగెద నీ చాటున...
దీనను...నీ దానను... విరహిణి రాధను...]

ఒక భాగం అయ్యాక తరవాతి భాగానికి వెళ్ళే ముందు - ముందు జరగబోయే కథకి హింట్ ఇస్తున్నట్లుగా రాసిన కొస మాటలు నాకు భలే నచ్చేశాయి. ఆ కొస మాటలన్నీ quotable quotes లా చాలా thought-provoking గా వున్నాయి. కొన్ని ఆలోచనలు వచన కవిత్వంలా వున్నాయి.

అవన్నీ ... ఇదిగో ఈ కింద రాసి పెట్టా... కొసలు కావివి Quotes అంటూ. 

కొసలు కావివి Quotes:



"ఆవేశాన్నీ, అగ్నినీ నియంత్రించకపోతే జరిగేవి మహాప్రళయాలే!"

"ప్రతీకారానికి వివేకమూ, విచక్షణా ఉండదు."

"కష్టాలూ ఉపద్రవాలూ ఎవరికీ చెప్పి రావు. వాటిని సాదరంగా ఆహ్వానించి ధైర్యం తోనే సాగనంపాలి." 

"మానవ ప్రయత్నం మీద నమ్మకం సన్నగిల్లినప్పుడే దైవత్వం మీద ఆధారపడవలసి వస్తుంది. నమ్మకం ఉండాల్సింది దేవుడి మీద కాదు, మనుషుల మీద."

"తరచి చూస్తే నమ్మకం చుట్టూనే ప్రపంచం గుండ్రంగా తిరుగుతుంది. అదే లేకపోతే ఈ ప్రపంచమే లేదు."

"స్వేచ్ఛకి తండ్రిలా అతడూ, ప్రేమకి ప్రతీకలా ఆమె."

"మార్పు ఎక్కడో అక్కడ ఎవరో ఒకరు మొదలుపెట్టాలి."

"అప్పా! మనం గ్రహించం కానీ, ఈ జీవితం చాలా చిన్నది. మనం పెద్ద పెద్ద గమ్యాలు చేరుకోడంలో చిన్న చిన్న ఆనందాలూ, కోరికలూ పక్కన పెట్టేస్తాం. తీరా అనుకున్నది సాధించాకా కోల్పోయినవి వెనక్కి తిరిగి తీసుకురాలేం."

"అధికార దాహం ముందు బంధుత్వాలూ, రక్తసంబంధాలూ పిపీలికాలు. దానికి ఎదురుగా ఉన్న సింహాసనం ధగధగలు తప్ప మరేం కనిపించవు."

"ఒక్కోసారి మన చేతలే తలరాతలుగా మారుతాయి."

"మనిషికి విజయం ఉత్సాహాన్నిస్తుంది. ఆత్మవిశ్వాసపు వెలుగు క్రింద అహంకారం నీడ కూడా ఉంటుంది. నీడ వెలుగు కన్నా పెద్దది కాకూడదు. అది జరిగితే చివరకి మిగిలేది చీకటే!"

"ఆత్మవిశ్వాసం జాగ్రత్తని అధిగమించకూడదు. అదే జరిగితే ఎంతటి ప్రమాదమయినా రావచ్చు. ప్రమాదాలకీ, కష్టాలకీ రాజూ, పేదా అన్న తేడా ఉండదు."

"యుద్ధకాంక్షకీ, రాజ్యకాంక్షకీ కారణాలుండవు, ధ్యేయాలు తప్ప."

"కీర్తి కండూతీ, అధికార వాంఛ పెద్ద వ్యాధులు ఈ ప్రపంచంలో. అవి దరిదాపులకి రాకుండా చూసుకోవాలి. ఒక్కసారి ఆవహించాక ఓ పట్టాన వదలవు."

"రాజకీయం రెండు వైపులా పదునున్న దుర్మార్గమైన ఆయుధం. దానికి ఒక్కోసారి సొంతవాళ్ళే బలవుతారు."

"అన్నీ అప్రయత్నంగా కదిలిపోతున్నాయి, ఒక్క కాలం తప్ప."

"నిర్లక్ష్యం నిప్పు లాంటిది. చిన్నదయినా చిట్టడివిని కూడా దహించగలదు."

"పంటి కింద పలుకూ, మెతుకూ రెండూ లేవు."

"బలమైన కోరికలకి అబద్ధమే పెద్ద ఆసరా!"

"మనుషుల్ని నమ్మాలి. విశ్వసించాలి. కానీ గుడ్డి నమ్మకమూ, గుడ్డి ప్రేమా ఎవరికయినా అనర్థదాయకమే!"

ఒక ఆశ - మరొక ఆశయం. 
ఒక సాంగత్యం - ఒక స్వేచ్ఛ. 
వెరసి రెండు జీవితాలు. 
విధి ఎంత చిత్రమైంది?

"అవును, ప్రతి స్త్రీ ఒక పెద్ద మతం 
ఒక ఇంటి నుండి మరొక ఇంటికి 
ఒక ఊరి నుండి మరొక ఊరికి 
ఒక కట్టుబాటు నుండి మరొక కట్టుబాటుకి 
ఒక ఒడ్డు నుండి మరొక ఒడ్డుకి
జీవన ప్రవాహంలో విశ్వాసాన్ని మించిన శక్తి లేదు."

"సదుపాయాలు సుఖాన్ని ఇవ్వవు మౌల్వీ!"

"అహం - అధికారం 
స్వేచ్ఛ - స్వాతంత్య్రం 
గాలీ - నీరూ 
మనిషికేం కావాలి?
స్వాతంత్య్రం ఒక ఎండమావి. 
స్వేచ్ఛ ఒక మిథ్య."

ఏదో రెండు పేజీలు కూడా లేని "పెర్తల్ / నేహల్ " కథ లోంచి గొర్తి సాయి బ్రహ్మానందం గారు 365 పేజీల చారిత్రిక నవల రాయడం సామాన్యమైన విషయం కాదు. ఇంత బావున్న నవలలో - పరమాన్నంలో పటికబెల్లపు పలుకుల బదులు పలుకురాళ్ళొచ్చినట్లు - కొన్ని అచ్చుతప్పులు దొర్లాయి. వీటిని ఎత్తి చూపించడంలో ఉద్దేశ్యం "నేహల" విలువ తగ్గిద్దామని కానే కాదు. ఎంతో మంది కొని చదవబోతారు. మరెన్నో ప్రతులు ముద్రిస్తారు. అప్పుడు సరిదిద్దుకుంటారేమో అని... అంతే!
 
కంటిలోపడ్డ నలకలు - పంటికింద పలుకురాళ్ళు :

16 వ పేజీ: దేవరాయలకి వేదరాయశర్మంటే ఎంతో గౌరవం. గురుతుల్యుడిగా భావిస్తాడు.
17 వ పేజీ: దేవరాయల్ని చూడగానే అత్యంత వినయంతో నమస్కరించి మహారాజు కీర్తిని ప్రస్తుతిస్తూ రాగయుక్తంగా స్తుతించాడు దేవరాయశర్మ. 

లలిత ఉవాచ: దేవరాయలికి వేదరాయశర్మ గురుతుల్యుడైతే 17వ పేజీలో వాక్యంలో దేవరాయల్ని చూడగానే వేదరాయశర్మ అత్యంత వినయంతో నమస్కరించడం సరి అనిపించలేదు.

19 వ పేజీ: "దేవరాయా! తరతరాలుగా మీ కుటుంబం మాకు చేసిన సేవలకి మెచ్చి ముద్గల్లు అశ్వత్థనారాయణుడి దేవాలయం దగ్గరున్న నూరు 'గ' ల భూమిని మీకు దశవంధంగా ఇస్తున్నాము. దసరా సందర్భంగా ఇది మా కానుక. మా రాజముద్ర ఉన్న తామ్రపత్రం ఇది," అంటూ వేదరాయశర్మకి అందించాడు.

లలిత ఉవాచ: ఇక్కడ "వేదరాయా" అని ఉండాలి.

129 వ పేజీ: "నేహల పొరుగింటి వాళ్లు సురేంద్ర ఇంటికొచ్చిన వాళ్లని పరిశీలనగా చూస్తూనే వున్నారు.

 లలిత ఉవాచ: నేహల తండ్రి "హరీంద్ర". ఈ నవలలో "సురేంద్ర" అన్న పాత్రే లేదు.

చివరగా నా మాటల్లో నేహల... 

ఈ నవల నేలిన నవల

స్వేచ్ఛ కోరిన బాల

నేహల...

చరిత్రనే మాత్రం ఏమార్చక కూర్చిన

బ్రహ్మానందం గారి కథల పోహళింపు...

నేహల...

అన్వర్ గారి కుంచెలో...

ఒదిగె అందమైన ఊహలా...

నేహల...

["నేహల" నవల ప్రతుల కోసం ఎవరైనా సాయి బ్రహ్మానందం గారిని సంప్రదించాలనుకుంటే వారి ఈ-మెయిల్: gorthib@yahoo.com]

జయహో! Joyous జయస్!

నాకు...

పాటతో మొదలు రోజు
పాటతో కదలుటే రివాజు

నాకు...
పాట అననిదే మాట పెగలదు
పాట విననిదే పూట గడవదు

నాకు... 
పాట తోనే నిండు కడుపు
పాట తోనే వుంది బ్రతుకు

నాకు... 
పాటతో గ్రుంకు పొద్దు
పాటతో మణుగు సద్దు

అందుకే ...
రోజుకో నాలుగు పుంజీల పాటలన్నా వినాల్సిందే నేను -
భాషేదైనా సరే... పాతవో... కొత్తవో...
హాయివో... గోలవో...
ప్రేమవో... బాధవో... భావమేదైనా సరే!

ప్రతిరోజూ ఆఫీసు పని అయిపోగానే కాఫీ గుటక, కాస్త నడకా అయిపోగానే - Dumb time కి వేళాయెగా ... అని పాడుకుంటూ - అమెజాన్ ఫైరు మీదో, యూట్యూబు టీవీ రిమోటు మీదో మీటలు నొక్కుకుంటూ, ఆ పూటకి నేను వినదగ్గ పాటలు వెతుక్కుంటూ వుంటాను.

సెప్టెంబర్లో ఒకానొక రోజు నా Dumb సమయంబును సంబరముతో గడుపుకొన నిశ్చయించి యూట్యూబను యాప్రాజమును తెరిచా.

అప్పుడు అనుకోకుండా ఓ వీడియో చూశా - 2017 సరెగమప లిటిల్ చాంప్స్ ప్రోగ్రాముది.
అందులో బంతి లాంటి ఓ బుడుగు.
పచ్చ టీ-చొక్కా - నీలి జీను పేంటూ వేసుకుని, బుగ్గలొచ్చిన ౘందమామలా వున్నాడు.
మైకోటి చేత్తో పట్టుకుని, గుండ్రంగా తిరుగుతూ "చన్నా మేరేయా... మేరేయా" అంటూ పాడుతున్నాడు.

ఆ బుడుగు పేరు జయస్ కుమార్ అట.
అప్పటికి (2017) తనకి ఐదేళ్ళట. అదే మొదటి స్టేజ్ ప్రోగ్రామట.

ఈ పాట మొత్తం స్ట్రైటు లైనులా నించుని పాడిన జయస్ కుమార్ ఒక్క ""చన్నా మేరేయా... మేరేయా" అన్న లైను దగ్గర మాత్రం అలా గుండ్రంగా ఎందుకు తిరిగాడూ, అది చూసి అందరూ ఎందుకంత మురిసిపోతూ చప్పట్లు కొట్టారూ అన్న ఒక చిన్న కుతూహలంతో - అసలీ "చన్నా మేరేయా... మేరేయా" పాటేంటీ, దాని కథేంటీ, దాన్ని నేనిప్పటిదాకా వినకపోడమేంటీ అనుకుని - యూట్యూబ్లో వెతికితే అదొక కపూర్ వారి మనవడూ, బచ్చన్ గారి కోడలూ, క్రికెట్టు విరాటుడి ఇల్లాలూ తదితరులు నటించిన "ఏ దిల్ హై ముష్కిల్" అనే సినిమా లోది అని తెలియవచ్చింది.

పస్తుతానికి వున్న భవసాగరాలకి తోడు ఈ చపాతీ-ముఖ-భరిత చిత్రాన్ని కూడా ఈద లేక ఒట్టి పాట చూడడంతో సరిపెట్టుకున్నా.

ఆ అసలు పాట చూశాక తెలిసింది ఆ బుగ్గల ౘందమామ ఎందుకలా గుండ్రంగా తిరిగాడో.

జయస్ పాడడం మొదలు పెట్టగానే ఓ ఐదేళ్ళ బుజ్జిగాడు అంత బాగా పాడతాడని ఊహించని ముగ్గురు జడ్జులు (హిమేష్ రేషమ్మియా, నేహా కక్కర్, జావేద్ అలీ), ముప్పై మంది జ్యూరీ ఆనందంతో గంతులు వేశారు.

ఈ జయస్ కుమార్ కూడా భలే వాడు. జడ్జెస్ అడిగిన ప్రశ్నలకి తడుముకోకుండా తనకి అనిపించిందేదో  టకటకా చెప్పాడు - అచ్చు ఐదేళ్ళ బుడుగు లాగా.

నాకు ఆ జయస్ జవాబులు, వాటికి మురిసిన నేహా కక్కర్ నవ్వులు ఎంత నచ్చాయంటే వాళ్ళిద్దరి కోసమే మిగిలిన వీడియోలన్నీ వెతుక్కుని మరీ చూసేంతగా.

జయస్ పాట విన్న హిమేష్ రేషమ్మియా పరుగున వెళ్ళి "బాలలు భగవత్స్వరూపాలు. చోటే భగవాన్! నన్ను ఆశీర్వదించు" అంటూ జయస్ చేతిని తన తలకి తాకించుకున్నాడు.

అన్నట్టు ఈ బుడుగు జయస్ గుండె - ఈ ప్రపంచంలో left out అన్న ఫీలింగెప్పుడూ వాడికి రాకుండా వుండాలన్నట్టు - లెఫ్ట్ సైడ్ కాకుండా -  right place లో రైట్ సైడ్ ఉందట.

వాళ్ళ తాతగారికి (పితామహులకి) సంగీతం అంటే ఇష్టమట. కానీ ఆయన వున్నప్పుడు నేర్చుకోలేక, నేర్చుకోకుండానే ఉన్నట్టుండి వెళ్లిపోయారట. ఈ బుడుగు వాళ్ళ తాతగారు వెళ్లిపోయిన రోజే పుట్టాడట. అందుకని బుడుగు తండ్రి తన తండ్రే ఈ బుడుగు జయాస్ రూపంలో పుడుతూనే పాట పాడుకుంటూ పుట్టేసినట్లనిపిస్తుందట.

మొత్తానికి ఈ జయస్ - is a boy with extraordinary singing talent and flair of smart answers. 

షారుఖ్ ఖాన్, సల్మాన్ ఖాన్, ఆమిర్ ఖాన్, సంజయ్ దత్, మీత్ బ్రదర్స్ - ఇలాంటి బాలీవుడ్ సెలెబ్రిటీలు చాలా మంది ఈ బుడతడితో స్టేజ్ పంచుకుని, ఈ చోటే భగవానుడి ఆశీర్వాదాలు పొందినవారే.

గాయకుడు విపిన్ అనేజా విసిరిన voice modulation జ్యూరీ ఛాలెంజ్‌కి బదులుగా జయస్ పాడిన జవానీ-దివానీ సిన్మా లోని "జానేజా ..." పాట తప్పక చూడాల్సిందే.

ఈ పాటలో అటు హీరో గొంతు (కిషోర్ కుమార్), ఇటు హీరోయిన్ గొంతు (ఆశా భోస్లే) ల్లోని స్వర / శృతి భేదాలు తెలిసేలా, పాటకు తగ్గట్లు బుజ్జిబుజ్జి చేతులూపుతూ ఆ బూరె బుగ్గల బుడతడు పాడడం చూస్తే నాకెంత సంబరంగా అనిపించిందంటే నేనక్కడ ఉండి ఉంటే వాణ్ణి ఎత్తేసుకుని ముద్దు పెట్టేసుకునేంత.

బుజ్జి జయస్ గురించి చెప్పాలంటే ఇంకా బోల్డన్ని పాటలు పాడాడు. అవన్నీ యూట్యూబ్లో ఎలాగూ వున్నాయి. కానీ ఇక్కడ ఇంకొక్క పాట గురించి మాత్రం చెప్తాను. అది రంగీలా సినిమా పాట.

జయస్ ఆ పాట పాడేటప్పుడు ఏ. ఆర్. రెహమాన్ అతిథిగా వచ్చాడు. జయస్ పాడిన పాటకు మురిసి చప్పట్లు కొట్టాడు.

అదొక ఎత్తైతే చివర్లో జయస్ ఉచ్చారణ దోషాలు లేకుండా పాడిన భగవద్గీత శ్లోకాలు ఇంకో ఎత్తు.

ఐదేళ్ళప్పుడు బుజ్జిబుజ్జి అడుగులు వేసుకుంటూ సరెగమప లిటిల్ చాంప్స్ ఆడిషన్ కోసమని వచ్చిన ఈ బుడతడు కుసింత జలుబు గొంతుతో పాడిన పాటలు, మాట్లాడిన మాటలు, వేసిన షమ్మీ కపూర్ స్టెప్పులు నాకు భలే ఇష్టం.

వంట చేసేటప్పుడు - నే చేసే వంట పథ్యం కాకుండా నోటికి హితవుండాలంటే - నా గరిటెల విన్యాసానికి నేపథ్య సంగీతంలా - నా వంటిం-థియేటర్లో పూటపూటా పాటల కచ్చేరి జరిగి తీరాల్సిందే. ఆ కచ్చేరిలో ఓ పాట జయస్‌దై ఉండాల్సిందే.

నాకింత joy నిచ్చిన joyous జయస్‌కి జయహో!

~పాటల భైరవి

త్వామనురజామి - 41 - నీవీ నావీ కలలే... ఒకటే రంగులే...

కిందటి 19 చెప్పిన కబుర్లు ఇక్కడ చదవండి: త్వామనురజామి - 40 - పాటిక్కడ... మాటక్కడ...

స్థలమా...నాకిష్టమైన బెంగుళూరు.
కాలమా... ఇంకా ఇష్టమైన చలికాలం.
చలనమా... కొత్తగా అలవాటు చేసుకున్న బీటీఎస్సు ప్రయాణాలు.

ప్రాజెక్ట్ అంటే అలాంటిలాంటి ప్రాజెక్టా?! తారాజువ్వల్ని గుర్తుకు తెచ్చే ట్రాజెక్టరీ లెక్కల ఫ్లైట్ సిములేటర్.

ప్రాజెక్ట్ గైడ్ ఏమో - Ctrl+Alt+Del అంటే అన్ని - అంటే అంకెలారా - ఐదు మీటలని లెక్కేసి - అవి నొక్కడానికి కాలివేళ్ళు అప్పు తెచ్చుకుందామా అనాలోచించానని చెప్పి నవ్విస్తూనే, నేను సరిగ్గా వెయ్యని algorithm స్టెప్పుల్ని నవ్వుతూ, నొప్పించకుండా సరి చేసే కృష్ణన్ గారు.

భలేగా నడుస్తున్నాయి ... లేదు లేదు... పరిగెడుతున్నాయి రోజులు.

ఎప్పట్లాగే, ఎక్కడిలాగే  - ఒకానొక రోజు - నూనె రాసి, ఊలు దారంతో పయిక్కట్టుకున్న ఒంటిజడా, రంగురంగుల గాంధీటెక్స్ వారి లంగా-ఓణీ తరహా నూలు చీర ముస్తాబుతో ఆఫీసుకి నే తయారు.

అసలే ముసురు పట్టి మబ్బు మూసిన ఆకాశం.

మెరుపు మెరవక, ఉరుము ఉరమక ఉన్నట్టుండి జలజల రాలే చినుకుల సందడి తప్ప ఇంకే రకమైన ఉలుకూ, పలుకూ లేనట్లు కురిసే బెంగుళూరు వర్షం.

బస్సులో వెళ్తున్నంత సేపూ కురుస్తూ వున్నా, నేను ఎన్నేయల్ దగ్గర దిగే సమయానికి నన్ను తడవనీయకూడదన్నట్లు ఆగిపోయింది.

లేత బూడిద రంగు పూసుకుని drab గా అనిపిస్తున్న ఆ పొద్దుటి పూట ఆట్టే చిరాకు అనిపించకుండా, నన్ను cheerful spirits లో ఉంచింది మాత్రం నేను కట్టుకున్న గాంధీటెక్స్ చీరే!

ఆ చీర వెనకాల ఒక పెద్ద కథే వుంది.

గుంటూరు నుంచి బెంగుళూరుకి వచ్చే ముందు అమ్మ కొన్ని చీరలు కొంది - మరీ కుచ్చుల స్కర్టులు, చుంగిణీ స్కర్టులు వేసుకుని కాలేజ్‌లో - స్టూడెంట్ల కేంపస్‌లో తిరిగినట్లు ఈ ఎన్నేయల్లో - సైంటిస్టుల కేంపస్‌లో తిరిగితే బావుండదని, చీర కట్టుకుంటే పరిగెత్తకుండా కుదురుగా ఉంటానని బోల్డు చీరలు కొని సర్దింది.

అందులో నాకు నచ్చినవి కొన్ని. ఇంకొన్ని నాకు నచ్చకపోయినా "నీకెప్పుడు ఏం నచ్చుతాయో తెలీదు పట్టికెళ్ళు" అంటూ అమ్మ నా చేత బలవంతంగా నచ్చించినవి కొన్ని.

అలా బలవంతపు-నచ్చుదలలో వచ్చిందే ఈ గాంధీటెక్స్ చీర. దానికి నేను పెట్టిన పేరు పులివేషం చీర. అసలు చీరంటే ఎలా ఉండాలి? ఏదో రంగురంగుల పూలపూల డిజైనో ఉండి, కిందా పైనా ఓ అంచు, దానికి సరిపోయే పమిట చెంగు ఉంటే - చూడ్డానికి ఆ చీర నదురుగా, దాన్ని కట్టుకున్న నేను కుదురుగా ఉండేవాళ్ళం. 

కానీ ఈ పులివేషం చీర అలా కాదే! చీరంతా పసుపుపచ్చ రంగు మీద చిన్నచిన్న పూలు, కుచ్చిళ్ళ దగ్గర గులాబీ, ఆకాశ నీలం, నలుపు రంగుల్లో పెద్దపెద్ద నిలువు చారలు, ముదురునీలం రంగు మీద ఏదో అల్లిబిల్లి ఆకుపచ్చ రంగు అమీబా డిజైన్లున్న పమిటచెంగు. దాని మీద కేమో అంతే పెద్దపెద్ద అడ్డ చారలున్న బ్లౌజ్. అసలు ఒక దానికోటి సంబంధం లేకుండా ఓ అరడజను మంది నేతవాళ్ళు ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు నేసినట్లు భలే హడావిడిగా ఉందా చీర.

ఏదో పోస్టర్లో విజయశాంతి కట్టుకుంటే అందులో కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తున్న పసుపురంగు చూసి, అది నచ్చి కొనేసి, ఎక్కడో హాస్టల్లో వున్న నాకు ఫోనులో చెప్పేటప్పడు మాత్రం కుచ్చిళ్ళలో వున్న గులాబీ రంగు గురించి మాత్రం "అశ్వత్థామ హతః..." అన్నట్లు చెప్పిఅసత్యదోషం లేకుండా తప్పించేసుకుని నేను తిరుపతి నుంచి గుంటూరు వచ్చేటప్పటికి దానికి ఫాలూ, నాకు బ్లౌజూ అన్నీ కుట్టించేసి బెంగుళూరు తీసుకెళ్ళే పెట్టెలో గప్-చుప్‌గా సర్దేసింది మదీయ మాత పేరిందేవి.  ఇదిగో... ఈ రోజు వరకూ అది ఎక్కడో పెట్టె అడుగున వుంది.

ముందు రోజు రాత్రి కౌంట్ అఫ్ మాంట్ క్రిస్టో చదువుతూ పడుకోవడం ఆలస్యం అయింది - పొద్దున్నే లేవడమూ ఆలస్యం అయింది. దాంతో నా హడావిడికి తగ్గట్టు ఆ హడావిడిలో చేతికి అందిన ఈ హడావిడి చీరని కట్టుకోవడం ఇంకో పెద్ద హడావిడి. అందులోనూ గంజి పెట్టిన చీర. కుచ్చిళ్ళు  పెట్టుకోవడానికి అవస్థ పడుతున్న నన్ను చూసి - పాపం! సాయం చేద్దాం - అనొచ్చిన శ్యామల -  కుచ్చిళ్ళలో వున్న నిలువు చారలు సరిగ్గా సగానికి మడత పడేలా పట్టుకోవాలి కుచ్చిళ్ళు - అంటున్న నన్ను చూసి - అమ్మో! నీతో కష్టం లల్లీ! - అంటూనే పాపం సాయం పట్టేసింది.

మొత్తానికి తయారయి ఆఫీసుకి బయల్దేరాను. మారతహళ్ళి వెళ్ళే 333 బస్సెక్కి  ఎన్నేయల్ ఎదురుగుండా దిగి -  రోడ్డు దాటి ఎన్నేయల్ గేటుకి ఇవతల వున్న చిన్నచిన్న నీటి గుంటల్లో కాళ్ళు పడకూడదని ఎత్తెత్తి వేస్తూ, దాదాపుగా తొక్కుడుబిళ్ళ ఆడుతున్నట్లు గెంతుకుంటూ గేటు దగ్గరకి వచ్చాను. అలా కాకుండా మామూలుగా నడవొచ్చు.

కానీ గోదారుల మఱగిన ప్రాణం కదా...
మరచిన ఆ go-దారుల్ని ఈ చిన్నీటి దారుల్లో
తలుచుకుంటూ కాసేపు చిందులేశా.

అక్కణ్ణించి మహా బుద్ధిగా నడుచుకుంటూ మా ALD బిల్డింగ్ దాకా వెళ్ళిపోయాను.  అదే సమయానికి ఎదురుగా వస్తూ కనిపించారు ఇద్దరు సైంటిస్ట్-Bలు. నేను వాళ్ళనంతగా పట్టించుకోలేదు కానీ నాకు తెలీంది ఏంటంటే వాళ్ళు అప్పటిదాకా వర్షం నీళ్ళలో ఆడుకుంటూ వస్తున్న నన్ను ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నించున్నారని. అప్పటిదాకా ఎన్నేయల్లో ఎంతో మంది అందమైన అమ్మాయిల్ని చూసి ఉంటారేమో కానీ నా తరహా చిందమ్మాయిల్ని చూసుండరు. అదీ వాళ్ళ హాచ్చెర్యం!

ఇంతకు ముందు చెప్పానే... అప్పుడప్పుడు వచ్చే గ్రాడ్యుయేట్ ట్రెయినీ సుజాత అనే అమ్మాయి కూడా పరిచయం అయిందని! తనొచ్చింది ఆ రోజు. తనే కాకుండా MCA లో అకౌంటెన్సీ చెప్పిన రాజశేఖర్ (RS) సర్ కూడా వచ్చారు లంచ్ టైంలో.

మా RS సర్ అప్పుడు బెంగుళూరులో ఏదో బిజినెస్ చేస్తూ ఉండేవారు. నాకూ, సునీతకి అది అగరుబత్తీల వ్యాపారమేమో అని అనిపిస్తూ ఉండేది. ఆ అనుకోలుకి ఇదీ అని కారణమేమీ లేదు. అలా అనుకుంటే మాకు నవ్వొచ్చేది. నవ్వుకోవడానికి అలా అనుకునేవాళ్ళం. అంతే!

సరే! నేను, సుజాత, సునీత, RS సర్ నలుగురం కలిసి ఎన్నేయల్ కాంటీన్లో భోంచేశాం.

అప్పుడు సుజాత అనూప్. జె అనే సైంటిస్ట్-బి ని కలవాలి అంటూ నన్ను తనతో తోడు రమ్మంది. సరే నని సుజాతతో వెళ్తే ఇంతకీ తను కలవబోయిన అనూప్ ఎవరో కాదు ఆ రోజు పొద్దున్నే నాకెదురొచ్చి, హాచ్చెర్య పోయిన ఇద్దరిలో ఒకతను. అతని పక్కనే వున్న ద్వారకానాథ్ అనే ఇంకో సైంటిస్ట్ ఆ ఇద్దరిలో రెండో అతను.


అతనూ, ద్వారకానాథ్ కలిసి నాకు చెప్పిందేంటంటే - నేను ఎన్నేయల్లో చేరిన దగ్గర్నుంచీ నేనెవరా, ఏ డిపార్టుమెంటా అని ఆశ్చర్యపోతున్నామనీ, వాళ్ళ సైంటిస్ట్-బి లోకమంతా నన్ను kid అని పిలుచుకుంటారని చెప్పారు. నాకది వినగానే కొంచెం వింతగా అనిపించింది కానీ అంతగా పట్టించుకోకుండా "ఓ... అలాగా...భలే!" అనేసి సుజాతతో మా ALD కి వచ్చేశాను.

ఈలోగా ఏమైందంటే ఓ రోజు ఇంటికెళ్ళగానే... తలుపుకి ఎదురుగుండా వున్న కేన్ సోఫాలో శ్రీను కూర్చుని వున్నాడు. మామూలుగా నేనింటి కొచ్చే సమయానికి తను ఆఫీస్ నుంచి వచ్చేసి డ్రెస్ మార్చుకుని ఉంటాడు. ఇవాళ మాత్రం ఇంకా BHEL వాళ్ళ గ్రే కలర్ యూనిఫామ్ లోనే వున్నాడు. కొంచెం సీరియస్‌గా వున్నాడు.

నన్ను చూడగానే శ్యామల "హాయ్  లల్లీ!" అంటూ పలకరించింది రోజూ లానే.

అసలు అమ్మా-నాన్న నన్ను ఇక్కడ దిగబెట్టి వెళ్ళిందగ్గర్నుంచీ శ్రీను ఇదివరకటంత చనువుగా మాట్లాడట్లేదు. నేను కూడా - ఏమో  నేనెవరి మాటా వినట్లేదని శ్రీనుక్కూడా కోపం వచ్చిందేమో! - అనుకుని - ఆ కోపం నేనెలాగూ తీర్చలేను కదాని అంతగా పట్టించుకోలేదు. శ్యామల, నేనే ఎక్కువగా మాట్లాడుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం.

నేను "హాయ్! శ్యామలా!" అంటూ నా రూం లోకి వెళ్ళబోతుంటే శ్రీను "ఇదిగో లల్లీ!" అంటూ నా చేతికి ఏదో అందించాడు.

అది ఓ టెలిగ్రామ్.

ఏంటా అని నేను చూడబోయేలోగా "ఇలా టెలిగ్రాములు పంపిస్తే ఎలా? మా ఇంటి ఓనర్ ఆవిడ చాలా కంగారు పడ్డారు." అన్నాడు శ్రీను.

అప్పటికీ నాకు అర్థం కాలేదు. కాకపోతే శ్రీనుకి నేనేమీ బదులివ్వలేదు.

నా రూమ్ లోకి వెళ్ళి టెలిగ్రామ్ తీసి చదివితే... అందులో రెండే లైన్లు... అన్నీ Capital letters...

TERE DUKH AB MERE MERE SUKH AB TERE
TERE MERE SAPNE AB EK RANG HAIN - BADARI

నా కళ్ళు మెరిశాయి. ఇన్నాళ్ళూ ఉలుకూ, పలుకూ లేనబ్బాయి నుంచి ఇలా గాలిలో కబురు వచ్చిందంటే దానర్థం...తొందర్లోనే తన గాలి నాకు సోకేంత దూరం లోకి రాబోతున్నాడని.

ఇదింకా నవంబర్.
అంటే కచ్చితంగా డిసెంబర్ 19కో , ఆ లోగానే తను బెంగుళూరు రావొచ్చేమో నన్న ఊహ...

ఊహ అదె 

ఊహ మీరిన ఊసు అదె 

ఊసు అదె 

ఊసు దాటిన ఊహ అదె

పెదవి అంచున పదే పదే

పాట అదె తొణికినదె అదే 

నడకల నిలవని పదముల 

నిలకడ లేక చిందులాడెనదె  

ఎగసిన ఎద ఆడిన తాళమదె

మైమరపు మది పాడిన రాగమదె

ఊరకుండనివ్వక ఉసురు బెట్టెనదె 

ఉల్లసపు పిల్లంగోవినూదెనదె 

ఊసు అదె

ఊసు దాటిన ఊహ అదె

ఊహ అదె

ఊహ మీరిన ఊసు అదె 

అంటూ... అనుకుంటూ... అప్పుడెప్పుడో అబ్బాయి ఇష్టంగా - అచ్చంగా నా కోసం వేయించి ఇచ్చిన ఓ బుల్లి కార్డు చూసుకుంటూ...  

 

 ఆ సంబరంలో తంతి-పాటని తెలుగులో పాడుకున్నా... అదే అసలు-పాట వరసలో... true translation లో -

నీవీ... నావీ... కలలే... 

ఇప్పుడు ఒకటే రంగులే... 

ఓ... ఈ దారులెక్కడికి తీసుకెళ్ళినా 

మనం... ఒక జంటలే... 

<<... మళ్ళీ 19 కి ఇంకొన్ని కబుర్లు>>

నే...డ్డే చదవండి - 11 - ప్రేమాభిషేకం

వందనం... అభివందనం...

నీ చిత్రమే ఓ సంబరం...

వందకు పైగా సిన్మాలు తీసిన... దాసరీ!

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం… సరీ!

దర్శకరత్న డీఎన్నారనీ...

తీసిన సిన్మా ఏఎన్నారుతోననీ...

మాటలు పాటలు తనవేననీ...

రాసేందుకు ఇంకెవరున్నారనీ...

వస్తామని... మేము వస్తామని...

చూస్తామని...  సిన్మా చూస్తామని...

శ్రీదేవిని మెరిపించి - జయసుధతో ఆడించి

శ్రీదేవిని మెరిపించి - జయసుధతో ఆడించి

హిట్టు కొట్టిన దాసరీ!

కస్క్రీమాపాద నీవే... సరీ!

వందనం... అభివందనం...

నీ చిత్రమే ఓ సంబరం...

వందకు పైగా సిన్మాలు తీసిన... దాసరీ!

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం

సిన్మాభివందనం - సిన్మాభివందనం… సరీ!

డీఎన్నారు దర్శకత్వపు విశ్వరూపానికి అది నా పేరడీ గీతాభిషేకం. దాని వెనక కథేంటో తెలుసుకోవాలంటే....

 నే...డ్డే చదవండి...
కౌముది మాసపత్రికలో ...
నవంబర్ నెల సంచికలో...
ఈ కింది లింక్ దారి వెంబడి నడిచి అలా అలా...
నవంబర్ నెల సరదా సిన్మాయణం

 ~ సినీ-మా-లక్ష్మి వ్రాలు

అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - 18 - జంగారెడ్డిగూడెంలో జాలీగా...

కిందటి మాటు కబుర్లు:   అవతారంగారి నారాయణగారి బాబి - 17 - నా కళ్ళు ఎఱ్ఱనా...ఎక్కాయి చప్పునా...


ఊఁ సరే! ఎక్కడాపానూ? అక్కడ ఎడం కాలి చెప్పు తీసి నిలబడ్డాను కదా!?

నిలబడేటప్పటికి స్టాఫ్ అందరూ మమ్మల్ని కాన్సంట్రేట్ చేశారు.

సర్కిల్ మేనేజర్ సీకే రాజగోపాల్ ఆ పక్క రూంలో వున్నాడు. ఆయన కూడా ఏదో గొడవవుతోందని లేచొచ్చాడు ఇక్కడికి.

ఆయనొచ్చేటప్పటికి పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే - నా ఎడం చేతిలో చెప్పుంది. నిలబడి వున్నాను. ప్రసాద్ కూర్చుని వున్నాడు. వాడికి చెమటలు పట్టేసినయ్. చాలా భయపడిపోతున్నాడు మనిషి.

అది చూసి వెంబడే నా మూడు మార్చుకుని,  కొంచెం... నవ్వు మొహం పెట్టి "చూడండి ప్రసాద్ గారూ! నేనిక్కడికొచ్చింది వర్క్ చేయడానికి. కూర్చుని చేసే పని కాదు నాది. పొగాకు బేళ్లొస్తుంటాయి. రైతుల చుట్టూ ప్లాటుఫారం మీత్తిరగాల. తర్వాతేమో ... ఆరొందల మంది గ్రేడర్స్ ఇక్కడ పని చేస్తున్నారు. ఇద్దరు గ్రేడింగ్ సూపర్వైజర్లు వుంటారు. వాళ్ళని కూడా ఇన్స్పెక్ట్ చేసుకుంటూ ఉండాల. ఇంటాబెక్స్ నుంచి దొరలొస్తుంటారు. వాళ్ళ క్లాసిఫికేషన్స్ అవన్నీ కూడా నేనే అటెండ్ అవ్వాల. ఇన్ని పనులతో నేనాఫీసులో కూర్చుని పని చేసేది తక్కువ. తిరిగి చేసేది ఎక్కువ. పొద్దున్నించి సాయంత్రం వరకు తిరుగుతూనే ఉంటాన్నేను. ఈ ఆఫీసులో నా అసిస్టెంట్స్ అదుగో... ఆ రవి శంకర్ వాళ్ళూ వున్నారు. వాళ్లకి ఇలా చేయండి అని వర్క్ అప్పజెప్పి నేనేమో బయట తిరుగుతూ ఉంటా. ఈ చెప్పూ... ఈ బొటనవేలు దగ్గర రింగు తెగిపోయింది. ఇది నడవడానికి కొంచెం ఇబ్బందిగా వుంది నాకు. దీన్ని బయట కుట్టించాలంటే... ఆ చెప్పులు కొట్టేవాడు అర్దురూపాయి అడిగాడు నన్ను. నా జేబులో డబ్బుల్లేవ్. ఈ అర్దురూపాయ కోసం నేను కారేసుకుని చిలకలూరిపేట వెళ్లొచ్చి మీ దగ్గర అడ్వాన్స్ తీసుకొచ్చి చెప్పు కుట్టిచ్చుకోవాలా? లేక వీళ్ళిక్కడ నాకు అడ్వాన్స్ ఇచ్చి నా పని పూర్తి చేస్కోవాలా? అది క్లారిఫై చేయండి మీరు" అంజెప్పన్నా.

అనేటప్పటికీ ...  సీకే రాజగోపాల్ ఒక్కసారి నవ్వుకుని ఆయన రూములోకెళ్ళిపోయాడు.

స్టాఫ్ అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు "అమ్మో ఈయన భలే వేశాడు జోక"నిచెప్పి.

ఈ వీఎస్వీ ప్రసాద్ కూడా ... వాడికి మొత్తం దిగిపోయింది.

దిగిపోయి "అయామ్ సారీ...సారీ, సారీ, సారీ, అయామ్ సారీ" అనంటూ "చూడు మూర్తీ! సరే ..వాడి ఎకౌంట్ అలాగే కంటిన్యూ చెయ్. వాడెన్ని తీసుకున్నా అడ్వాన్సులు మేమక్కణ్ణించి పంపిస్తాము. అలాగే చేసుకోండి" అని వాడూ ఓ స్టేట్మెంట్ పడేశాడక్కడ.

సరే! నేను నా సీటుకి వెళ్ళిపోయాను.

సాయంత్రం అయ్యింది.

ప్రసాదు వచ్చి  "ఓయ్ కామేశ్వర్రావ్! బయటికెళ్దాం దా!" అన్నాడు.

అక్కడా వూళ్ళో దుర్గా వైన్స్ అని వుంది. ఒరేయ్! అక్కడికి పోనీరా" అన్నాడు.

ఆ దుర్గా వైన్సుకి నా బుల్లెట్ మోటర్ సైకిల్ మీద ఇద్దరం కలిసి వెళ్లాం.

వెళ్ళి కూచున్నాక "ఏరా! పొద్దున్న అలా చేసేశావేంట్రా? నన్ను కొట్టేస్తావేమోనని ఎంత భయ పడ్డానో నేను!" అన్నాడు.

వాడలా అనగానే "కాలేజీ రోజుల్నుంచీ నా సంగతి నీకు తెలుసు. నేనెటువంటి వాడ్నో. కొట్టినా కొట్టే వాణ్ణి. కాకపోతే నువ్వు ఫైనాన్స్ మేనేజరుగా వున్నావ్. నీ గౌరవం నీకివ్వాలి అన్జెప్పేసి అప్పటికప్పుడు నా మూడ్ మార్చుకుని అలా మాట మార్చేశాను. లేదంటే ఆ వేడిలో నేనేం మాట్లాడేవాణ్ణో, ఇంకేం చేసేవాణ్ణో నాకే తెలీదు. ఉద్యోగం మానుకుని వెళ్లిపోవడానికి కూడా సిద్ధమే నేను. కానీ తప్పు నీలో వుంది. నన్ను తిట్టకూడదు కదా! మన ఒప్పందం ఏమిటీ....!? లోపలున్నప్పుడు నన్ను మన్నించమని కూడా చెప్పలేదు నేను/ 'ఏమయ్యా! కామేశ్వర్రావ్1' అని పిలు. నేన్నిన్ను 'ఏమండీ!' అంటా. బయటికెళ్ళాక మనం మనం ఓ కాలేజీ వాళ్ళం - ఒరేయ్ అనుకుంటాం, తిట్టుకుంటాం, వెధవ అనుకుంటాం, ఇంకోటనుకుంటాం. పైగా చుట్టాలం కూడా మనం. అంచాత ఇక ముందు కూడా ఇటువంటి పిచ్చి పనులింక చెయ్యకు. ఈసారి చేస్తే మాత్రం ఇప్పుడేదో అక్కడ సరిచేశాను కానీ ముందుముందు ఇలా సరిచేయ్యను, సరిపెట్టుకోను. నిజంగా పడిపోతాయి నీకు" అని చెప్పాను.

వాడు కూడా "లేదు లేరా, బాబూ! తెలిసొచ్చింది" అన్నాడు.

దాంతర్వాత ఇద్దరం కాసేపు సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుని తొమ్మిదిన్నరకల్లా ఆఫీసు గెస్ట్ హౌసుకి వచ్చేశాం. భోజనాల్జేసి పడుకున్నాం. అక్కడితో ఆ ఎపిసోడ్ అయిపొయింది.

నాకింక జంగారెడ్డిగూడెం నుంచి చిలకలూరిపేట వెళ్ళడం, రావడం రొటీన్ అయిపోయింది. 1978లో లక్ష్మయ్యగారు, సుబ్బన్నగారు ఏం చేశారంటే - పంతులుగారు చనిపోయాడు - సీకే రాజగోపాల్ కొత్తగా చేరాడు. కాస్త అనుభవం వున్నవాణ్ణి నేనున్నాను కదా అక్కడ! - కామేశ్వర్రావుకి జంగారెడ్డిగూడెం ట్రాన్స్ఫర్ పెట్టేద్దామనుకున్నారు. నాకు జంగారెడ్డిగూడెం ఇలా వస్తూ, వెళ్తూ ఉండడం కాక పర్మనెంట్ ట్రాన్స్ఫర్ ఇచ్చేశారు.

సరే! నేను మళ్ళీ ఇంటెడు సామాను లారీలో కెక్కించుకుని గణపవరం నుంచి జంగారెడ్డిగూడానికి ఫ్యామిలీతో సహా వచ్చేశాను. అప్పుడో శాస్త్రి గారం పంతులుగారింట్లో అద్దెకి ఉండేవాళ్ళం. ఆయన పని చేసే బళ్ళోనే మా లల్లీని వేశాం మూడో తరగతిలో.

శాస్త్రి గారికి వున్న ఆరుగురు పిల్లల్లో ముగ్గురు మూగవాళ్ళు పాపం. వాళ్ళు సైగలతో మాట్లాడ్డం చూసి మా చిన్నపిల్ల కుట్టి నాలుగేళ్లది - అది కూడా ఇంట్లో మాట్లాడ్డం మానేసి సైగలు చేస్తూ ఉండేది. కొన్నాళ్ల పాటు అది మాటలు మర్చిపోతుందేమో అని భయపడ్డాం కూడా!

వాళ్ళింట్లో వున్నప్పుడే ఓ రోజు కుట్టికి తలంటు పోసి - తల తుడుచుకోకుండా పరిగెట్టేస్తున్న దాన్ని పట్టుకుని మా ఆవిడ మేము ఊర్నుంచి సామాన్లు సర్ది తెచ్చుకున్న చెక్క పేకేజ్ పెట్టె అంచు మీద కూర్చోబెట్టి తల తుడుస్తోంది. కుట్టి అటూఇటూ తలా విదిలిస్తూ కదులుతూ ఉంటే దాన్ని పట్టుకున్న వాళ్ళమ్మ చెయ్యి పట్టు తప్పి కుట్టి పేకేజ్ పెట్టెలోకి పడిపోయింది.

ఆ పడడంలో లేత ఒళ్ళేమో... కుడి చెయ్యి మోచేతి దగ్గర విరిగింది.

దాన్ని వెంటనే పూర్ణచంద్రరావుగారని ఓ డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్తే ఆయన సిమెంట్ కట్టు కట్టి చేతిలో ఎముక తొందరగా అతుక్కోవాలంటే రోజూ కోడిగుడ్డు పెట్టామన్నారు. మా ఇంట్లో తినమండి అని చెప్పగానే 'అయితే మూడు పూటలా ముద్దపప్పు పెట్టండి' అని చెప్పారు. అలా మా కుట్టికి రోజూ కంచంలో మూడు పూటలా ముద్దపప్పే - పైగా కంచంలో మూడు చోట్ల మూడు గరిటెల పప్పు వెయ్యాల్సిందే - మూడుపప్పుల ఆమ్ - అంటూ పెట్టాల్సిందే! మూణ్ణెళ్లలో చెయ్యి బ్రహ్మాండంగా అతుక్కుంది.

మేమున్న శాస్త్రి గారింటికి దగ్గర్లోనే NBR ప్రసాద్, వాడి భార్యా వుంటుండేవాళ్లు. వాళ్లకి పిల్లల్లేరు. మా కుట్టి అంటే వాళ్ళకి మహా ప్రేమ! ఎంతసేపూ కుట్టిని తీసుకెళ్ళి దాంతో ఆడుకుంటూ ఉండేది ఆ అమ్మాయి.

ఓ రోజు రాత్రి శాస్త్రిగారబ్బాయి అటకెక్కి కింద పడిపోయాడు. వాడికి కాలు విరిగింది. వాణ్ణి కూడా పూర్ణచంద్రరావుగారి దగ్గరికే తీసుకెళ్ళాం. అదేమో రాత్రి పూట. డాక్టర్ గారి దగ్గర అసిస్టెంట్లు ఎవరూ లేరు. డాక్టర్ గారు "కామేశ్వర్రావు గారూ! మరెవరన్నా ఆ కాలు పట్టుకోవాలి. అప్పుడు కొంచెం లాగి సరిచేసి కట్టు కట్టాలి. మరి మీరు వుంటారా?" అనడిగారు.

"నేనుంటాలెండి. కాలు పట్టుకుంటాను" అన్నాను.

"కాలికి ఆపరేషన్ చెయ్యాలి. పిల్లాడేడుస్తాడు. మరి మీకు భయమెయ్యదా?" అనడిగారు డాక్టర్ గారు.

"నాకటువంటి భయాలేమీ లేవు. నేను పట్టుకుంటాను మీ పని మీరు కానియ్యండి" అని చెప్పి నేను కాలు పట్టుకుంటే డాక్టర్ గారు ఆపరేషన్ చేసి కట్లూ అవీ కట్టేశాడు.

కొన్నేళ్లు ఆ పంతులు గారింట్లో వున్నా తర్వాత పిల్లలకి  హైస్కూల్ దగ్గరగా ఉంటుందని జిల్లా పరిషత్ హైస్కూలుకి ఎదురుగా వున్న రోడ్లో సుబ్బారావు గారని మాష్టారింట్లోకి మారాము. సుబ్బారావు గారి భార్య కూడా టీచరే. వాళ్ళిద్దరూ ఆ పక్కనే వున్న గణపవరం అనే వూళ్ళో పనిచేసేవాళ్ళు. ఈ గణపవరం పశ్చిమ గోదావరి జిల్లాలోది. ఇంతకు ముందు మేమున్న చిలకలూరిపేట దగ్గర గణపవరం కాదు.

ఆ సుబ్బారావు గారింట్లో ఓ పోర్షన్ మాకు అద్దెకిచ్చారు. అది రైల్వే కంపార్టుమెంటులా ఉండేది. ఇంకో పోర్షన్లో ముందు వుండే చిన్న గదిలో సుబ్బారావుగారి  తల్లీ, తండ్రీ ఉండేవారు. వాళ్ళని మేము తాతగారు, మామ్మగారు అని పిలిచేవాళ్ళం. వాళ్ళుండే గదికి వెనకాలున్న రెండు గదుల్లో జిల్లా పరిషత్ హైస్కూల్లో హిందీ టీచరుగా పనిచేసే శ్యామలా టీచర్ వాళ్ళ మామ్మగారితో అద్దెకుండేవాళ్లు.

మా ఆఫీసులో ASN మూర్తి అనే అతను గుంటూరులో ఏదో కాలేజీలో కేషియరుగా ఉద్యోగం వస్తే మా దగ్గర మానేసి వెళ్ళిపోయాడు. అప్పుడు చిలకలూరిపేట నుంచి KTLN మూర్తిని కూడా జంగారెడ్డిగూడెం ట్రాన్స్ఫర్ చేశారు. అతను కూడా నా క్లాస్మేటే. ఆ KTLN మూర్తి కూడా మా ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఓ గార్డు గారింట్లో పోర్షన్ అద్దెకి తీసుకున్నాడు. ఇలా అందరం ఓ చోట ఉంటూ ఉండేవాళ్ళం.

అప్పుడు మా కంపెనీలో మల్లిపూడి గంగరాజు, వీరాస్వామి అని వాచ్మెన్లు వుండేవాళ్ళు. వాళ్ళకి తమ్ముడొకడున్నాడు. వాడికి ఉద్యోగం లేదు. వాళ్ళేమో వాడికి ఉద్యోగం కావాలని అడిగారు. కంపెనీలో వేయించడానికి అవకాశం లేక వాణ్ణి  - వాడికో యూనిఫామ్ అదీ కుట్టించి - మేముండే వీధుల్లో గూర్ఖాగా పెట్టాను.

అన్నట్టు ఇక్కడో సంగతి చెప్పాలి. జంగారెడ్డిగూడెంలో వున్నప్పుడు ఓ రోజు సాయంత్రం చీకటి పడేవేళ ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి నడుస్తూ వస్తున్నాను. నాతో పాటు మూర్తి కూడా వున్నాడు. వస్తుంటే హఠాత్తుగా కాలికేదో చుట్టుకున్నట్లు అనిపించింది. తీరా చూస్తే అది తాచుపాము. అంత చీకట్లోనూ మిలమిల్లాడుతోంది. ఒక క్షణం బుఱ్ఱ పనిచేయలేదు. వెంటనే ఏదైతే అదవుతుందని గట్టిగా కాలు విదిలించాను. నా అదృష్టం బావుండి ఆ విసురుకి అది దూరంగా పడిపోయింది. వెంటనే మూర్తి, నేను కలిసి అక్కడ పాము మంత్రం వేస్తాడని తెల్సిన ఒకతని దగ్గరికి వెళ్ళాం. అప్పుడతను నా చేత పచ్చిమిరపకాయ నమిలించి, దాని రుచి కారంగానే తెలుస్తోందని చెప్పగానే 'ఇక నీకేం భయం లేదు.పాము కాటెయ్యలా" అన్జెప్పి ఏదో పసరు తినిపించి ఇంటికి పంపేశాడు.

79 దాకా జంగారెడ్డిగూడెంలోనే వున్నాను. ఈలోగా మా అమ్మగారు అనాతవరం నుంచి నా కాపురం ఎలా వుందో చూద్దామని నా దగ్గరికి రావడం జరిగింది. ఆవిణ్ణి నేను స్వయానా జీపు డ్రైవ్ చేస్తూ ద్వారకా తిరుమల, భద్రాచలం తీసుకెళ్ళాను. ఆవిడెంత మురిసిపోయిందో - మా బాబి నన్ను జీపులో తీసుకెళ్లాడు - అంటూ.

79 లోనే మా కంపెనీకి చైనా ఆర్డర్లు ఎక్కువ వచ్చాయి. దాదాపుగా మూణ్ణాలుగు వేల టన్నుల ఆర్డరు వచ్చింది. చైనా వాళ్ళందరూ కూడా జంగారెడ్డిగూడెం వచ్చారు. లక్ష్మయ్యగారు కూడా వచ్చాడు. అలా వచ్చిన వాళ్ళందరికీ కొన్ని కార్యక్రమాలు ఏర్పాటు చేశాం మేము. కోరాడ నరసింహారావుగారని కూచిపూడి నాట్యం చేసేవాడు. ఏలూరులో ఉండేవాడు. ఒకరోజు ఆయన ప్రోగ్రాం పెట్టించాము. ఇంకో రోజేమో ద్వారపూడి, అనపర్తి నుంచి బాణాసంచా తెప్పించి కాల్పించాము. లక్ష్మయ్యగారు ఓ రెండ్రోజులు వున్నాడు. ఆ రోజుల్లో సెల్ ఫోన్లు లేవు. ఆయనకి విదేశాల్లో ఉన్నవారితో వ్యాపార లావాదేవీలు ఎక్కువ కదా! వున్న ఆ రెండు రోజుల్లో ఆయన ISD calls చెయ్యాలంటే నేనే టెలిఫోన్ ఎక్స్చేంజికి తీసుకెళ్ళేవాణ్ణి.

చైనా వాళ్ళ రాకతో ఓ రెండ్రోజులు అలా గడిచిపోయాయి - జంగారెడ్డిగూడెంలో జాలీగా...

<వచ్చేమాటు తరువాయి కథ>